Wyrok - II SA/Łd 196/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi J. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2025 roku znak SKO.4150.7-8.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia lub uchyleniaOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Warunki zabudowy terenu. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi J. B. i A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2025 roku znak SKO.4150.7-8.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 14 stycznia 2025 r., SKO.4150.7-8.2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 130 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Dobroń z dnia 10 grudnia 2024 r., znak 6730.51.2024 w sprawie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia ostatecznych decyzji Wójta Gminy Dobroń z dnia 26 października 2016 r., znak 6730.37.2016 oraz z dnia 12 lutego 2019 r., znak 6730.5.2018 o warunkach zabudowy.Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że ostatecznymi decyzjami z dnia 26 października 2016 r. oraz z dnia 12 lutego 2019 r. Wójt Gminy Dobroń ustalił, na wniosek inwestorów I. B. i R. B. (dalej inwestorzy; uczestnicy postępowania), warunki zabudowy odpowiednio dla: 1) inwestycji polegającej na wymianie więźby dachowej na istniejącym budynku mieszkalnym wraz ze zmianą konstrukcji dachu, planowanej na działkach ew. [...] i [...] położonych w miejscowości T., obręb [...], gmina D.; 2) polegającej na zmianie sposobu użytkowania części budynku o funkcji gospodarczej na cele mieszkaniowe, planowanej na działce ew. [...] położonych w miejscowości T., obręb [...], gmina D.. Z akt sprawy wynika, że w oparciu o powyższe rozstrzygnięcia, ostateczną decyzją Starosty Pabianickiego z dnia 11 września 20217 r., nr 653/2017 (zmienioną ostateczną decyzją z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr 249/2018) zatwierdzono przedłożony przez inwestorów projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę.Wnioskiem z dnia 4 czerwca 2024 r. J. B. i A. B. (dalej także skarżący) wystąpili do Wójta Gminy Dobroń o stwierdzenie wygaśnięcia lub o uchylenie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., w/w ostatecznych decyzji Wójta Gminy Dobroń z dnia 26 października 2016 r. oraz z dnia 12 lutego 2019 r. Skarżący podnosili, że obie decyzje podjęte zostały z zastrzeżeniem dopełnienia przez inwestorów określonych w nich warunków, w zakresie nieutrudniania innym korzystania z wody i energii elektrycznej oraz niewpływaniu na zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla terenów sąsiednich. Warunki te nie zostały dopełnione. Skarżący wskazywali bowiem, że na skutek działań inwestorów od wielu lat nie mają dostępu do bezpieczników stanowiącej ich własność instalacji elektrycznej, co uniemożliwia ewentualne, awaryjne odcięcie prądu w sytuacji zagrożenia życia. Dodatkowo wykopanie przez inwestorów studni głębinowej na działce ew. [...], spowodowało obniżenie poziomu wody w istniejącej studni skarżących, a wszelkie próby jej pogłębienia, czy też zastosowania rozwiązań technicznych służących "lepszemu zasysaniu wody" były uniemożliwiane przez inwestorów. Skarżący wskazywali również na dokonany przez inwestorów demontaż, od strony wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ew. [...] oraz z fragmentu stropu budynku, w części zamieszkałego przez J. B., ocieplenia styropianowego. Zdemontowane zostało również orynnowanie budynku. W wyniku powyższego, dochodzi do przemarzania ścian, a ogrzanie budynku jest bardzo utrudnione. Co więcej, budynek jest systematycznie zalewany wodami opadowymi, co doprowadziło do znacznego zagrzybienia budynku i degradacji jego fundamentów. Skarżący wskazywali również na ograniczenie przepływu powietrza przy więźbie dachowej budynku, wskutek posadowienia przez inwestorów płotu o wysokości 2,5 m podchodzącego pod więźbę dachową, co w połączeniu z systematycznym zalewaniem budynku prowadzi do gnicia belek konstrukcyjnych dachu, a nadto na wieloletni brak dostępu do stanowiącej ich własność instalacji kominowej i wentylacyjnej oraz utrudnianie skarżącym dostępu do drogi publicznej. Skarżący podkreślali, że wszystkie podnoszone przez nich okoliczności są należycie udokumentowane, w tym między innymi poprzez przedłożone wyroki sądów, udokumentowane interwencje Policji, załączone nagrania audio- wideo i dokumentację fotograficzną.Ponadto jak wynika z akt sprawy, w toku prowadzonego postępowania, wszczętego zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia 2024 r., skarżący uzupełniali materiał dowodowy sprawy, jak również wnosili o przeprowadzenie oględzin na miejscu, co miało miejsce w dniu 15 października 2024 r.Uczestnicy postępowania (inwestorzy), kwestionując zgodność poodnoszonej przez skarżących argumentacji z istniejącym stanem faktycznym sprawy, wnosili o oddalenie wniosku w całości i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie. Podkreślali, że cała zaistniała sytuacja wynika z istniejącego konfliktu rodzinnego, zainicjowanego i podtrzymywanego przez skarżącą A. B.. Wskazywali, że w oparciu o przedmiotowe decyzje o ustaleniu warunków zabudowy uzyskali decyzję o pozwoleniu na budowę, która z uwagi na konieczność zainwestowania znacznych środków finansowych, pozostaje w toku, częściowo została odebrana przez nadzór budowlany (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Pabianicach z dnia 6 grudnia 2023 r., nr 180/2023)Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 10 grudnia 2024 r. Wójt Gminy Dobroń odmówił stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia ostatecznych decyzji własnych z dnia 26 października 2016 r., znak 6730.37.2016 oraz z dnia 12 lutego 2019 r., znak 6730.5.2018 o warunkach zabudowy. Wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie wykazało zaistnienia zarówno przesłanek z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 u.p.z.p., czy też z art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., obligujących organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, jak również przesłanek wymienionych w art. 162 § 2 k.p.a., stanowiących podstawę do ich uchylenia.Kwestionując zasadność powyższej decyzji J. B. i A. B. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, w którym zarzucali naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Wnosili o uchylenie kwestionowanej decyzji i zobowiązanie Wójta Gminy Dobroń do ponownego rozpatrzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego oraz uwzględnieniem wszystkich zgromadzonych dowodów. W obszernym uzasadnieniu skarżący podtrzymywali dotychczasowe stanowisko co do niezgodnych z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy, działaniach inwestorów. Wskazywali nadto na wadliwe przeprowadzenie postępowania w sprawie, w tym także dokonanych w dniu 15 października 2024 r. oględzin na miejscu; pominięcie istotnych dla sprawy ustaleń faktycznych oraz dowodów. Kwestionowali również wyrażoną w uzasadnieniu organu I instancji ocenę, która przedstawia skarżących w złym świetle, jako inicjatorów istniejącego konfliktu rodzinnego, osoby utrudniające postępowanie, co w ocenie skarżących godzi w ich dobre imię i stanowi naruszenie realizacji przysługującego im prawa własności.Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 14 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uwzględniając dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał dowodowy Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Kolegium przywołało również przepis art. 162 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Kolegium podkreśliło, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy przepisem, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiącym podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia, jest przepis art. 65 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego wnioskodawcę; 1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia lub też uchylenia spornych, wydanych na wniosek inwestorów, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Bezsporną, w ocenie Kolegium pozostaje bowiem ta okoliczność, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w powołanym wyżej art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 65 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, wbrew argumentacji skarżących, kwestionowane przez nich decyzję o ustaleniu warunkach zabudowy nie zostały wydane z zastrzeżeniem dopełnienia przez inwestorów określonego warunku (art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też dopełnienia określonej czynności (art. 162 § 2 k.p.a.). W tym zakresie Kolegium wskazało, że treść pkt 6 obu spornych decyzji, w oparciu o które skarżący wywodzą zgłoszone we wniosku z dnia 4 czerwca 2024 r. żądanie, stanowią realizację ciążącego na organach administracji obowiązku określenia wymagań dotyczących ochrony osób trzecich (art. art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Przy czym, z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy, która jako taka nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, jak i nie uprawnia inwestora do podjęcia działań inwestycyjnych, a jedynie określa podstawowe, dopuszczalne parametry planowanej inwestycji, konkretyzowane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego – postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ograniczona i może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Skoro zatem decyzja o warunkach zabudowy samodzielnie nie upoważnia do podjęcia jakichkolwiek działań inwestycyjnych, a jej wydanie nie wiąże się z obowiązkiem stron do podjęcia działania, czy też zaniechania, to zasadnym jest stwierdzenie, że w drodze decyzji o warunkach zabudowy nie dochodzi do jakichkolwiek zmian, czy ograniczeń zarówno w sferze praw rzeczowych inwestora, jak i właścicieli nieruchomości sąsiednich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Stąd też, zdaniem Kolegium zapis pkt 6 spornych decyzji nie ma charakteru warunku, a jedynie określa wymagania niezbędne do zabezpieczenia interesów osób trzecich, które, co jak wyżej wskazano jest konkretyzowane i oceniane na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przez właściwy organ architektoniczno-budowlany.W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. B. i A. B. zarzucali naruszenie:- art. 63 ust. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i stwierdzenie, że decyzja o warunkach zabudowy nie może naruszać prawa własności oraz uprawnień osób trzecich, podczas gdy w rzeczywistości jej postanowienia wywołują rzeczywiste skutki ograniczające korzystanie z nieruchomości przez właścicieli działek objętych decyzja, a inwestorzy na podstawie tej decyzji w sposób uporczywy naruszają własność skarżących; a nadto poprzez przyjęcie, że warunki interesów i praw osób trzecich nie mają żądnego znaczenia i nie muszą być przestrzegane przez inwestorów;- art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym związanych z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy utrudnieniami w korzystaniu z nieruchomości skarżących, jak również niewystarczające uzasadnienie decyzji, które nie odnosi się w sposób szczegółowy do argumentów skarżących, a w szczególności nie wyjaśnia jak należy traktować obowiązki nałożone na inwestorów, określone w pkt 6 spornych decyzji i jakie sankcje wynikają dla inwestorów, w przypadku niewykonania tych obowiązków;- art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy nie może wpływać na prawa osób trzecich, w sytuacji gdy w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się konieczność uwzględnienia ochrony praw właścicieli nieruchomości sąsiednich już na etapie wydawania tej decyzji;- art. 162 k.p.a. poprzez uznanie, że pkt 6 spornych decyzji nie stanowi warunków koniecznych do jej wykonania, w sytuacji gdy art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje na obowiązek ochrony interesów osób trzecich na każdym etapie procesu inwestycyjnego.Z uwagi na powyższe skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzająca ja decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.W uzasadnieniu skarżący ponowili dotychczas prezentowaną argumentację, co do niezgodnych z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy działaniach inwestorów, jak i naruszeń procesowych, których dopuściły się organy w toku prowadzonego postępowania.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga J. B. i A. B. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).W rozpoznawanej sprawie z żądaniem rozpoznania skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w treści udzielonej odpowiedzi na skargę. Pozostałe strony postępowania poinformowane o zgłoszonym żądaniu organu, w zakreślonym prawem terminie nie wnosiły o przeprowadzenie rozprawy.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.Przedmiotem skargi J. B. i A. B. uczynili decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 stycznia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzje Wójta Gminy Dobroń z dnia 10 grudnia 2024 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia ostatecznych decyzji Wójta Gminy Dobroń z dnia 26 października 2016 r., znak 6730.37.2016 oraz z dnia 12 lutego 2019 r., znak 6730.5.2018 o warunkach zabudowy.Podstawę prawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 130 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.Zgodnie z art. 162 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Zgodnie zaś z art. 162 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Jak wynika z art. 162 § 3 k.p.a. stwierdzenie wygaśnięcia decyzji lub uchylenie decyzji następuje w drodze decyzji.Wskazać na wstępie należy, że uregulowane w art. 162 k.p.a. postępowanie nadzwyczajne ma charakter samodzielny, a u jego podstaw leży ograniczanie trwałości decyzji ostatecznych w czasie. Celem tej instytucji prawnej jest stworzenie prawnego (procesowego) mechanizmu potwierdzania (ustalania, weryfikacji) materialnego wygaszania decyzji. Chodzi w istocie o ścisłe powiązanie prawa materialnego, w tej części, w której określa ono przypadki wygaszania decyzji administracyjnej bądź też czyni decyzję bezprzedmiotową, z prawem procesowym, którego rola powinna polegać na usuwaniu z obrotu prawnego decyzji materialnie wygaszonych, ale pozostających w obiegu w swoim formalnym wymiarze Decyzja w przedmiocie wygaśnięcia innej decyzji ma charakter deklaratoryjny. Jej przedmiotem jest stwierdzenie konsekwencji wystąpienia określonych okoliczności ze skutkiem ex tunc, tj. od chwili ich zaistnienia (por. A. Matan, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej, Warszawa 2020, s. 22). W toku postępowania w przedmiocie wygaśnięcia decyzji organ nie poddaje merytorycznej weryfikacji wydanej wcześniej decyzji, lecz ogranicza się do oceny czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 162 k.p.a. (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2019 r., I OSK 1721/18; z 25 marca 2021 r., II OSK 2549/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem decyzji orzekającej o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji administracyjnej może być zarówno decyzja ostateczna, jak i nieostateczna, z tym zastrzeżeniem, że w tym drugim przypadku stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest dopuszczalne jedynie, gdy nie toczy się postępowanie odwoławcze (por. R.Hauser, M.Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, komentarz do art. 162). Organem właściwym do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, co wprost wynika z treści analizowanego przepisu jest organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, niezależnie od tego czy była ona przedmiotem weryfikacji, czy też nie.W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano objęte wnioskiem skarżących z dnia 4 czerwca 2024 r. żądanie stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia, ostatecznych decyzji z dnia 26 października 2016 r. oraz z dnia 12 lutego 2019 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji oparte zostały o przesłanki z art. 162 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. Wskazane wyżej, sporne decyzje w pierwszej instancji wydane zostały przez Wójta Gminy Dobroń. Tym samym organ ten był organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżących. Bezsporne pozostają również te ustalenia faktyczne, z których wynika, iż w dacie podjęcia przedmiotowych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy skarżący byli współwłaścicielami objętej nimi działki ew. nr [...] i posiadali interes prawny w postępowaniach zakończonych tymi decyzjami. Stąd też dopuszczalnym było wszczęcie, na wniosek skarżących, postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia lub uchylenia w/w decyzji.Sporną natomiast, pozostaje kwestia oceny, czy zawarte w pkt 6 zarówno decyzji z dnia 26 października 2016 r., jak i z dnia 12 lutego 2019 r. "Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich", określające, iż planowana do realizacji inwestycja nie może: pozbawiać dostępu do drogi nieruchomości sąsiednich, utrudnić innym możliwości korzystania z wody, energii elektrycznej oraz korzystania ze środków łączności, ograniczać dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powodować uciążliwości w zakresie hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania, powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, wpływać na zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej ze szkodą na tereny gruntów sąsiednich, stanowią warunki lub czynności, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., których niedopełnienie przez inwestorów, uzasadnia stwierdzenie ich wygaśnięcia lub uchylenie.Dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu niezbędnym jest w pierwszej kolejności odniesienie się do charakteru decyzji podejmowanych na podstawie przepisów u.p.z.p.w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W tym zakresie wskazać należy, że podstawowym instrumentem kształtowania struktury przestrzennej na terenie gminy jest plan miejscowy, którego uchwalanie należy do zadań własnych gminy. W przypadku natomiast jego braku na danym obszarze kwestie zagospodarowania terenów rozstrzygają decyzje administracyjne: o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 u.p.z.p). Stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia uwarunkowania w niej określone i jest zgodne z przepisami szczególnymi – odrębnymi (art. 56 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Ponadto, co istotne decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.).Na gruncie przywołanych wyżej przepisów, w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Co więcej, uzyskanie warunków zabudowy nie musi bowiem zawsze oznaczać, iż dojdzie do realizacji planowanej inwestycji, gdyż decyzja ta nie zawiera nakazu realizacji zamierzenia. W konsekwencji wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany, a więc i ograniczeń w sferze praw rzeczowych zarówno właściciela nieruchomości, dla którego ustalono warunki zabudowy, jak i dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacji inwestycji, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, które następuje w odrębnym postępowaniu od tego prowadzonego w sprawie warunków zabudowy. Rolą tej decyzji jest określenie warunków planistycznych dla projektowanej zabudowy wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganych przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., do których należą rodzaj i cechy nowej zabudowy oraz wymagania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Przed rozpoczęciem budowy inwestor musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. Dopiero w tym postępowaniu organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i ocenia, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno-budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz jego zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę (por. wyroki NSA z 9 grudnia 2016 r., II OSK 688/15; z 17 kwietnia 2024 r., II OSK 1882/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednym z obligatoryjnych elementów decyzji o warunkach zabudowy jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w tym w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 u.p.z.p). Zakres tych wymagań dookreśla § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). Określane w tym zakresie wymogi mają charakter informacyjny, wskazują inwestorowi, że realizacja planowanego zamierzenia nie może pozbawić osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej tzw. mediów, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również nie może stanowić źródła uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Określenie wymogów ochrony interesu osób trzecich ma służyć jego zabezpieczeniu przy realizacji inwestycji, a więc przez ich uwzględnienie w trakcie kolejnych etapów procesu inwestycyjno-budowlanego (por. wyroki NSA z 18 czerwca 2025 r., II OSK 1160/24; z 3 lipca 2025 r, II OSK 331/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Tym samym jak słusznie wskazuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, treść pkt 6 ostatecznych decyzji Wójta Gminy Dobroń z dnia 26 października 2016 r. oraz z dnia 12 lutego 2019 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, nie ma charakteru warunku, czy czynności, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a, których niedopełnienie przez inwestorów, obligowałoby organ do odpowiednio stwierdzenia wygaśnięcia, bądź też uchylenia spornych decyzji. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcia zawarte w pkt 6 spornych decyzji służą określeniu wymagania niezbędne do zabezpieczenia interesów osób trzecich, które, konkretyzowane są na etapie odrębnego postępowania, w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przez właściwy organ architektoniczno-budowlany.Jednocześnie Sąd korzystając z przysługujących uprawnień wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia spornych decyzji, o których mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Bowiem jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, w przypadku decyzji o warunkach zabudowy przepisem, o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. jest przepis art. 65 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 1a) nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy dokonanego przez innego wnioskodawcę; 1b) inny wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, upłynął termin na wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy lub wnioskodawca zgłosił budowę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 65 ust. 3 u.p.z.p.). W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że nie zaistniała żadna z okoliczności, o której mowa w art. 65 ust. 1 u.p.z.p.Wobec powyższego, w ocenie Sądu zarzuty skargi, co do naruszenia art. 162 k.p.a. oraz art. 63 ust. 2 u.p.z.p. uznać należało za nieuzasadnione.Wyraźnego podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd w żaden sposób nie neguje, jak nie potwierdza istnienia wykazywanych przez skarżących okoliczności, odnoszących się do utrudniania, czy też ograniczania skarżącym, przez uczestników postępowania, możliwości realizacji przysługującego im prawa własności. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy niewątpliwie wynika, że pomiędzy skarżącymi, a uczestnikami postępowania istnieje silny konflikt rodzinny. Niemniej jednak, nie jest rolą Sądu, jak i procedujących w sprawie organów administracji doszukiwanie się przyczyn tego konfliktu, jego inicjatorów, czy też ocena postaw prezentowanych przez uczestników tego sporu. Obowiązkiem organów administracji w prowadzonym postępowaniu było jedynie rozstrzygnięcie, czy w sprawie wystąpiły określone w art. 162 k.p.a. przesłanki uzasadniające stwierdzenie wygaśnięcia lub też uchylenia spornych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji. Rolą Sądu zaś pozostaje ocena, czy podjęte w sprawie decyzje odpowiadają wymogom obowiązujących przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Ewentualne kwestie naruszeń winny być rozstrzygane w innych postępowaniach, czy to administracyjnych w zakresie podnoszonej przez skarżących zmiany stosunków wodnych na gruncie, czy to przed sądem powszechnym w zakresie szeroko pojętego naruszenia przysługującego skarżącym wykonywania prawa własności.Przeprowadzona przez Sąd, w powyżej wskazanym zakresie ocena wykazała, że procedujące w sprawie organy obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, iż mając na uwadze wykazany wcześniej charakter obligatoryjnego elementu rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, stawiane organom zarzuty, co do nieuwzględnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz przedłożonego do akt sprawy materiału dowodowego, celem wykazania działań inwestorów, które zdaniem skarżących naruszają wynikającą z pkt 6 spornych decyzji, należną im ochronę, uznać należy za nieuzasadnione. Jednocześnie Sąd stwierdza, że uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Przedstawione motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć pozwala na prześledzenie toku rozumowania organów oraz poznać przesłanki, które rzutowały o wydaniu takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.Stąd też zarzuty skargi, co do naruszenia wskazanych w niej przepisów procedury administracyjnej pozostawały bez wpływu na wynik sprawy.Za chybiony w ocenie Sądu uznać również należało zarzut skargi, co do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który to przepis, z uwzględnieniem wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., określa jedną z ustawowych przesłanek – dostępu do drogi publicznej, której łączne wystąpienie z pozostałymi przesłankami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1, 3-6 u.p.z.p., warunkuje pozytywne rozstrzygniecie żądania ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w drodze decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem procedowania organów administracyjnych nie była sprawa o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji, w trybie przepisów u.p.z.p., a ocena wystąpienia określonych w art. 162 k.p.a. przesłanek skutkujących stwierdzeniem wygaśnięcia lub też uchylenia pozostających w obrocie prawnym ostatecznych decyzji. Ewentualne ograniczenia, czy też utrudnienia przez uczestników postępowania, dostępu skarżących do drogi publicznej winny być zwalczane w trybach określonych przepisami prawa cywilnego, regulujących szeroko pojęte kwestie prawa własności.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.ds. skargę oddalił.ds