Wyrok - I GSK 1189/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1350/23 w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowOddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1350/23 w sprawie ze skargi E. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Beata Sobocha-Holc
Podstawa prawna
art. 61
akpa
art. 173
ppsa
art. 174
ppsa
art. 3
ppsa
art. 134
ppsa
art. 176
ppsa
art. 188
ppsa
art. 182
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 11 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1350/23 oddalił skargę E. O. (dalej "strona", "skarżąca") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawyZaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2023 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako DIAS, organ) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Zabrzu z [...] maja 2023 r., odmawiające wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów wniesionych przez skarżącą w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z [...].04.2011 r. od nr [...] do nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 i z art. 61a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 735 – dalej jako kpa) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479), dalej "u.p.e.a."Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że strona złożyła do ZUS w Zabrzu zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na okoliczność przedawnienia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych. ZUS odmówił wszczęcia postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Rozpatrując zażalenie na to postanowienie DIAS wskazał, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowelizacji w/w ustawy (do 30 lipca 2020 r.), zastosowanie miały przepisy, które ograniczały termin do wniesienia zarzutów tj. ten środek prawny przysługiwał zobowiązanemu jedynie w ciągu siedmiu dni od otrzymania tytułów wykonawczych. W konsekwencji, stronie termin ten upłynął 16 maja 2011 r. Z tej przyczyny, ZUS nie mógł wszcząć postępowania w sprawie zarzutów i wydać merytorycznego rozstrzygnięcia, ponieważ termin do wniesienia zarzutów nie został zachowany. Organ zauważył również, że stronie przysługuje możliwość wniesienia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 u.p.e.a., gdzie przedawnienie może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu. O możliwości wniesienia tego środka prawnego została strona pouczona w wezwaniu organu egzekucyjnego z 27 kwietnia 2023 r., które wskazywało na konieczność sprecyzowania żądania.Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 11 marca 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1350/23 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że do postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, a w konsekwencji do terminu do wniesienia zarzutów zastosowanie znajdą przepisy u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r. Przepis art. 13 w ust. 1 posługuje się pojęciem "postępowania egzekucyjnego", które wszczęte i niezakończone przed 30 lipca 2020 r. prowadzone winno być według przepisów dotychczasowych. Postępowanie egzekucyjne wszczęte i niezakończone przed wejściem w życie ustawy nowelizującej co do zasady prowadzone jest według przepisów w brzmieniu sprzed nowelizacji. Tym samym termin do wniesienia zarzutów wynosił w niniejszej sprawie siedem dni i powinien być liczony od daty doręczenia zobowiązanej tytułu wykonawczego. Dopiero zastosowanie w ramach tego postępowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z wierzytelności, odbywa się według reguł nadanych ustawą nowelizującą u.p.e.a. Słusznie zatem organ stwierdził, że poprzez odesłanie wynikające z art. 18 u.p.e.a., terminowość wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym winna zostać oceniona przez pryzmat art. 61a kpa. Uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów, wynikającemu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r., stanowi okoliczność uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w przedmiocie zarzutów skarżącej.Skarżąca kasacyjnie, na podstawie art 173 §1 p.p.s.a. zaskarżyła Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 marca 2024 r. sygn. I SA/G1 1350/23, w całości. Na podstawie art 174 pkt. 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:1. naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. wraz z art 3 § 1 p.p.s.a. i art 134 §1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS w Katowicach z [...] lipca 2023 r. nr [...] i zaniechanie jego uchylenia zgodnie z art 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.; a to wobec naruszenia przez organ administracji II instancji następujących przepisów;a) art. 61a k.p.a. poprzez bezpodstawne i nieprawidłowe jego zastosowanie, przejawiające się w odmowie "wszczęcia postpowania dotyczącego zarzutów do tytułów wykonawczych"; podczas gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w ogóle nie przewidują dla organu egzekucyjnego kompetencji do oceny dopuszczalności wniesienia zarzutów do tytułu wykonawczego, a wręcz przeciwnie (art. 33 i 34) - nakazują organowi egzekucyjnemu niezwłoczne przekazanie wierzycielowi zarzutów w sprawie egzekucyjnej do rozpoznania, przy czym; a nadto, wyłącznie wierzyciel jest uprawniony do stwierdzenia ewentualnej niedopuszczalności zarzutów do tytułu wykonawczego, a nie to organ egzekucyjny;b) art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przekazania wierzycielowi do rozpoznania przez organ egzekucyjny zarzutów do tytułu wykonawczego;c) art 210 o.p. w zw. z art. 235 i art. 239 o.p. poprzez uchybienie obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia; polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia zażalenia, a wręcz całkowitym zignorowaniu argumentacji i zarzutów skarżącej, zaskarżone postanowienia nie zawiera jakiegokolwiek nawet odniesienia do argumentacji i zarzutów przedstawionych w zażaleniu;d) art. 122 o.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; a przejawiającego się zwłaszcza w zaniechania weryfikacji daty faktycznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego; a to wobec pozostających w oczywistej sprzeczności z doświadczeniem życiowym i zawodowym twierdzeń organu egzekucyjnego jakoby owe postępowiec egzekucyjne prowadził bez przerwy od 2011 r.; podczas gdy faktem bezopornym jest, iż dopiero w 2023 r. organ dokonał nieskutecznego zajęcia nadpłaty podatku (12 lat prowadzono egzekucję bez podejmowania żadnych czynności egzekucyjnych?);e) art. 59 §1 pkt. 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.; poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w zaniechaniu umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu przez organ egzekucyjny, a to wobec wygaśnięcia zobowiązań składkowych;podczas gdy zgodnie z art przepis art. 134 §1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem Sąd I instancji winien zbadać nie tylko formalnoprawną kwestie dopuszczalności wniesienia zarzutów do tytułu wykonawczego, ale również sprawę ocenić merytorycznie, tj. zweryfikować kwestię ewentualnego przedawnienia.2. naruszenie art. 33 § 5 pkt 1-3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu po 30 lipca 2020 r. poprzez jego niezastosowanie i odmowę uznania zarzutów do tytułów wykonawczych jako środka zaskarżenia wniesionego w terminie; podczas gdy zgodnie z tym przepisem, środek ten przysługuje dłużnikowi w terminie trwania postępowania egzekucyjnego;3. naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) nowelizującej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisów intertemporalnych, przejawiające się w uznaniu przez sąd I instancji za właściwym do stosowania w stanie faktycznym sprawy ust. 1 ww. przepisu, wskazującym na stosowanie przepisów dotychczasowych, podczas gdy, pierwsza czynnością egzekucyjną o której skarżąca została zawiadomiona było zajecie z 28 lutego 2023 r" co wskazywałoby na stosowanie ust 2 ww. przepisu, tj. zastosowanie przepisów zmieniających.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów i wniósł o:1. na podstawie art 176 p.p.s.a. i art. 188 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;2. rozpoznanie skargi poprzez uwzględnienie skargi i na podstawie art 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; względnie uchylenia zarówno postanowienia I, jak i II instancji;3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancję;4. Ponadto, w trybie art 182 §2 p.p.s.a. oświadczył, iż zrzeka się rozprawy i wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania.Zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także co istotne wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny.Wskazać należy, że obowiązujące do 29 lipca 2020r. przepisy u.p.e.a. w zakresie dotyczącym m.in. zachowania terminu do wniesienia zarzutów stanowiły o konieczności dotrzymania przez zobowiązanego 7-dniowego terminu, liczonego od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Ustalenie zaś, że zarzuty zostały złożone po terminie do dokonania tej czynności nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Gdy organ stwierdzi, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do ich merytorycznego rozpoznania i ma obowiązek odmówić ich oceny.W przepisie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ustawodawca, w ramach wymogów jakie zawierać powinien tytuł wykonawczy, określił pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni, prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany ma ustawowo zakreślony termin 7 dni na zgłoszenie do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który liczony jest od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Termin ten ma charakter terminu zawitego bowiem od jego dochowania zależy powstanie uprawnienia do wniesienia zarzutów.Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, że wniesienie zarzutów po terminie, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi bowiem, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoi na przeszkodzie przepis prawa (przepisy prawa), którego interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Wniesienie zarzutów po terminie jest natomiast okolicznością obiektywną i w razie stwierdzenia tego stanu organ nie ma możliwości ich merytorycznego rozpoznania.Z akt sprawy wnika, że tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] zostały doręczone skarżącej osobiście 9 maja 2011r. Zatem postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w 2011r. i nie zostało zakończone na dzień 30 lipca 2020r. tj. na dzień wejścia w życie ustawy z 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) dalej "ustawa zmieniająca u.p.e.a." . Z uwagi na zapis art. 13 ustawy zmieniającej u.p.e.a., do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ww. ustawy zmienianej i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Zarzut o nieprawidłowym zastosowaniu przepisów intertemporalnych jest niezasadny. W związku z powyższym zarzuty na postępowanie egzekucyjne w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (czyli w przypadku skarżącego 16 maja 2011 r.). Natomiast strona działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do ZUS w Zabrzu zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na okoliczność przedawnienia należności z tytułu składek ubezpieczeniowych pismem z 2 kwietnia 2023 r., sprecyzowanym ostatecznie 15 maja 2023 r.Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a.Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, tamże), a także wtedy gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, tamże). Żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Sąd I instancji orzekając w sprawie nie przekroczył jej granic. Sąd ten rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga.Należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie DIAS w Katowicach utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie Dyrektora ZUS w Zabrzu odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów skarżącej z uwagi na upływ terminu do ich wniesienia. Ocenie podlegała kwestia formalna - zachowanie terminu do wniesienia zarzutów. Poza sprawą pozostaje natomiast kwestia samej zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, wykonania obowiązku, czy również podnoszonego w zarzucie kasacyjnym przedawnienia.Zarzucane naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a., które mają charakter przepisów ustrojowych jest również niezasadne. Do ich naruszenia może dojść, gdyby Sąd I instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z art. 1 p.u.s.a. lub art. 3 p.p.s.a. zakresowi kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z 17.01.2018, sygn. akt II FSK 39/16). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do żadnego z przypadków, który uzasadniałby sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów art.1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. W szczególności w skardze kasacyjnej nie wywiedziono, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocenił sprawę na podstawie innych kryteriów niż kryterium legalności. Stąd opinia skarżącego, że ocena legalności dokonana w zaskarżonym wyroku była błędna, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenie art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a oraz art. 3 p.p.s.a.W tym świetle za chybione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 61a k.p.a., art. 33 § 5 pkt. 1-3 , art. 34 § 1 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt. u.p.e.a., art. 13 ust.1 i 2 ustawy zmieniającej u.p.e.a.Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że również zarzuty sformułowane w pkt. 1 c i d petitum skargi kasacyjnej są chybione, a przez to nie mogły okazać się skuteczne, jako że wymienionych w nich przepisów Ordynacji podatkowej Sąd I instancji nie stosował. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, w którym to w sprawach nieuregulowanych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – z mocy jej art. 18 mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy Ordynacji podatkowej nie miały zastosowania w sprawie, zatem nie mogły zostać naruszone.Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).