sygn. I SA/Ke 57/25 15 października 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach

Wyrok - I SA/Ke 57/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 15 października 2025

Teza
Oddalono skargę. Transport, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na akt Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu oddala skargę. UZASADNIENIE Aktem z dOddalono skargę. Transport, Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na akt Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu oddala skargę. UZASADNIENIE Aktem z d
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna samorząd terytorialny
Role w sprawie
biegły prokurator uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 15 października 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący Magdalena Chraniuk-Stępniak
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na akt Marszałka Województwa z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu oddala skargę.

UZASADNIENIE
Aktem z dnia 24 kwietnia 2024 r., nr [...] Marszałek Województwa ("Marszałek") po rozpatrzeniu projektu zmiany stałej organizacji ruchu opracowanego w związku z realizacją zadania: "Budowa dróg gminnych nr [...] ul. [...] w mieście O." - Etap 1 - zatwierdził projekt stałej organizacji ruchu w zakresie skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...] [...] z drogą gminną nr [...] ul. [...] w miejscowości O..W podstawie prawnej organ wskazał art.10 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm.), dalej: "p.r.d.", oraz Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 784), dalej: "rozporządzenie".Pismem z 17 stycznia 2025 r. C. sp. z o.o. w K. (dalej "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na powyższy akt. Zarzuciła, że został on wydany z naruszeniem przepisów prawa, które uzasadnia stwierdzenie jego nieważności w całości, a mianowicie: art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 10 ust. 4 p.r.d., art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i § 3 ust. 2, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia, przez naruszenie zasady zaufania do organów państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady wolności gospodarczej, a także zasady proporcjonalności i zasady równości wobec praw, które polegało na:- nieuwzględnieniu dwóch koncesji Spółki, wydanych przez ten sam organ, stanowiących publicznoprawne uprawnienia podmiotowe, i dwóch decyzji środowiskowych posiadanych przez Spółkę, które umożliwiały korzystanie z przedmiotowego skrzyżowania;- braku rzetelnego rozpatrzenia przedstawionego projektu, w tym powołania komisji i zasięgnięcia opinii biegłego, pomimo że zachodziły istotne wątpliwości związane z projektem;- wprowadzeniu ograniczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów znakami B-18 (10 ton), bez uzasadnienia przesłanek jego wprowadzenia, przez co jest ono arbitralne, nieproporcjonalne i niezrozumiałe w kontekście ustawowego dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową (11,5 ton) oraz deklarowanego w projekcie dojazdu do strefy przemysłowej i terenów inwestycyjnych;- wprowadzenia ograniczenia tonażowego znakiem B-18 (10 ton) w ciągu ul. [...] i informacji znakami F-6 dla kierujących na drodze wojewódzkiej ([...]), co wobec wskazanego w projekcie dojazdu do strefy przemysłowej i terenów inwestycyjnych, stanowi dyskryminację użytkowników drogi prowadzących działalność gospodarczą wymagającą poruszania się cięższymi pojazdami.W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła szczegółowe uzasadnienie zarzutów.Spółka skrytykowała wprowadzenie ograniczenia tonażowego znakiem B-18 (10 ton) w ciągu ul. [...] i informacji znakami F-6 dla kierujących na drodze wojewódzkiej ([...]), wskazując, że zakaz ustanowiono arbitralnie i nieproporcjonalnie. Podniosła, że wobec deklarowanego w projekcie dojazdu do strefy przemysłowej i terenów inwestycyjnych, zakaz tonażowy stanowi dyskryminację użytkowników drogi prowadzących działalność gospodarczą wymagającą poruszania się cięższymi pojazdami.W oparciu o powyższe wniosła o stwierdzenie nieważności aktu Marszałka w całości.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.Wyjaśnił, że zakres zatwierdzenia zaskarżonego projektu stałej organizacji ruchu w przedmiotowej sprawie, ogranicza się wyłącznie do oznakowania usytuowanego na odcinku [...] ul. [...], tym samym dotyczy jedynie znaków uprzedzających typu F-6 usytuowanych w granicach pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] i mających wpływ na ruch drogowy na tej drodze. Natomiast lokalizacja znaku zakazu B-18 (10t) nie dotyczy bezpośrednio drogi wojewódzkiej, a wyłącznie drogi gminnej [...] ul. [...]. Usytuowanie znaku B-18 (10t) wynika wyłącznie z warunków określających stosowanie i lokalizowanie znaków drogowych, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 z późn. zm.).Marszałek podkreślił, że zatwierdzony projekt organizacji ruchu w swojej istocie nie wprowadzał żadnych zakazów dla ruchu na drodze wojewódzkiej Nr [...], a wyłącznie określał sposób wykonania oznakowania, w postaci znaków uprzedzających typu F-6, informujących o ograniczeniach występujących bezpośrednio za skrzyżowaniem, to jest na drodze gminnej [...] ul. [...]. Natomiast sam zakaz (znak B-18 10 ton) na drodze gminnej wprowadzono aktem Starosty [...].Postanowieniem z 10 kwietnia 2025 r. sąd, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. Sąd wskazał, że wyrokiem z 27 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 25/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę Spółki na akt Starosty [...] z 15 marca 2024 r. nr [...], stwierdzając, że został on wydany z naruszeniem prawa. Wyrok jest nieprawomocny. Zdaniem sądu rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależało od wyniku ww. postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 25/25, albowiem kontrolowanym tam aktem wprowadzono ograniczenie tonażowe na ulicy [...] w O.. Natomiast akt Marszałka wprowadza znaki informujące o tym zakazie.Spółka złożyła zażalenie na ww. postanowienie o zawieszeniu postępowania i wniosła o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 25/25, podczas gdy: (a) sąd wydał już wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 25/25, (b) przedmiotowa sprawa jest jedynie sprawą tego samego rodzaju, dotycząc odrębnego aktu administracyjnego, zatwierdzającego odrębny projekt, (c) jej związek ze sprawą o sygn. akt I SA/Ke 25/25, nie ma takiego charakteru, że rozstrzygnięcie sprawy I SA/Ke 25/25 jest niezbędne do sformułowania oceny, czy zaskarżony w tej sprawie akt jest zgodny z prawem z powodu braku związania sądu zarzutami i wnioskami skargi.Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II GZ 481/25 uchylił zaskarżone postanowienie zawieszające postępowanie sądowe. Sąd II instancji ocenił jako błędne założenie, jakoby dopiero prawomocne zakończenie postępowania sądowego w sprawie I SA/Ke 25/25 umożliwiało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wyjaśnił, że skargami w obu tych sprawach objęte są odrębne akty, a ich rozpoznanie jest od siebie niezależne.Na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sąd, działając na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowody z dokumentów – decyzji Burmistrza O. (z dnia 7 września 2011 r. oraz z dnia 28 października 2021 r.), załączonych do pisma procesowego skarżącej z 8 października 2025 r. na okoliczność wykorzystywania przez skarżącą dróg publicznych, w tym skrzyżowania, którego stałej organizacji dotyczy zaskarżony akt, do prowadzenia działalności gospodarczej (eksploatacja piasków ze złoża [...]" i eksploatacja kopalin ze złoża wapieni jurajskich [...]").Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest akt z dnia 24 kwietnia 2024 r., nr [...] Marszałka Województwa - zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu w zakresie skrzyżowania drogi wojewódzkiej nr [...]/ z drogą gminną nr [...] ul. [...] w miejscowości O..Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Natomiast stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jego wydania.W pierwszej kolejności, w zakresie rodzaju aktu będącego przedmiotem zaskarżenia wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13 (uchwała jak i inne powoływane w treści uzasadnienia orzeczenia są publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przesądził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.W uchwale NSA zważył, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, gdyż ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego. Jak dalej podał NSA prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Przy czym przyjmuje się, że przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Stąd wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt wydany przez te organy winno być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia wynikającym z przywołanych przepisów. Wyjątkiem jest natomiast ustawa o samorządzie województwa. W przepisie art. 90 ust. 1 przewiduje ona zaskarżanie do sądu administracyjnego na podstawie przepisów tego aktu prawnego jedynie aktów prawa miejscowego wydanych w sprawie z zakresu administracji publicznej. Jest to zawężenie uprawnień skargowych, które poddane zostało krytyce zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów tego stanowiska nie podzielił, nie dostrzegając pozbawienia prawa do sądu w razie naruszenia dokonanego aktem organu województwa, w tym wydanym przez marszałka aktem nienależącym do kategorii prawa miejscowego. Możliwość taka wynika z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak dalej podał, niepodobna zgodzić się bowiem zarówno z poglądem, wedle którego uprawnienie do zaskarżenia innego niż prawo miejscowe aktu organu województwa wynika z przywołanego przepisu, jak też z poglądem, aby zaskarżeniu podlegały tylko akty prawa miejscowego, bo tak stanowi przepis art. 90 ust. 1 tej ustawy, umieszczony w rozdziale "Akty prawa miejscowego stanowionego przez samorząd województwa". Nie można przecież wyraźnie brzmiącemu przepisowi nadawać innej treści niż zeń wynika, bo byłoby to działanie contra legem. Jak też nie można innych aktów organów samorządu województwa niż akty prawa miejscowego pozostawić poza sądową kontrolą legalności, bo byłoby to sprzeczne z regułą prawa do sądu obowiązującą w państwie prawa i wprowadziłoby dysonans wśród tych norm, dopuszczając nieuzasadnione zróżnicowanie w tej materii w zależności od organu jednostki samorządu terytorialnego, który wydawałby dany akt. Przeto zaskarżenie zarządzenia marszałka województwa o zatwierdzeniu organizacji ruchu drogowego będzie możliwe na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 i art. 50 § 1 w związku z art. 52 § 4 p.p.s.a.Sąd orzekający w niniejszym składzie z powołaną uchwałą i zawartymi w jej uzasadnieniu wywodami nie tylko się zgadza, ale i jest nią na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 1518/14 lub wyrok NSA z 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 2721/17).Dopuszczalność wniesienia skargi na przedmiotowy akt jest uzależniona także od legitymacji skarżących, która podlega badaniu w kontekście przesłanek określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.Zdaniem sądu, skarżąca spółka należycie wykazała i uzasadniła swoją legitymację do wniesienia skargi. Wskazała, że jako przedsiębiorca posiada koncesje dotyczące eksploatacji złoża wapieni jurajskich "[...] 2" (koncesja Marszałka Województwa z dnia [...] r., znak: [...]) oraz złoża piasków "[...]" (koncesja Marszałka Województwa z [...] r., znak: [...]) w miejscowości Ś.. Wydobycie kopalin odbywa się na warunkach określonych w decyzjach środowiskowych Burmistrza O.: z [...] r., znak: [...] w stosunku do złoża "[...] oraz z 28 października 2021 r., znak: [...] w stosunku do złoża "[...]". Transport urobku z kopalni, odbywał się w przeszłości m.in. najpierw drogą powiatową ze [...] - stary nr [...], a potem ul. [...] do drogi wojewódzkiej nr [...], przez skrzyżowanie objęte zaskarżonym aktem.Analiza w/w decyzji środowiskowych nie pozostawia wątpliwości, że droga przez ul. [...], a następnie drogą wojewódzką nr [...] jest trasą, po której między innymi miał się odbywać transport urobku z kopalni skarżącej spółki. Świadczy o tym treść punktu 2.2 lit. g i lit. f decyzji środowiskowej z 7 września 2011r., dotyczący etapu eksploatacji, gdzie podano, że obsługa komunikacyjna (samochodowa) kopalni winna odbywać się z wewnętrznych dróg technologicznych, które będą posiadać wjazdy i zjazdy na drogę [...], natomiast eksploatacja złoża i transport gotowych produktów nie może naruszać stanu technicznego i bezpieczeństwa na w/w drodze powiatowej i w związku z tym należy podjąć działania organizacyjne i techniczne w porozumieniu z zarządcą drogi powiatowej. Z kolei w punkcie 2.1 lit. i decyzji środowiskowej z 28 października 2021 r. wskazano, że na etapie prac przygotowawczych i eksploatacji należy zapewnić utrzymanie dróg publicznych znajdujących się w rejonie planowanego terenu górniczego, w tym celu podjąć działania organizacyjne i techniczne w porozumieniu z zarządcami dróg.Nadto spółka prowadząc działalność gospodarczą w miejscowości Ś., a polegającą na eksploatacji złóż, w sposób oczywisty jest jednym z uczestników ruchu po drogach przebiegających przez tą miejscowość, jak i po innych drogach znajdujących się w okolicy tego miejsca.W ocenie sądu w stanie faktycznym sprawy należało uznać, że spółka ma interes prawny w zaskarżeniu zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na skrzyżowaniu ulicy [...] z drogą wojewódzką nr [...], albowiem tymi drogami miał m.in. przebiegać transport urobku z kopalni skarżącej.Posiadanie przez spółkę legitymacji do zaskarżenia przedmiotowego aktu upoważnia sąd do dokonania merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu.Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Marszałka z [...] r. sąd doszedł do przekonania, że wydając ów akt organ nie naruszył prawa w tym wskazanych w skardze przepisów art. 2, art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 10 ust. 4 p.r.d., art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i § 3 ust. 2, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia. Przy tym argumentacja skargi zaprezentowana na poparcie podniesionych (a zacytowanych w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia) zarzutów zakłada, że zaskarżonym obecnie aktem wprowadzono zakaz tonażowy powyżej 10 ton (znak B-18), by dalej oprotestować takie działanie w kontekście braku wyjaśnienia powodów wprowadzenia zakazu, jego nieproporcjonalności i arbitralności oraz braku wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z projektem.Zdaniem sądu założenie to jest błędne, albowiem akt marszałka nie wprowadza, a jedynie informuje (znaki F6 w ciągu drogi wojewódzkiej [...]) o obowiązującym (i wprowadzonym aktem starosty opatowskiego z 15 marca 2024 r.) na drodze gminnej zakazie. Sam zaskarżony obecnie akt nie wprowadza na drodze wojewódzkiej żadnego zakazu tonażowego. Nie świadczy o tym również umiejscowienie znaku B-18 w obrębie skrzyżowania drogi wojewódzkiej z drogą gminną, bowiem znak ten dotyczy drogi gminnej, a jego usytuowanie jest wynikiem uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2311 z późn. zm.).Tytułem wstępu do rozważań prawnych należy zauważyć, że zgodnie z art. 10 ust. 4 p.r.d. marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust. 6.Koniecznym jest również podkreślenie, że sąd rozpoznaje skargę w granicach sprawy administracyjnej. Tą zaś wyznacza rodzaj zaskarżonego aktu. Nadto sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jego wydania. Jest to o tyle istotne w kontrolowanej sprawie, że jak będzie wynikało z dalszych rozważań, zdaniem sądu, zaprezentowane w skardze zarzuty koncentrują się na nieprawidłowym wprowadzeniu na drodze gminnej – ulicy [...] zakazu tonażowego, podczas gdy zaskarżony obecnie akt Marszałka nie wprowadza tożsamego zakazu na drodze wojewódzkiej nr [...], a tylko wówczas zaprezentowane zarzuty i ich argumentacja podlegałyby merytorycznemu rozważeniu. Akt marszałka nie wprowadza też oprotestowanego zakazu tonażowego na drodze gminnej, ponieważ kompetencję taką posiada wyłącznie starosta (art. 10 ust 5 p.r.d.). Na dzień wydania zaskarżonego obecnie do sądu aktu marszałka, w obrocie prawnym funkcjonował natomiast wydany w dniu [...] r. akt Starosty [...] (nr [...]) zatwierdzający stałą organizację ruchu na potrzeby budowy pierwszego etapu dróg gminnych: ulicy [...] nr [...] oraz ul. [...] nr [...] w miejscowości O., w którym to akcie wprowadzono m.in. [...] – zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie ponad 10 ton na ulicy [...].W kontrolowanej sprawie, jak wynika natomiast z treści projektu stałej organizacji ruchu dotyczącego skrzyżowania istniejącej drogi gminnej z drogą wojewódzką (DW [...], został on opracowany w związku z realizowaniem zadania inwestycyjnego – budowy dróg gminnych: ulicy [...] nr [...] oraz ul. [...] nr [...] w miejscowości O.. Projekt ów opracowano na potrzeby opiniowania i zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] i dotyczy ustawienia dwóch znaków pionowych F6 oraz znaku B-18 na wlocie ulicy [...]. Wyjaśniono, ze realizowana inwestycja wiąże się z koniecznością wprowadzenia dodatkowego oznakowania na przyległej [...] i tego właśnie dotyczy niniejszy projekt. Istotny jest też opis stanu istniejącego (punkt III projektu), z którego wynika, że stan istniejącej [...] (ul. Ostrowiecka) nie podlega żadnym zmianom – inwestycja nie przewiduje żadnych ingerencji w układ drogi wojewódzkiej. Niezbędne jest tylko ustawienie nowych znaków pionowych w jej obrębie celem poinformowania o organizacji ruchu, jaka będzie obowiązywała na realizowanej drodze gminnej. W części IV projektu – stan projektowany – wyjaśniono natomiast jednoznacznie, że zlokalizowanie znaku B-18 (10t) w obrębie skrzyżowania z [...], związane jest z wprowadzeniem ograniczenia tonażowego w ciągu drogi gminnej – ulicy [...] i wprowadzenia znaków B-18 w ciągu tej ulicy (pkt 1). Przewidziano także wprowadzenie informacji o obowiązującym w pobliżu ograniczeniu tonażowym i w tym celu wprowadzono dwa znaki pionowe F-6 w ciągu drogi wojewódzkiej [...]. Uzasadniając wprowadzenie zmian w organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] podano, że jest ono niezbędne dla prawidłowego poinformowania kierujących o ograniczeniu tonażowym, jakie będzie obowiązywać w ciągu ulicy [...].Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że – wbrew założeniom skargi – kontrolowanym obecnie aktem marszałka nie wprowadzono zakazu tonażowego, a celem wprowadzonych zmian było poinformowanie o obowiązującym na drodze gminnej zakazie. Samo położenie (zlokalizowanie) znaku B-18 w granicach skrzyżowania z drogą [...] również nie świadczy o wprowadzeniu tego zakazu przez marszałka, ponieważ nadal dotyczy on nie drogi wojewódzkiej, lecz gminnej, która w tym miejscu (od skrzyżowania) rozpoczyna swój bieg.Skoro akt marszałka nie wprowadza zakazu tonażowego na drodze wojewódzkiej, nie można skutecznie zarzucić organowi zaniechań w procesie rozpatrzenia projektu i zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej [...]. Brak było zatem podstaw do rozważania przez ten organ kwestii istnienia ustawowych wyjątków od zakazów tonażowych, charakteryzowania drogi i ruchu na drodze, czy powołania komisji, o której mowa w § 8 rozporządzenia.Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia organ zarządzający ruchem m.in. rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu, opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające wnioski wynikające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu oraz zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną (§ 1 ust. 2 pkt 2).Szczegółowe zasady zatwierdzania projektu zostały uregulowane w § 8 ww. rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że zatwierdzenie organizacji ruchu nie jest i nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną, gdyż prawodawca wymaga od organu merytorycznej analizy projektu. Organ zarządzający ruchem w wyniku tej analizy może: 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części bez zmian lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu; 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek; 3) odrzucić projekt (co ma miejsce obligatoryjnie w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego albo niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a fakultatywnie w przypadku niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej bądź nieefektywności projektowanej organizacji ruchu).Natomiast w myśl § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia opis techniczny powinien zawierać charakterystykę drogi i ruchu na drodze. W orzecznictwie wskazuje się, że to z projektu organizacji ruchu powinna wynikać analiza dla zastosowania określonego rozwiązania, a w szczególności z wymaganego przez § 5 ust 1 pkt 5 rozporządzenia – opisu technicznego. Ten bowiem element projektu wiąże się ściśle z uzasadnieniem dla umieszczania w drodze określonych znaków drogowych, sygnałów i urządzeń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 723/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 880/17).Jednakże, co wynika z powyżej zaprezentowanych rozważań, kontrolowany akt nie wprowadzał żadnych zakazów i ograniczeń tonażowych na drodze wojewódzkiej nr [...], a tylko w takim przypadku niezbędnym byłoby zamieszczenie w projekcie oczekiwanych przez skarżącą elementów i ich dalsza ocena w kontekście proporcjonalności zakazów. Natomiast w zakresie znaków informacyjnych, czy samego umiejscowienia znaku B-18 na skrzyżowaniu, projekt zadośćczyni wymogom rozporządzenia, dostatecznie wyjaśniając potrzebę ich umieszczenia w ciągu drogi wojewódzkiej i w granicach pasa drogi wojewódzkiej. Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, że znak zakazu B-18 dotyczy wyłącznie ruchu na drodze gminnej, nie zaś na drodze wojewódzkiej.Zatem to nie przez działanie marszałka spółka została pozbawiona możliwości korzystania ze skrzyżowania drogi gminnej z wojewódzką, a tym samym argumentacja skarżącej nie może zostać uwzględniona w procesie kontroli zaskarżonego aktu.Innymi słowy, wszystkie zarzuty oraz argumentacja na ich poparcie dotyczą innego aktu – aktu starosty z 15 marca 2024 r. w przedmiocie zmiany stałej organizacji ruchu dotyczącej m.in. ul. [...] w O., który był objęty skargą w sprawie rozpoznawanej przez tut. sąd pod sygn. akt I SA/Ke 25/25. Jednakże efekt kontroli sądu w tej ostatniej sprawie nie ma bezpośredniego przełożenia na wynik oceny zaskarżonego obecnie aktu.Jak słusznie bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 czerwca 2025 r. sygn. akt II Gz 481/25, akt starosty jest odrębny od aktu marszałka, a pomiędzy sprawami ze skarg na te akty brak jest zależności tego rodzaju, który wskazywałby na ich wzajemny realny, rzeczywisty, faktyczny i bezpośredni związek. Natomiast, jak dalej podał NSA, jeżeli negatywny wynik sądowej kontroli aktu Starosty z [...] r. w przedmiocie stałej organizacji ruchu dotyczącej ul. [...] stanie się prawomocny, będzie stanowić podstawę do uwzględnienia przez Marszałka stanu ukształtowanego tym orzeczeniem sądowym w zakresie dokonania niezbędnych zamian w organizacji ruchu w rejonie skrzyżowania.Mając na względzie powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. oddalił skargę.