Postanowienie - II GZ 704/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 13 listopada 2025
Teza
Oddalono zażalenie w części i w części odrzucono. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. F. i M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1304/22 w zakresie odmowy wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2024 r., sygn. V SA/Wa 1304/22 w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Ministra Rozwoju i TechnologiiOddalono zażalenie w części i w części odrzucono. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. F. i M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1304/22 w zakresie odmowy wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2024 r., sygn. V SA/Wa 1304/22 w sprawie ze skargi I. F. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
13 listopada 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Korycińska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie w części i w części odrzucono
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 stycznia 2025 r., rozpoznając wniosek I. F. (dalej "skarżący"), odmówił dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1304/22, wskazując, że stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie zostało jednoznacznie wyrażone i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych określonych w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "ppsa").Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący oraz M. K., wskazując, że jest ono sprzeczne ze stanem faktycznym i prawnym oraz jest sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym w aktach sprawy i wobec tego wnieśli o jego uchylenie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie w części wniesionej przez I. F. nie zasługiwało na uwzględnienie, a w części wniesionej przez M. K. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.Odnosząc się pierw do zażalenia w części wniesionej przez I. F. wskazać należy, że zgodnie z art. 158 ppsa, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie nasuwa żadnych wątpliwości w zakresie podjętego rozstrzygnięcia, jest logiczne oraz spójne, wobec czego zasadne było odmówienie przez Sąd I instancji dokonania wykładni wyroku. Konkluzji tej nie podważa podniesiona przez skarżącego w zażaleniu argumentacja.Odnosząc się do zażalenia w części wniesionej przez M. K., wskazać należy, że nie był on legitymowany w ramach niniejszego postępowania do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy wykładni wyroku.Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, M. K. nie był stroną niniejszego postępowania, co zostało stwierdzone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1304/22.Z tego względu, nie posiadając przymiotu strony, M. K. ani nie mógł skutecznie żądać dokonania wykładni wyroku w tej sprawie, ani tym bardziej wywieść zażalenia na postanowienie odmawiające dokonania takiej wykładni skarżącemu.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa, orzekł jak w pkt. 1. sentencji, a o rozstrzygnięciu z pkt. 2. sentencji orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 1 i 2 ppsa..