Wyrok - I SA/Bd 424/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 23 marca 2021 r. nr 9002-2021-000338 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia beOddalono skargę. Pomoc publiczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 23 marca 2021 r. nr 9002-2021-000338 w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia be
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Joanna Ziołek
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
S. K. (dalej też jako: skarżący, strona) złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do powierzchni 513,97 ha, płatności z tytułu realizacji praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatności za zazielenienie), płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), płatności dla młodych rolników, płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno do powierzchni 115,17 ha, płatności związanej do zwierząt gatunku bydło domowe (Bos taurus) do 20 sztuk zwierząt oraz płatności związanej do krów do 20 sztuk zwierząt.W gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach od [...] lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzono raport z czynności kontrolnych.Pismem z [...] lipca 2019 r. skarżący powiadomił Kierownika Biura Powiatowego o stratach w uprawie łubinu, deklarowanego do płatności związanej do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, spowodowanych klęską suszy.Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. K. decyzją dnia [...] października 2020 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie uznał wystąpienia siły wyższej; umorzył postępowanie w części wniosku wycofanej przez stronę; odmówił przyznania płatności do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno, nakładając w tym zakresie sankcję w wysokości [...] zł; przyznał stronie płatność JPO, za zazielenienie, płatność redystrybucyjną, płatność do bydła i płatność do krów. Wszystkie wskazane płatności zostały pomniejszone z tytułu zastosowania współczynnika korygującego, przy czym płatność JPO została dodatkowo pomniejszona z tytułu stwierdzonego zawyżenia powierzchni, przekraczającego 2 ha. Nadto organ przyznał stronie kwotę [...]zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 poprzez zmniejszenie wnioskowanej płatności, pomimo użytkowania rolniczo powierzchni zgodnej z deklaracją, naruszenie art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organu, art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie zastrzeżeń, wyjaśnień i dowodów przedstawionych przez stronę.Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2021 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Organ podał, że w następstwie przeprowadzonych w gospodarstwie producenta rolnego czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni stwierdzono nieprawidłowości dotyczące zarówno powierzchni części deklarowanych przez stronę działek rolnych, jak i rodzaju prowadzonych upraw.Odnosząc się w pierwszej kolejności do stwierdzonych nieprawidłowości, mających wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie płatności JPO i płatności za zazielenienie Dyrektor ARiMR wskazał, że S. K. zakwestionował w szczególności ustalenia dotyczące działek rolnych C, D oraz L.Analizując ustalenia kontroli na miejscu w zakresie działki rolnej C organ stwierdził, że pomiary tej działki, przeprowadzone w granicach maksymalnej kwalifikowanej powierzchni (MKO) zostały udokumentowane na szkicu ogólnym oraz szkicach szczegółowych i brak jest merytorycznych podstaw zakwestionowania powierzchni przyjętej w zaskarżonej decyzji. Organ zauważył, że skarżący przedstawił swoją własną ocenę powierzchni działki rolnej C i działek podrzędnych i zastrzeżenia te zostały częściowo uwzględnione, co znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia [...] maja 2020 r. Doprowadziło to do zwiększenia powierzchni stwierdzonej z 78,83 ha do 78,88 ha. Pozostałe uwagi strony nie zostały jednak uwzględnione. W ocenie organu odwoławczego, własne wyliczenia i szkice, sporządzone przez stronę nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym pochodzącym z kontroli na miejscu (oraz kontroli administracyjnej). Wobec różnicy pomiędzy pomiarami przeprowadzonymi przez stronę i wskazanymi w szkicach, w ocenie organu odwoławczego, za rozstrzygające należy uznać wyniki kontroli przeprowadzonej przez powołany do tego podmiot, jakim jest Biuro Kontroli na Miejscu (BKM).W przedmiocie działki rolnej D organ odwoławczy zauważył, że na potwierdzenie niekwalifikowalności tej działki wykonano 20 fotografii. Zdjęcia były wykonywane na każdej z granic działki, w kierunku zarówno do jej wnętrza jak i wzdłuż granic. Organ wyjaśnił, że zastosowany dla działki rolnej D kod nieprawidłowości DR18 oznacza zaprzestanie rolniczego użytkowania działki. Dyrektor ARiMR zauważył, że jako ugór zielony, na który powoływał się skarżący w zastrzeżeniach do protokołu, należy traktować obszar zajęty samosiewną roślinnością o krótkim okresie wegetacji, podlegającą przyoraniu na nawóz zielony. W wyniku kontroli na działce rolnej D stwierdzono natomiast rośliny wieloletnie, samosiewki drzew oraz krzewów, bez śladów zabiegów agrotechnicznych mających na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chwastów. W odpowiedzi na twierdzenie wnioskodawcy, podniesione w uzupełnieniu do odwołania, że na gruntach uznawanych za obszar proekologiczny obowiązuje zakaz siewu i uprawy gatunków roślin na cele produkcyjne, w tym zakaz wypasu i koszenia oraz zakaz stosowania środków ochrony roślin, organ wskazał na przepis § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku obszarów, o których mowa w art. 46 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1307/2013, za obszary proekologiczne uznaje się grunty ugorowane, na których w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 lipca danego roku nie jest prowadzona produkcja rolna. Jednocześnie organ wskazał na treść § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, zgodnie z którym grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, a w przypadku gruntów ugorowanych, o których mowa w § 3 oraz w § 9a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie obszarów uznawanych za obszary proekologiczne oraz warunków wspólnej realizacji praktyki utrzymania tych obszarów, które zostały zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich jako obszary proekologiczne - w terminie do dnia 31 października roku, w którym został złożony ten wniosek.W tym kontekście organ stwierdził, że choć kontrola na miejscu w przedmiotowej sprawie została przeprowadzona przed datą 31 października, czyli przed upływem terminu na wykonanie zabiegów agrotechnicznych na gruntach ugorowanych, to na przedmiotowych gruntach stwierdzono zaniedbania wieloletnie (tylko w takich przypadkach uzasadnione jest stosowanie kodu nieprawidłowości DR18), co zdaniem organu, wyklucza możliwość zakwalifikowania działki rolnej D jako gruntu ugorowanego w rozumieniu wskazanych powyżej przepisów.Co do stwierdzonej mniejszej powierzchni działki rolnej L, w ocenie Dyrektora ARiMR zarówno szkic z pomiaru jak i wykonane fotografie potwierdzają poprawność pomiaru oraz kwalifikację poszczególnych obszarów. Do pomiaru nie wliczono wyjeżdżonej drogi dojazdowej, której szerokość przekraczała 2 m.Przechodząc do głównej kwestii podnoszonej w odwołaniu, czyli do odmowy przyznania płatności do uprawy roślin strączkowych na ziarno, organ odwoławczy w pierwszej kolejności zauważył, że do tej płatności skarżący deklarował działki rolne G1, H1, I2, W2, X1 o łącznej powierzchni 115,7 ha. Na podstawie wyników kontroli na miejscu organ I instancji stwierdził, że do wskazanej płatności kwalifikuje się jedynie powierzchnia 2,01 ha, położona na działkach rolnych G1, H1 i W2. W stosunku do pozostałych działek stwierdzono brak zadeklarowanej uprawy roślin strączkowych. Dalej organ podał, że do zakwalifikowania danej działki rolnej do płatności z tytułu uprawy roślin strączkowych konieczne jest stwierdzenie, że uprawa taka na danej działce jest faktycznie prowadzona. Sam fakt wysiania właściwego gatunku roślin nie jest wystarczający w przypadku, gdy uprawa taka nie dojdzie do skutku, np. w wyniku niekorzystnych warunków klimatycznych, obowiązkiem strony jest poinformowanie o tym fakcie organów ARiMR. Natomiast dla uznania wystąpienia okoliczności siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności konieczne jest spełnienie warunków określonych w art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014.Zdaniem organu w dniu kontroli na działkach rolnych I2 i X1 brak było zadeklarowanej przez stronę uprawy łubinu. Wynika to zarówno z dokumentacji pokontrolnej jak i ze stanowiska wykonawcy kontroli. Organ nie wykluczył, że w okresie wiosennym siew łubinu faktycznie został wykonany. Jednak na dzień kontroli śladów uprawy łubinu na przedmiotowych działkach nie stwierdzono.Odnośnie do wskazywanej w odwołaniu siły wyższej w postaci zniszczenia upraw w wyniku niekorzystnych warunków atmosferycznych, zdaniem organu, okoliczność taka nie może zostać uwzględniona, albowiem informacja o tym została wystosowana przez skarżącego do ARiMR już po wszczęciu czynności kontrolnych, które stwierdziły nieprawidłowości, czyli w okresie, w którym organ sam powziął już wiedzę o niezgodności deklaracji ze stanem faktycznym. Zdaniem organu wnioskodawca nie dochował też należytej staranności, dokonując oceny stanu upraw deklarowanych do specyficznego rodzaju płatności, jaką jest płatność związana do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno.W złożonej skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią decyzji z dnia [...] października 2020 r. w zakresie nieuznania siły wyższej, odmowy przyznania płatności do powierzchni upraw strączkowych, nałożenia sankcji w wysokości [...] zł, zastosowania pomniejszeń i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając:- naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 poprzez błędne uznanie, że zawiadomienie o sile wyższej po wszczęciu czynności kontrolnych, o których kontrolujący nie był powiadomiony, jest nieskuteczne i pozwala na zastosowanie kar administracyjnych, o których mowa w art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, podczas gdy, obowiązujące przepisy prawa nie uzależniają prawa do powoływania się na siłę wyższą od braku wszczęcia postępowania kontrolnego, przy czym art. 15 rozporządzenia nr 640/2014 dotyczy zgłoszenia nieprawidłowości we wniosku, a nie zgłoszenia siły wyższej, a ponadto odwołuje się do powiadomienia beneficjenta o kontroli lub nieprawidłowościach, co w konsekwencji skutkowało brakiem uznania wystąpienia siły wyższej i nałożeniem na skarżącego kar administracyjnych w sytuacji, gdy skarżący zachowuje prawo do przyznania płatności bezpośrednich do całej deklarowanej we wniosku o przyznanie płatności powierzchni w związku z zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności stanowiących przypadek siły wyższej;- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ dowolnej oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym ze wskazanych wyżej przepisów, w szczególności poprzez uznanie za bardziej wiarygodną dokumentację pokontrolną z kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lipca do [...] sierpnia 2019 r. niż protokół z oszacowania szkód z dnia [...] września 2019 r. oraz nieprawidłowe uznanie, iż skarżący nie zachował terminu zgłoszenia działania siły wyżej, podczas gdy kontrola w dniach [...] lipca do [...] sierpnia 2019 r. została przeprowadzona nierzetelnie i nieprofesjonalnie, sprzecznie z obowiązującymi wytycznymi, w tym przepisami art. 24 ust. 1 i art. 38 rozporządzenia nr 809/2014, wykonana została zbyt mała ilość zdjęć, nie wykonano zdjęć szczegółowych przedstawiających rodzaj uprawianych roślin, co doprowadziło do błędnych ustaleń, że na działce ewidencyjnej nr [...] nie była prowadzona uprawa łubinu, nie doszło do zniszczenia upraw na skutek suszy i że poszczególne obszary działek nie kwalifikowały się do dopłat, a protokół z oszacowania szkód z dnia [...] września 2019 r. jest sprzeczny ze stanem faktycznym, podobnie jak przedłożona przez skarżącego dokumentacja zdjęciowa, wyjaśnienia strony i świadków,- naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, która to decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa poprzez bezpodstawne i sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym nieuznanie wystąpienia siły wyższej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.W piśmie z dnia [...] października 2021 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 548/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd dopatrzył się naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co skutkowało koniecznością jej uchylenia.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor OR, w której zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.) polegające na uchyleniu decyzji organu II instancji poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż organ w sposób należyty i wyczerpujący rozpatrzył całość zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza zestawił i porównał dowód z raportu z kontroli z dowodem protokołu szkodowego oraz wykazał dlaczego przyznał wiarygodność raportowi z kontroli a takiej wiarygodności nie przyznał protokołowi szkodowemu;2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu II instancji poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że organ nie dokonał wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, podczas gdy w rzeczywistości ocena ta została oparta na analizie całego materiału dowodowego przy uwzględnieniu zasad logiki, wiedzy i okolicznościach przedmiotowej sprawy;3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji organu II instancji poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że uzasadnienie skarżonej decyzji nie zawiera przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej protokołowi szkodowemu, jak też braku wykazania w treści uzasadnienie na czym polegał błąd w rozumowaniu strony w odniesieniu do ustalenia powierzchni działki rolnej C, podczas gdy uzasadnienie skarżonej decyzja zawiera informację w tym zakresie, z treści której jednoznacznie wynikają powody odmówienia wiarygodności protokołowi szkodowemu, jak też wskazanie zasad i argumentacji potwierdzającej prawidłowość wyliczeń organu co do działki C, a zatem a contrario wskazującej na nieprawidłowość ustaleń strony postępowania;4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1341 ze zm., dalej: ustawa o płatnościach bezpośrednich) polegające na uchyleniu decyzji organu II instancji poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd, że to na organie ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających niespełnienie warunku do otrzymania płatności, wynikających z wystąpienia siły wyższej, podczas gdy to na stronie ciążył obowiązek co do wykazania faktu z którego wywodziła ona skutki prawne tj. faktycznego zniszczenia zasiewu łubinu przez mające miejsce na obszarze gminy zjawisko atmosferyczne suszy.W związku z powyższymi zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o przeprowadzenie rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego należało ją uwzględnić. Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 319/22 uchylił więc zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że WSA w Bydgoszczy w zaskarżonym wyroku nie uzasadnił, na czym konkretnie polegało naruszenie przez Dyrektora OR zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. w sytuacji, kiedy to zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne oraz, kiedy to w sprawach w zakresie przyznania płatności bezpośrednich nie ma zastosowania art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, którego w sposób wyczerpujący nie zbiera. W dalszej kolejności dodał, że WSA w Bydgoszczy dokonując oceny legalności decyzji ostatecznej stwierdził, iż decyzja ostateczna nie zawiera elementów ustawowych wynikających z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. (uzasadnienie faktyczne i prawne), jak również nie wskazując konkretnych braków uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie uregulowanym w art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo stwierdził, że skoro WSA w Bydgoszczy przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej, to oznacza, że jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe.Pismem z dnia [...] września 2025 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Postanowieniem z dnia 29 września 2025 r. WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 424/25 odmówił zawieszenia postępowania na podstawie ww. przepisu.Z kolei pismem z dnia [...] września 2025 r. strona skarżąca rozszerzyła zarzuty skargi wskazując, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe rozumienie pojęcia "korzyści" oraz przyjęcie, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskami w całości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że stwierdzenie, że w danej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków winno skutkować zastosowaniem zmniejszenia płatności o kwotę wynikającą ze stworzenia sztucznych warunków, nie zaś odmową przyznania płatności.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na rozprawie.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).W pierwszej kolejność wskazać należy, że tut. Sąd wypowiadał się już w niniejszej sprawie i wyrokiem z dnia 26 października 2021 r. sygn. akt I SA/Bd 548/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 319/22 uchylił ten wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niedopuszczalne jest więc oparcie skargi kasacyjnej na podstawach sprzecznych z tą wykładnią. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., oznacza zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również zakaz odstępowania od wskazań co do dalszego postępowania. Pojęcie "wykładni prawa", użyte w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" obejmuje interpretację przepisów materialnych i procesowych oraz ocenę zasadności ich zastosowania jako podstawy wydania decyzji administracyjnej. Przez ocenę prawną rozumie się natomiast wykładnię istotnych treści przepisów oraz sposób ich stosowania w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję tej oceny i określają sposób działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy, ukierunkowany na uniknięcie wcześniejszych uchybień (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 598/17, LEX nr 2403827). Pojęcie wykładni prawa należy też rozumieć jako wiążącą ocenę prawidłowości zastosowania przepisów postępowania odnoszących się do czynności dowodowych, a zatem obejmującą także uznanie prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ (zob. wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 2019/17, LEX nr 2494616). Moc wiążąca wyroku oznacza również, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak wynika z prawomocnego orzeczenia. Obejmuje to zarówno wykładnię i zastosowanie prawa w konkretnym stanie faktycznym, jak i ocenę samego tego stanu (zob. wyrok NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2370/18, LEX nr 2571956).NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 319/22 wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie wykazał, na czym konkretnie polegało naruszenie przez Dyrektora OR zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., nie wskazał konkretnych braków uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie uregulowanym w art. 107 § 3 k.p.a. oraz stwierdził, że skoro WSA w Bydgoszczy przeprowadził skuteczną kontrolę legalności decyzji ostatecznej, to oznacza, że jej uzasadnienie spełnia wymogi ustawowe.Badając obecnie rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.Przedmiot sprawy zawisłej przed Sądem wymaga przeprowadzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji uwzględniającej model postępowania administracyjnego w sprawach o przyznanie tego rodzaju płatności. Podkreślenia zatem wymaga, że postępowanie administracyjne w tym przedmiocie wszczynane jest przez złożenie wniosku o przyznanie pomocy finansowej przez producenta rolnego. Wniosek zawiera deklarację (oświadczenie) wnioskodawcy co do posiadania zgłoszonych do płatności działek rolnych i co do określenia sposobu ich rolniczego wykorzystania (tj. prowadzenia na nich działalności rolniczej). W sprawach omawianych płatności znajduje zastosowanie ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do treści ust. 2 tego przepisu w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa o płatnościach zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej – wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a.W świetle przytoczonych powyżej regulacji powinnością organów jest rozpatrzenie materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na organach ARiMR nie ciąży zatem obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W związku z tym organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki został ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (np. wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 98/14) i ze względu na tożsamość regulacji – pozostaje aktualny również pod rządami obecnej ustawy. W konsekwencji, to na skarżącym jako beneficjencie pomocy w toku postępowania przez organami ARiMR spoczywał procesowy obowiązek wykazania, iż działalność rolnicza prowadzona jest przez niego na zadeklarowanej do płatności powierzchni.Konfrontując podniesione w skardze zarzuty z powyższymi uwagami trzeba zatem stwierdzić, że prawidłowość działań organów należy poddać ocenie pod kątem zastosowania się do wymogów wynikających z przywołanej regulacji ustawy o płatnościach bezpośrednich. Zdaniem Sądu przepisy te nie zostały przez organy naruszone. Strona miała zapewniony czynny udział w toku całego postępowania, zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji i z prawa tego aktywnie korzystała. W przedmiotowym postępowaniu organy ARiMR przeprowadziły wszystkie dowody wnioskowane przez stronę, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności organy weryfikowały ustalenia pokontrolne, z odniesieniem do zgłaszanych prze stronę uwag. Uwzględniono wnioski wynikające z analizy danych IUNG (Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w [...]) dotyczących suszy (k. 123-124 akt adm.). Organy nie naruszyły normy wynikającej z art. 75 § 1 k.p.a., ponieważ nie pominęły żadnego z przedstawionych przez stronę dowodów, w tym w szczególności nadanego przesyłką pocztową z dnia [...] sierpnia 2019 r. zgłoszenia wystąpienia siły wyższej zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. wraz z oświadczeniami o wystąpieniu szkody w uprawach spowodowanych suszą złożonymi przez M. B. oraz Z. P. (k. 92-95 akt adm.), załączonych do akt sprawy zdjęć, a także oświadczenia [...] z dnia [...] maja 2020 r. (k. 185 akt adm.), w którym stwierdził on, że nadzorował siew łubinu na działce nr [...] położonej w gminie D., i że siew ten miał miejsce w kwietniu 2019 r., a także umowy o współpracy zawartej w dniu [...] marca 2019 r. pomiędzy S. K. a K. K. (k. 184 akt adm.), na podstawie której skarżący zobowiązał się do zasiania na posiadanych gruntach (ok. 100 ha) łubinu paszowego wąskolistnego.Dowodu potwierdzającego uprawę łubinu wąskolistnego nie stanowi mający walor dokumentu urzędowego protokół komisji ds. oszacowania szkód powołanej przez Wojewodę [...] nr [...] z dnia [...] września 2019 r. (k. 262-265 akt adm.). Wynika z niego, że rzeczona komisja przeprowadziła w dniu [...] sierpnia 2019 r. oszacowanie szkód w gospodarstwie skarżącego i stwierdziła wystąpienie suszy. Jako datę wystąpienia szkód wskazano [...] lipca 2019 r. W protokole uwzględnione zostały m.in. szkody w gminie D.. Komisja oceniła wystąpienie szkody w uprawie łubinu w wysokości 70% na obszarze 106,55ha oraz w 60% na obszarze 6,61ha. Organ, wskazując na dokumentację zdjęciową i ustalenia zawarte w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniach [...] lipca – [...] sierpnia 2019 r., nie zgodził się z tymi ustaleniami. Uzasadniony jest przy tym pogląd, że odnosząc się do wysokości szacowanych przez komisję strat, na spornych gruntach powinna znajdować się co najmniej 1/3 uprawy deklarowanego łubinu wąskolistnego. Tymczasem w trakcie kontroli inspektorzy nie stwierdzili żadnych, nawet zaschniętych, choćby i pojedynczych roślin łubinu. Skoro, jak wynika z art. 76 § 3 k.p.a., możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu, to odmowa uznania wiarygodności treści protokołu komisji szacowania szkód w wyniku suszy dokonana w świetle zebranego materiału dowodowego była zgodna z przepisami prawa. Oceny tej nie mogą także zmienić twierdzenia skarżącego opierające się na przedłożonych w odwołaniu fotografiach. Na ich podstawie nie można w szczególności ustalić kiedy i gdzie je wykonano. Nie stanowią więc one wiarygodnego dowodu, że na przedmiotowych gruntach rzeczywiście uprawiano łubin wąskolistny.Wbrew zarzutowi skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 80 k.p.a., według którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przed wydaniem decyzji organy ARiMR zebrały kompletny, niewymagający uzupełnienia materiał dowodowy. Następnie dokonały jego kompleksowej oceny pod względem wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowości dokonanych ustaleń nie może podważyć fakt, że wnioski do jakich doszedł organ, nie są zgodne z oczekiwaniami strony. Oceny tej nie mogą także zmienić okoliczności przywoływane w uzasadnieniu skargi, w tym wynikające ze sporządzonej na zlecenie skarżącego już po wydaniu zaskarżonej decyzji prywatnej opinii z dnia [...] maja 2021 r. (która, siłą rzeczy nie mogła być przedmiotem analizy organu odwoławczego). Nie stanowi przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów poczynienie ustaleń faktycznych niezgodnych z oczekiwaniami strony, skoro materiał dowodowy wskazuje na trafność ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy.Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwłaszcza organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił obszernie ustalenia, których dokonał w trakcie postępowania oraz wskazał, które z posiadanych dowodów uznał za wiarygodne i przesądzające dla rozstrzygnięcia oraz opisał swoje wnioski, odwołując się do zebranego materiału dowodowego. Dla uzasadnienia wywodów, organ pierwszej instancji zawarł w decyzji szkice, zdjęcia, tabele i zestawienia, odnoszące się do najistotniejszych okoliczności sprawy. Również organ odwoławczy ocenę tę i dokonane ustalenia uznał za zasadne przedstawiając równocześnie własne stanowisko ze wskazaniem powodów, dla których jednym dowodom dał wiarę, a innym nie. Z tego wynika, że organy rozważyły cały materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób, który nie wykracza poza granice swobodnej oceny, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnioski wyciągnięte przez organy nie zawierają sprzeczności, są logiczne i prawidłowe, tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do ich kwestionowania, szczególnie w kierunku postulowanym przez skarżącego.W dalszej kolejności podkreślić należy, że skarżący uwagę skupił na rozważaniach dotyczących wystąpienia siły wyższej i terminie zgłoszenia tej okoliczności organowi, w sytuacji gdy kwestia ta, w świetle ustaleń dokonanych przez organ, pozostaje nieistotna dla oceny prawidłowości podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że jej istota dotyczy braku uprawy wnioskowanej rośliny strączkowej na ziarno (łubinu wąskolistnego) w terminie przeprowadzania kontroli, jak i w okresie ją poprzedzającym, na zgłoszonych do płatności działkach, nie zaś na samej kwestii poprawności zgłoszenia siły wyższej. Wskazać należy na uwypuklony w decyzjach organów obu instancji fakt braku uprawy roślin strączkowych, stwierdzony w wyniku przeprowadzenia kontroli na miejscu w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2019 r. W jej rezultacie nie stwierdzono żadnych pozostałości po zbiorze, jak i w ogóle występowania na deklarowanych działkach uprawy łubinu wąskolistnego, a jedynie teren porośnięty samosiewną roślinnością zakwalifikowaną jako ugór. Należy więc wnioskować, że susza nie mogła mieć żadnego wpływu na ustalenie organu co do braku zasiewu rośliny – wpływ suszy nie mógł się odnosić do nieistniejącej uprawy. Prawidłowo organ wyjaśnił więc, iż aby zostać beneficjentem pomocy w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie wystarczy być posiadaczem gruntów rolnych, ale należy je rolniczo użytkować. Zatem nawet samo wysianie rośliny (co, jak wynika z materiału dowodowego, również nie miało miejsca), nie stanowi o prowadzeniu działalności rolniczej, a tym bardziej nie uzasadnia zgłoszenia powierzchni uprawy do dopłat. Z tego względu nawet ogólnie występująca susza nie miała żadnego znaczenia dla ustalenia organu co do niemożności przyznania stronie wnioskowanej płatności.Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony szczegółowy raport (zweryfikowany i nieznacznie zmieniony w wyniku uwag wniesionych przez skarżącego), do którego została dołączona dokumentacja fotograficzna obrazująca stan faktyczny kontrolowanych działek. Przedmiotowe zdjęcia wykonano w wysokiej rozdzielczości powalającej po zbliżeniu obrazu na prawidłową identyfikację roślin. Sama kontrola została przeprowadzona w sposób rzetelny, zgodnie z ustaloną procedurą przez wykwalifikowanych i certyfikowanych kontrolerów, co znajduje swe potwierdzenie w aktach sprawy.Zdaniem skarżącego niesłusznie nie zakwalifikowano działki rolnej D jako gruntu ugorowanego. Rację jednak należy przyznać organom. Na potwierdzenie niekwalifikowalności tej działki wykonano 20 fotografii. Zdjęcia były wykonywane na każdej z granic działki, w kierunku zarówno do jej wnętrza jak i wzdłuż granic. Potwierdzają więc ustalenia poczynione podczas kontroli. Na zdjęciach z kontroli, jak wyjaśnił organ, widoczne są rośliny wieloletnie m.in.: przymiotno kanadyjskie, łopian, marchew zwyczajna, ostrożeń polny, wrotycz pospolity, krwawnik pospolity, bylica pospolita, nawłoć kanadyjska. Nadto rośliny te były w fazie kwitnienia i okresu dojrzałości, co wskazuje na brak zabiegów agrotechnicznych zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów. Dodatkowo stwierdzono wieloletnie samosiejki drzew oraz krzewów. Powyższe świadczy o istnieniu wieloletnich zaniedbań uniemożliwiających zakwalifikowanie gruntu jako ugór, który stanowić winien obszar objęty samosiewną roślinnością o krótkim okresie wegetacji, podlegającą przyoraniu na nawóz zielony.Prawidłowo organy ustaliły także powierzchnię działki rolnej C, kwestionowaną przez skarżącego. Zgłoszone przez niego zastrzeżenia do protokołu kontroli zostały częściowo uwzględnione. Doprowadziło to do zwiększenia powierzchni stwierdzonej z 78,83ha do 78,88ha. Pozostałe uwagi strony nie zostały jednak uwzględnione. Sąd podziela zapatrywania organów co do prawidłowości pomiarów przeprowadzonych przez powołany do tego podmiot, jakim jest Biuro Kontroli na Miejscu (BKM) odmawiając jednocześnie wiarygodności wyliczeniom i szkicom sporządzonym przez stronę.Brak również podstaw do uznania za zasadny zarzutu dotyczącego oceny fragmentu działki rolnej L. Dokumentacja fotograficzna oraz szkic z pomiaru uwzględniają wyłączenie wyjeżdżonej drogi dojazdowej o szerokości przekraczającej 2 m (a także obszaru położonego wewnątrz działki), a skarżący nie przedstawił wiarygodnych kontrdowodów na potwierdzenie swojej tezy.W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 2 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Delegowanego Komisji ( UE) nr 640/2014 albowiem nie zaistniała przesłanka warunkująca uruchomienie tej instytucji. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 640/2014, w odniesieniu do płatności bezpośrednich, gdy beneficjent nie jest w stanie spełnić kryteriów kwalifikowalności lub innych obowiązków w wyniku siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, zachowuje on prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt, które były kwalifikowalne w chwili wystąpienia siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. A zatem warunkiem podstawowym jest faktyczne wystąpienie okoliczności, powodujące niemożność spełnienia kryteriów, w tej zaś sprawie kryteria nie zostały spełnione przed wystąpieniem suszy. W takim przypadku skarżący chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji winien stosownie do powołanego przepisu zawiadomić organ przed kontrolą o braku dokonania wysiewu. Nadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L 2014.227.69), kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni. Tak więc skarżący nie musiał być powiadomiony o planowanej kontroli.Nie znajduje także uzasadnienia sformułowany w piśmie z dnia [...] września 2025 r. zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 polegający na błędnej wykładni i niewłaściwym rozumieniu pojęcia "korzyści" oraz przyjęciu, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskami w całości. Wskazane przepisy nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jej przedmiot nie dotyczył bowiem tworzenia sztucznych warunków.W związku z powyższym końcowo przyjdzie również zauważyć, że skarżący niezasadnie wskazuje na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem nie doszło do wydania decyzji przez organ odwoławczy z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego.Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.