Postanowienie - II GZ 648/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Zawieszenie/podjęcie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3419/22 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skarg Z. S., E. S., M. Z., A.W.-W., J.W., W. B., M. J.-W., K. B., A. G., E. P., M. B., P. W., R. S., R. N., A. W.-W., G. M., A. K., S. T., S. Sz., H.Oddalono zażalenie. Zawieszenie/podjęcie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3419/22 w zakresie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie skarg Z. S., E. S., M. Z., A.W.-W., J.W., W. B., M. J.-W., K. B., A. G., E. P., M. B., P. W., R. S., R. N., A. W.-W., G. M., A. K., S. T., S. Sz., H.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Gabriela Jyż
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem 7 maja 2025 r., w sprawie skarg Z. S., E. S., M. Z., A. W.-W., J. W., W. B., M. J.-W., K. B., A. G., E. P., M. B., P. W., R. S., R. N., A. W.-W., G. M., A. K., S. T., S. Sz., H. W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r., w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji połączył sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 3419/22, VI SA/Wa 3524/22, VI SA/Wa 7832/22, VI SA/Wa 1256/23, VI SA/Wa 1271/23, VI SA/Wa 1293/23, VI SA/Wa 1294/23, VI SA/Wa 1330/23, VI SA/Wa 1646/23, VI SA/Wa 1788/23, VI SA/Wa 1796/23, VI SA/Wa 2268/23, VI SA/Wa 2357/23, VI SA/Wa 2463/23, VI SA/Wa 2480/23, VI SA/Wa 2640/23, VI SA/Wa 3092/23, VI SA/Wa 3098/23, VI SA/Wa 3152/23 i VI SA/Wa 3269/23 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je pod sygn. akt VI SA/Wa 3419/22 (pkt 1 sentencji postanowienia). Sąd I instancji zawiesił również postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie (pkt 2 sentencji postanowienia).Sąd I instancji wskazał, że skargi na wskazaną decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego wniosły poza wymienionymi skarżącymi również inne podmioty.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalne.Wyrokiem z 12 grudnia 2024 r. sygn. C-118/23 Trybunał udzielił odpowiedzi o następującej treści: "1) Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu proceduralnego nakładającego na sąd właściwy do rozpoznania skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego obowiązek połączenia wszystkich wniesionych do niego skarg na tę decyzję, jeżeli stosowanie tego przepisu jest sprzeczne z prawem do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. 2) Artykuł 85 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/879 z dnia 20 maja 2019 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy do sądu krajowego wniesiono większą liczbę skarg na decyzję krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o przyjęciu środka w zakresie zarządzania kryzysowego, z których jedna została wniesiona przez organ instytucji objętej procedurą restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oddalenie tylko tej jednej skargi jako bezzasadnej nie pozwala uznać, że zapewniono przestrzeganie prawa do skutecznego środka prawnego w odniesieniu do każdej innej osoby, której ta decyzja dotyczy i która również wniosła na nią skargę, podnosząc zarzuty, które nie zostały uwzględnione w wydanym wyroku i które w każdym razie nie były przedmiotem kontradyktoryjnej debaty pozwalającej tej osobie na przedstawienie swojej sprawy. 3) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: przepis ten ma zastosowanie, w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również funkcje tymczasowego administratora w rozumieniu art. 29 tej dyrektywy, ze zmianami, lub funkcje gwaranta depozytów w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, w związku z czym nakłada on obowiązek przyjęcia uzgodnień strukturalnych w celu zapewnienia niezależności operacyjnej tego organu i uniknięcia konfliktu interesów w odniesieniu do tych funkcji. 4) Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59, zmienionej dyrektywą 2019/879, należy interpretować w ten sposób, że: w sytuacji gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pełni również "funkcje nadzoru" lub "inne funkcje" w rozumieniu tego postanowienia oraz w braku wewnętrznych przepisów na piśmie mających na celu zapewnienie niezależności operacyjnej tego organu i zapobieganie konfliktom interesów między jego funkcjami w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a innymi funkcjami, przestrzeganie tych wymogów może jednak wynikać z wprowadzenia w tym celu wystarczających środków organizacyjnych i innych środków. Wspomniany przepis nie oznacza jednak ani tego, że decyzje dotyczące funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz te dotyczące innych funkcji wspomnianego organu muszą być podejmowane przez różne jednostki decyzyjne, ani tego, że wewnętrzne działy tego samego organu nie mogą świadczyć usług wsparcia zarówno pracownikom przydzielonym do pełnienia funkcji w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jak i pracownikom przydzielonym do pełnienia innych funkcji, bez uszczerbku dla przepisów dotyczących tajemnicy zawodowej. Jeżeli istnieją przewidziane w tym postanowieniu przepisy wewnętrzne na piśmie, brak ich publikacji nie powoduje automatycznie nieważności decyzji podjętych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lecz oznacza w stosownej sytuacji w przypadku odwołania od decyzji tego organu, że do tego organu należy wykazanie, iż przepisy te były przestrzegane, w związku z czym decyzja ta została podjęta wyłącznie w celu osiągnięcia jednego lub kilku celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.".W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rady Nadzorczej G. N. B. S.A. wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 stwierdził, że decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji została wydana z naruszeniem prawa.Sąd I instancji podniósł, że uprzednie prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem wymienionej decyzji, wydane w sprawie ze skargi Rady Nadzorczej G. N. B. S.A., może mieć wpływ na wynik postępowania ze skarg na tę samą decyzję, wniesionych przez skarżących w tej sprawie. Zachodzi zatem, w ocenie Sądu, zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Z tych względów oraz z uwagi na zasady celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, postępowanie, zdaniem Sądu I instancji, należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego prowadzonego w sprawie VI SA/Wa 2964/22.H. W. wniósł na postanowienie Sądu I instancji zażalenie w zakresie, w jakim zawieszono nim postępowanie w sprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powołana regulacja dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz bezpośrednio wpływać na wynik tego postępowania. Natomiast zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 301-303).Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Nie oznacza to jednak dowolności działania w tej mierze, bowiem dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do stwierdzenia czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06, LEX nr 338509 i z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, LEX nr 212145).Sporna w świetle zarzutów zażalenia kwestia była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 25 listopada 2021 r., sygn. akt II GZ 404/21.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie prawidłowo Sąd I instancji uznał, że zachodzi konieczność zawieszenia postępowania sądowego ze względu na występujące w niej zagadnienie wstępne.Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. wniosły poza skarżącym również inne podmioty. Postępowania sądowoadministracyjne ze skarg innych podmiotów toczą się zatem przed WSA w Warszawie, przy czym w postępowaniu ze skargi Rady Nadzorczej G. N. B. S.A., prowadzonym pod sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 29 stycznia 2025 r. wydał już wyrok, w którym stwierdził, że skarżona decyzja BFG z dnia 29 września 2022 r. o nr DPR.720.6.2021.256, w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji została wydana z naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że przywołany wyrok WSA jest nieprawomocny, zaś Sąd I instancji słusznie zauważył, że prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie zgodności z prawem skarżonej w różnych postępowania, tej samej decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego nie pozostaje bez znaczenia dla oceny legalności tej decyzji w innych równolegle toczących się sprawach. Przy czym kwestią o zasadniczym znaczeniu dla uznania prawidłowości wydanego przez WSA postanowienia o zawieszeniu postępowania sadowoadministracyjnego była w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tożsamość decyzji kontrolowanej przez Sąd I instancji zarówno w postępowaniu zainicjowanym skargą Rady Nadzorczej G. N. B. S.A. prowadzonym pod sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, jak i w tej sprawie.Poza sporem pozostaje okoliczność, że uprawomocnienie się rozstrzygnięcia wydanego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 – w tym na przykład poprzez instancyjną kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny, mającą za zadanie ocenę zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, którym na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2253) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. WSA stwierdził wydanie decyzji BFG z 29 września 2022 r. z naruszeniem prawa – może mieć znaczący wpływ na wynik postępowania prowadzonego ze skargi innego podmiotu na tę samą decyzję. Okolicznością bezsporną jest również fakt, że postępowanie w niniejszej sprawie, wszczęte na skutek skargi wymienionych na wstępie osób, ma na celu dokonanie oceny zgodności z prawem tej samej decyzji organu administracji, która już podlega ocenie w innym toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie może uchodzić z pola widzenia, że skarga strony została wywiedziona właśnie na tę samą decyzję i ma na celu dokonanie w toku kontroli sądowej jej prawidłowości.W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że postępowanie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 wyprzedza niniejsze postępowanie i w jego toku zostanie dokonana prawomocna ocena, pozwalająca na ustalenie czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.Zwrócić przy tym należy uwagę, że WSA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał się nie tylko na względy ekonomiki procesowej, ale także na względy sprawiedliwości i celowości. W sytuacji, gdy weźmie się jeszcze pod uwagę względy spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, które – jak wynika z powyższego – uzasadniają wydane przez WSA postanowienie o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości, że orzeczenie Sądu I instancji wydane na obecnym etapie postępowania jest prawidłowe.W tym stanie rzeczy, zasadnie Sąd I instancji uznał, uwzględniając treść decyzji podlegającej już wcześniej kontroli sądowej oraz zakres jej zaskarżenia, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało zawiesić, bowiem uprzednie prawomocne rozstrzygnięcie co do zgodności z prawem decyzji, która już podlegała kontroli sądowej przed WSA, która to kontrola nie zakończyła się wydaniem prawomocnego orzeczenia, może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.