Postanowienie - II SA/Bd 295/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 30 września 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na uchwałę Inne z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa [...] postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE D. J. wniósł skargę na uchwałę KolegiumOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Asesor WSA Mariusz Pawełczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na uchwałę Inne z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa [...] postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE D. J. wniósł skargę na uchwałę Kolegium
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa karna
Tryb
rozprawa
Tematy
prawo karne
Role w sprawie
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
D. J. wniósł skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] (zwanym dalej "Kolegium RIO") z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w B..Skarżący zarzucił Kolegium RIO działanie bez podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.Ponadto Skarżący zarzucił Kolegium RIO, że naruszyło jego interes prawny poprzez nieuprawnione pozbawienie prawa do bycia powołanym na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w B., jak też prawa sprawowania obowiązków prezesa izby, o którym stanowi art. 16 ust. 11 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 7, zwanej w skrócie "u.r.i.o.").W związku z powyższym Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały, stosownie do art. 16 ust. 2 u.r.i.o. został przeprowadzony konkurs na Prezesa RIO w B.. Konkurs został ogłoszony na podstawie uchwały Kolegium RIO z [...] października 2023 r. nr [...] i zakończył się podjęciem przez Kolegium RIO uchwały z [...] grudnia 2023 r. nr [...] w sprawie zaopiniowania i wyboru kandydata na Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w B.. W uchwale tej Kolegium pozytywnie zaopiniowało i wybrało Skarżącego jako kandydata na Prezesa RIO w B..Uchwała Kolegium RIO z [...] grudnia 2023 r. została [...] grudnia 2023 r. przesłana Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. W odpowiedzi do Prezesa RIO w B. [...] października 2024 r. wpłynęło pismo T. S. – Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji (k. 25) informujące, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przekazał Prezesowi Rady Ministrów uchwałę Kolegium RIO z [...] grudnia 2023 r. w sprawie zaopiniowania i wyboru kandydata na Prezesa RIO w B., jednakże "przedstawiona kandydatura nie uzyskała pozytywnej rekomendacji ministra właściwego ds. administracji publicznej", w związku z czym "Prezes Rady Ministrów poinformował, że oczekuje przedstawienia kandydatury spełniającej wszelkie wymogi niezbędne do pełnienia funkcji Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej, po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa".Po ww. piśmie Sekretarza Stanu Kolegium RIO, na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2025 r., odrzuciło wniosek o ponowne przeprowadzenie konkursu na stanowisko Prezesa RIO.Po poinformowaniu o ww. stanowisku Sekretarz Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji T. S. w piśmie z [...] kwietnia 2025 r. (k.32), skierowanym do Prezesa RIO oraz Przewodniczącego Kolegium RIO, wezwał "do zrealizowania przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...] ustawowego obowiązku tj. ogłoszenia konkursu na prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. – w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma" podkreślając, że "brak wykonywania wymaganych ustawowo obowiązków przez Kolegium Izby skutkować będzie wdrożeniem adekwatnych działań nadzorczych, w kierunku rozwiązania Kolegium Izby". Sekretarz Stanu zwrócił się także o "zapoznanie z treścią niniejszego pisma wszystkich członków Kolegium".Zdaniem Skarżącego powyższe okoliczności należy mieć na uwadze przy ocenie, czy zaskarżona uchwała Kolegium RIO z [...] kwietnia 2025 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w B. rażąco naruszyła prawo.Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 16 ust. 3 u.r.i.o. przesłanką podjęcia uchwały w sprawie ogłoszenia konkursu na prezesa RIO jest upływ kadencji urzędującego prezesa RIO, a w świetle art. 16a ust. 5 u.r.i.o. – także odwołanie prezesa RIO lub jego śmierć. Zdaniem Skarżącego przedstawiony stan faktyczny nie pozwala stwierdzić, że ww. przesłanki ogłoszenia konkursu wystąpiły. Prezes RIO żyje, nie został odwołany i na podstawie art. 16 ust. 11 u.r.i.o. po upływie kadencji (która zakończyła się [...] grudnia 2023 r.) pełni swoje obowiązki do czasu powołania nowego prezesa.Skarżący stwierdził, że zaskarżona uchwała Kolegium RIO z [...] kwietnia 2025 r. narusza jego interes prawny, gdyż stanowi odmówienie mu prawa do powołania na stanowisko Prezesa RIO po przeprowadzonym w 2023 r. konkursie na to stanowisko (który Skarżący wygrał). Ponadto pozbawia Skarżącego (jako poprzedniego Prezesa RIO w B.) możliwości sprawowania obowiązków prezesa Izby do czasu ustania "obstrukcji" organów i powołania go na stanowisko Prezesa.W odpowiedzi na skargę Kolegium RIO wskazało, że jego stanowisko nie uległo zmianie i zaskarżona uchwała z [...] kwietnia 2025 r. w sprawie ogłoszenia konkursu na stanowisko Prezesa Kolegium RIO pozostaje w obrocie prawnym.Na rozprawie Skarżący podtrzymując skargę podkreślił, że podobna sytuacja jak w B. miała miejsce w przypadku Regionalnych Izb Obrachunkowych w O. i W.. Tam również kandydat wyłoniony w trakcie konkursu nie uzyskał akceptacji ministerstwa, które skierowało wezwanie do RIO o przeprowadzenie kolejnego konkursu. Jednak jedynie w przypadku B. minister zagroził podjęciem działania w kierunku rozwiązania kolegium izby.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Na wstępie należy zaznaczyć, że orzeczenie, które Sąd podjął, jest wynikiem rozważań dotyczących realizacji konstytucyjnego prawa do służby publicznej (art. 60 Konstytucji RP) w kontekście możliwości ochrony tego prawa przed sądem administracyjnym lub innymi sądami.Rozpoznając skargę Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu jej dopuszczalności, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wykazanie przez skarżącego legitymacji do wniesienia skargi, o której stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., tj. swojego interesu prawnego. Zgodnie z tym przepisem, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.Należy w tym miejscu przywołać, podzielane przez Sad w niniejszym składzie, stanowisko odnośnie pojęcia "interesu prawnego" zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., sygn. II OSK 2531/24 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (w skrócie "CBOSA") dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, oraz w LEX nr 3863676).Jak wskazuje NSA - "pojęcie "interesu prawnego", którym posługuje się przepis art. 50 p.p.s.a. należy rozumieć szerzej niż pojęcie "interesu prawnego", którym posługuje się k.p.a. O istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje naruszenie interesu prawnego skarżącego, lecz jego posiadanie, którego istotę stanowi żądanie oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności lub stanu bezczynności z obiektywnym stanem prawnym, co ma jednocześnie tę konsekwencję, że w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. skarżący musi posiadać interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, czynnością lub innym działaniem administracji publicznej (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II; por. postanowienie NSA z 27 września 2019 r., II GSK 972/19; wyrok NSA z 31 marca 2022 r., II GSK 41/22). W orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. orzecznictwo przywołane przez NSA).Jak wskazuje ponadto NSA - istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje naruszenie interesu prawnego skarżącego, lecz jego posiadanie, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122-123). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Podmiot skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.Podzielając powyższe stanowisko Sąd dostrzega szczególną sytuację prawną Skarżącego, wynikającą z faktu, że nie tylko brał on udział w przewidzianej prawem (tj. art. 16 u.r.i.o.) procedurze konkursowej powołania na stanowisko prezesa regionalnej izby obrachunkowej, ale także został wybrany przez kolegium RIO kandydatem na prezesa izby (stosownie do art. 16 ust. 7 u.r.i.o.). Tak jak wynika z rozważań NSA zawartych w wyroku z 23 marca 2016 r., I OSK 2501/15 (LEX nr 2066151), dotyczącym podejmowanego w takiej procedurze aktu ministra w postaci unieważnienia konkursu, także w tej procedurze należy respektować art. 60 Konstytucji RP w myśl którego obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na równych zasadach.Jak wskazał NSA w ww. wyroku z 23 marca 2016 r. (przywołując zdanie odrębne sędziego Włodzimierza Rymsa do uzasadnienia postanowienia siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r., I OPS 4/06, LEX nr 244311, ONSAiWSA 2007, Nr 2, poz. 28) - celem postępowania konkursowego jest nie tylko wybór najlepszego kandydata na dane stanowisko, ale także zapewnienie wszystkim osobom, które chcą i mogą ubiegać się o objęcie określonego stanowiska, równych szans i równego traktowania przez organ administracji publicznej, który z mocy ustawy ma kompetencję do obsadzania określonych stanowisk. Z punktu widzenia osób, które chcą ubiegać się o powołanie na dane stanowisko, konkurs ma zapewnić przestrzeganie konstytucyjnych zasad, a w szczególności zasady, że wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władzę publiczną (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), oraz zasady, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 ust. 2 Konstytucji RP), a także - w odniesieniu do służby publicznej - zasady, iż obywatele polscy, korzystający z pełni praw publicznych, mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji RP). Z punktu widzenia organu administracji publicznej, który ma kompetencje do powołania na określone stanowisko (prezesa izby powołuje, po przeprowadzeniu konkursu, Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw administracji publicznej - art. 16 ust. 1 u.r.i.o.), ustawowy obowiązek przeprowadzenia konkursu służy nie tylko zapewnieniu przestrzegania przez organ administracji publicznej przytoczonych zasad konstytucyjnych, ale także wyznacza podstawę prawną działania tego organu w ramach konstytucyjnej zasady, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP).Należy także podzielić stanowisko zawarte w ww. zdaniu odrębnym sędziego Włodzimierza Rymsa do uzasadnienia postanowienia siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2006 r., że skoro przeprowadzenie konkursu przez organ administracji publicznej jest obowiązkiem wynikającym z ustawy i konkurs ma być przeprowadzony w sposób określony prawem, to muszą być stosowane nie tylko gwarancje prawne, które zapewnią wyłonienie najlepszego kandydata, ale także gwarancje, które zapewnią równe szanse uczestnikom konkursu, bez jakiejkolwiek dyskryminacji, oraz przeprowadzenie konkursu według prawnie wyznaczonych reguł.Mając na względzie powyższe trudno nie dostrzec, że stanowisko przedstawione w pismach Sekretarza Stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wskazuje na żaden przepis prawa pozwalający na podjęcie opisanych w nich czynności. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych przewidują narzędzia kontroli ministra i Prezesa Rady Ministrów nad działalnością regionalnej izby obrachunkowej w rozważanej sferze tj. przewidują możliwość stwierdzenia nieważności konkursu wyłaniającego kandydata na prezesa regionalnej izby obrachunkowej (art. 16 ust. 9 u.r.i.o., a ponadto § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzania konkursu na prezesa regionalnej izby obrachunkowej (Dz. U. Nr 10, poz. 93), a także przewidują możliwość rozwiązania kolegium regionalnej izby obrachunkowej przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw administracji publicznej – "w razie powtarzającego się naruszania przez izbę prawa" (art. 2 ust. 2 u.r.i.o.). Jednakże ani w ustawie o regionalnych izbach obrachunkowych ani w przepisach ww. rozporządzenia prawodawca nie przewidział takiego aktu administracyjnego jak "wyrażenie rekomendacji przez ministra" czy "wyrażenie przez Prezesa Rady Ministrów oczekiwania ponownego przeprowadzenia konkursu".Postępowanie wskazywane w pismach Sekretarzu Stanu przywodzi na myśl analogię z procedurą powołania sędziów przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. Należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 u.r.i.o. nie wskazuje żadnych kryteriów na mocy których minister mógłby "nie udzielić rekomendacji" a Prezes Rady Ministrów mógłby "wyrażać oczekiwanie ponownego przeprowadzenia konkursu". Bez takich kryteriów działania wskazanych organów stają się działaniem dowolnym, a nie swobodnym – co budzi uzasadnione wątpliwości odnośnie zachowania wymaganego przez art. 7 Konstytucji RP standardu działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa". Słusznie także zwraca uwagę Skarżący, że postępowanie ministra i Prezesa Rady Ministrów należałoby rozważyć pod kątem wkraczania w ustawową, wyłączną kompetencję kolegium RIO do wyboru kandydata na prezesa Izby (art. 18 ust. 1 pkt 5c u.r.i.o.). W istocie bowiem do takiego efektu (tj. wyboru kandydata przez ministra i Prezesa Rady Ministrów) prowadziłoby tak długie odrzucanie kandydatów wybranych przez kolegium RIO, aż zostałby wybrany ten kandydat, który odpowiada ministrowi i Prezesowi Rady Ministrów.Dostrzeganie powyższej sytuacji nie zwalania jednak Sądu z konieczności rozważenia, czy Skarżący może, ze względów formalnych, zrealizować swoje konstytucyjne prawa w wybranej przez niego procedurze tj. poprzez zaskarżenie podjętej na podstawie art. 16 ust. 2 i 3 uchwały Kolegium RIO w sprawie ogłoszenia konkursu na prezesa RIO. Tak jak wyżej wskazano – wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi wykazać interes prawny wyrażający się istnieniem związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Należy zauważyć, że uchwała w sprawie ogłoszenia konkursu co do zasady nie wkracza w sferę indywidualnych praw i obowiązków obywateli, w szczególności wynikających z ich konstytucyjnego prawa do służby publicznej. Uchwała taka bowiem jedynie otwiera każdemu obywatelowi możliwość ubiegania się o stanowisko w służbie publicznej, wskazuje że w konkretnej instytucji została zainicjowana procedura, w której może zrealizować swoje prawa. Sama taka uchwała nie rodzi po stronie jakiegokolwiek obywatela prawa, aby być wybranym na wskazane w ogłoszeniu stanowisko czy też aby być "wybranym kandydatem". To dopiero czynności i akty podejmowane w ramach ogłoszonego konkursu, w celu powierzenia stanowiska, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. ww. wyrok NSA z 23 marca 2016 r., I OSK 2501/15 oraz przywołane w nim orzecznictwo NSA i Sądu Najwyższego). Żaden przepis prawa nie daje także podstawy do twierdzenia, że samo zainicjowanie konkursu oznacza ustanie konieczności zapewnienia sprawnego działania RIO w okresie po zakończeniu kadencji poprzedniego prezesa RIO. Ogłoszenie konkursu nie ma tym samym wpływu na realizację praw i obowiązków wynikających z art. 16 ust. 11 u.r.i.o.Co do zasady zatem nie ma możliwości wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu takiej uchwały, jak wskazana w skardze.Zdaniem Sądu powyższego stanowiska nie może zmienić szczególna sytuacja prawna, w jakiej znalazł się Skarżący. Istotną cechą, odróżniającą go od pozostałych obywateli, którzy mogliby się ubiegać o stanowisko w ogłoszonym obecnie przez Kolegium RIO konkursie, jest okoliczność, że Skarżący brał już udział w tego rodzaju konkursie, prowadzonym przez to samo Kolegium RIO, z tego samego powodu tj. z powodu upływu kadencji prezesa RIO. Także w tym względzie należy przywołać pogląd prezentowany w ww. zdaniu odrębnym sędziego Włodzimierza Rymsa: "czym innym jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie wydawane przez organy administracji publicznej w toku postępowania konkursowego, a czym innym roszczenia o powołanie na określone stanowisko osoby, która wygrała konkurs - ich dochodzenie nie jest objęte właściwością sądów administracyjnych". Tak jak bowiem wskazał sędzia Ryms "nie można (...) twierdzić, że ustawa (ustawy) określająca właściwość sądów administracyjnych nie może pozostawić poza zakresem kontroli sądu administracyjnego niektórych przejawów działalności administracji publicznej, ponieważ stanowiłoby to naruszenie innej zasady konstytucyjnej, wyrażonej w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, która zakazuje zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Należy bowiem pamiętać, że określenie w ustawie zakresu kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne wyznacza jedynie właściwość sądów administracyjnych. Nie zamyka to drogi sądowej, ponieważ we wszystkich sprawach, które ustawowo nie zostały zastrzeżone do właściwości innych sądów, wymiar sprawiedliwości sprawują sądy powszechne (art. 177 Konstytucji RP). Nie można więc akceptować stanowiska, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określające właściwość sądów administracyjnych, powinny być interpretowane w taki sposób, aby kontrolą sądu administracyjnego były objęte wszystkie przejawy działalności administracji publicznej, z wyjątkiem tych wyraźnie wyłączonych ustawą, gdyż w przeciwnym razie naruszony zostanie przepis art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Konstytucyjne gwarancje prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP) oznaczają, że "ustawodawcy zwykłemu pozostaje jedynie swoboda wyboru właściwej drogi sądowej - przed sądem powszechnym lub administracyjnym" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca 1998 r. sygn. akt K 28/97, OTK-A 1998, nr 4, poz. 50)."Mając zaś na względzie treść pism Sekretarza Stanu należy przywołać inny fragment zdania odrębnego sędziego Włodzimierza Rymsa: "Jeżeli organ administracji publicznej ma uszanować wyniki konkursu ustalone przez komisję konkursową i może zarządzić ponowne przeprowadzenie konkursu tylko w ściśle oznaczonych wypadkach, w tym w razie stwierdzenia przeprowadzenia konkursu z naruszeniem zasad, to odmowa zarządzenia przeprowadzenia ponownego konkursu lub zarządzenie przeprowadzenia ponownego konkursu (podkreślenie Sądu) powinny być traktowane jako akt dotyczący uprawnienia uczestnika konkursu do przeprowadzenia konkursu zgodnie z prawem, na równych dla wszystkich zasadach."Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że odrzucenie skargi, przy wskazanych możliwościach dochodzenia przez Skarżącego swoich praw poprzez roszczenie o powołanie na stanowisko w wyniku wygranego konkursu bądź realizowanych poprzez wniesienie skargi na zarządzenie ponownego konkursu - nie pozbawia go konstytucyjnego prawa do sądu.Ze względu na powyższe, stwierdzając w niniejszej sprawie brak interesu prawnego Skarżącego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.., odrzucił skargę.