Wyrok - III OSK 1394/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2363/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z sOddalono skargę kasacyjną. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Agnieszka Żak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r. sygn. akt IV SA/Wa 2363/22 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z s
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Korzeniowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2363/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd I instancji") oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ("GIOŚ" lub "organ odwoławczy") z dnia 13 września 2022 r., nr DKO-420/1671/ 2021/kk, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Decyzją z dnia 22 października 2021 r., nr ODI.7062.86.4.2021.PK, [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ" lub "organ I instancji") – na postawie art. 32 ust. 1a oraz ust. 5 i ust. 5a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej "ustawa o odpadach" lub "u.o.o.") – wstrzymał działalność skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia na terenie elektrowni biogazowej zlokalizowanej pod adresem ul. [...] w [...].Działając na skutek odwołania skarżącej, GIOŚ decyzją z dnia 13 września 2022 r., nr DKO-420/1671/2021/kk, uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w całości. Organ odwoławczy wskazał, że w okresie od dnia 13 maja do dnia 8 lipca 2021 r. WIOŚ przeprowadził pozaplanową kontrolę na terenie elektrowni biogazowej zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Kontrola ta została przeprowadzona na wniosek Prezydenta Miasta [...] w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego warunki wytwarzania i przetwarzania odpadów. Skarżąca prowadziła działalność na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...], udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów i uwzględniającej warunki przewidziane dla zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Na podstawie pisma Prezydenta z dnia 14 maja 2021 r. organ I instancji ustalił, że skarżąca nie wypełniła obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1592 ze zm., dalej "ustawa nowelizująca" lub "ustawa"), tj. nie złożyła w terminie do dnia 5 marca 2020 r. wniosku o zmianę posiadanej decyzji, wobec czego pozwolenie wygasło. Przeprowadzona w toku kontroli analiza prowadzonej ewidencji odpadów wykazała, że skarżąca przetwarzała bez wymaganego zezwolenia odpady o kodach 02 01 99 – inne niewymienione odpady, 02 02 01 – odpady z mycia i przygotowywania surowców, 02 03 80 – wytłoki, osady i inne odpady z przetwórstwa produktów roślinnych (z wyłączeniem 02 03 81), 02 03 99 – inne niewymienione odpady, 02 06 01 – surowce i produkty nieprzydatne do spożycia i przetwórstwa, 02 01 03 – odpadowa masa roślinna i 02 07 80 – wytłoki, osady moszczowe i pofermentacyjne. Ustalenia w tym zakresie odnotowano w protokole kontroli nr [...], podpisanym przez kontrolującego 8 lipca 2021 r.; kontrolowany odmówił jego podpisania. W tych okolicznościach WIOŚ wstrzymał działalność skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia na terenie jej elektrowni biogazowej.Organ odwoławczy zauważył dalej, że pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. skarżąca wniosła do WIOŚ o wyrażenie zgody na podjęcie działalności wskazując, że decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta [...] udzielił jej pozwolenia zintegrowanego dla instalacji typu [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna w dniu 7 grudnia 2021 r.W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami, ale w toku postępowania odwoławczego ustały przyczyny wstrzymania przedmiotowej działalności z uwagi na to, że decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], WIOŚ wyraził zgodę na podjęcie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na terenie przedmiotowej elektrowni biogazowej. Skoro zatem WIOŚ wydał decyzję wyrażającą zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności, to postępowanie w sprawie wstrzymania tej działalności stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone.Skarżąca złożyła skargę do WSA w Warszawie na decyzję GIOŚ z dnia 13 września 2022 r., zarzucając jej naruszenie art. 14 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że udzielone skarżącej pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, udzielone decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. – wygasło wobec niezłożenia przez skarżącą w terminie do 5 marca 2020 r. wniosku o zmianę tej decyzji, podczas gdy 8 listopada 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia zintegrowanego z uwzględnieniem zmian i nowych wymogów sformułowanych w ustawie nowelizującej, a co za tym idzie udzielone jej pozwolenie na wytwarzanie odpadów nie wygasło. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, tj. w części uznającej, że udzielone jej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, wygasło. GIOŚ wniósł o oddalenie skargi.W dniu 26 stycznia 2023 r. WSA w Warszawie wydał opisany na wstępie wyrok, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy nowelizującej i wskazał, że poza sporem jest, iż skarżąca nie złożyła wniosku o zmianę posiadanego zezwolenia ani do 5 września 2019 r., ani do 5 marca 2020 r. W dniu 8 listopada 2019 r. skarżąca złożyła natomiast wniosek o udzielenie jej pozwolenia zintegrowanego. Sąd I instancji zaznaczył, że podziela stanowisko zaprezentowane w zapadłym na skutek skargi skarżącej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 29 marca 2022 r., II SA/Po 824/21, a następnie podał, że proponowana przez skarżącą interpretacja przepisów ustawy nowelizującej zakłada zbyt daleko idące odstąpienie od jej wymogów ustawy. Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej ma konkretne cele: do wskazanego przez ustawodawcę terminu należało uzupełnić obowiązujące zezwolenia i pozwolenia o dane dotyczące magazynowania odpadów oraz o dane dotyczące zabezpieczenia roszczeń wykonania zastępczego m.in. dotyczących usunięcia odpadów i ich zagospodarowania. Uzupełnienie zezwolenia powodowało więc jego automatyczne podtrzymanie, zaś bierność przedsiębiorcy gospodarującego odpadami – jego wygaśnięcie.W ocenie Sądu I instancji, w świetle brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej trudno przyjmować, że wystąpienie o nową, a zwłaszcza inną rodzajowo decyzję z zakresu gospodarki odpadami, mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia/pozwolenia. Ustawodawca sformułował bowiem te przepisy w sposób jednoznaczny. Wynika z nich jasno, iż obowiązkiem przedsiębiorców gospodarujących odpadami było uzupełnienie posiadanych zezwoleń pod rygorem ich wygaśnięcia. Oczywiście, przedsiębiorcy tacy mogli ubiegać się o nowe zezwolenie (np. pozwolenie zintegrowane, tak jak uczyniła to skarżąca), ale wówczas winni je otrzymać przed upływem terminu do złożenia wniosku o zmianę posiadanej decyzji (tj. pierwotnie przed upływem 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy nowelizującej, a w końcu do dnia 5 marca 2020 r.). Zaznaczyć jednak trzeba, że rezygnując z trybu z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy czynili to na własne ryzyko, gdyż w przypadku nieuzyskania nowej decyzji dotyczącej gospodarki odpadami przed upływem terminu do złożenia wniosku o zmianę decyzji już posiadanej, musieli liczyć się z jej wygaśnięciem. Stąd też wystąpienie przez skarżącą o udzielenie jej pozwolenia zintegrowanego obejmującego przetwarzanie odpadów w zakładzie przy ul. [...] w [...] nie powodowało uzupełnienia danych pozwolenia z dnia [...] września 2015 r. o elementy wymagane przez ustawę nowelizującą, a taki był cel jej art. 14 ust. 1 i 2. Postępowanie o udzielenie pozwolenia zintegrowanego, jako odrębne rodzajowo, nie mogło być uznane za procedurę określoną w powołanych przepisach tej ustawy. Takiego rozumienia art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej nie zmienia uzyskanie przez skarżącą pozwolenia zintegrowanego decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., gdyż nastąpiło to już po upływie terminu określonego w tym przepisie. Okoliczność udzielenia skarżącej tego pozwolenia była jedynie przesłanką do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] stycznia 2022 r., wyrażającej zgodę na podjęcie działalności w zakresie przetwarzania odpadów na terenie przedmiotowej elektrowni biogazowej. To zaś spowodowało bezprzedmiotowość postępowania co do wstrzymania działalności skarżącej w tym zakresie. W tych okolicznościach organ odwoławczy słusznie przyjął, że postępowanie należało umorzyć, gdyż upadła przesłanka wstrzymania działalności skarżącej w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Nie zmienia to jednak faktu prawidłowego ustalenia, że pozwolenie udzielone jej decyzją z dnia [...] września 2015 r. wygasło z uwagi na niezłożenie wniosku o jego zmianę w terminie wynikającym z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, a nie zastąpiło go pozwolenie zintegrowane, gdyż wniosek o jego udzielenie nie został pozytywnie załatwiony przed upływem tego terminu.Pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. skarżąca (dalej także "skarżąca kasacyjnie") wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2023 r., zaskarżając go w całości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej poprzez niewłaściwą wykładnię,2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uwzględnienie w całości skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, tj. w części uznającej, że udzielone skarżącej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2015 r. pozwolenie na wytwarzanie odpadów, uwzględniające warunki na przetwarzanie odpadów, wygasło – ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona – o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Skarżąca kasacyjnie wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego w tym postępowaniu, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego, jak i zarzut naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak w niniejszej sprawie należy od tej zasady uczynić wyjątek. Wskazywane przez skarżącą kasacyjnie naruszenie przepisów postępowania jest bowiem ujmowane jako konsekwencja naruszenia prawa materialnego.Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie tej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku: 1) maksymalną masę poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalną łączną masę wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; 2) największą masę odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającą z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 3) całkowitą pojemność (wyrażoną w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów; 4) proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a ustawy zmienianej w art. 1. Art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej wskazuje dokumenty, które należy dołączyć do wniosku. Z kolei art. 14 ust. 4 ustawy nowelizującej stanowi, że jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa.Skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie powołanych przepisów przez ich błędną wykładnię. Treść zarzutu nie wskazuje, na czym ta błędna wykładnia ma polegać, jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie skarżącej kasacyjnie obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość i tym samym zapobiec skutkowi z art. 14 ust. 4 tej ustawy – inaczej niż przyjął Sąd I instancji – nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej kasacyjnie, uznając zarazem, że wykładnia odnośnych przepisów dokonana przez Sąd I instancji jest w pełni prawidłowa. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje również argumentacja Sądu I instancji wskazująca, że w świetle literalnego brzmienia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej nie sposób przyjmować, że wystąpienie o nową, a zwłaszcza inną rodzajowo decyzję z zakresu gospodarki odpadami, mogłoby wywoływać skutek podtrzymujący moc obowiązującą dotychczasowego zezwolenia. Przepisy są sformułowane jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości nakładają na przedsiębiorców gospodarujących odpadami obowiązek wystąpienia o zmianę posiadanych zezwoleń pod rygorem ich wygaśnięcia. Wniosek musi przy tym mieć ściśle określoną treść, a ponadto muszą być doń dołączone enumeratywnie wyliczone załączniki.Dodatkowo warto zauważyć, że uregulowania zawarte w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej stanowią typowy przykład znanego i opisanego w doktrynie rozwiązania intertemporalnego, przewidującego jurysdykcyjne dostosowanie do nowego prawa (w założeniu lepszego i bardziej adekwatnego do obecnych uwarunkowań) ostatecznych decyzji wydanych pod rządami starego prawa. To rozwiązanie kreuje specyficzną sprawę administracyjną, której sednem jest możliwość i zarazem potrzeba wydania decyzji "dostosowawczej". Zakłada ono nie tyle ustanowienie nowej normy indywidualnej (uprawnień i obowiązków), ile modyfikację normy indywidualnej, która już istnieje, przy zachowaniu ciągłości jej obowiązywania (zob. M. Kamiński, Prawo administracyjne intertemporalne, Warszawa 2011, passim, zwłaszcza s. 446). Wykładnia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej prezentowana przez skarżącą kasacyjnie, zmierzająca do utożsamienia wniosku o wydanie decyzji "dostosowawczej" i wniosku o wydanie decyzji mającej kształtować nową normę indywidualną (w dodatku normę o innym zakresie niż dotychczasowa) – jawi się jako sprzeczna z istotą przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania intertemporalnego.Rozwiązanie intertemporalne ustanowione w art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej oznacza, że ustawodawca zaakceptował pozostawanie w obrocie prawnym decyzji niedostosowanych do nowego stanu prawnego w okresie przejściowym. Skoro liczyła się data złożenia wniosku, okres przejściowy w założeniu wykraczał poza dzień 5 marca 2020 r. – trwał on jeszcze przez czas potrzebny na wydanie decyzji "dostosowawczej". Wydanie decyzji "dostosowawczej" jest jednak w założeniu mniej skomplikowane i, przy uwzględnieniu standardowych terminów załatwienia spraw, następuje szybciej niż wydanie decyzji "nowej", zwłaszcza decyzji w przedmiocie pozwolenia zintegrowanego, co do której obowiązuje termin szczególny. Uznanie, że obowiązkowi z art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej można uczynić zadość nie tylko przez złożenie we właściwym czasie wniosku o zmianę posiadanej decyzji, ale także przez złożenie wniosku o wydanie nowego pozwolenia zintegrowanego – de facto implikowałoby, wbrew woli ustawodawcy, znaczne wydłużenie okresu przejściowego.W świetle powyższych uwag sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 14 ust. 1 i 4 ustawy nowelizującej okazuje się niezasadny. Siłą rzeczy nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przepisów postępowania "poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie nie zaszły okoliczności naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy". Gdy chodzi o ten zarzut, to trzeba też zaznaczyć, że nie jest on prawidłowo skonstruowany. Powołano w nim tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – jest to przepis wynikowy, który co do zasady sam przez się nie może być podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 6008/21). Poza tym przepis ten – skoro skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w ogóle nie był przez Sąd I instancji stosowany i nie mógł być przezeń naruszony. "W przypadku oddalenia skargi można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji. Natomiast, jeśli z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi pierwszej instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny normy prawnej. W rozpoznanej sprawie Sąd Wojewódzki nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Okoliczność oddalenia skargi nie mogła więc stanowić bezpośrednio argumentu mającego świadczyć o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a." (wyrok NSA z 8 listopada 2024 r., III OSK 1804/24).Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.