Wyrok - II SAB/Wa 313/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 30 września 2025
Teza
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Izabela Głowacka-Klimas
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
UZASADNIENIE
W piśmie z dnia [...] marca 2025 r. M. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [...] w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, uzupełnionego pismami z dnia [...] listopada 2024 r. oraz [...] grudnia 2024 r.Skarżący zarzucił organowi naruszenie:1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,2. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z2022 r., poz. 902 ze zm., powoływanej dalej jako u.d.i.p.), poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskami z dnia [...] listopada 2024 r., [...] listopada 2024 r. i [...] grudnia 2024 r. w określonym terminie.Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że wnioskami z dnia [...] listopada 2024 r. i [...] listopada 2024 r. K. K. i M. W. (nauczyciele w [...] Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w [...]) wystąpili do dyrektora i wicedyrektora tej szkoły o udostępnienie pełnej dokumentacji szkolnej klas dotyczącej planowanej wycieczki do [...] w dniu [...] listopada 2024 r.Pomimo kolejnych monitów ze strony wnioskujących, wniosek ten pozostawał bez realizacji. W konsekwencji wnioskodawcy zmuszeni byli pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. po raz kolejny wezwać dyrekcję szkoły do udostępnienia informacji publicznej wskazanej w ww. wnioskach, rozszerzając je o żądanie udostępnienia wystąpień do działu prawnego organu prowadzącego, na które wicedyrektor szkoły powoływał się w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r.Zdaniem skarżącego, uzyskane w odpowiedzi pismo wicedyrektora szkoły z dnia [...] stycznia 2025 r. nie spełnia żadnych wymogów określonych zarówno ustawą o dostępie do informacji publicznej, jak i k.p.a. Biorąc bowiem pod uwagę punkty 1 i 2 tego pisma wicedyrektor odmówił udostępnienia dokumentacji dotyczącej wycieczki w dniu [...] listopada 2024 r., przy czym w ramach pkt 1 z powołaniem na przepisy RODO, niemające zastosowania w tym zakresie. Odnosząc się z kolei do treści pkt 2 tego pisma skarżący podniósł, że w swoich wnioskach wyraźnie zakreślił zakres dokumentacji związanej z konkretną wycieczką.Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.Skarżący podkreślił, że informację publiczną stanowią dokumenty związane z organizacją wycieczki szkolnej w publicznym liceum, w tym czy zostały w określonych przepisami wewnętrznymi terminach dopełnione wszystkie wymogi - złożone wnioski, uzyskane zgody rodziców, jaki był kosztorys wycieczki, ile środków zebrano od uczniów oraz dokumenty finansowe, w szczególności faktury wystawione w związku z jej organizacją.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wnioski o udostępnienie informacji publicznej nie zostały złożone do organu tylko do wicedyrektora szkoły, czyli nie biegł termin, po upływie którego następuje stan bezczynności organu, a wicedyrektor szkoły odpowiedział pisemnie skarżącemu, a ponadto wnioski są nadmiarowe biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia RODO, a także stanowią nadużycie prawa przez skarżącego.Organ podkreślił, że we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący nie powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Następnie w piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący podniósł, że organ sam powinien zakwalifikować pismo z dnia [...] listopada 2024 r. jako złożone w trybie u.d.i.p.Organ wskazał, że skarżącemu została udzielona odpowiedź w piśmie wicedyrektora szkoły z dnia [...] stycznia 2025 r., w którym wskazano, iż z treści pisma z dnia [...] listopada 2024 r. wynika, że skarżący ma dostęp do wnioskowanej dokumentacji w systemie dziennika elektronicznego LIBRUS. Nauczyciele organizujący wycieczki bądź wyjścia z uczniami składają dokumentację w postaci Karty wycieczki/wyjścia z dziennika LIBRUS uzupełnionej o oświadczenie rodziców w zakresie wyrażenia zgody na udział ich dziecka w wycieczce lub wyjściu. Karty wycieczki są tymi samymi kartami, których posiadanie skarżący potwierdza. W piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. poinformowano również skarżącego, że zgodnie z przepisami RODO dostęp nauczycieli do zgód i oświadczeń rodziców uczniów powinien być ograniczony do sytuacji, w których jest to niezbędne do wykonywania ich obowiązków zawodowych. Oznacza to, że nauczyciele mogą przetwarzać dane osobowe uczniów i ich rodziców tylko w zakresie wynikającym z ich zadań. Pełna dokumentacja klas, o której mowa we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r., obejmuje między innymi: podania o przyjęcie do szkoły, świadectwa szkolne, arkusze, oświadczenia rodziców/prawnych opiekunów, karty zdrowia, oceny przedmiotowe, uwagi nauczycieli i wiele innych dokumentów.W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasową argumentację i zwrócił uwagę, że wprost z treści wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. wynikało, że jest to wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z treści wniosku wynikało również wprost, że dotyczy on pełnej dokumentacji klas, ale tylko w zakresie związanym z ich udziałem w wycieczce do [...].Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie.Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Skoro szkoła wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji, to oznacza, że jej dyrektor jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez podmiot zobowiązany.Przechodząc z kolei do oceny, czy wnioskowane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. (uzupełnionego pismami z dnia [...] listopada 2024 r. oraz [...] grudnia 2024 r.) informacje stanowią informację publiczną, należy podnieść, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organizacji podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (a więc również dyrektora liceum ogólnokształcącego). Z kolei, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych. W myśl zaś art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p., informację publiczną stanowi również informacja o majątku publicznym, w tym o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 (a więc również publicznego liceum), pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.Sąd dokonał analizy znajdującej się w aktach administracyjnych korespondencji prowadzonej pomiędzy skarżącym i organem i stwierdził, że pismo skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. dotyczyło dokumentacji związanej z organizowaną przez szkołę wycieczką (konkretnie wskazaną w tym piśmie). Wprawdzie istotnie skarżący zawarł we wniosku nieprecyzyjne sformułowanie "pełna dokumentacja szkolna klas", jednak z treści pisma wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że chodzi o pełną dokumentację związaną z organizowaną wycieczką, innymi słowy o dokumentację, której zgromadzenie przez szkołę jest niezbędne w celu przeprowadzenia wycieczki szkolnej.Sposób organizowania wycieczek szkolnych reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki krajoznawstwa i turystyki (Dz. U. z 2018 r. poz. 1055). Z treści tego rozporządzenia wynika, że krajoznawstwo i turystyka są organizowane w trakcie roku szkolnego, w ramach zajęć dydaktyczno-wychowawczych, w formie różnego rodzaju wycieczek, na organizację których zgodę wyraża dyrektor szkoły, zatwierdza kartę wycieczki, podpisuje listę uczniów oraz wyznacza kierownika i opiekunów wycieczki spośród pracowników pedagogicznych szkoły (por. § 3, § 4, § 6, § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 10 pkt 9 i 10 rozporządzenia, kierownik wycieczki dysponuje środkami finansowymi przeznaczonymi na organizację wycieczki oraz dokonuje jej rozliczenia finansowego po zakończeniu, informując o tym dyrektora szkoły i rodziców w formie i terminie przyjętych w danej szkole.Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2024 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 53/23, wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), że skoro organizowanie wycieczek szkolnych różnych typów jest zadaniem szkoły, realizowanym w ramach edukacji publicznej, które należy do zadań publicznych gminy, realizowanych jako organ władzy publicznej (art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym), to oznacza, że jeśli wycieczka szkolna była organizowana przez szkołę publiczną, to wszelkie dokumenty z tym związane mieszczą się w pojęciu informacji o organizacji szkoły, czyli są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.Żądane przez skarżącego informacje – w zakresie obejmującym dokumentację wytworzoną przez organ, dotyczącą wykonywania przez organ zadań publicznych oraz dysponowania majątkiem publicznym – stanowią, w świetle wyżej przywołanych przepisów, tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b), pkt 4 lit. a) oraz pkt 5 lit. d) u.d.i.p., informację publiczną. Wniosek skarżącego w tym zakresie powinien zatem zostać rozpoznany przez organ w trybie uregulowanym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.Sam fakt niepowołania się przez skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zwalniał organu z obowiązku rozpoznania wniosku w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta ustanawia bowiem dalece odformalizowany tryb wnioskowania o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. skarżący jednoznacznie określił treść swojego żądania: "prośba o okazanie pełnej dokumentacji", a dokumentacja ta – jak wyżej wyjaśniono – stanowi informację publiczną. Ponadto, skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2024 r. sprecyzował, że wniosek z dnia [...] listopada 2024 r. winien być potraktowany jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej w trybie uregulowanym w u.d.i.p. Od otrzymania tego pisma organ nie mógł zatem mieć wątpliwości co do sposobu jego rozpoznania.Nie można również zgodzić się z organem, że wniosek z dnia [...] listopada 2024 r. nie został skierowany do Dyrektora [...] LO im. [...] w [...]. Jak wynika z nagłówka tego wniosku został on bowiem skierowany do dyrektora szkoły. Wskazanie przez wnioskodawcę z imienia i nazwiska wicedyrektora szkoły nie oznacza, że pismo z dnia [...] listopada 2024 r. nie stanowiło skierowanego do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Konkluzja taka jest zasadna również z tego powodu, że to właśnie dyrektor szkoły jest organem obowiązanym do udostępniania posiadanej przez siebie informacji publicznej.Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] listopada 2024 r. wpłynął do organu w tym samym dniu. Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia do dnia [...] listopada 2024 r., czego jednak we wskazanym terminie nie uczynił.Co wymaga podkreślenia, termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji publicznej, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czy poinformowania, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji (por. m.in. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 13 u.d.i.p.).W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o którą ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07 i z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17).W rozpoznawanej sprawie organ w skierowanym do wnioskodawcy piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. zawarł stanowisko, że nie może udostępnić żądanej informacji, gdyż jest zobowiązany do ochrony danych osobowych na podstawie rozporządzenia RODO. Tymczasem, odmowa udostępnienia informacji publicznej – również z uwagi na przesłankę wskazaną w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., tj. konieczności ochrony tajemnic ustawowo chronionych, winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, która może podlegać kontroli przez sąd administracyjny.Odnosząc się z kolei do zawartego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu, że wniosek skarżącego stanowił nadużycie prawa do informacji publicznej, należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt III OSK 1077/23), że z charakteru konstrukcji nadużycia publicznego prawa podmiotowego, w tym również publicznego prawa dostępu do informacji publicznej, wynika, iż zachowanie mające cechy nadużywania prawa nie powinno korzystać z ochrony prawnej (por. również wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OSK 799/12). Odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Podobne stanowisko prezentowane jest w licznych judykatach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyroki NSA z dnia 12 lipca 2024 r. sygn. akt. III OSK 2604/23, z dnia 2 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 3136/23, z dnia 2 października 2024 r. sygn. akt III OSK 92/23, z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt: III OSK 89/24, III OSK 1087/24 i III OSK 311/24). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości wyrażone w tych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kwestia nadużycia prawa do informacji publicznej nie może być przedmiotem badania w sprawie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie bezczynności organu ustaleniu winien natomiast podlegać charakter żądanej informacji. Na tym etapie postępowania argumentacja organu związana z nadużyciem przez wnioskodawcę prawa do informacji nie może zatem być uznana za skuteczną.Nie budzi zatem wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, że Dyrektor [...] Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w [...] pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy.Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.Jak wynika z akt administracyjnych, organ po wpłynięciu wniosku o udostępnienie informacji publicznej w piśmie z dnia [...] grudnia 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że wniosek nie zostanie rozpoznany w terminie z powodu konieczności uzyskania ekspertyzy z działu prawnego organu prowadzącego, a następnie udzielił w dniu [...] stycznia 2025 r. odpowiedzi na ten wniosek, informując wnioskodawcę, że wnioskowana przez niego informacja nie może być udzielona z uwagi na konieczność ochrony danych osobowych oraz jej szeroki zakres. Powyższe świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z błędnej oceny zakresu żądanej w tej sprawie informacji oraz trybu, w jakim winna nastąpić odmowa jej udostępnienia. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę stanowi wynagrodzenie jego pełnomocnika procesowego (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), opata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a..