Wyrok - II SA/Sz 474/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi W. spółki komandytowej spółki komandytowej w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 6 maja 2025 r. nr AP-2.7840.4.2025.MB(4) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu buOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi W. spółki komandytowej spółki komandytowej w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 6 maja 2025 r. nr AP-2.7840.4.2025.MB(4) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu bu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Katarzyna Sokołowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 13 grudnia 2024 r., nr 918/24, Prezydent Miasta S.na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm. ,dalej: "Prawo budowlane", "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z 10 maja 2024 r., złożonym przez W. Sp. Komandytowa, z siedzibą w S., dalej: "inwestor", "skarżąca", "spółka", w sprawie pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków z usługami hotelowymi, oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu A i B wraz z niezbędną infrastrukturą (drogi i chodniki, schody terenowe, oświetlenie terenu, stacje ładowania samochodów elektrycznych, podziemny zbiornik ppoż., studnię wodomierzową, studnie kanalizacyjne i deszczowe, separatory substancji ropopochodnych, wpusty uliczne i osadnik), przy ul. [...],w S., nr ewidencyjny gruntów: dz. nr ew. [...], obręb [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że wydanym na podstawie art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 i ust. 3 u.p.b. postanowieniem z 17 czerwca 2024 r., organ ten nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków wniosku oraz dokumentacji projektowej, w tym m.in. poprzez:- przedłożenie prawidłowego pełnomocnictwa do reprezentowania inwestora,- wykazanie spełnienia wyszczególnionych w ww. postanowieniu warunków wynikających z Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie- lotnisko" w Szczecinie, zatwierdzonego Uchwałą nr VIIl/N/1245/10 Rady Miasta Szczecin z dnia 15.07.2010 r.;- wykazanie spełnienia § 29, § 314, § 323, § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie MI";- dostarczenie czytelnego załącznika graficznego do protokołu narady koordynacyjnej;- doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm., dalej: "rozporządzenie MR").W piśmie z 5 sierpnia 2024 r., złożonym 7 sierpnia 2024 r. w odpowiedzi na postanowienie z 17 czerwca 2024 r., pełnomocnik inwestora zawarł wyjaśnienia. Do pisma załączono także uzupełniony projekt budowlany (3 egz.), wypełniony na nowo wniosek o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisane przez pełnomocnika inwestora oraz pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora.Następnie 17 września 2024 r., przy piśmie z 16 września 2024 r., pełnomocnik inwestora, wypełniając obowiązek nałożony postanowieniem z 21 czerwca 2024 r., przedłożył organowi I instancji postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. z 9 września 2024 r., nr WONS.43.56.2024.JC, stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 dla przedmiotowego przedsięwzięcia.Organ I instancji przy zawiadomieniu z 14 października 2024 r. wskazał inwestorowi, że nie uzupełnił wszystkich braków nałożonych postanowieniemz 17 czerwca 2024 r.Pismem z 3 października 2024 r., złożonym 4 października 2024 r., pełnomocnik inwestora uzupełnił wniosek o pozwolenie na budowę, a także projekt o 3 rysunki planszy zagospodarowania terenu i 3 rysunki planszy koordynacyjnej. Pismem z 28 października 2024 r. złożonym 30 października 2024 r. pełnomocnik inwestora złożył organowi I instancji kolejne pismo z wyjaśnieniami i uzupełnieniem, a 25 listopada 2024 r., złożył pismo z wyjaśnieniami i przedłożył uzupełnione projekty budowlane.W uzasadnieniu decyzji z 13 grudnia 2024 r. organ I instancji wskazał, że inwestor do dnia wydania przedmiotowej decyzji, nie uzupełnił wszystkich braków, nałożonych na niego postanowieniem z 17 czerwca 2024 r. w punktach: 3, 4, 5, 6, 9 m.in. lit. a, d, e, i, j, k, l. W szczególności wskazał na następujące braki w stosunku do obowiązków nałożonych ww. postanowieniem:ad. pkt 5 - nie wykazano spełnienia następujących warunków z m.p.z.p.:- teren elementarny D.D.1011 ,US,UT,ZP (§ 17): ustalenia ekologiczne (§ 17 ust. 2 pkt 3): nie wykazano spełnienia § 6 ust. 2 pkt 7 w zakresie projektowania konstrukcji obiektów w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi oraz stosowanie materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą odniesiono się jedynie do fundamentów, ponadto ww. punkcie 7 plan "nakazuje podwyższenie poziomu terenu i wyniesienie posadzki parteru budynków na poziom co najmniej 1,65 m n.p.m. (ponad poziom wód powodziowych)'' - na rysunku projektu zagospodarowania terenu, projektant naniósł granicę wysokości terenu 1,65 m n.p.m., jednak z projektowanych rzędnych wynika, że projekt wielu miejscach zakłada obniżenie terenu nawet do rzędnej -2,93 m czyli =0,20 m n.p.m. (rys nr A.-1) przy wejściu do projektowanej w poziomie -1 sali spotkań z przeszkloną ścianą o długości 11,05 m i rys. B.-1 przy wejściu do projektowanego pomieszczeniu lobby oraz pomieszczeń towarzyszących, ze ścianą przeszkloną o całkowitej długości 19,37 m;ad. pkt 6 - nie wykazano spełnienia Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022, poz. 1225 z dn. 09.06.2022 r. t. j.) w zakresie § 29 - z załączonych przekrojów terenu wynika, że projektowane obrzeże betonowe mające zabezpieczyć sąsiadów przed spływem wód opadowych, po podniesieniu terenu w tym miejscu, ma rzędną niezmienną 1,77, zaś z rzędnych projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren projektowany przy granicy z działka nr [...] ma projektowaną rzędną od 1,65 do 2,00 m, więc ww. obrzeże betonowe nie wszędzie zabezpiecza tereny sąsiednie; projektant nie przedstawił przekroju w miejscu najwyższego poziomu gruntu; ponadto na przekroju Z3-Z3 błędnie opisano rzędne; przedstawione ukształtowani terenu jest nieczytelne i niewystarczające, brakuje też przekrojów terenu w kierunku północ - południe, zwłaszcza w miejscach znacznego obniżenia terenu;ad. pkt 9 - projekt budowlany nie doprowadzono do zgodności z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju, z dnia 11.09.2020 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dn. 18.09.2020 r. poz. 1609):ad. lit. a - dostarczony projekt zagospodarowania nie ma zaznaczonego zakresu pomiaru, brakuje charakterystycznych rzędnych terenu;ad. lit. d - przedstawione ukształtowanie terenu jest nieczytelne, brakuje charakterystycznych przekrojów przez teren, a na rysunku projektu zagospodarowania terenu zaznaczenia skarp, zwłaszcza przy dużej różnicy terenu;ad. lit. e - nie przedstawiono zabezpieczenia projektowanych skarp i odprowadzenia wód opadowych przy granicy z sąsiednimi działkami nr [...],[...] i [...];ad. lit. i - nie podano jednoznacznie przeznaczenia wszystkich projektowanych lokali usługowych z uwzględnieniem zapisów planu (dot. pomieszczeń usługowych w poziomie -1 w budynku A i B); ponadto nazw niektórych pomieszczeń nie podano w języku polskim, zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia; jednocześnie zwrócił uwagę na nieczytelne opisy pomieszczeń na rysunkach A.-1 i B.-1;ad. lit. j - nie przedstawiono wszystkich charakterystycznych przekrojów przez projektowane budynki - dotyczy zwłaszcza przekrojów przez lokale usługowe usytuowane poniżej poziomu przylegającego do nich terenu;ad. lit. k - nie narysowano elewacji zgodnie z PN i § 9 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia,ad. lit. I - przedstawione rzuty dachów nie uwzględniają całego dachu nad poziomem -1.Organ I instancji dodał, że projektant nie doprecyzował charakteru pomieszczeń w poziomie -1 (pobyt stały) w związku z § 73 rozporządzenia MI, ani nie dostarczył zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w przypadku pomieszczeń stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy.Jednocześnie zwrócono uwagę, że zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 5 m.p.z.p "na obszarach stałego lub okresowego występowania podwyższonego poziomu wód gruntowych dopuszcza się podpiwniczenie budynków pod warunkiem zastosowania odpowiednich zabezpieczeń chroniących przed przedostawaniem się wody do pomieszczeń piwnicznych (np. wyższe posadowienie budynku i podniesienie poziomu terenu, opaski drenażowe, izolacje hydrotechniczne)".Odwołanie od decyzji organu I instancji wniesione zostało przez W. Spółka Komandytowa Spółka Komandytowa(zmiana firmy inwestora). W ocenie odwołującej się na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania wszystkie przedłożone uzupełnienia zostały opracowane zgodnie z wymaganiami przedstawionymi w postanowieniach i wezwaniu oraz wyjaśnił, że zostały usunięte wszystkie dostrzeżone przez organ I instancji nieprawidłowości. W związku z powyższym w jej ocenie nie było podstaw do wydania decyzji odmownej.Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę.Po otrzymaniu odwołania pismami z 4 lutego 2025 r. oraz z 13 lutego 2025 r. organ II instancji wezwał odwołującą się do uzupełnienia braków formalnych wniesionego odwołania poprzez przedłożenie aktualnego pełnomocnictwa oraz wniosku i oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, skorygowanego o aktualną firmę inwestora. W dniach 13 i 17 marca 2025 r. pełnomocnik odwołującej się uzupełnił wskazane powyżej braki.Decyzją z 6 maja 2025 r. nr AP-2.7840.4.2025.MB(4), Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane rozpoznając sprawę w wyniku złożonego odwołania przez inwestora utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan sprawy i wskazując na art. 35 ust. 1 u.p.b. wyjaśnił, że organy mają obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje) albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a w dalszej kolejności zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletności projektu budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepis ten określa zatem zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wskazano również na przepisy art. 35 ust. 4 i ust. 5 u.p.b.Organ II instancji podał aktualną nazwę planowanego zamierzenia budowlanego i odniósł się do opisu zawartego w projekcie budowlanym ustalając, że projektowany zespół składa się z 2 budynków – A i B.Budynek A - usługowy wielofunkcyjny z 68 samodzielnymi lokalami usługowymi, w których świadczone będą usługi hotelarskie, 1 samodzielnym lokalem usługowym handlu detalicznego, 1 samodzielnym lokalem usługowym związanym z obsługą rekreacji, sportu i turystyki, samodzielną halą garażową oraz częścią rekreacyjną, o 4 kondygnacjach nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej, kryty dachami płaskimi, forma budynku prostopadłościenna z załamaniami i zróżnicowaną wysokością, balkonami, tarasami i ogródkami;Budynek B - usługowy wielofunkcyjny z 53 samodzielnymi lokalami usługowymi, w których świadczone będą usługi hotelarskie, samodzielną halą garażową oraz częścią rekreacyjną, o 4 kondygnacjach nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej, kryty dachami płaskimi, forma budynku prostopadłościenna z załamaniami i zróżnicowaną wysokością, balkonami, tarasami i ogródkami.Budynki A i B będą realizowane niezależnie od siebie. Budynki będą połączone częściami podziemnymi.Na zagospodarowanie terenu będą się składać:dojścia, dojazdy, miejsca parkingowe, ogrodzenie i infrastruktura,zewnętrzna instalacja wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, ciepła oraz elektroenergetyczna,parking naziemny na 13 samochodów osobowych,z uwagi na wysokość wód gruntowych, planuje się kondygnację podziemną częściowo ponad poziomem istniejącego terenu, kondygnacja będzie pokryta skarpami, z zielenią, z miejscowymi wzmocnieniami za pomocą donic i obrzeży betonowych oraz schodów.Następnie organ II instancji ustalił, że działka nr [...] z obrębu [...], będąca własnością Gminy Miasto Szczecin, w użytkowaniu wieczystym inwestora, zlokalizowana jest na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Miasta Szczecin nr VIIl/N/1245/10 z dnia 15 lipca 2010 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie-lotnisko" w Szczecinie (częściowo uchylony Uchwałami Rady Miasta Szczecin: z dnia 19 grudnia 2012 r. nr XXV/745/12 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie-lotnisko 2" w Szczecinie, z dnia 24 marca 2015 r. nr VI/69/15 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie-lotnisko 3" w Szczecinie, z dnia 7 marca 2023 r. nr XLVI1/1302/23 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie-lotnisko 4" w Szczecinie), dalej: "plan miejscowy", "m.p.z.p.": - teren elementarny D.D.1011.US,UT,ZP - teren obiektów sportu i rekreacji, usług turystycznych oraz zieleni urządzonej. Przeznaczenie terenu: zabudowa usług sportu, rekreacji i turystyki wodnej oraz usług hotelarskich i zieleń urządzona (np. przystań żeglarska z zapleczem hotelowym), nie dotyczą one jednak terenu objętego planowaną inwestycją.Wzmacniając argumentację poglądem orzecznictwa sądowego, z którego wynika, że organy architektoniczno-budowlane z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. zobowiązane są do przeprowadzenia kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w ramach tej kontroli - do wykładni postanowień planu, które są niejasne i budzą wątpliwości interpretacyjne oraz że sam proces wykładni postanowień planu miejscowego musi uwzględniać intencje uchwałodawcy z takim oto warunkiem, że ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie muszą być interpretowane ściśle (zgodnie z regułą), orzekający organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym. Analiza przepisów m.p.z.p. istotnych z punktu widzenia projektowanej inwestycji wykazała bowiem, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spełnia następujących warunków:1. § 6 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. (prawidłowo: § 6 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. dopisek WSA), który stanowi, że na obszarze położonym pomiędzy ul. [...] a Jeziorem D., kan. D. i rz. R. , gdzie ustalenia szczegółowe dopuszczają lokalizację obiektów usług turystyki (tereny elementarne: D.D.1002.US,UT,WS, D.D.1005.UT,MW,ZP, D.D.1006.MW,U, D.D.1009.UT,MW,ZP, D.D.1011.US,UT,ZP, D.D.1012.US,UT,ZP, D.D.1013.UT,MW,ZP, D.D.1016.US,UT,ZP, D.D.1017.UT,MW,ZP, D.D.1018.US,UT,ZP, D.D.1019.UT,MW,ZP, D.D.1020.US,UT,ZP, D.D.1022.MW,U, D.D.1023.UT,MW,ZP), ogranicza się liczbę użytkowników hoteli lub pensjonatów do 100 osób w każdym z obiektów.Zgodnie z opisem w projekcie budowlanym (projekcie zagospodarowania terenu i w projekcie architektoniczno-budowlanym) w budynku A przewiduje się przebywanie stałe we wszystkich 68 lokalach przeznaczonych na wynajem do 105 osób, natomiast w budynku B przewiduje się przebywanie stałe we wszystkich 53 lokalach przeznaczonych na wynajem do 78 osób.Według organu odwoławczego pomimo, że projektowane obiekty nie stanowią wprost hotelu, to jednak są innymi obiektami hotelarskimi, o których mowa w art. 35ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1944, dalej: "ustawa o usługach hotelarskich"), co do których powyższy zapis planu ma zastosowanie. W tym zakresie stwierdzono zatem brak zgodności z m.p.z.p., bowiem w budynku A liczba użytkowników przekroczy 100 osób. Na marginesie zauważono, że w opisie na str. 30 projektu architektoniczno-budowlanego wskazano, cytat: "W budynku A przewiduje się przebywanie stałe we wszystkich 72 lokalach przeznaczonych na wynajem do 144 osób. W budynku B przewiduje się przebywanie stałe we wszystkich 53 lokalach przeznaczonych na wynajem do 106 osób", co by sugerowało, że liczba użytkowników zostanie przekroczona w obu projektowanych budynkach.2. § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p, z których wynika, że na pozostałej części obszaru, w nowej zabudowie o charakterze stałym nakazuje się podwyższenie poziomu terenu i wyniesienie posadzki parteru budynków na poziom co najmniej 1,65 m n.p.m. (ponad poziom wód powodziowych) za wyjątkiem obiektów służących do postoju i magazynowania sprzętu pływającego oraz jednostek pływających, a także projektowanie konstrukcji obiektów w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi oraz stosowanie materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą; teren położony w granicach obszaru narażonego na niebezpieczeństwo powodzi, oznaczonego na rysunku planu; nową zabudowę i zagospodarowanie terenu realizuje się zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 7.Zgodnie z opisem zawartym w projekcie budowlanym, z uwagi na położenie przedsięwzięcia w obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi, zaprojektowano posadzki parterów budynków na poziomie 3,13 m n.p.m., zaprojektowano ukształtowanie terenu, wraz z infrastrukturą tj., nawierzchnie utwardzone, na poziomie od 1,65 m n.p.m. do 3,10 m n.p.m. W strefie przybrzeżnej, z uwagi na konieczność nawiązania do istniejącego nabrzeża, które jest na poziomie od 1,06 m n.p.m. do 1,24 m n.p.m., wykonano krótkie spadki terenu w kierunku nabrzeża. Dodatkowo zaprojektowano kondygnacje podziemne (garaż podziemny z miejscami parkingowymi, boksami rowerowymi i zapleczami garażowymi) jako żelbetową, monolityczną, posadowioną na płycie fundamentowej, co zapewni obiektom stateczność w przypadku powodzi. W rejonie poniżej poziomu parteru projektuje się zastosowanie materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą, w szczególności zastosowanie betonu o klasie minimum W8 (beton wodoszczelny).Organ II instancji stwierdził, że jedynie fundamenty zostały zaprojektowane z użyciem materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą, natomiast m.p.z.p. stanowi, iż cała konstrukcja obiektu winna być w ten sposób zaprojektowana, do czego projektant się nie odniósł. Ponadto wskazał, że organ I instancji słusznie zauważył, że z projektowanych rzędnych wynika, iż w niektórych miejscach będą one obniżone do nawet - 2,93 m, czyli 0,20 m n.p.m. rys. nr ZT.1 i rys. nr A.-1, czy rys. nr B-1).3. § 17 ust. 3 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. stanowiącym, że ustala się dostosowanie kompozycji, form zabudowy oraz zagospodarowania terenu do wymogów ukształtowania harmonijnej panoramy terenów przybrzeżnych widzianej od strony Jez. D., m.in. poprzez: utrzymanie zieleni niskiej (bez skupisk zieleni wysokiej) na terenie znajdującym się pomiędzy umocnieniami brzegowymi a obszarem zabudowy, usytuowanie zabudowy poprzecznie do brzegu jeziora i ul. [...] w formie budynków wolno stojących o maksymalnej szerokości frontów od strony jeziora: 20,0 m i minimalnej szerokości prześwitów (odległości) pomiędzy budynkami: 10,0 m, oraz obniżenia wysokości zabudowy o charakterze stałym, sytuowanej od strony jeziora o co najmniej 3,0 m względem maksymalnej wysokości zabudowy określonej w pkt 4.Budynek B został zaprojektowany jako składający się z dwóch prostopadłościanów połączonych parterowym łącznikiem. Budynek od strony jeziora posiada cztery kondygnacje naziemne i jedną podziemną. Wysokość tej części budynku (od strony jeziora) została obniżona o 3,35 m poprzez pomniejszenie i wycofanie najwyższej kondygnacji. W ocenie orzekającego organu powyższe nie jest zgodne z zapisami m.p.z.p., bowiem plan stanowi o obniżeniu maksymalnej wysokości zabudowy o 3 m, a nie jedynie jej części, poprzez cofnięcie, czy pomniejszenie najwyższej kondygnacji.Organ odwoławczy przyjął stanowisko, że spełnienie powyższego przepisu m.p.z.p. wymagałoby zaprojektowania tej części budynku (usytuowanej od strony jeziora) do trzech kondygnacji włącznie.W zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem MI, zdaniem organu II instancji, mając na uwadze treść § 12 ust. 1 rozporządzenia MI, budynek A i budynek B zlokalizowane zostały zgodnie z wymaganymi przepisami odległościami od granic działek sąsiednich. Budynki zostały zaprojektowane także z uwzględnieniem odległości wynikających z § 271-273 rozporządzenia MI. Lokalizacja projektowanych budynków A i B na działce [...] nastąpiła zgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia MI, wedle których budynki należy lokalizować w odległości 4 m od granicy działki inwestycyjnej w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy, albo 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W przedmiotowej sprawie zachowano normy określające usytuowanie budynku w stosunku do granic działki budowlanej, określające odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej (§ 18 i § 19 rozporządzenia MI). Ze względu na usytuowanie budynków w znacznej odległości od granic działek sąsiednich nie zachodzi zjawisko przesłaniania i zacieniania (§ 13 i § 60 rozporządzenia MI), lokalizacja budynków spełnia przepisy przeciwpożarowe (§ 271 i 272 rozporządzenia MI).Miejsce na odpady zostało zlokalizowane zgodnie z § 23 rozporządzenia MI. W zakresie naruszenia § 29 rozporządzenia MI wskazanym przez organ I instancji w postanowieniu z 17 czerwca 2024 r., organ odwoławczy podzielił zdanie organu I instancji, iż ze względu na podwyższenie miejscami terenu na działce nr [...] do 2,0 m n.p.m. przy granicy z działką sąsiednią nr [...], a projektowane obrzeże betonowe ma wysokość niezmienną 1,77 m n.p.m., to nie wszędzie zabezpieczono tereny sąsiednie przed spływem wody opadowej. Tym samym inwestor nie wypełnił wszystkich obowiązków nałożonych ww. postanowieniem.Organ odwoławczy oceniając zamierzenie z punktu widzenia warunków z § 3 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 1563, dalej "rozporządzenie MSWiA") uznał, że w niniejszej sprawie zaprojektowane budynki zawierają strefę pożarową zakwalifikowana jako ZL V.Oceniając zamierzenie w oparciu o § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia MSWIA organu II instancji stwierdził, że z przesłanego przez organ I instancji projektu budowlanego wynika, że zarówno projekt zagospodarowania terenu jaki i projekt architektoniczno-budowlany nie zawierają uzgodnienia, wskazanego w ww. przepisie. Na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji dokonano aktualizacji mapy do celów projektowych. Projektant na nowo naniósł na zaktualizowanej mapie do celów projektowych projekt zagospodarowania terenu (rys. nr ZT.1), stanowiący podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, który nie zawiera stosownego uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Brak również uzgodnienia na rzutach parterów budynku A i budynku B (rys. nr A.0. i rys. nr B.0).Ponadto, według organu odwoławczego, projektant nie uzupełnił wszystkich braków wymienionych w decyzji organu I instancji z 13 grudnia 2024 r., w zakresie doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem MR.W. spółka komandytowa spółka komandytowa w Szczecinie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na powyżej opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciła naruszenie:1. prawa materialnego – art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przedłożony przez inwestora projekt nie odpowiada:a) § 6 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p. (prawidłowo: § 6 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. dopisek WSA)w zakresie przepisu ograniczającego liczbę użytkowników hoteli i pensjonatów do 100 osób w każdym obiekcie, podczas gdy projektowane budynki nie zostały zakwalifikowane jako hotel czy pensjonat a jako budynki usługowe wielofunkcyjne z usługami hotelarstwa;b) § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p. w zakresie niespełnienia przez projektowane obiekty budowlane tak określonego poziomu terenu jak i niespełnienie przez projektowany obiekt parametrów zapewniających jego stateczność w wypadku powodzi, podczas gdy wysokość poszczególnych obiektów budowlanych, a także poziom terenu zostały zaprojektowana zgodnie z wymaganiami m.p.z.p. a nadto projekt obejmuje całą konstrukcję zaprojektowaną w sposób zapewniający jej stabilność w razie powodzi;c) § 17 ust. 3 pkt 2 lit. a) m.p.z.p. - poprzez uznanie, iż projekt nie spełnia wymagań m.p.z.p., gdyż znajduje się na "terenach przybrzeżnych" a została obniżona jedynie część budynku podczas gdy w planie nie ma nigdzie zdefiniowanych "terenów przybrzeżnych" i określonej konkretnie odległości do jakiej należy zakwalifikować budynek jako znajdujący się na terenie przybrzeżnym (w całości lub w części) więc należy uznać, iż projekt nie leży na owych terenach i przepis ten nie obejmuje przedmiotowej inwestycji;d) art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647- dalej: "ustawa" , "u.p.z.p") w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 483, dalej: "rozporządzenie MI z 26 sierpnia 2003 r."), w zw. z art. 2 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z §17 ust. 3 pkt 2 lit a) m.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegającą na błędnym przyjęciu, iż zaprojektowany Budynek B, którego bryła zaczyna się w odległości ok. 30 metrów od jeziora, nie posiada wymaganej m.p.z.p. wysokości wymaganej dla "terenów przybrzeżnych" sprowadzającej się do obniżenia maksymalnej zabudowy o 3 metry, choćby w zakresie części tego budynku od strony jeziora do zaprojektowanego łącznika, podczas gdy w żadnym przepisie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie została określona definicja "terenów przybrzeżnych" i brak jest doprecyzowania do jakiej odległości od jeziora kwalifikuje się teren w taki sposób, a rolą organu administracji stosującego obowiązujące przepisy nie jest samowolne określanie w sposób zawężający i na niekorzyść właścicieli wyrażeń mających znaczenie dla kształtowania praw i ich ewentualnych ograniczeń w prawie własności, co doprowadziło do błędnego uznania, iż sposób zaprojektowania Budynku B uniemożliwia zatwierdzenie projektu budowlanego;2. prawa procesowego:a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności treści m.p.z.p. w zakresie dotyczącym: kwalifikacji funkcji projektowanych obiektów, wysokości posadowienia obiektów budowlanych oraz ich zabezpieczenia (stateczności) w wypadku powodzi, sposobu kwalifikacji, który z zaprojektowanych budynków w projekcie skarżącej usytuowany został na "terenie przybrzeżnym", co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż projekt nie jest zgodny z owym planem i nie może zostać zatwierdzony;b) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia w treści wydanej decyzji co organ rozumie pod pojęciem "terenów przybrzeżnych", do jakiej odległości od jeziora tereny kwalifikuje się w tym zakresie, dlaczego organ uznał za konieczne obniżenie wysokości Budynku B co najmniej od strony jeziora do łącznika (jak również dlaczego wyłącznie do owego łącznika, a nie w zakresie całej bryły budynku), co pozbawiło skarżącą oraz sąd możliwości zweryfikowania prawidłowości ustaleń Wojewody i merytorycznej możliwości poddania takiej interpretacji krytyce, a skutkowało jednocześnie arbitralnym uznaniem projektu budowlanego jako niemożliwego do zatwierdzenia;c) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji i wydanie orzeczenia bez wskazania, których ustawowych przesłanek nie spełnia oceniany projekt w kontekście uzasadnienia organu I instancji, na podstawie jakich przepisów dokonano negatywnej jego oceny, bez wyjaśnienia należycie wszystkich aspektów sprawy administracyjnej, w ramach której je podjęto, zważywszy na brak tożsamości pomiędzy przesłankami odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji przez Prezydenta Miasta S. a Wojewody, oceniającego prawidłowość pierwszej decyzji, co skutkowało arbitralnym uznaniem iż przedłożony do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę projekt budowlany nie jest zgodny z m.p.z.p., więc nie może być zatwierdzony i w konsekwencji organ odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.Mając za podstawę powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o:- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzjiorganu I instancji i nakazanie ponownego rozpoznania sprawy ewentualnie- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz- zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wedle norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi wnosząca ją podkreśliła, że zarzuty do projektu formułowane przez organ I instancji nie pokrywają się z zarzutami i uzasadnieniem organu II instancji. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego próżno szukać odniesienia do wszystkich elementów uzasadnienia decyzji odmownej przez organ I instancji, a pojawił się nowy argument dotyczący naruszenia § 17 ust. 3 pkt 2 lit. a) m.p.z.p., o czym nie było mowy w toku całego postępowania przed organem I instancji.Skarżąca jest zdania, że kwalifikacji projektowanego budynku dokonuje jego projektant w treści opracowania a nie organ administracji. Zaprojektowano nie budynek hotelowy, czy pensjonat, a obiekty usługowe wielofunkcyjne z usługami hotelarskimi. Kwalifikacja wynika z faktu, iż projektowane są obiekty usługowe z lokalami usługowymi (apartamentami), w których jedną z funkcji może być świadczenie usług krótkotrwałego najmu. Nie są to jednak obiekty, w których są pokoje hotelowe, czy pensjonatowe, zarządzane wspólnie. Każdy z lokali usługowych będzie odrębnym przedmiotem własności (nieruchomością) i to rzeczą właściciela będzie czy zdecyduje się prowadzić w nim taką czy inną działalność gospodarczą. Opis projektu budowlanego, w kontekście rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2017 r., poz. 2166, dalej "rozporządzenie MGiP") wskazuje jednoznacznie, iż projektowane budynki nie zostały zaprojektowane jako hotele i motele, tylko jako inne obiekty, mogące świadczyć usługi hotelarskie. Zaprojektowane obiekty, spełniają wymagania określone w załączniku nr 7 cyt. rozporządzenia, który określa wymagania co do innych obiektów, świadczących usługi hotelarskie - art. 35 ust. 2 u.p.b., a więc ani hoteli, ani pensjonatów.Ponadto zdaniem skarżącej projektowane zamierzenie nie mieści się ani w definicji hotelu, ani w definicji pensjonatu zawartych w przepisach ustawy o usługach hotelarskich, więc arbitralne uznanie, iż jest to hotel, czy pensjonat (organ nawet tego nie przesądza czy jest to hotel czy pensjonat, a zakresy tych nazw się wzajemnie wykluczają) nie może się ostać tak w kategorii prawa materialnego i jego zastosowania, jak i procedury administracyjnej i kognicji organu do podejmowania ustaleń prawotwórczych.Wypowiadając się odnośnie wysokości terenu skarżąca wskazała, że uzupełniono Projekt Zagospodarowania Terenu (str. 15 ), zaprojektowano posadzki parterów budynków na poziomie 3,13 m n.p.pm a ukształtowanie terenu, wraz z infrastrukturą tj. nawierzchnie utwardzone, na poziomie od 1,65 m n.p.pm do 3,10 m n.p.pm. Jedynie w strefie przybrzeżnej, z uwagi na konieczność nawiązania do istniejącego nabrzeża, które jest na poziomie od 1,06 m n.p.pm do 1,24 m n.p.pm, wykonano krótkie spadki terenu w kierunku nabrzeża co jest dopuszczalne i konieczne (vide.: odpowiedź na pismo z dnia 17 czerwca 2024 r.). Z uwagi na racjonalność rozwiązań, zdecydowano się również na zlokalizowanie dróg infrastruktury takiej jak drogi i chodniki na poziomie co najmniej 1,65 m n.p.m. Jedyne wyjątki stanowią 2 place, zlokalizowane przy kondygnacjach podziemnych obiektów, które zostały obniżone. Są one jednak tylko miejscowe, stanowią elementy infrastruktury, są otoczone terenem podniesionym na poziom co najmniej 1,65 m n.p.m. oraz wyposażone we wpusty odwadniające. Założeniem minimalnej wysokości terenu jest ochrona przeciw powodziowa, a owe 2 place, stanowiące miejscowe obniżenie, są otoczone terenem podniesionym na poziom co najmniej 1,65 m n.p.m. oraz wyposażone w odwodnienie, żadnego zagrożenia nie stanowią. Za powyższe bierze odpowiedzialność projektant. Przepisy m.p.z.p. dotyczą jedynie (przy założeniu racjonalności prawodawcy) terenu,a nie infrastruktury.Zdaniem skarżącej bez znaczenia są założenia nakazujące projektować konstrukcję jako odporną statycznie na powódź. Tymczasem tak m.p.z.p. jak i organ administracji wymaga by kryteria te były spełnione.Wypowiadając się w zakresie kwestionowania przez organ odwoławczy rozwiązań konstrukcji budynku spółka jest zdania, że braki uzupełniono na str. 15 opisu Projektu Zagospodarowania Terenu poprzez wskazanie sposobu realizacji konstrukcji obiektów w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi oraz stosowanie materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą - konstrukcja żelbetowa monolityczna z zastosowaniem betonu minimum W8. Zatem projektant mający stosowne uprawnienia wskazał, iż tego typu rozwiązania zapewniają stateczność konstrukcji w przypadku powodzi. Organ nie przedstawił dowodu przeciwnego.Nieuprawnionym jest, zdaniem Spółki, twierdzenie, że jedynie fundamenty zostały zaprojektowane z użyciem materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą. Przeczy temu literalnie przywołany fragment projektu budowlanego. Wynika bowiem z niego, iż cała konstrukcja obiektów została zaprojektowana w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi. Przepis m.p.z.p. nie wskazuje, w jaki sposób konstrukcja ma zapewniać stateczność w przypadku powodzi. To ustala projektant co też uczynił.Według skarżącej zaprojektowanie całej konstrukcji do poziomu +3,13 m n.p.m, jako żelbetowej monolitycznej z betonu W8, oraz pozostałej konstrukcji, jako murowanej z elementami żelbetowymi, w całości spełnia te wymagania.Obiekty zostały również zaprojektowane z użyciem materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą. Przepis m.p.z.p. nie wskazuje wprost, że całe obiekty mają zostać wykonane z materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą. Zaprojektowano obiekty poniżej poziomu +3,13m n.p.m., a więc zdecydowanie powyżej ewentualnego poziomu wód powodziowych 1, 65 m - beton o klasie minimum W8.W ocenie spółki nieuzasadnione jest zatem wymaganie, aby wyższe części obiektów, które nie są narażane na działanie wody w przypadku powodzi, wykonywać z materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą. Nie mają też one znaczenia dla statyki obiektu.Wypowiadając się odnośnie spełnienia wskazanego w m.p.z.p. obniżenia wysokości zabudowy o charakterze stałym, sytuowanej od strony jeziora o co najmniej 3,0 m względem maksymalnej wysokości zabudowy określonej w pkt 4 na "terenach przybrzeżnych", według skarżącej wskazującej, że nie istnieje definicja legalna takiego pojęcia, skarżąca nie zgodziła się z interpretacją organu odwoławczego tego przepisu m.p.z.p. sprowadzającą się do stanowiska, że spełnienie powyższego wymagałoby zaprojektowania tej czyści budynku (usytuowanej od strony jeziora) do trzech kondygnacji włącznie.Spółka jest zdania, że taka interpretacja stanowiłaby o całkowitej uznaniowości działania administracji co narusza art. 2 i art. 64 Konstytucji RP oraz nie jest zgodne z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego odnośnie art. 140 Kodeksu cywilnego. Skutkować to winno uznaniem, iż w tym zakresie owe przepisy m.p.z.p. nie obowiązują (brak terenów przybrzeżnych) lub uznaniem, zgodnie z wolą właściciela, iż nieprzekraczalna linia zabudowy i maksymalna wysokość (upraszając) są jedynymi wyznacznikami zgodności projektu z planem miejscowym, a konieczność obniżenia wysokości o 3 m nigdy się nie zmaterializuje.Powyższe, według skarżącej, wynika z faktu, że funkcja miejscowego planu, który z natury rzeczy ogranicza zakres uprawnień właścicielskich, sprzeciwia się rozszerzającej interpretacji wszystkich tych przepisów, które ograniczają możliwość wykonywania prawa własności nieruchomości.Dalej skarżąca argumentując o nierówności sytuacji właścicieli w świetle przepisów m.p.z.p. odniosła się do przepisów planu w zakresie linii zabudowy brzegu w zestawieniu do wysokości zabudowy, porównując przepisy m.p.z.p. na terenie elementarnym, na którym położona jest działka inwestorska oraz sąsiednim.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie.Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana pod kątem powyższego kryterium legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu.Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków z usługami hotelowymi oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu A i B wraz z niezbędną infrastrukturą (drogi i chodniki, schody terenowe, oświetlenie terenu, stacje ładowania samochodów elektrycznych, podziemny zbiornik ppoż., studnię wodomierzową, studnie kanalizacyjne i deszczowe, separatory substancji ropopochodnych, wpusty uliczne i osadnik) na położonejw S. działce o nr ew. [...], obręb [...].Nieruchomość skarżącej wskazana we wniosku o pozwolenie na budowę została oznaczona w części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dąbie-lotnisko" w Szczecinie, przyjętego uchwałą Rady Miasta Szczecin nr VIIl/N/1245/10 z 15 lipca 2010 r, symbolem D.D.1011.US,UT,ZP - teren obiektów sportu i rekreacji, usług turystycznych oraz zieleni urządzonej. Przeznaczenie terenu ustalono jako: zabudowa usług sportu, rekreacji i turystyki wodnej oraz usług hotelarskich i zieleń urządzona (np. przystań żeglarska z zapleczem hotelowym).Wyjaśnić ponadto należy, że w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Jak zaś stanowi art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) akt prawa miejscowego jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił. Rację ma więc organ odwoławczy twierdząc, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wiążące i stanowią podstawę do działania organów administracji, w tym również do oceny dokonywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 35 ust. 1 u.p.b.W ocenie organów orzekających w sprawie budowa na działce nr [...], obręb [...] w S. jest m.in. niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S..Z ustaleń planu wynika, że ograniczono liczbę użytkowników hoteli lub pensjonatów do 100 osób w każdym z obiektów (§ 6 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p.).Ponadto w wyznaczonym na rysunku planu obszarze narażonym na niebezpieczeństwo powodzi w nowej zabudowie o charakterze stałym nakazano podwyższenie poziomu terenu i wyniesienie posadzki parteru budynków na poziom co najmniej 1,65 m n.p.m. (ponad poziom wód powodziowych) za wyjątkiem obiektów służących do postoju i magazynowania sprzętu pływającego oraz jednostek pływających, a także projektowanie konstrukcji obiektów w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi oraz stosowanie materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą; nową zabudowę i zagospodarowanie terenu realizuje się zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 7 (§ 6 ust. 2 pkt 7 lit. b w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.).Uchwałodawca ustalił również dostosowanie kompozycji, form zabudowy oraz zagospodarowania terenu do wymogów ukształtowania harmonijnej panoramy terenów przybrzeżnych widzianej od strony Jeź. D., m.in. poprzez: utrzymanie zieleni niskiej (bez skupisk zieleni wysokiej) na terenie znajdującym się pomiędzy umocnieniami brzegowymi a obszarem zabudowy, usytuowanie zabudowy poprzecznie do brzegu jeziora i ul. [...] w formie budynków wolno stojących o maksymalnej szerokości frontów od strony jeziora: 20,0 m i minimalnej szerokości prześwitów (odległości) pomiędzy budynkami: 10,0 m, oraz obniżenie wysokości zabudowy o charakterze stałym, sytuowanej od strony jeziora - o co najmniej 3,0 m względem maksymalnej wysokości zabudowy określonej w pkt 4 (§ 17 ust. 3 pkt 2 lit. a m.p.z.p.).Organ II instancji stwierdził również, że w zakresie naruszenia § 29 rozporządzenia MI, należy podzielić zdanie organu I instancji, iż ze względu na podwyższenie miejscami terenu na działce nr [...] do 2,0 m n.p.m. przy granicy z działką sąsiednią nr [...], a projektowane obrzeże betonowe ma wysokość niezmienną 1,77 m n.p.m., to nie wszędzie zabezpiecza tereny sąsiednie przed spływem wody opadowej.Dodatkowo organ odwoławczy wskazując na przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej ustalił, że przesłany przez organ I instancji projekt budowlany, zarówno projekt zagospodarowania terenu jaki i projekt architektoniczno-budowlany, nie zawierają takiego uzgodnienia. Na etapie prowadzonego przed organem I instancji dokonano aktualizacji mapy do celów projektowych. Projektant na nowo naniósł na zaktualizowanej mapie do celów projektowych projekt zagospodarowania terenu (rys. nr ZT.1), stanowiący podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, który nie zawiera stosownego uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Brak również uzgodnienia na rzutach parterów budynku A i budynku B (rys. nr A.0. i rys. nr B.0).Ponadto organ II instancji stwierdził, że projektant nie uzupełnił wszystkich braków wymienionych w decyzji organu I instancji z 13 grudnia 2024 r., w zakresie doprowadzenia do zgodności z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle sformalizowane i opiera się na analizie przedłożonego przez inwestora projektu budowalnego, który musi spełniać określone wymogi.Materialnoprawna podstawa wydanych w sprawie decyzji znajduje sięw przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.W myśl art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenuw przypadku braku miejscowego planu,b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:a) (uchylona),b) (uchylona),c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,d) (uchylona);3a) dołączenie:a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.5) (uchylony).2. (uchylony).Kontrola zgodności projektu budowlanego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc podstawowym warunkiem zaakceptowania projektu budowlanego. Co więcej, wskazany przepis jest uzupełniany przez wiele innych szczegółowych regulacji, poszerzając tym samym zakres obowiązków inwestora.W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.).Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;W rozpoznawanej sprawie organ I instancji postanowieniem z 17 czerwca 2024 r., m.in. zobowiązał inwestora do doprowadzenia zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego poprzez wykazanie spełnienia warunku: teren położony w granicach obszaru narażonego na niebezpieczeństwo powodzi, oznaczonego na rysunku planu; nową zabudowę i zagospodarowanie terenu realizuje się zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. (pkt 5 ppkt 3 postanowienia), w zakresie ustaleń ogólnych - wykazać spełnienie § 6 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4, 5, 7b (pkt 5 postanowienia).Inwestor w odpowiedzi na zobowiązanie, w piśmie z 28 października 2024 r., (str. 119 i 120 akt administracyjnych) m.in. wypowiadając się w zakresie spełnienia § 6 ust. 2 pkt 7 m.p.z.p. wskazał, że uzupełniono treść na stronie 15 opisu Projektu Zagospodarowania Terenu o wskazanie sposobu realizacji konstrukcji obiektów w sposób zapewniający im stateczność w przypadku powodzi oraz stosowanie materiałów budowlanych o zwiększonej odporności na kontakt z wodą - konstrukcja żelbetowa monolityczna z zastosowaniem betonu minimum W8. Inwestor podał, że: "Konstrukcję obiektów poniżej poziomu parteru tj. 3,13 n.p.m., projektuje się jako żelbetową monolityczną, posadowioną na płycie fundamentowej, co zapewni obiektom stateczność w przypadku powodzi. W rejonie poniżej poziomu parteru projektuje się zastosowanie materiałów o zwiększonej odporności na kontakt z wodą, w szczególności zastosowanie betonu o klasie minimum W8".W odniesieniu do ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej (§ 17 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p.) inwestor oświadczył, że w opisie do budynku na stronie 5 i 6 opisu Projektu Architektoniczno-Budowlanego planowany zespół budynków składa się z budynku A o 4 kondygnacjach nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej, kryty dachami płaskimi i budynku B o 4 kondygnacjach nadziemnych i 1 kondygnacji podziemnej, kryty dachami płaskimi. Z projektu wynika (str. 5 PAB), że autor ustalił dla budynków XIV kategorię obiektów budowlanych.Wypowiadając się na temat zgodności z rozporządzeniem MR inwestor dodając graficzne wycinki z projektów wyjaśnił m.in., że:- wyraźniejsze pokazanie zakresów pomiarów, które są zaznaczone na mapach do celów projektowych, w kolorze dobrze widoczne są na Planszy koordynacyjnej;- dokonano zaznaczenia wszystkich projektowanych elementów, w tym wpustów i spadków odprowadzenia wód opadowych,- narysowano wymiary zgodnie z PN, w szczególności zamieszczono wymiary równoległe do budynków i prostopadłe do granic działki;- uzupełniono oznaczenie charakterystycznych rzędnych istniejących i projektowanych;- zaktualizowano Planszę Zagospodarowania Terenu o opisy wskazujące powiązanie układu komunikacji wewnętrznej terenu z komunikacją wewnętrzną na działce inwestora, będącą poza obszarem opracowania (...);- projektowane są skarpy o małym stopniu nachylenia, w stosunku nie większym niż 1:2,5; skarpy projektuje się jako pokryte zielenią niską - trawą ograniczone obrzeżami betonowymi chodnikowymi i tarasowymi; skarpy nie wymagają dodatkowego zabezpieczenia;- zaprojektowany przy granicy drenaż został podłączony do projektowanej instalacji kanalizacji deszczowej na obszarze opracowania; podłączenie oznaczono na Planszy Koordynacyjnej;- doprecyzowano zapisy kwalifikujące przeznaczenie wszystkich projektowanych lokali; projektowane są lokale usługowe. W których będą świadczone usługi hotelarskie, lokal usługowy handlu detalicznego oraz lokal usługowy związany z obsługą rekreacji, sportu i turystyki; zaktualizowano zapisy dotyczące funkcji lokali na stronie 5 i 9 Projektu Architektoniczno-Budowlanego oraz na rysunku A.0 Budynek A - Rzut Parteru.W kontekście zgodności wnioskowanego zamierzenia z przepisami m.p.z.p., oceniając zaskarżoną decyzję należy odnieść się do zarzutów skargi, z których wynika, że:- projektowane budynki nie zostały zakwalifikowane jako hotel czy pensjonat, a jako budynki usługowe wielofunkcyjne z usługami hotelarstwa, że wysokość poszczególnych obiektów budowlanych, a także poziom terenu, zostały zaprojektowana zgodnie z wymaganiami .m.p.z.p.,- projekt obejmuje całą konstrukcję zaprojektowaną w sposób zapewniający jej stabilność w razie powodzi, a w planie nie ma nigdzie zdefiniowanych "terenów przybrzeżnych" i określonej konkretnie odległości do jakiej należy zakwalifikować budynek jako znajdujący się na terenie przybrzeżnym (w całości lub w części), więc należy uznać, iż projekt nie leży na owych terenach i zapis ten nie obejmuje przedmiotowej inwestycjiZdaniem Sądu rację należy przyznać organowi administracji, że planowane zamierzenie nie jest zgodne z przepisami planu. Faktem jest, że projektant nadał obu budynkom kategorię XIV, tj. według załącznika do u.p.b. Zalicza się do nich budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne. Organ w uzasadnieniu swojej decyzji, wskazał, iż w jego ocenie projektowane budynki są innymi obiektami hotelarskimi, o których mowa w art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1944), co do których zapis § 6 ust. 1 pkt 7 ma zastosowanie. Nie ma zatem znaczenia dla sprawy zarzucany skargą brak ustalenia przez orzekający organ, czy wnioskowane zamierzenie stanowi hotel, czy pensjonat.O ile ww. przepis planu wskazuje wyraźnie, że dotyczy hoteli i pensjonatów, to organ odwoławczy ponad przytoczenie kategorii XIV budynków nie wyjaśnił z jakich powodów uznał, że powołany przepis planu dotyczy wnioskowanego zamierzenia. Niemniej, abstrahując od wymogów z u.p.b. w omawianym zakresie, zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 2 in fine ustawy o usługach turystycznych, usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają m.in. wymagania przeciwpożarowe i inne określone odrębnymi przepisami.Niewątpliwie w tym ostatnim przypadku chodzi o przepisy obowiązującego planu miejscowego. Jak zaś wynika z lektury zaskarżonej decyzji organ II instancji wykazał, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne również z przepisem § 6 ust. 2 pkt 7 lit. b) w zw. § 17 ust. 3 pkt 2) lit a) m.p.z.p. Treść omawianego przepisu jest jednoznaczna, dotyczy konstrukcji obiektów, a nie ich części. A zatem wskazane w projekcie rozwiązanie polegające na zastosowaniu konstrukcji obiektów poniżej poziomu parteru tj. poniżej 3.13 m n.p.m. jako żelbetową monolityczną, posadowioną na płycie fundamentowej, słusznie uznano, w prowadzonym postępowaniu, jako niespełniające wymogów przewidzianych ww. przepisami planu miejscowego.Przy tym należy wyjaśnić skarżącej, że eksponowane w skardze zagadnienie odpowiedzialności projektanta za wskazane rozwiązania i zapewnienia o spełnieniu danego warunku, nie zwalnia organu administracji z własnej oceny zgodności wnioskowanego zamierzenia z obowiązującymi przepisami prawa.Odnośnie oceny spełnienia warunku z przepisu § 17 ust. 3 pkt 2 lit. a) m.p.z.p., należy zauważyć, że wprost w jego treści uchwałodawca umieścił wymóg "dostosowania kompozycji, form zabudowy oraz zagospodarowania terenu do wymogów ukształtowania: harmonijnej panoramy terenów przybrzeżnych widzianej od strony Jeź. D.". Oznacza, to, że skoro odnosi się do zabudowy rozumianej jako "zespół budynków i innych obiektów budowlanych zlokalizowanych na danym terenie" (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 stycznia 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 891/24), całość zamierzenia powinna mieć maksymalną wysokość zabudowy mającej charakter stały – co do zasady - 4 kondygnacje nadziemne do 15 m n.p.m. z zastrzeżeniem pkt 2 lit. a, czyli w każdym z budynków obniżona wysokość o co najmniej 3 m. W zaskarżonej decyzji organ II instancji ustalił zatem niewadliwie, że plan stanowi o obniżeniu maksymalnej wysokości zabudowy o 3 m, a nie jedynie jej części, poprzez cofnięcie czy pomniejszenie najwyższej kondygnacji [w projekcie: PPP 3,13 m n.p.m. (posadzka parteru) + 11,87 m n.p.m. (wysokość budynków liczona od podłogi parteru vide.: przekroje budynków A.5, A.5a, B.5 i B.5a ) = 15 m n.p.m.].Nie ma zatem zasadniczego znaczenia podnoszone skargą twierdzenie o braku definicji, co do użytego w planie określenia "terenów przybrzeżnych". Argumentacja skargi w tym zakresie bliższa jest przedmiotowi skargi w zakresie zaskarżenia przepisów planu miejscowego, niż w niniejszej sprawie, której przedmiot jest odmienny.Uznanie przez organ odwoławczy, zgodnie zresztą z argumentacją skargi, iż w sprawie mamy do czynienia w myśl art. 35 ust 2. ustawy o usługach hotelarskich, z "innymi obiektami, w których świadczone będą wskazane usługi", implikował konieczność oceny spełniania wymagań przeciwpożarowych (vide.: ust. 1 pkt 2 powołanego przepisu). Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala stwierdzić, że w oparciu o przepisy § 271 i § 272 rozporządzenia MI oraz § 3 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia MSWiA uznano że projekt spełnia warunki tam wskazane. Z kolei mając za podstawę § 6 ust. 1 pkt i pkt 2 rozporządzenia MSWiA organ odwoławczy niewadliwie ustalił, że przesłane przez organ I instancji zarówno projekt zagospodarowania terenu (rys. nr ZT.1), jaki i projekt architektoniczno-budowlany (rys. nr A.0. i rys. nr B.0.) nie zawierają uzgodnienia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Brak również uzgodnienia na rzutach parterów budynku A i budynku B.W orzecznictwie sądowym słusznie podkreśla się, że właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym"; (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2018 r., II OSK 772/16), "organ odwoławczy ma (...) obowiązek skontrolowania sprawy w jej całokształcie i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swej decyzji" (vide.; wyrok NSA z 12 stycznia 2018 r., II OSK 772/16),Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której podstawowe dowody w sprawie: projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany wraz z załącznikami, podlegały ocenie w toku instancji przez oba orzekające organy. Nie oznacza to jednak, że obok dwukrotnej oceny tych samych dowodów i przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy co do spełnienia danego wymogu organ odwoławczy w części nie może dokonać autonomicznych ocen prawnych. Przeciwne założenie prowadziłoby do sytuacji, w której wymóg przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania merytorycznego byłby fikcją, a działania organu prowadzącego postępowanie odwoławcze sprowadzałyby się jedynie do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji. Dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły odnieść zamierzonego skutku.Niemniej wychodząc naprzeciw twierdzeniu skargi warto zauważyć, że działanie organów w rozpoznawanej sprawie miało walor tożsamości w stwierdzeniu niespełnienia niżej wymienionych warunków stanowiących podstawę do zastosowania art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. takich jak.: obowiązek projektowania w nowej zabudowie o charakterze stałym konstrukcji obiektów w sposób zapewniający stateczność w przypadku powodzi (§ 6 ust. 2 pkt 7 lit. b w zw. z § 17 ust. 2 pkt 3 m.p.z.p.), warunek z § 29 rozporządzenia MI w zakresie braku pełnego zabezpieczenia terenów sąsiednich przed spływem wody opadowej, czy też nieuzupełnienie braków w zakresie doprowadzenia projektu do zgodności z rozporządzeniem MR. W zakresie tego ostatniego zagadnienia, choć organ odwoławczy wypowiedział się w tym względzie lakonicznie, z uzasadnienia decyzji organu I instancji w zestawieniu ze stanowiskiem inwestora wyrażonym w piśmie z 28 października 2024 r. i projektem wynika, że braki dotyczą dla przykładu wskazania w prawidłowej części zakresów pomiarów; zaznaczenie wszystkich projektowanych elementów, nie przedstawiono zabezpieczenia projektowanych skarp i odprowadzenia wód opadowych przy granicy z sąsiednimi działkami nr [...],[...] i [...], w tym odprowadzenia wód z drenażu, nie podano jednoznacznie przeznaczenia wszystkich projektowanych lokali usługowych z uwzględnieniem zapisów planu (dot. pomieszczeń usługowych w poziomie -1 w budynku A i B) w związku z brzmieniem § 73 rozporządzenia MI oraz np. brak jest przekrojów przez lokale usługowe usytuowane poniżej poziomu przylegającego do nich terenu.Podsumowując, rację miał organ odwoławczy twierdząc, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań planu miejscowego. Skoro przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązkiem organu jest zweryfikowanie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.), a w razie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie rolą organu jest nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości (art. 35 ust. 3 u.p.b.) – co też organ I instancji uczynił w sprawie. To w przypadku niewykonania obowiązku określonego w tym postanowieniu organowi pozostaje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 5 u.p.b.).Mając powyższe na uwadze i nie dostrzegając innych istotnych uchybień,w ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.., oddalił skargę w całości.