Wyrok - VI SA/Wa 1106/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 29 września 2025
Teza
Oddalono skargę. transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę UZASADNIENIE G. z siedzibą wOddalono skargę. transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę UZASADNIENIE G. z siedzibą w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
29 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Grzegorz Nowecki
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
G. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Spółka") wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. znak [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie sprawy:Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") nałożył na Spółkę karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu 30 grudnia 2024 r.Pismem z dnia 17 stycznia 2025 r. Spółka zwróciła się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "organ") z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2024 r. Jednocześnie Strona wniosła odwołanie.W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że biuro Spółki było nieczynne w okresie od 30 grudnia 2024 r. do 6 stycznia 2025 r. Faktyczne zapoznanie się z decyzją organu I instancji nastąpiło w dniu 7 stycznia 2025 r. Nadto stan zdrowia prezesa zarządu Spółki niespodziewanie pogorszył się w dniu 12 stycznia 2025 r. W związku z osłabieniem organizmu, stanowiącym konsekwencję choroby, złożenie odwołania w terminie nie było możliwe. Przypuszczenia oparte były na następujących objawach: gorączka, bóle twarzy, silne zmęczenie, kaszel, trudności w oddychaniu i koncentracji. Choroba zwłaszcza w początkowej fazie może uniemożliwić wykonywanie obowiązków zawodowych w sposób należyty, co stanowi uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia pisma.Dalej Spółka podniosła, że prezes zarządu nie mógł przekazać pisma pracownikowi celem nadania, gdyż jego obowiązkiem jako pracodawcy jest ochrona zdrowia pracowników.Zdaniem Skarżącego przeszkody w dochowaniu terminu w sprawie niniejszej mają charakter szczególny, gdyż opierają się na podejrzeniu zarażenia wirusem, w związku z czym prezes zarządu podjął decyzję o samoizolacji. Zdaniem Skarżącego nawet podejrzenie zarażenia wirusem należy rozpatrywać w kategoriach siły wyższej.Zdaniem Strony o braki winy może także świadczyć krótki okres uchybienia i fakt, że niezwłocznie po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej nadanie przesyłki odwołanie zostało wniesione.Postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r., zaskarżonym w sprawie, Główny Inspektor odmówił przywrócenia Spółce terminu do wniesienia odwołania, na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.".W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 13 stycznia 2025 r. (poniedziałek). Termin ten biegł od dnia następującego po dniu uznania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za doręczoną, a więc od dnia 31 grudnia 2024 r. Następnie organ przetoczył przepisy art. 129 § 2, art. 58 oraz art. 59 § 1 k.p.a. i wskazał, że w jego ocenie argumentacja wniosku nie uprawdopodabnia braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia odwołania.Zdaniem organu Strona nie wskazała żadnej przyczyny uzasadniającej przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Zamknięcie biura po odebraniu decyzji oraz następująca po nim choroba osoby upoważnionej do reprezentacji, nie stanowi przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia, z którą strona nie mogła sobie poradzić aby w ustawowym terminie dokonać czynności procesowej. Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem organu to Skarżący odpowiada za organizację pracy w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie, w tym również za zorganizowanie systemu przekazywania dokumentacji oraz stabilność i ciągłość prowadzonej przez siebie działalności transportowej. Strona nie przedstawiła okoliczności świadczących o podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania.Końcowo organ wskazał, że Strona chcąc zabezpieczyć prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa podczas swojej nieobecności winna wyznaczyć osobę upoważnioną do reprezentacji przedsiębiorcym, ustanowić pełnomocnika bądź wdrożyć elektroniczne dostarczanie korespondencji poprzez e-doręczenia (elektroniczny odpowiednik listu poleconego).Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka, zaskarżając je w całości. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:1) art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez brak przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, mimo że Skarżący spełnił wszystkie przesłanki implikujące przywrócenie tego terminu, w szczególności uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy;2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w szczególności: brak podjęcia przez organy najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego.Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że warunkiem przywrócenia terminu jest jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Tak więc w sprawie o przywrócenie terminu nie jest konieczne przedstawienie niepodważalnych dowodów świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach. Zdaniem Strony w sprawie wystąpiły okoliczności świadczące o przeszkodzie uniemożliwiającej dokonanie czynności postępowania w terminie.W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie.Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym w oparciu o przepis art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.". Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267).Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje sąd do uwzględnienia skargi na postanowienie w sytuacji stwierdzenia: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także jeżeli miały miejsce przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.W ocenie Sądu, przeprowadzona, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2025 r. odmawiającego Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2024 r. wydanej w przedmiocie kary pieniężnej, wykazała, że postanowienie to nie narusza prawa.Stosownie do treści art. 129 § 1 k.p.a. "Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję.". "Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie." (art. 129 § 2 k.p.a.).W sprawie niniejszej nie ma wątpliwości, że decyzja organu I instancji została Stronie doręczona w dniu 30 grudnia 2024 r., w trybie art. 45 k.p.a., tj. w lokalu jej siedziby do rąk osoby uprawnionej, co wynika z potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r. znajdującego się w aktach sprawy. Zatem czternastodniowy termin do skutecznego wniesienia odwołania upływał z dniem 13 stycznia 2025 r. (poniedziałek). Natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu 17 stycznia 2025 r., a więc niewątpliwie już po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Przy czym jednocześnie z odwołaniem został wniesiony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dostrzec przy tym trzeba, że decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania.Stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.". Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.).O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania (art. 59 § 2 k.p.a.).W sprawie niniejszej organ nie stwierdził by prośba o przywrócenie terminu nie została wniesiona w terminie o którym mowa w art. 58 § 2 zd. pierwsze k.p.a. Wraz z wnioskiem Strona dopełniała także czynności, dla której określony był termin – złożyła odwołanie. Organ stanął jednakże na stanowisku, że Skarżący nie uprawdopodobnił by uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.Jak wynika z treści wniosku, prośbę o przywrócenie terminu Skarżący oparł na następujących okolicznościach: zamknięciu biura Spółki w okresie od 30 grudnia 2024 r. do 6 stycznia 2025 r. oraz niespodziewanym pogorszeniu stanu zdrowia prezesa zarządu w dniu 12 stycznia 2025 r. W związku z występującymi objawami (bóle twarzy, gorączka, silne zmęczenie, kaszel, trudności w oddychaniu) prezes zarządu dokonał samoizolacji, co stanowiło przeszkodę do wniesienia odwołania w terminie. W takich warunkach prezes zarządu nie był w stanie przygotować ani złożyć pisma. Strona zaznaczyła przy tym, że prezes zarządu nie mógł wyręczyć się pracownikiem spółki w nadaniu pisma z uwagi na ryzyko zarażenia wirusem RSV lub grypy.Zdaniem Sądu, w realiach sprawy niniejszej, ocenie organu, że Skarżący nie uprawdopodobnił by uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy, nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.Składając wniosek o przywrócenie terminu osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność, oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna, powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i istniała przez cały czas (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 16. Wydanie, str. 400).Przy ocenie braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej w sposób należyty o swoje interesy. W związku z tym jakiekolwiek zaniedbanie strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu, a przyczyna uchybienia terminu musi być niezależna od strony (zob. wyrok NSA z 15.05.2025 r. II OSK 2530/24).Co do zasady rację ma Skarżący, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się m.in. stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. wyrok NSA z 27.03.2024 r. I OSK 317/23). Przy czym, w odniesieniu do tej ostatniej okoliczności przyjmuje się, że nie każdy stan choroby może stanowić usprawiedliwienie w przypadku uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Uprawdopodobnienia bowiem wymaga, że okoliczności związane z chorobą były nie do przezwyciężenia, pomimo zachowania staranności, w tym także że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu czynności procesowej.W stosunku do jednostek organizacyjnych, a taką jednostką jest Skarżący, chodzi o brak winy osoby legitymowanej do podejmowania czynności prawnych w jej imieniu. Zarząd spółki, będąc organem powołanym do zarządzania sprawami spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, obowiązany jest należycie organizować obsługę biurowo-administracyjną przedsiębiorstwa spółki i za sposób funkcjonowania tej obsługi ponosi odpowiedzialność z tytułu form jej sprawowania i personelu do niej zaangażowanego (por. wyrok NSA w Szczecinie z 15.01.1998 r. SA/Sz 191/97; wyrok NSA z 8.11.2019 r. I FSK 1605/19). Rolą przedsiębiorcy, jako profesjonalnego uczestnika obrotu oraz strony postępowań administracyjnych, jest zapewnienie takiego funkcjonowania zarówno odnoszącego się do odbioru korespondencji urzędowej, jak i możliwości działania organów spółki, aby zminimalizować ryzyko nieprawidłowości w organizacji pracy. Rzeczą Skarżącego było takie ułożenie stosunków personalno-decyzyjnych w Spółce, by możliwe było podczas nieobecności prezesa zarządu jej normalne funkcjonowanie, w tym bieżące odbieranie i reagowanie na pisma w toczącym się postępowaniu administracyjnym, o którym Spółka miała wiedzę. Niewątpliwie dołożenie należytej staranności w tym względzie uchroniłoby stronę od negatywnych konsekwencji wynikających z choroby osoby upoważnionej do reprezentowania Spółki. W ocenie Sądu struktura każdej osoby prawnej powinna być zorganizowana w taki sposób, aby umożliwić normalne i niezakłócone funkcjonowanie takiego podmiotu w całym okresie jej istnienia. Sytuacja, gdy przyjęta w danej osobie prawnej struktura organizacji w pewnych okolicznościach (np. choroby jedynego reprezentanta - członka zarządu, czy nieobecności zaplanowanej - urlopu) uniemożliwia normalne funkcjonowanie podmiotu, zwłaszcza w warunkach, gdy taki podmiot ma wiedzę o toczącym się postępowaniu administracyjnym, wskazuje na niedochowanie przez nią staranności we właściwej organizacji pracy.W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że sama choroba, nawet poświadczona zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w dokonaniu tej czynności. Ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z 18.07.2024 r. II OZ 352/24). Przy czym, jak już wyżej wskazano, profesjonalny uczestnik obrotu gospodarczego, jakim jest spółka prawa handlowego, powinien w taki sposób organizować swoją działalność, aby sytuacje takie jak choroba i spowodowana nią nieobecność prezesa zarządu nie uniemożliwiały prawidłowego prowadzenia spraw. Rację ma zatem organ, że w złożonym wniosku Skarżący nie uprawdopodobnił by uchybił terminowi bez swojej winy. Nie uprawdopodobnił bowiem by wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminowi. Sam fakt choroby zarządzającego przedsiębiorstwem i poddanie się przez niego samoizolacji nie przesądza jeszcze o braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia odwołania.Powyższego stanowiska nie zmienia argumentacja wniosku dotycząca przerwy w działalności Spółki w części administracyjnej (biurowej) z uwagi na okres świąteczny, trwającej w okresie od 30 grudnia 2024 r. do 6 stycznia 2025 r. oraz fakt zapoznania się z decyzją organu I instancji w dniu 7 stycznia 2025 r., mimo jej odebrania w dniu 30 grudnia 2024 r. Okoliczności te również nie stanowią o przeszkodzie, niezależnej od Spółki, w terminowym wniesieniu odwołania.W orzecznictwie zwraca się uwagę, że to strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, a nie organ dociekać przyczyn spóźnienia strony. Zatem to na zainteresowanym spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez stronę okoliczności ocenić w światle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. Organ nie jest więc upoważniony w świetle powołanych przepisów do podejmowania czynności zmierzających do zebrania dowodów na okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (zob. wyrok NSA z 13.06.2002 r. V SA 2320/01, wydany wprawdzie na gruncie art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jednakże tożsamego w brzmieniu jak art. 58 § 1 k.p.a.). A zatem zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. dotyczącego zasady prawdy obiektywnej i art. 77 § 1 k.p.a. dotyczącego nakazu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego "poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, a w szczególności: brak podjęcia przez organy najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego", nie mógł zostać uwzględniony. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ ocenił okoliczności podniesione przez Stronę we wniosku o przywrócenie terminu, i uznał, że argumentacja wniosku nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminowi. Skarga zarzucając organowi braki proceduralne nie wskazała jakich to konkretnie okoliczności organ nie ustalił bądź należycie nie rozpatrzył, a które to okoliczności gdyby zostały prawidłowo ustalone bądź rozpatrzone, to mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich okoliczności Sąd badając legalność zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się z urzędu.Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Trafnie bowiem organ uznał, że okoliczności podniesione we wniosku nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej jaką było wniesienie odwołania. Tym samym, zdaniem Sądu, organ nie naruszył ani przepisów art. 58 § 1 i 2 k.p.a., ani art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w sposób zobowiązujący Sąd do uwzględnienia skargi. Dlatego w oparciu o art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.., orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.