Wyrok - II SA/Gl 1128/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 21 listopada 2025
Teza
Oddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Rafał Wolnik, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 czerwca 2025 r. nr SKO.4106.165.2025 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIEOddalono skargę. Pomoc społeczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Rafał Wolnik, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 10 czerwca 2025 r. nr SKO.4106.165.2025 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
odsetki ustawowe
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
Data orzeczenia
21 listopada 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Agnieszka Kręcisz-Sarna
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 10 czerwca 2025 r., nr SKO.4106.165.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej "Kolegium" lub "Organ odwoławczy") uchyliło decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "Organ I instancji") z 19 marca 2025 r., nr [...] w pkt 1, 3 oraz 4 i orzekło merytorycznie w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego.Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.Organ I instancji uznał kwotę 30.747,50 zł za nienależnie pobrane przez I. W. (dalej "Skarżąca") świadczenie pielęgnacyjne za okres od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r., od której zostały naliczone odsetki ustawowe za opóźnienie od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych na dzień wydania decyzji w wysokości 2.378.75 zł oraz dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie, naliczane po dniu wydania decyzji do dnia spłaty całości orzeczonej do zwrotu kwoty (pkt 1). W pkt 2 decyzji z 19 marca 2025 r. orzeczono o zwrocie kwoty 30.747,50 zł jako nienależnie pobranego przez Skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r. W pkt 3 decyzji orzeczono o zwrocie kwoty 2.378,75 zł stanowiącej odsetki ustawowe za opóźnienie naliczone od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych na dzień wydania decyzji oraz dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie, naliczanych po dniu wydania decyzji do dnia spłaty całości orzeczonej do zwrotu kwoty. W pkt 4 decyzji wskazano rachunek bankowy, na który należy wpłacić orzeczone do zwrotu kwoty z pkt 2 i 3 decyzji.Podstawę prawną decyzji Prezydenta z 19 marca 2025 r. stanowiły art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 323 z późn. zm.; dalej "u.ś.r."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a.") i art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 z późn. zm.; dalej "u.ś.w.").Uzasadniając decyzję Organ I instancji wskazał, że decyzją z 6 grudnia 2024 r., nr [...] została uchylona w całości decyzja Kolegium z 7 kwietnia 2022 r., nr [...] ze zmianami o przyznaniu Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Prawo to zostało przyznane od 18 października 2021 r., na czas nieokreślony. W toku czynności urzędowych Prezydent powziął informację, że matka Skarżącej uzyskała prawo do świadczenia wspierającego od 23 stycznia 2024 r. Zgodnie z art. 63 ust. 6 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Zatem w związku z tym, że matka Skarżącej uzyskała prawo do świadczenia wspierającego od 23 stycznia 2024 r. to Skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. O odsetkach orzeczono stosownie do art. 30 ust. 2b u.ś.r.Skarżąca odwołała się od decyzji Prezydenta wskazując na naruszenie przepisów u.ś.r., zasady prawnej lex retro non agit i art. 411 kodeksu cywilnego.Organ odwoławczy zaskarżoną obecnie decyzją uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w zakresie pkt 1, 3 i 4 oraz orzekł o uznaniu kwoty 30.747,50 zł za nienależnie pobrane przez Skarżącą świadczenie pielęgnacyjne za okres od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r (pkt 1) i wskazał termin oraz rachunek bankowy, na który należy dokonać zwrotu świadczenia (pkt 2).W uzasadnieniu decyzji Kolegium przywołało przepisy art. 30 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 u.ś.r. oraz art. 63 ust. 6, ust. 9 i ust. 11 u.ś.w. Następnie Kolegium wskazało, że pismem z 28 września 2023 r. Skarżąca została szczegółowo poinformowana przez Organ I instancji o zmianie z dniem 1 stycznia 2024 r. przepisów u.ś.r. dotyczących świadczenia pielęgnacyjnego oraz o zasadach przyznawania świadczenia wspierającego. Pismo zawiera dokładną treść art. 63 u.ś.w. wraz ze stosownym wyjaśnieniem. Z raportu CBB pobranego przez Organ I instancji wynika, że wniosek o przyznanie świadczenia wspierającego został złożony 8 listopada 2024 r., a wnioskodawcą był pełnomocnik osoby niepełnosprawnej. Decyzją z 25 listopada 2024 r. ZUS przyznał matce Skarżącej świadczenie wspierające od 23 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2031 r. Skarżąca 2 grudnia 2024 r. wniosła o zaprzestanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na przyznanie świadczenia wspierającego. Wobec tego spełnione są przesłanki żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego w rozumieniu art. 63 ust. 11 u.ś.w. Przepis art. 63 ust. 11 u.ś.w. stanowi lex specialis w stosunku do art. 30 u.ś.r. Odnośnie odsetek, Kolegium uznało argumenty odwołania za zasadne bowiem art. 30 ust. 2b u.ś.r. nie obejmuje sytuacji opisanej w art. 63 ust. 11 u.ś.w. Organ odwoławczy zauważył także, że wejście w życie u.ś.w. nie zostało skorelowane z pobieraniem przez opiekunów osób dorosłych świadczenia pielęgnacyjnego – nie przewidziano rozwiązania umożliwiającego płynne przejście ze świadczenia pielęgnacyjnego na świadczenie wspierające. Jednakże przy składaniu wniosku o świadczenie wspierające istnieje możliwość wyboru daty przyznania tego świadczenia. Wówczas nie nastąpiłoby wyrównanie od 23 stycznia 2024 r. i tym samym nie powstałby obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Wybór ten poprzedzony jest pytaniem o to "Czy na dzień 1 stycznia 2024 r. albo późniejszy osoba sprawująca opiekę pobierała z gminy jedno z poniższych świadczeń". Poniżej wymieniono m. in. świadczenie pielęgnacyjne. Kolegium stoi na stanowisko, że nie jest możliwe uznanie, by ze środków publicznych w istocie finansowane było dwa razy to samo. W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją wprowadzenia przepisów o świadczeniu wspierającym i definiujących reguły zwrotu świadczenia nienależnie pobranego, które w sposób nieprzewidziany (zaskakujący) dotyczą stanów faktycznych zaistniałych przed ich wejściem w życie. Powoływanie się na reguły kodeksu cywilnego (art. 409- art. 411) jest niezasadne z uwagi na administracyjnoprawny charakter obowiązków Skarżącej. Nadto ani przepisy u.ś.r. ani u.ś.w. nie odwołują się do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu cywilnego.W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania kwoty 30.747,50 zł za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne i nałożenia obowiązku jej zwrotu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:1) art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.ś.r.;2) art. 30 ust. 2 pkt 4 u.ś.r. poprzez jego pominięcie;3) art. 7 k.p.a., przepisów k.p.a. dotyczących dowodów, zasady prawdy obiektywnej i prawa do rzetelnego procesu;4) art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia;5) art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, brak analizy odwołania od decyzji, błędną interpretację pisma informacyjnego z 28 września 2023 r. C. Centrum Świadczeń;6) art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie odpowiedniej wykładni prawa, tj. art. 30 u.ś.r. i art. 63 u.ś.w., co stanowi naruszenie zasady praworządności i doprowadziło do wydania decyzji niezgodnej z prawem;7) art. 104 § 2 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów Skarżącej w odwołaniu od decyzji i pominięcie tych zarzutów, co doprowadziło do błędnej interpretacji i błędnej oceny świadomości Skarżącej;8) art. 104 § 2 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do dokumentu wskazanego przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji;9) art. 409 – art. 411 kodeksu cywilnego poprzez pominięcie tych przepisów.Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w zaskarżonym zakresie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w części utrzymanej w mocy przez Organ odwoławczy. Nadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi Skarżąca podkreśliła, że wydane w jej sprawie decyzje są wadliwe. W szczególności powołała się na zaświadczenie z C. Centrum Świadczeń z 6 grudnia 2024 r., iż prawo do świadczenia pielęgnacyjnego wygasło dopiero z dniem 1 grudnia 2024 r. W przypadku Skarżącej do końca listopada 2024 r. nie zaistniały zatem okoliczności powodujące ustanie, zawieszenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, nie nastąpiło zmniejszenie jego wysokości ani wstrzymanie jego wypłaty. Świadczenie wspierające przyznawane jest osobie niepełnosprawnej, a świadczenie pielęgnacyjne – opiekunowi. Zatem są to dwa różne świadczenia, wypłacane różnym osobom. Skarżąca nie była świadoma, że świadczenie pielęgnacyjne mogłoby podlegać zwrotowi. Skarżąca nie została prawidłowo pouczona, w sposób jasny i zrozumiały, iż świadczenie pielęgnacyjne może podlegać zwrotowi. Nadto Skarżąca nie pobierała dwóch świadczeń. Środki, które otrzymała do listopada 2024 r. zostały wydane na leki, jedzenie, ubrania i rehabilitację. Skarżąca nie przypuszczała, że jej matka otrzyma świadczenie wspierające z mocą wsteczną od 23 stycznia 2024 r.Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.W piśmie procesowym z 5 września 2025 r. Skarżąca podtrzymała wszystkie swoje zarzuty zawarte w skardze.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.").Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie jest dotknięty uchybieniami w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie.W rozpoznawanej sprawie kluczową kwestią dla oceny zgodności z prawem wydanych decyzji jest ustalenie, czy organy prawidłowo uznały, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone Skarżącej za okres od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r. w kwocie 30.747,50 zł stanowi nienależnie pobrane świadczenie rodzinne.Zakreślając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2024 r. weszły w życie przepisy u.ś.w., które zmieniły zasady przyznawania wsparcia opiekunom osób niepełnosprawnych. Świadczenie pielęgnacyjne od 1 stycznia 2024 r. jest przyznawane wyłącznie opiekunom osób niepełnosprawnych do ukończenia 18 roku życia. Natomiast dla niepełnosprawnych osób pełnoletnich przewidziane jest świadczenie wspierające, z którego osoby takie mają w założeniu ustawodawcy finansować koszty opieki.Ustalenie prawa do świadczenia wspierającego oraz jego wypłata następują na wniosek osoby, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub osoby upoważnionej do jej reprezentowania. Wniosek składa się nie wcześniej niż w miesiącu, w którym decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia stała się ostateczna. Wniosek składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 9 ust. 1-3 u.ś.w.). Przyznanie przez ZUS świadczenia wspierającego nie wymaga wydania decyzji; taką decyzję ZUS wydaje tylko w przypadkach odmowy przyznania świadczenia wspierającego, uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia wspierającego oraz nienależnie pobranego świadczenia wspierającego (art. 13 ust. 1 i 4 u.ś.w.). Prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Jeżeli w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, zostanie złożony wniosek, prawo do świadczenia wspierającego ustala się od miesiąca, w którym złożono wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia (art. 26 ust. 1- 2 u.ś.w.).Rozdział 7 u.ś.w. reguluje przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy. Stosownie do art. 63 ust. 6 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym (u.ś.r.), albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego. Wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, podlega wstrzymaniu, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 9 u.ś.w.). Zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 11 u.ś.w. za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające.Z powyższych przepisów wynika, że świadczenie wspierające oraz świadczenie pielęgnacyjne są świadczeniami konkurencyjnymi. W przypadku przyznania świadczenia wspierającego osobie z niepełnosprawnością, opiekunowi tej osoby nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. W sytuacji gdy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego zostanie złożony w okresie pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, do którego prawo zostało ustalone w trybie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., to skutkować to winno wstrzymaniem wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Zaś świadczenie pielęgnacyjne wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające jest świadczeniem pielęgnacyjnym nienależnie pobranym. Opiekun osoby z niepełnosprawnością będzie zatem zobowiązany do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli otrzymywał świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który przyznano osobie z niepełnosprawnością świadczenie wspierające. Regulacja art. 63 ust. 11 u.ś.w. zawiera kolejną - w stosunku do art. 30 ust. 2 u.ś.r. - podstawę ustalenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 1, pkt 4 u.ś.r. nie są zatem zasadne - podstawą żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego wypłaconego za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, jest art. 63 ust. 11 u.ś.w., a nie przepisy art. 30 ust. 2 pkt 1-5 u.ś.r.W rozpoznawanej sprawie bezsporne są ustalenia faktyczne, z których wynika, że Skarżąca na podstawie decyzji Kolegium z 7 kwietnia 2022 r. ze zm. w okresie od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką. Przyznane Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego zostało uchylone ostateczną decyzją Prezydenta z 6 grudnia 2024 r. w związku z wnioskiem Skarżącej z 2 grudnia 2024 r. o wstrzymanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Wniosek o świadczenie wspierające został złożony przez pełnomocnika osoby niepełnosprawnej 8 listopada 2024 r., zaś 25 listopada 2024 r. ZUS przyznał matce Skarżącej świadczenie wspierające na okres od 23 stycznia 2024 r. do 31 stycznia 2031 r. Skarżąca nie kwestionuje, że przyznane jej matce świadczenie wspierające, należne za okres od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r., zostało wypłacone.Wbrew stanowisku Skarżącej, która twierdzi, że nie została pouczona i nie miała świadomości, iż świadczenie pielęgnacyjne może podlegać zwrotowi, należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się kierowane do Skarżącej pismo C. Centrum Świadczeń z 28 września 2023 r. Pismo to zawiera informacje dotyczące obowiązujących od dnia 1 stycznia 2024 r. zmian w zasadach przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego oraz informacje o nowo wprowadzanym świadczeniu wspierającym. W treści pisma zawarto między innymi pouczenia, z których wynika, że:- "świadczenia opiekuńcze, przyznane na zasadach dotychczasowych, nie przysługują jeśli osoba wymagająca opieki będzie miała przyznane prawo do świadczenia wspierającego (art. 63 ust. 6 u.ś.w.)";- "uznanie za nienależnie pobrane świadczenia: świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, zasiłku dla opiekuna, wypłacone opiekunowi za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, będą podlegać zwrotowi wraz z odsetkami przez opiekuna"- "osoba z niepełnosprawnościami, składając w ZUS wniosek o świadczenie wspierające będzie mogła zdecydować od jakiego miesiąca chce mieć przyznane przez ZUS świadczenie wspierające, dzięki czemu może nie dopuścić do sytuacji otrzymania świadczenia wspierającego za ten sam okres, za który jej opiekun otrzymał w gminie świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy lub zasiłek dla opiekuna i tym samym uniknąć sytuacji powstania nienależnych świadczeń po stronie opiekuna".Powyższe pismo zostało doręczone w siedzibie C. Centrum Świadczeń do rąk syna Skarżącej 2 października 2023 r. w związku z upoważnieniem udzielonym synowi przez Skarżącą 2 października 2023 r. Pouczenia zostały sformułowane w sposób jasny i czytelny. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do uznania, że Skarżąca nie była w stanie prawidłowo odczytać i zrozumieć treści ww. pouczeń. Z akt sprawy nie wynika również, aby pobierając świadczenie pielęgnacyjne w spornym okresie Skarżąca nie miała wiedzy o tym, że jej matka podjęła działania zmierzające do uzyskania świadczenia wspierającego, w szczególności uzyskała decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia. Nadto z pisma z 5 września 2025 r. stanowiącym replikę do odpowiedzi na skargę wynika, że Skarżąca pomagała matce w składaniu elektronicznego wniosku o świadczenie wspierające. Wypełniając zaś wniosek o przyznanie świadczenia wspierającego osoba niepełnosprawna bądź jej pełnomocnik miał możliwość wyboru daty przyznania tego świadczenia. Wobec powyższego, celem uniknięcia nienależnego pobrania świadczenia przez opiekuna, podopieczny lub jego pełnomocnik mógł zdecydować, aby świadczenie wspierające było przyznane dopiero począwszy od miesiąca, w którym składa wniosek o jego przyznanie, dzięki czemu nie otrzymałby wyrównania za wcześniejszy okres, w którym jego opiekun pobierał świadczenie pielęgnacyjne.W tych okolicznościach przyjąć należy, że Skarżąca miała świadomość, że świadczenie pielęgnacyjne wypłacone jej za okres, za który jej matka otrzymała świadczenie wspierające, podlega zwrotowi jako świadczenie nienależnie pobrane. Z przywołanego przez Skarżącą zaświadczenia C. Centrum Świadczeń z 6 grudnia 2024 r. wynika jedynie to, że Skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne nieprzerwanie od 18 października 2021 r. do 30 listopada 2024 r. w związku z opieką nad matką, a prawo do świadczenia wygasło 1 grudnia 2024 r. w związku z uzyskaniem prawa do świadczenia wspierającego. W świetle art. 63 ust. 11 u.ś.w. dla uznania świadczenia pielęgnacyjnego jako nienależnie pobranego nie jest wymagane wcześniejsze uchylenie decyzji przyznającej to świadczenie. Za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne uważa się bowiem świadczenie wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające.W konsekwencji należy uznać, że Kolegium, stosownie do art. 63 ust. 6 i ust 11 u.ś.w., prawidłowo uznało, że wypłacone Skarżącej w okresie od 23 stycznia 2024 r. do 30 listopada 2024 r. świadczenie pielęgnacyjne stanowi świadczenie nienależnie pobrane i zobowiązało Skarżącą do jego zwrotu. Kolegium prawidłowo także uznało, że nie było podstaw do naliczania ustawowych odsetek od kwoty pobranego nienależnie świadczenia pielęgnacyjnego. Brak bowiem przepisu, który dawałby organowi możliwość orzeczenia w drodze decyzji o obowiązku uiszczenia odsetek. Jedynie od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1-3 i 5 u.ś.r., naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 30 ust. 2b u.ś.r.).Powoływanie się na art. 409 - art. 411 kodeksu cywilnego nie jest zasadne bowiem ani przepisy u.ś.w. ani u.ś.r. nie odwołują się do odpowiedniego stosowania ww. przepisów. Przesłanki zastosowania instytucji nienależnego świadczenia na gruncie kodeksu cywilnego i instytucji nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych są względem siebie niezależne i rozłączne. Nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 2 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 63 ust. 6, 9 i 11 u.ś.w., ani też innych przepisów w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.