Wyrok - II SA/Bd 622/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono sprzeciw. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium", "SKO") zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. (zwany dalejOddalono sprzeciw. zagospodarowanie przestrzenne, Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium", "SKO") zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. (zwany dalej
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
wydanie osoby ściganej / europejski nakaz aresztowania lub ekstradycja
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
postępowanie w przedmiocie wydania osoby ściganej / ENA
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono sprzeciw
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium", "SKO") zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza S. (zwany dalej "Burmistrzem", "organem pierwszej instancji") z [...] maja 2025 r. nr [...], którą to decyzją Burmistrz ustalił warunki dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej do 1 MW na terenie części działek nr [...], obręb L. ([...]), gmina S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:Burmistrz decyzją z [...] października 2024 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku firmy P. (zwanej dalej "Skarżącą"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej do 1 MW na terenie części działek nr [...], obręb L. ([...]), gmina S. .W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym Kolegium decyzją z [...] grudnia 2024 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Burmistrza z [...] października 2024 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.Kolegium wskazało, że jak wynika z akt administracyjnych na terenie planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wobec czego realizacja zamierzenia inwestycyjnego wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej jako u.p.z.p.). Wniosek inwestora dotyczący budowy farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na częściach działek nr [...] w obrębie L. został jednak złożony z brakami formalnymi, albowiem nie dołączono do niego mapy zasadniczej w wersji papierowej z jednoznacznym określeniem granic terenu objętego wnioskiem. Uchybienie to nie mogło zostać sanowane dopiero na etapie postępowania odwoławczego, gdyż naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.Jednocześnie Kolegium wskazało, że decyzja o warunkach zabudowy odnosi się do "terenu", a nie do działki ewidencyjnej w rozumieniu przepisów prawa geodezyjnego, co nie wyklucza co do zasady ustalania warunków zabudowy dla części działki. Dopuszczalność takiego rozwiązania ma jednak charakter wyjątkowy i wymaga jednoznacznego wyodrębnienia terenu inwestycji przy pomocy linii rozgraniczających, przy czym wyodrębnienie to nie może prowadzić do obejścia przepisów odrębnych, w szczególności z zakresu ochrony gruntów rolnych i leśnych ani przepisów środowiskowych. W realiach niniejszej sprawy powstały wątpliwości, czy teren wskazany we wniosku nie pokrywa się w istocie z konkretną lokalizacją paneli fotowoltaicznych, co wymaga wyjaśnienia w toku ponownego postępowania.Ponadto Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji zobowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem, że planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii, wobec czego – na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. – nie znajduje zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa ani wymóg dostępu do drogi publicznej. Analiza powinna zatem koncentrować się na spełnieniu pozostałych przesłanek ustawowych, w tym zgodności zamierzenia z przepisami odrębnymi.W tym kontekście istotne znaczenie ma fakt, że teren inwestycji położony jest w granicach Krajeńskiego Parku Krajobrazowego. Okoliczność ta obligowała organ pierwszej instancji do zbadania, czy planowana inwestycja nie narusza zakazów wynikających z aktów prawa miejscowego ustanawiających park krajobrazowy, czego w dotychczasowym postępowaniu zabrakło. Jednocześnie wskazano, że ustalenia zawarte w planach ochrony parków krajobrazowych nie stanowią samoistnej podstawy do ograniczania prawa własności ani do odmowy ustalenia warunków zabudowy, jeżeli nie zostały implementowane do miejscowych aktów planistycznych.Odnosząc się do kwestii środowiskowych, Kolegium zauważyło, że obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla farm fotowoltaicznych uzależniony jest od powierzchni inwestycji, liczonej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli. Na etapie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor zadeklarował, że powierzchnia inwestycji nie przekroczy 0,5 ha, co wyłączało obowiązek legitymowania się decyzją środowiskową. Jednocześnie wskazano, że wskazywanie we wniosku jedynie fragmentów działek jako terenu inwestycji może budzić wątpliwości co do ewentualnego obchodzenia przepisów środowiskowych w przypadku dalszej rozbudowy przedsięwzięcia.Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącej Burmistrz decyzją z [...] maja 2025 r. nr [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej do 1 MW na terenie części działek nr [...], obręb L. ([...]), gmina S. .W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wniosek został uzupełniony o mapę zasadniczą w wersji papierowej z określeniem granic terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym. Inwestor wskazał, że teren inwestycji obejmuje część działek ewidencyjnych, a powierzchnia terenu inwestycji wynosi 4 900 m˛, przy czym powierzchnia zabudowy ma wynieść od 1 395 m˛ do 3 355 m˛, zaś powierzchnia podlegająca przekształceniu od 1 470 m˛ do 3 430 m˛.Organ przyjął, że planowana inwestycja może być realizowana na części działek ewidencyjnych oraz że w przypadku instalacji fotowoltaicznych nie znajduje zastosowania wymóg przeprowadzenia analizy urbanistycznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Organ wskazał, że uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska zostało dokonane z uwagi na położenie inwestycji w granicach [...] Parku Krajobrazowego.Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. K. oraz Z. K., który zarzucił organowi pierwszej instancji, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania działek została wykonana wyłącznie w oparciu o uproszczony wypis z rejestru gruntów i jest niezgodna ze stanem faktycznym. Według rejestru gruntów działki obejmują grunty orne, łąki trwałe oraz grunty pod rowami. Stan faktyczny jest natomiast taki, że na działkach w ogóle nie występuję łąki trwałe, grunty orne pod rowami są naturalnymi ciekami wodnymi w postaci strumienia w głębokim wąwozie z pasem zadrzewień po obu stronach, ukształtowanie terenu jest bardzo zróżnicowane.W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.") decyzją z [...] lipca 2025 r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza z [...] maja 2025 w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium zwróciło uwagę, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy co do zasady nie powinno dotyczyć jedynie części działki, poza sytuacjami wyjątkowymi, przy czym wyjątek ten odnosi się do wydzielenia części działki pod inwestycję, a nie do wskazania konkretnego miejsca realizacji inwestycji na mapie. W rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora obejmował jedynie fragment działek wskazany graficznie, co zostało uznane za niedopuszczalne. W tej sytuacji organ pierwszej instancji powinien był wezwać inwestora do korekty wniosku w trybie art. 79a § 1 k.p.a., tak aby obejmował on całe działki, ewentualnie ich część tylko w razie istnienia szczególnych okoliczności.Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, że planowana inwestycja jest zbliżona do celu publicznego, co miałoby uzasadniać ustalenie warunków zabudowy dla części działki. Podkreślono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi być poprzedzone pełnym postępowaniem wyjaśniającym w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji z [...] września 2023 r.Jednocześnie Kolegium wskazało, że ponieważ planowana inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii, zastosowanie znajduje wyjątek z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., co uzasadnia odstąpienie od analizy zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Nie zwalnia to jednak organu z obowiązku zbadania pozostałych przesłanek, w szczególności zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi.W tym kontekście Kolegium podkreśliło, że działki objęte inwestycją położone są w granicach [...] Parku Krajobrazowego, co nakładało na organ pierwszej instancji obowiązek zbadania, czy planowane zamierzenie nie narusza zakazów wynikających z uchwał sejmiku województwa ustanawiających i zmieniających park krajobrazowy. Tego elementu analizy w sprawie zabrakło.Odnosząc się do zarzutu oparcia ustaleń wyłącznie na uproszczonym wypisie z rejestru gruntów, Kolegium wskazało, że dane ewidencyjne dotyczące położenia, granic i rodzaju użytków gruntowych mają charakter wiążący dla organów administracji i mogą stanowić podstawę ustaleń stanu prawnego nieruchomości.Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien w szczególności zbadać dopuszczalność wydania warunków zabudowy dla części działek, ewentualnie wezwać inwestora do korekty wniosku, a następnie dokonać pełnej oceny zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Ustalenia te powinny znaleźć wyraźne i wyczerpujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, tak aby możliwa była jej kontrola instancyjna. Uchybienia organu pierwszej instancji nie mogły zostać sanowane na etapie postępowania odwoławczego z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania.Spółka P. wniosła sprzeciw od decyzji Kolegium wnosząc o jej uchylenie.Skarżąca zarzuciła naruszenie:I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, mimo braku podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 8 k.p.a. wskutek niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i błędnego uznania, że decyzja o warunkach zabudowy musi dotyczyć całej działki ewidencyjnej, a nie może obejmować jej wyodrębnionej części, mimo że obowiązujące przepisy u.p.z.p. oraz rozporządzenia wykonawczego dopuszczają ustalenie warunków zabudowy dla części działki jednoznacznie określonej w załączniku graficznym, przy jednoczesnym pominięciu: charakteru planowanej inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej oraz znaczenia regulacji i dyrektyw unijnych promujących odnawialne źródła energii, szczególnych uwarunkowań urbanistycznych lokalizacji farm fotowoltaicznych, o których mowa w art. 61 ust. 1 i 3 u.p.z.p., przy możliwości jednoznacznego wyodrębnienia terenu inwestycji,c) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. wskutek niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i błędne uznanie, że ustalenia planów ochrony [...] Parku Krajobrazowego stanowią przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., mimo że plany te – na gruncie ustawy o ochronie przyrody – nie mają charakteru wiążącego dla decyzji o warunkach zabudowy, a projekt decyzji został w tym zakresie uzgodniony przez RDOŚ bez zastrzeżeń,d) art. 8 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść skarżącej, z pominięciem zasady in dubio pro libertate, zasad proporcjonalności i bezstronności oraz regulacji prawa unijnego dotyczących promocji i przyspieszenia inwestycji w odnawialne źródła energii, co podważa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,e) e) art. 6, art. 8, art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne prowadzenie postępowania i nieuwzględnienie zasady równości wobec prawa, co w konsekwencji uniemożliwiło realizację inwestycji z przyczyn pozaprawnych.II. przepisów prawa materialnego będące konsekwencją powyższych uchybień, tj.:a) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji o warunkach zabudowy mimo spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek do jej wydania,b) art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1 oraz art. 54 pkt 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. wskutek błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy może dotyczyć wyłącznie całej działki ewidencyjnej, a nie jej wyodrębnionej części,c) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że ustalenia planów ochrony Krajeńskiego Parku Krajobrazowego są wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, mimo braku wyraźnej normy prawnej nadającej im taki charakter oraz braku statusu "przepisu odrębnego".d) art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez niewydanie warunków zabudowy dla wyodrębnionej części działki, co doprowadziło do nieuzasadnionej ingerencji w prawo własności wnioskodawcy.W uzasadnieniu sprzeciwu przedstawiono argumentację wspierającą podniesione zarzuty podkreślając, że wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione a tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i nie był konieczny do wyjaśnienia zakres spraw mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Sprzeciw jest niezasadny.Tytułem wstępu wskazać należy, że stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść sprzeciw. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając sprzeciw, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia zatem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej, co wprost wynika z art. 64e p.p.s.a.Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, organ odwoławczy obowiązany jest wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasatoryjna jest dopuszczalna jedynie wówczas, gdy wątpliwości co do stanu faktycznego nie mogą zostać usunięte w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego prowadzonego na podstawie art. 136 k.p.a.Jednocześnie należy podkreślić, że kompetencja organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania dowodowego ma charakter ograniczony. Organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie, w szczególności do dokonywania nowych, istotnych ustaleń faktycznych mających wpływ na wynik sprawy, jeżeli ich przeprowadzenie wymagałoby szeregu czynności procesowych właściwych dla organu pierwszej instancji. W takim przypadku wydanie decyzji kasatoryjnej znajduje uzasadnienie.Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy zasadnie uznał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Bezsporne pozostaje bowiem, że dla terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza konieczność ustalenia warunków zabudowy w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać decyzję pozytywną, jeżeli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymaganiom wynikającym z obowiązujących przepisów prawa, natomiast obowiązek odmowy ustalenia warunków zabudowy aktualizuje się wyłącznie wówczas, gdy inwestycja nie spełnia choćby jednej z ustawowych przesłanek wynikających ze skonkretyzowanej normy prawnej.Jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy musi być ponadto zgodna z przepisami odrębnymi. Przepis ten odsyła do licznych regulacji prawa powszechnie obowiązującego, przewidujących szczegółowe wymogi dla możliwości zagospodarowania terenu, a także ustanawiających zakazy realizacji określonej zabudowy. Do przepisów odrębnych w rozumieniu tego przepisu należą m.in. regulacje z zakresu ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, prawa wodnego czy prawa lotniczego (por. wyrok NSA z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 3017/20). Użyte w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. sformułowanie "decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi" oznacza ocenę decyzji pod kątem jej niesprzeczności z jakąkolwiek normą systemu prawa (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1401/20).Słusznie zatem Kolegium stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy odrębne, albowiem działki, na których planowana jest lokalizacja inwestycji, położone są w granicach [...] Parku Krajobrazowego, wyznaczonego uchwałą nr X/229/15 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 24 sierpnia 2015 r. oraz uchwałą nr XLII/717/18 z dnia 19 marca 2018 r. zmieniającą uchwałę w sprawie tego Parku. Obowiązkiem organu pierwszej instancji było zatem przeprowadzenie wnikliwego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy planowana inwestycja nie narusza zakazów ustanowionych w powyższych aktach prawa miejscowego, a w szczególności czy mieści się w zakresie wyjątków dopuszczających realizację zabudowy na obszarze parku krajobrazowego. Zaniechanie dokonania takich ustaleń powodowało, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Takich ustaleń nie może zastąpić samo wskazanie, że nastąpiło uzgodnienie decyzji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ wydający warunki zabudowy nie może uchylić się bowiem do analizy uchwały stanowiącej park krajobrazowy, wskazania czy i jakie ograniczenia lub zakazy (spośród katalogu możliwych zakazów określonych w art. 17 ustawy o ochronie przyrody) przewiduje oraz czy ze względu na stan faktyczny (w szczególności położenie inwestycji względem chronionych elementów krajobrazu) zakazy te mają wpływ na możliwość przeprowadzenia inwestycji.Skoro zatem organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, Kolegium miało podstawy prawne do wydania decyzji kasatoryjnej. Niewątpliwie organ odwoławczy, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, precyzyjnie wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, a okoliczności te mają charakter zasadniczy i mogą przesądzić o jej wyniku. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. zostało poprzedzone oceną, że ewentualne uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a. byłoby niewystarczające. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w sprzeciwie przepisów postępowania.Końcowo podkreślić należy, że celem postępowania administracyjnego jest wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia, możliwego jedynie po wszechstronnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Decyzja Kolegium, podobnie jak niniejszy wyrok, nie przesądza o ostatecznym sposobie zakończenia postępowania administracyjnego.W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., Sąd sprzeciw oddalił.., Sąd sprzeciw oddalił.