Wyrok - III SA/Lu 404/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Wyrób, rozlew i obrót alkoholami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem sOddalono skargę. Wyrób, rozlew i obrót alkoholami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / sądowoadministracyjna
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
opłata za zezwolenie na sprzedaż alkoholu
sprawa administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
skarżący
organ administracyjny: Prezydent Miasta
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Agnieszka Kosowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 15 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.Stan sprawy przedstawia się następująco.J. M. P. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako "skarżąca") posiadała zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zezwolenie zostało wydane przez Burmistrza B. (dalej jako "organ I instancji") dla punktu handlowego – [...] w B. przy ul [...]. Zezwolenie ważne było do 30 czerwca 2023 r.Decyzją organu I instancji z dnia 7 marca 2024 r. nr [...] stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 lipca 2022 r. udzielonego zezwolenia z powodu niedokonania opłaty w wysokości 30% opłaty rocznej w ustawowym terminie. Organ I instancji wyjaśnił, że skarżąca uiściła II ratę opłaty po terminie, tj. po 31 maja 2022 r., jak również nie wniosła opłaty powiększonej o 30% opłaty rocznej zgodnie z art. 18 ust. 12b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r., poz. 2151, dalej jako "ustawa o wychowaniu w trzeźwości").W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że obrót detaliczny napojami alkoholowymi odbywa się wyłącznie na podstawie zezwolenia obowiązującego w dniu każdorazowego dokonania sprzedaży towaru tego rodzaju. Zgodnie z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego lub jednorazowo w terminie do 31 stycznia danego roku kalendarzowego. Natomiast stosownie do art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b wskazanej ustawy zezwolenie wygasa w przypadku niedopełnienia w terminach obowiązku dokonania opłaty, przy czym jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania opłaty nie wniesie raty opłaty powiększonej o 30% tej opłaty, wówczas zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu zakreślonego do uiszczenia opłaty powiększonej.Organ odwoławczy podkreślił, że na konto organu I instancji w terminie ustawowym wynikającym z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, czyli do 31 maja 2022 r. nie wpłynęła w opłata za korzystanie z zezwolenia. Nie wpłynęła też stosownie do art. 18 ust. 12b ustawy opłata powiększona o 30%.W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, że skarżąca nie miała możliwości dowiedzenia się i ustalenia prawidłowego rachunku bankowego, na który trzeba było uiścić opłatę. Organ I instancji wykazał, że informował o tym przede wszystkim na własnej stronie internetowej, na dowód czego złożył do akt wydruk z Biuletynu Informacji Publicznej, z którego wynika, że od dnia 1 lutego 2022 r. zmienił się rachunek bankowy, a informacja taka została umieszczona 3 lutego 2022 r. Brak jest przy tym podstaw do uznania, iż przepisy prawa nakładają w tym przypadku na organ obowiązek pisemnego, indywidualnego informowania każdego podmiotu. W aktach znajduje się potwierdzenie przelewu przez skarżącą kwoty 14 625,05 zł w dniu 10 czerwca 2022 r., na rachunek organu I instancji. Niewątpliwie więc przelew na prawidłowy rachunek zlecono już po 31 maja 2022 r., a więc po terminie. W takim przypadku i w sytuacji, gdy co najmniej od 3 lutego 2022 r. można było dowiedzieć się o zmianie numeru konta bez znaczenia jest kiedy wydano polecenie zapłaty opłaty, która została zwrócona ze względu na błędny numer konta. Nie można w takim przypadku uznać, iż skarżąca dopełniła obowiązku w terminie, a dzień obciążenia rachunku bankowego będzie terminem zapłaty. Wprawdzie skarżąca pierwszy przelew zleciła 17 maja 2022 r., lecz na zamknięty już numer rachunku bankowego organu I instancji. Wobec czego środki finansowe faktycznie nie mogły trafić do organu I instancji. W przypadku, gdy wskazano nieprawidłowy numer rachunku bankowego i z tego powodu nie było możliwości wpływu środków na rachunek organu I instancji, bez znaczenia prawnego jest okoliczność, iż zlecono dokonanie przelewu w terminie.W związku z tym organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.J. M. P. S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego zarzucając jej:I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1. art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla zachowania terminu uiszczenia opłaty nie ma znaczenia okoliczność, iż zlecono jej dokonanie w terminie, co skutkowało przyjęciem przez organ odwoławczy, że skarżąca nie uiściła opłaty w terminie do dnia 31 maja 2022 r., podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzić powinna do wniosku, że przy założeniu stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. braku wydatkowania ani przez skarżącą, ani przez ewentualnego błędnego adresata, w okresie pomiędzy zleceniem przelewu a otrzymaniem przelewu przez organ, środków pieniężnych przeznaczonych na opłatę - dla zachowania terminu uiszczenia opłaty decydujący jest moment zlecenia przelewu w terminie, pod warunkiem posiadania przez podmiot zobowiązany odpowiedniej kwoty na rachunku bankowym do uiszczenia tej opłaty,2. art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżąca nie uiściła opłaty w terminie do dnia 31 maja 2022 r., co skutkowało przyjęciem, że spełnione zostały przesłanki wygaśnięcia zezwolenia, podczas gdy w sprawie niniejszej nie zaistniały przesłanki do powyższego, gdyż skarżąca w terminie zleciła przelew opłaty, posiadając na rachunku odpowiednią kwotę do uiszczenia opłaty, jak również nie wydatkując tej kwoty w inny sposób w okresie pomiędzy zleceniem przelewu a otrzymaniem przelewu przez organ, zachowując tym samym termin na uiszczenie opłaty,II. naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez brak rozpatrzenia przez organ odwoławczy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wszechstronny, polegający na przyjęciu, że skarżąca nie powinna wywodzić prawidłowości i aktualności numeru rachunku organu do dokonania opłaty z otrzymanej uprzednio informacji pochodzącej od tego organu, gdyż organ ten w sposób zwyczajowo przyjęty poinformował o zmianie numeru rachunku, co skutkowało przyjęciem przez organ odwoławczy, że skarżąca nie uiściła opłaty w terminie do dnia 31 maja 2022 r., podczas gdy wszechstronna ocena materiału dowodowego, w szczególności okoliczności otrzymania przez skarżącą informacji o właściwym numerze rachunku pochodzącej od organu, nie powinna prowadzić do ustalenia, iż informowanie o zmianie numeru rachunku organu wyłącznie na stronie internetowej tego organu, w sytuacji, gdy uprzednio ta sama informacja została przekazana w formie odmiennej, tj. w dedykowanej informacji dla skarżącej, jest sposobem zwyczajowo przyjętym przez ten organ.Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że w zakresie zachowania terminu uiszczenia opłaty orzecznictwo zdaje się być jednolite. Wniesienie na rachunek gminy opłaty, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, obejmuje również wpłatę na rachunek gminy uczynioną przekazem lub przelewem, a za termin dokonania tej opłaty w rozumieniu powołanego przepisu należy uznać dzień wpłaty kwoty przekazu albo przyjęcia polecenia przelewu przy założeniu, że rachunek strony posiada pokrycie na kwotę wystarczająca na uiszczenie opłaty. Biorąc pod uwagę względy wykładni systemowej i celowościowej stwierdzić należy, że dla zachowania terminu wystarczające jest złożenie w banku dyspozycji przelewu z rachunku wnoszącego opłatę za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w ostatnim dniu terminu, pod warunkiem, że dysponuje on środkami na pokrycie wpłaty, a bank wykona dyspozycje przed upływem terminu. Skarżąca na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2014 r., III SA/Gl 388/14 oraz z dnia 1 lipca 2014 r., lII SA/Gl 266/14, a także z dnia 19 maja 2014 r., IlI SA/Gl 1987/13.Zdaniem skarżącej dla ustalenia uiszczenia opłaty w terminie kluczowym jest ustalenie - w zależności od metody uiszczania tej opłaty - chwili obciążenia rachunku bankowego lub zlecenia przekazu przez podmiot korzystający z zezwolenia oraz fakt dysponowania przez ten podmiot odpowiednią kwotą na rachunku. W szczególności nie ma znaczenia dla zachowania terminu płatności opłaty dzień wpływu środków na rachunek organu. Wpłata dokonana przez skarżącą na poprzedni, nieaktualny rachunek organu nie została uiszczona błędnie, np. na rachunek innego adresata, lecz została zwrócona, a następnie ponownie przekazana na rachunek organu, wobec czego kwota przeznaczona przez skarżącą na poczet uiszczenia opłaty nie była w okresie od dnia zlecenia przelewu do dnia otrzymania środków przez organ wydatkowana w jakikolwiek sposób zarówno przez skarżącą, jak i przez inny podmiot. Skarżąca przez ten okres znajdowała się w posiadaniu kwoty odpowiadającej wysokości opłaty. Uznać zatem należy, że kwota uiszczona przez skarżącą tytułem opłaty stała się niejako zdeponowana na poczet uiszczenia tej opłaty - od chwili zlecenia przelewu w dniu 17 maja 2022 r., tj. w terminie, a następnie, w tej samej wysokości, przekazana ponownie - po dokonanym zwrocie.W ocenie skarżącej nie sposób również uznać, iż organ poinformował o zmianie rachunku bankowego, niezmiennego przez wiele lat, w sposób zwyczajowo przyjęty przez ten organ. Mianowicie, skarżąca otrzymała od organu dedykowaną informację zawierającą aktualny (pierwotnie) numer rachunku bankowego. W sytuacji uprzedniego skierowania do skarżącej dedykowanej informacji w tym zakresie nie sposób uznać, iż ponowna informacja w tym samym zakresie, przekazana w sposób całkowicie odmienny, tj. wyłącznie za pośrednictwem strony internetowej organu, przekazana została w sposób zwyczajowo przyjęty przez ten organ.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.Skarga podlega oddaleniu.Należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie niesporny był stan faktyczny. Skarżąca posiadała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Zezwolenie wydane zostało na okres od 1 lipca 2018 r. do 30 czerwca 2023 r. Zatem rok 2022 był kolejnym już rokiem kalendarzowym korzystania z zezwolenia.Termin do uiszczenia II raty opłaty za korzystanie z zezwolenia upływał z dniem 31 maja 2022 r. W dniu 13 czerwca 2022 r. na rachunek bankowy organu I instancji wpłynęła kwoty 14 625,50 zł stanowiąca m.in. II ratę opłaty za korzystanie z zezwolenia. Zlecenie przelewu wskazanej kwoty nastąpiło w dniu 10 czerwca 2022 r. Skarżąca nie zaprzecza również, że nie uiściła opłaty dodatkowej w wysokości 30%.Okolicznością sporną w niniejszej sprawie jest natomiast ustalenie czy zlecenie przelewu II raty opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu przed dniem 31 maja 2022 r. na zamknięty rachunek bankowy organu I instancji, a w konsekwencji zwrot tych środków skarżącej można uznać za skuteczne dokonanie opłaty w terminie.Należy wskazać, że kwestie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu reguluje art. 111 ustawy o wychowaniu w trzeźwości.Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18.Opłata za korzystanie z zezwoleń wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego lub jednorazowo w terminie do 31 stycznia danego roku kalendarzowego (ust. 7).Zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b ustawy o wychowaniu w trzeźwości zezwolenie na sprzedaż alkoholu wygasa w przypadku niedopełnienia w terminach obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5.Jak stanowi art. 18 ust. 12b ustawy o wychowaniu w trzeźwości w przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 5 lit. b, zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. b nie wniesie raty opłaty określonej w art. 111 ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty.Opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu ma niewątpliwie charakter publicznoprawny (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego [do 2003.12.31] w Warszawie, sygn. FPK 11/02).Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1572 ze zm.) dochodami jednostek samorządu terytorialnego są m.in. dochody własne. Źródłami dochodów gminy są natomiast m.in. wpływy z innych opłat stanowiących dochody gminy na podstawie odrębnych przepisów. Opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż alkoholu stanowi zatem dochód własny gminy, który jest przeznaczony na prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu, które należą do zadań własnych gmin.Zgodnie z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.) środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.Mając na względzie powyższe, w ocenie sądu opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż alkoholu jest niepodatkową należnością budżetową pobieraną przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie natomiast z art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.Wobec powyższego za termin dokonania zapłaty w obrocie bezgotówkowym należy uznać – stosownie do treści z art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pomocą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej "innym instrumentem płatniczym" - dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2024 r. poz. 30, 731 i 1222).Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu 10 czerwca 2022 r. doszło do obciążenia rachunku bankowego skarżącej. Zatem właśnie tego dnia skarżąca wniosła stosowną opłatę za korzystanie z zezwolenia. Oznacza to, że uiściła wymaganą opłatę po terminie, który w przypadku II raty upływał z dniem 31 maja 2022 r.W ocenie sądu bezsprzecznie zatem skarżąca niedopełnienia w terminie obowiązku dokonania opłaty.Skarżąca podkreśla, że zleciła przelew przed upływem terminu, jednak na nieaktualny już numer rachunku bankowego organu I instancji. Organ okoliczności tej nie kwestionował. Jedynie dla porządku należy wskazać, że w aktach sprawy nie znajduje się żaden dokument, z którego wynikałoby, że istotnie skarżąca zleciła przelew, który został następnie odrzucony bądź zwrócony.Skarżąca argumentuje również, że zlecenie przelewu jakie złożyła w swoim banku dnia 17 maja 2022 r. uznać należy za skuteczne, pod warunkiem posiadania w tym czasie na rachunku bankowym środków pozwalających na realizację płatności. Podkreśla, że na dzień zlecenia przelewu posiadała wystarczające środki.W ocenie sądu należy przychylić się do stanowiska skarżącej, że za termin dokonania zapłaty II raty opłaty, uznać należy dzień obciążenia rachunku bankowego skarżącej, jednak z zastrzeżeniem, że polecenie przelewu określonej kwoty musi nastąpić na prawidłowy rachunek bankowy odbiorcy. W przypadku, gdy przedsiębiorca zleca przelew na rachunek bankowy, którego posiadaczem nie jest obiorca – wówczas w ogóle nie można mówić o dokonaniu zapłaty w rozumieniu art. 60 § 1 Ordynacji podatkowej. A z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie. Bowiem na dzień 17 maja 2022 r. organ I instancji nie był już posiadaczem rachunku bankowego, na który skarżąca próbowała dokonać przelewu.Należy również zwrócić uwagę, że art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przewiduje, iż opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wnosi się na rachunek gminy. Jest to obowiązek wynikający bezpośrednio z ustawy. W takim przypadku uiszczenie opłaty na prawidłowy numer rachunku gminy obciąża przedsiębiorcę, który w razie braku należytej staranności w tym zakresie ponosi konsekwencje.Jednocześnie należy zaakceptować stanowisko organów, że skarżąca miała dostatecznie dużo czasu na uzyskanie informacji o właściwym rachunku bankowym gminy, na który należy uiścić opłatę, skoro informacja o zmianie numeru rachunku bankowego dostępna była na stronie internetowej Gminy B. od dnia 3 lutego 2022 r. Jedynie na marginesie można wskazać, że ustawa nie przewiduje obowiązku informowania przedsiębiorców indywidualnie o zmianie dotychczasowego numeru rachunku bankowego, na który należy uiszczać opłatę.Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, że skarżąca nie uiściła II raty opłaty w terminie, o którym mowa w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W konsekwencji, chcąc uniknąć wygaśnięcia zezwolenia powinna była uiścić opłatę dodatkową w wysokości 30% opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w terminie do 30 czerwca 2022 r. Tego jednak nie zrobiła.Odnosząc się natomiast do przywołanych w skardze wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych należy wskazać, że wszystkie one zostały wydane przed nowelizacją ustawy o wychowaniu w trzeźwości, dokonaną ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z 2015 r., poz. 1045). Zgodnie z art. 3 pkt 3 wskazanej ustawy nowelizacyjnej, po ust. 12 dodaje się m.in. ust. 12b, przewidujący dodatkowy miesięczny termin do uiszczenia raty opłaty za korzystanie z zezwolenia wraz z opłatą dodatkową w wysokości 30% tej kwoty. Z uzasadnienia do projektu ustawy (Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz o zmianie niektórych innych ustaw - druk nr 2656) wynika, że projektowana zmiana zakładała modyfikację systemu uiszczania opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych - tak aby umożliwić pod pewnymi warunkami wykonanie obowiązku po upływie ustawowego terminu oraz ograniczyć liczbę procedur prowadzonych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w sprawie wygaśnięcia zezwolenia, a następnie na nowo procedury wydania zezwolenia. Proponuje się umożliwienie przedsiębiorcy w przeciągu 30 dni od upływu terminu dokonanie nakazanej czynności (uiszczenie opłaty) wraz z dokonaniem dodatkowej opłaty. Jeżeli przedsiębiorca dopełni łącznie obu warunków, tj. dokona w terminie 30-dniowym nakazaną czynność oraz uiści dodatkową opłatę, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych nie wygaśnie.Wobec tego okoliczności przyjęte w przywołanych przez skarżącą wyrokach nie są miarodajne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Obecnie ustawodawca dopuszcza możliwość uiszczenia raty opłaty za korzystanie z zezwolenia po terminie, jednak każdorazowo taka sytuacja wymaga uiszczenia opłaty dodatkowej. Gwarantuje to przedsiębiorcom, w przypadkach niedochowania należytej staranności w terminowym regulowaniu rat opłaty na rzecz gminy – uniknięcie bardzo dotkliwych konsekwencji prawnych swojego zaniechania. Przedsiębiorca ma bowiem jeszcze dodatkowy miesięczny termin na zapłatę spóźnionej raty powiększonej o opłatę dodatkową. W przypadku zatem uiszczenia którejkolwiek z rat z uchybieniem terminu ustawowego – nie stwierdza się wygaśnięcia udzielonego zezwolenia, pod warunkiem, że razem z daną ratą uiszczona zostanie opłata dodatkowa w wysokości 30% tej opłaty.W ocenie sądu nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Organy bowiem zgromadziły cały materiał dowodowy, poddały go ocenie, a w konsekwencji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały właściwe przepisy.Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę oddalił.Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.)..).