sygn. V SAB/Wa 31/25 30 września 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Postanowienie - V SAB/Wa 31/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 30 września 2025

Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Rzecznika Prawa Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. S. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), w pismach z 19 marca 2025 r. (pismo ogólne ePUAP i załącznik) wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezzasadną bezczynność oraz naruszenie prawa pOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Rzecznika Prawa Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. S. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), w pismach z 19 marca 2025 r. (pismo ogólne ePUAP i załącznik) wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezzasadną bezczynność oraz naruszenie prawa p
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa karna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 30 września 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Tomasz Zawiślak
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Rzecznika Prawa Pacjenta w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącej postanawia odrzucić skargę.

UZASADNIENIE
A. S. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), w pismach z 19 marca 2025 r. (pismo ogólne ePUAP i załącznik) wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezzasadną bezczynność oraz naruszenie prawa przez Rzecznika Praw Pacjenta (dalej: "RPP", "Rzecznik" lub "organ"), który odmówił podjęcia działań w jej sprawie, pomimo oczywistych dowodów na łamanie jej praw pacjenta przez podmioty medyczne. Jako podstawę prawną swojej skargi wskazała art. 3 § 2 pkt 4 oraz art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 poz. 935 ze zm.).Strona zarzuciła organowi odmówienie podjęcia skutecznych działań w jej sprawie, brak weryfikacji materiału dowodowego (przyjęcie bezkrytycznie stanowiska placówek medycznych), działanie na korzyść placówek medycznych, a nie pacjentów, bezprawne przekazanie jej danych osobowych i odmowę skutecznego rozpatrzenia skargi mimo nowych dowodów i toczącego się postępowania prokuratorskiego.Skarżąca podniosła, że RPP w piśmie z 18 marca 2025 r. sam sobie przeczy, w poprzednim piśmie twierdził, że jej zgłoszenie z 16 stycznia 2024 r. dotyczyło [...] w K. (dalej także jako "[...]"), a obecnie wskazuje, że odnosiło się do [...] w K. (dalej także jako "[...]"). Ponadto powołuje się na pisma z 5 czerwca 2024 r. oraz 18 maja 2024 r., które nigdy nie zostały przez nią wysłane ani otrzymane. Organ zignorował też trzy zgłoszone przez nią sprawy dotyczące naruszeń jej praw pacjenta w [...], [...] oraz [...]. Skargi zostały złożone w styczniu 2025 r., a mimo to RPP nie udzielił żadnej odpowiedzi ani nie podjął działań w celu ich zbadania. Biuro RPP nie przeprowadziło kontroli w [...], ignoruje fakt, że [...] jest objęte śledztwem z art. 160 Kodeksu Karnego. Skarżąca uważa, że w wyniku zaniedbań RPP pozostaje bez dostępu do świadczeń zdrowotnych, gdyż skutkowało to eskalacją naruszeń jej praw przez kolejne placówki ([...], [...]), które widząc brak reakcji kontynuowały łamanie prawa. Organ naruszył więc prawa strony wynikające zarówno z prawa krajowego, jak i międzynarodowego, tj. Konstytucji RP, Konwencji ONZ o Prawach Osób z Niepełnosprawnościami, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W przekonaniu Strony uznając jej skargi za bezzasadne RPP świadomie pozbawił ja prawa do skutecznego odwołania oraz rzetelnego rozpatrzenia spraw. RPP z góry zamknął sprawę, odmawiając dalszego procedowania, mimo że jej prawa pacjenta zostały naruszone w sposób systemowy w wielu placówkach ([...], [...], [...], [...]), prowadzone jest postępowanie prokuratorskie dot. narażenia Strony na utratę zdrowia i życia, zatem RPP miał obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w świetle nowych faktów i dowodów, czego nie zrobił.W oparciu o powyższe Strona wniosła o stwierdzenie bezczynności RPP i zobowiązanie go do podjęcia skutecznych działań w jej sprawie, zobowiązanie RPP do przeprowadzenia rzetelnej analizy zgromadzonych dowodów i podjęcia działań w sprawie zgłoszonych naruszeń, unieważnienia dotychczasowej decyzji RPP, zabezpieczenie korespondencji Biura RPP i porównanie z jej zgłoszeniami oraz przeprowadzenie kontroli działań RPP w zakresie sposobu rozpatrywania skarg pacjentów.W odpowiedzi na skargę RPP wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie wskazując, że przed WSA w Warszawie procedowana była skarga Strony na bezczynność organu, a postanowieniem z 19 marca 2025 r. sygn. akt V SAB/Wa 21/25 Sąd odrzucił skargę. Organ wskazał, że w piśmie z 16 stycznia 2024 r. Skarżąca przedstawiła uwagi dotyczące funkcjonowania [...] w K., pod opieką którego znajdowała się w ramach opieki hospicyjnej domowej. Rzecznik wstąpił do podmiotu leczniczego o stanowisko i zbadał sprawę wskutek czego pismem z 1 lipca 2024 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi informując o braku uprawdopodabniających przesłanek do dalszego procedowania sprawy i wskazując podstawy niepodejmowania dalszego procedowania. Z kolei pismem z 7 lutego 2025 r. RPP odpowiedział na skargę strony z 26 stycznia 2025 r. informując, że podjęte w sprawie działania były adekwatne do treści zgłoszenia i wyjaśniły okoliczności zdarzeń, które były przedmiotem skargi. Pismem z 26 stycznia 2025 r. Strona zgłosiła do Rzecznika Praw Pacjenta także skargę na "[...] K.- odstąpienie od leczenia przez CAŁĄ placówkę POZ". Organ wystąpił do ww. podmiotu leczniczego z prośbą o odniesienie się do treści zarzutów i udzielenie wyjaśnień dotyczących przedmiotu skargi (treść wezwania Skarżąca otrzymała do wiadomości), lecz na dzień sporządzania niniejszego pisma, nie odnotowano wpływu odpowiedzi podmiotu leczniczego. Dalej organ wskazał, że ustawodawca nie przewidział żadnego środka odwoławczego od powyższych czynności RPP określonych w art. 51 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Ponaglenie bowiem wnosi się w toku postępowania administracyjnego, a odnośnie zgłoszenia naruszenia prawa pacjenta przez Skarżącą, postępowanie wyjaśniające nie było prowadzone. Skoro nie zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające w stosunku do praw pacjenta, to brak jest podstaw do uznania, że Skarżącej przysługuje skarga na bezczynność w niniejszej sprawie.W piśmie z 21 maja 2025 r. (data wpływu do Sądu) stanowiącym replikę na odpowiedź organu na skargę, Strona powtórzyła zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze. Dodatkowo wskazała, że postępowanie było prowadzone, a następnie formalnie zakończone, czemu dowodzi pismo RPP z 1 lipca 2024 r. dotyczące [...]. RPP prowadził realne działania władcze, w tym kierował zapytania do podmiotów leczniczych, analizował stanowiska, a finalnie zakończył sprawę formalnym pismem z 1 lipca 2024 r., w którym wskazał na brak podstaw do dalszego procedowania. Zdaniem Strony pismo z 1 lipca 2024 r. nie tylko nie spełnia ustawowych standardów odpowiedzi na skargę – lecz stanowi instytucjonalne podpisanie się pod bezprawnym pozbawieniem jej świadczeń zdrowotnych przez całą placówkę leczniczą. Poza tym rzeczywistym adresatem jej skargi z 16 stycznia 2024 r. było [...], a organ przekazał skargę do zupełnie innego podmiotu – [...], którego zaskarżone zdarzenia w ogóle nie dotyczyły. Z kolei pismo z dnia 7 lutego 2025 r. nie może być uznane za ważną odpowiedź na skargę z jej 26 stycznia 2025 r., ponieważ nie odnosi się do meritum skargi, a jedynie mechanicznie powiela wcześniejsze treści z pisma z 1 lipca 2024 r., ignoruje nowe okoliczności faktyczne, nie odpowiada na żadne z trzech precyzyjnych pytań zadanych w piśmie Skarżącej z 26 stycznia 2025 r. przesłanym do RPP – mimo, że mail ten zawierał załączniki. Skarżąca stwierdziła też, że nigdy nie otrzymała do wiadomości żadnego wystąpienia organu do podmiotu leczniczego. Do pisma z 21 maja 2025 r. Strona załączyła m.in. kopie swoich pism do różnorodnych instytucji i organów skarżąc się na naruszenie jej prawa przez różne placówki medyczne i organy.W pismach z 19 lipca 2025 r. (pismo ogólne ePUAP i załącznik) Strona wniosła o uwzględnienie uzupełnienia skargi na bezczynność RPP, który wszczął cztery postępowania wyjaśniające w sprawach, które zgłaszała ([...] – zgłoszenie 29.05.2024 → postępowanie dopiero 06.06.2025; [...] – zgłoszenie 16.01.2024 → postępowanie 06.06.2025; [...] – zgłoszenie 26.01.2025 → postępowanie 26.05.2025; [...] – zgłoszenie 26.01.2025 → postępowanie 29.05.2025). Wszystkie sprawy dotyczyły odstąpienia od leczenia, nieudzielenia pomocy w stanie zagrożenia życia i porzucenia osoby z orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Zdaniem Skarżącej pismo RPP z 26 czerwca 2025 r. stanowi przyznanie się przez organ do naruszenia danych osobowych w jej sprawie, poza tym doszło do wszczęcie postępowania wyjaśniającego wewnętrznego (RzPP-ODO.0144.18.2025) oraz wszczęcia postępowania w sprawie ww. podmiotów leczniczych (RzPP-DPW-WPI.431.504.2025 wobec [...] Sp. z o.o.; RzPP-DPW-WPI.431.505.2025 wobec [...] Sp. z o.o.; RzPP-DPW-WPI.431.61.2024 wobec [...]; RzPP-DPW-WPI.431.1196.2025 wobec [...]). Twierdzenie pełnomocnika RPP, jakoby "w sprawie nie zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające", jest zatem nieprawdziwe i wprowadza Sąd w błąd, co powinno zostać odnotowane jako istotna sprzeczność w materiale procesowym. Strona uważa, że naruszenia jej praw pacjenta miały charakter systemowy i zostały zgłoszone do RPP odpowiednio: [...] – 29 maja 2024 r., [...] – 16 stycznia 2024 r., [...] – 26 stycznia 2025 r., [...] – 26 stycznia 2025 r., lecz organ nie wszczął żadnego postępowania wyjaśniającego aż do: [...] – 26 maja 2025 r., [...] – 29 maja 2025 r., [...] – 6 czerwca 2025 r., [...] – również dopiero 6 czerwca 2025 r. W przypadku [...] i [...] upłynęło odpowiednio ponad 12 miesięcy i ponad 16 miesięcy od zgłoszenia do wszczęcia postępowania. Co więcej postępowania zostały wszczęte dopiero po skardze do Sądu, co w ocenie Skarżącej samo w sobie potwierdza zasadność skargi na bezczynność.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).Jako podstawę prawną swojej skargi Strona podała art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., który przewiduje możliwość zaskarżenia aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wymaga zatem wyjaśnienia, że chodzi tu o pojedynczy akt albo pojedynczą czynność o charakterze publicznoprawnym, niebędącą decyzją ani postanowieniem, podjętą przez organ administracji publicznej, skierowaną do podmiotu zewnętrznego, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiej czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek.Jeżeli chodzi o skargi na bezczynność to w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. ustawodawca wyraźnie doprecyzował, że ma to być bezczynność postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 (czyli gdy organ zobowiązany jest do wydania decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź do podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej), albo ma to być bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia; tutaj nie ma aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – dopisek Sądu) dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Skarga na bezczynność musi więc dotyczyć konkretnego postępowania, które się toczy albo powinno się toczyć, lecz nie jest prowadzone, gdyż organ nie wszczął postępowania bądź nie podjął innego przewidzianego przez prawo działania. Dotyczy to sytuacji, gdy organ winien podjąć wyznaczone przez ustawodawcę działanie z urzędu lub na wniosek strony. Skarga ma bezczynność może dotyczyć tylko jednego postępowania zatem tylko jednej, konkretnej sprawy. Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim ustalenie, że bezczynności dopuścił się organ właściwy i zobowiązany na gruncie odpowiednich przepisów do podjęcia stosownego działania (por. postanowienie WSA w Łodzi z 12 lipca 2019 r. III SAB/Łd 15/19).W świetle powyższych przepisów nie ma możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego szeroko pojętego działania organu w danej sprawie rozumianego jako ogół zaniechań organu oraz działań, aktów i czynności podjętych przez ten organ przy rozpoznawaniu/załatwianiu sprawy. Nie ma też możliwości zaskarżenia ogółu działań/zaniechań organu w odniesieniu do różnych spraw tej samej osoby. A właśnie to jest przedmiotem skargi Strony.Analizując treść skargi Strony (zawartej w 2 pismach z 19 marca 2025 r.) oraz pism uzupełniających skargę (pismo z 21 maja 2025 r. i 2 pisma z 19 lipca 2025 r.), treść przesłanych przez Skarżącą dokumentów oraz akta administracyjne sprawy stwierdzić należy, że Strona nie skarży bezczynności RPP w sprawie konkretnego toczącego się wobec niej postępowania ani konkretnego aktu czy czynności ani nawet samej bezczynności w danej, określonej sprawie – Skarżąca skarży ogół czynności i zaniechań RPP we wszystkich jej sprawach, zainicjowanych rozlicznymi pismami zawierającymi skargi i zastrzeżenia co do działań podmiotów leczniczych, z których usług korzystała. Przedmiotem skargi jest de facto całokształt zachowań Rzecznika wobec Strony od momentu, kiedy zaczęła zgłaszać swoje skargi. Jednakże tak skonstruowana skarga nie mieści się w ustawowym zakresie kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego.Z akt administracyjnych wynika, że Skarżąca złożyła do RPP szereg pism zawierających skargi na działania podmiotów leczniczych, z których usług korzystała, tj. [...] w K., [...], [...] Sp. z o.o. oraz [...] (ostatni podmiot prowadzony jest przez [...] sp. z o.o. w K. – Strona zamiennie używa nazw [...] i [...]). Pismami z 16 stycznia 2024 r. (wiadomości e-mail) Strona przedstawiła uwagi dotyczące funkcjonowania [...] (Skarżąca słusznie wskazuje, że organ wielokrotnie się pomylił, także w pismach do tut. Sądu twierdząc, że maile z 16 stycznia 2024 r. dotyczyły [...]). W aktach administracyjnych brak jest dokumentów wskazujących jak procedowana była sprawa [...] na podstawie zgłoszeń z 16 stycznia 2024 r. Następnie Strona zaczęła zgłaszać uwagi dotyczące [...] (np. mail z 29 maja 2025 r.), które zintensyfikowały się 21 czerwca 2024 r., tj. po otrzymaniu przez Stronę informacji, że [...] odstępuje od dalszego jej leczenia. W tej sprawie, wedle akt administracyjnych, było szereg czynności RPP oraz liczna korespondencja między Skarżącą a organem. Swoje stanowisko Rzecznik przedstawił w piśmie z 1 lipca 2024 r. (tak kwestionowanym przez Stronę w skardze do tut. Sądu) ale też w pismach/mailach np. z 31 lipca 2024 r., 26 oraz 27 września 2024 r. - stanowiły odpowiedź na pisma/maile Skarżącej, wysłane bezpośrednio do RPP lub przekazane do RPP przez inne organy, np. z 1 lipca 2024 r., 15 lipca 2024 r., 6 sierpnia 2024 r., 8 sierpnia 2024 r., 9 sierpnia 2024 r., 10 września 2024 r. czy 13 września 2024 r. Pismo RPP z 7 lutego 2025 r. (także kwestionowane przez Stronę w skardze do tut. Sądu) stanowiło odpowiedź organu na mail Strony z 26 stycznia 2025 r. zatytułowany "Brak działań RPP jako przyczyna eskalacji naruszeń moich praw pacjenta – skarga na systemowe zaniedbania". W piśmie tym Skarżąca zgłosiła zastrzeżenia do działań Rzecznika oraz wszystkich podmiotów medycznych, z których korzystała, tj. [...], [...], [...] oraz [...]. Co więcej, w dniu 26 stycznia 2025 r. Strona wysłała do organu szereg pism ze skargami na wszystkie ww. podmioty lecznicze. W uzupełnieniu skargi z 19 lipca 2025 r., jako istotne okoliczności mające świadczyć o bezczynności RPP, Strona wskazała wszczęcie 4 postępowań wyjaśniających w sprawach, które zgłaszała ([...] – zgłoszenie z 29.05.2024, [...] – zgłoszenie z 16.01.2024; [...] – zgłoszenie z 26.01.2025; [...] – zgłoszenie z 26.01.2025). Skarga Strony ewidentnie nie dotyczy więc jednej sprecyzowanej sprawy, tj. konkretnego zgłoszenia naruszeń jej praw przez dany podmiot leczniczy w określonym czasie. Skarga dotyczy wszystkich zgłoszeń Strony w zakresie wszystkich naruszeń jej praw jako pacjenta.W skardze do tut. Sądu Strona zgłasza zarzuty na działania/zaniechania Rzecznika wobec wszystkich jej skarg i pism dotyczących wszystkich powyższych podmiotów medycznych. Strona formułuje też uogólnione wnioski, odnoszące się do każdej sprawy, którą założyła w organie. Wnosi m.in. o stwierdzenie bezczynności RPP oraz zobowiązanie go do podjęcia skutecznych działań w jej sprawie (nie sprecyzowała, w której konkretnie sprawie), zobowiązanie RPP do przeprowadzenia rzetelnej analizy zgromadzonych dowodów (nie podała których dowodów) i podjęcia działań w sprawie zgłoszonych naruszeń (Strona nie wskazała których zgłoszeń konkretnie, dotyczących którego podmiotu), unieważnienia dotychczasowej decyzji RPP (jakiej decyzji – wedle akt administracyjnych RPP nie wydał żadnej decyzji w jej sprawach), zabezpieczenie korespondencji Biura RPP i porównanie z jej zgłoszeniami (Strona nie określiła której korespondencji, z jakiej daty, w której sprawie oraz porównanie z którymi zgłoszeniami) oraz przeprowadzenie kontroli działań RPP w zakresie sposobu rozpatrywania skarg pacjentów (sąd administracyjny nie ma takich kompetencji). Skarga Strony do tut. Sądu nie stanowi więc skargi w konkretnej sprawie administracyjnej, jak tego wymagają art. 1 i art. 3 p.p.s.a.Wobec opisanych powyżej ustawowo określonych kompetencji wojewódzkich sądów administracyjnych Sąd nie ma możliwości w ramach jednej skargi i jednego postępowania sądowoadministracyjnego zająć się wszystkimi powyższymi sprawami zainicjowanymi przez Skarżącą. Strona powinna złożyć odrębne skargi dotyczące każdej wszczętej przez nią sprawy, tj. każdej skargi/zgłoszenia, które wniosła dotyczących konkretnego podmiotu leczniczego. Każde bowiem zgłoszenie do RPP naruszeń prawa pacjenta przez dany podmiot leczniczy w danym czasie tworzy odrębną sprawę. Słusznie przy tym RPP zwracał uwagę, że nie każde działanie czy bezczynność tego organu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jeżeli ustawa nie wymaga wydania decyzji lub postanowienia to organ może poprzestać na czynnościach wyznaczonych mu np. w art. 51 ustawy o prawach pacjenta.Trudno nie odnieść wrażenia, że skarga Strony w swej istocie stanowi skargę w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 221-240 K.p.a.). W myśl art. 227 i art. 228 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu miesiąca. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego. (art. 237 § 1 i 3 K.p.a.). Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 (art. 238 § 1 K.p.a.).Należy również wyjaśnić Stronie, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że skargę do sądu wnosi się na akt II instancji. Skarga co do zasady nie przysługuje na akty I instancji, gdyż od tych aktów ustawodawca przewidział inne środki odwoławcze np. odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyczerpanie środków zaskarżenia oznacza zatem konieczność skorzystania z wszystkich środków odwoławczych jakie przewidział ustawodawca w danej sprawie. Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że złożenie ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności skargi. Bez ponaglenia skarga zostanie odrzucona. Ponaglenie musi być też wyraźnie oznaczone - nie stanowi ponaglenia pismo zawierające zastrzeżenia (skargę) co do działań organu. Jeżeli zaś chodzi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia to skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 53 § 2 p.p.s.a.).Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z przyczyn innych niż określone w pkt 1-5a, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka niedopuszczalność ma miejsce m.in. wówczas, gdy strona w ramach jednej skargi skarży ogół działań, czynności i zaniedbań organu w różnorodnych jej sprawach.Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.