Postanowienie - I GZ 377/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 października 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 362/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2025 r., nr SKO/WA/Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 362/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2025 r., nr SKO/WA/
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
29 października 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Joanna Wegner
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 362/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił T. L. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 8 kwietnia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2025 r. w przedmiocie zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy wraz z odsetkami.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, bo nie przedstawił dokumentacji, która pozwalałaby na dokonanie oceny jego sytuacji finansowej, a tym samym nie wykazał istnienia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.".Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, zaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy brak wstrzymania obu zaskarżonych decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego.Skarżący wniósł o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi, więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13).W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd.Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, zaś argumentacja złożonego zażalenia nie podważa słusznej oceny Sądu pierwszej instancji. Wniosek nie został poparty dokumentami, na podstawie których można by było dokonać oceny tego wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek o udzieleniu ochrony tymczasowej. Zgodzić się w tym miejscu należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wniosek nie wskazuje na wystąpienie okoliczności, które wskazywały by na wystąpienie po stronie skarżącego szkody, bądź też trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnie wskazano, że to skarżący powinien wykazać wystąpienie tych szczególnych okoliczności, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak załączenia dokumentów, które obrazowałoby aktualną sytuację majątkową skarżącego, w zasadzie uniemożliwia dokonanie oceny wystąpienia przesłanek do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. A tylko wtedy, dokonując zestawienia aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego z wysokością kwoty, którą na podstawie zaskarżonej decyzji skarżący ma zwrócić, można by było dokonać oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaś samo twierdzenie, że wykonanie decyzji będzie stanowiło szkodę, to zdecydowanie zbyt mało, aby uprawdopodobnić wystąpienie szkody, bądź też trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja złożonego zażalenia, że skarżący wykazał on w dostatecznym stopniu przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. I nie chodzi tutaj o dokumentację, która ma wykazać sytuację przyszłą, lecz o taką, która w pełni zobrazuje sytuację majątkową na moment złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że kwota pieniężna wynikająca z zaskarżonej decyzji jest kwotą znaczną, to jednak brak stosownego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego uwzględnienie. Należy wskazać, że postanowienie w sprawie ochrony tymczasowej sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku wydania korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, decyzja ta nie będzie podlegała wykonaniu.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.. orzekł jak w postanowieniu.