Wyrok - II SA/Rz 861/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie - z dnia 25 listopada 2025
Teza
Oddalono skargę. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr N-VI.7581.2.3.2025 w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - oddala skargę - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. W. (dalej: Skarżąca) jest decyzja WojeOddalono skargę. Nieruchomości, Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr N-VI.7581.2.3.2025 w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - oddala skargę - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi J. W. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Woje
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 listopada 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Przewodniczący
Jolanta Kłoda-Szeliga
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi J. W. (dalej: Skarżąca) jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: Wojewoda, Organ odwoławczy lub Organ II instancji) z 15 kwietnia 2025 r. nr N-VI.7581.2.3.2025, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: Starosta lub Organ I instancji) z 5 lutego 2025 r. nr [...], udzielającą A. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: Inwestor) zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1000 ha, która ograniczona została w sposobie korzystania decyzją Starosty z 11 grudnia 2024 r. nr [...].Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach.Wyżej opisaną decyzją z 11 grudnia 2024 r. Starosta ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,1000 ha, stanowiącej zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] własność Skarżącej, poprzez udzielenie Inwestorowi zezwolenia na zajęcie tej nieruchomości w celu realizacji inwestycji polegającej na budowie linii kablowej SN 15 kV z kanalizacją teletechniczną i światłowodem, w ramach realizacji inwestycji celu publicznego pn.: [...]. Powyższa decyzja Starosty została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody z 28 stycznia 2025 r. nr [...].Na wniosek Inwestora z 12 grudnia 2024 r., decyzją z 5 lutego 2025 r. nr [...] Starosta udzielił Inwestorowi zgody na niezwłoczne zajęcie tej nieruchomości, w zakresie zgodnym z decyzją własną z 11 grudnia 2024 r., opatrzoną rygorem natychmiastowej wykonalności. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 124 ust. 1a w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm. dalej: u.g.n.) oraz art. 108, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. dalej: K.p.a.).Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.Po rozpoznania odwołania Wojewoda, opisaną na wstępie decyzją z 15 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji, wskazując, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art 124 ust. 1a u.g.n. jest możliwe wtedy, gdy wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, w obrocie prawnym znajduje się decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, a ponadto występują okoliczności uzasadniające natychmiastowe działanie w rozumieniu art. 108 K.p.a. lub istnieje ważny interes gospodarczy przemawiający za niezwłocznym zajęciem.W ocenie organu warunki te zostały spełnione w niniejszej sprawie. W obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty z 11 grudnia 2024 r., która ogranicza sposób korzystania z działki nr [...] i jednocześnie potwierdza, że planowana inwestycja realizuje cel publiczny. W ocenie Organu II instancji spełniona została także przesłanka dotycząca konieczności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie art. 108 § 1 K.p.a. i art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzję o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydaje się, jeżeli zachodzi konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony lub ważny interes gospodarczy. Wskazane w art. 108 § 1 K.p.a. okoliczności oraz przesłanka ważnego interesu nie muszą wystąpić łącznie. Wystąpienie choć jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.Wojewoda wskazał, że w niniejszej sprawie Starosta ustalił, że wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadnione jest ważnym interesem społecznym i gospodarczym gdyż, jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja spowoduje istotną poprawę niezawodności i jakości zasilania w energię elektryczną całego obszaru inwestycji. Budowa odcinka nowej linii pozwoli na zwiększenie możliwości zaopatrzenia w energię elektryczną. Bezpieczniejszy zaś jej przesył w sposób zdecydowany zwiększy bezawaryjność istniejącej sieci energetycznej. W przypadku braku wykonania planowanej inwestycji możliwe są przeciążenia istniejących połączeń energetycznych i wystąpienie przerw w dostawie energii elektrycznej. Inwestor na potwierdzenie występowania przerw w dostawie energii dołączył wykaz awarii linii SN (15 KV) [...] w latach 2015-2024. Wykaz został sporządzony przez A. S.A. [...] na potrzeby postępowania dla potwierdzenia konieczności pilnego wykonania modernizacji linii 15 kV [...]. Inwestor we wniosku wskazał, iż dołączony wykaz potwierdza występowanie awarii pozbawiających zasilania jednorazowo do ok. 10 000 odbiorców o długości przerw w dostawie energii elektrycznej do 926 min (ponad 15 godzin braku zasilania dla 1 214 odbiorców w okresie zimowym, tj. styczniu 2023 r.), które spowodowane były działaniem żywiołów i złym stanem technicznym linii SN. Wykaz ten zawiera również znaczną ilość istotnych awarii o czasie trwania poniżej 3 sekund (spowodowanych awaryjnym zadziałaniem automatyki SPZ), które to przerwy wielokrotnie po sobie następujące w krótkich odstępach czasu (poniżej 1 sek.) mogą skutkować bardzo gwałtownymi uciążliwymi przerwami w pracy urządzeń i uszkodzeniem sprzętu elektronicznego, w tym też mogą powodować uszkodzenie pracujących urządzeń, takich jak systemy ogrzewania, komputery, systemy alarmowe, linie produkcyjne, falowniki, itp.W ocenie organu odwoławczego, umożliwienie Inwestorowi niezwłocznego zajęcia przedmiotowej nieruchomości uzasadnione jest wystąpieniem przesłanek związanych z interesem społecznym oraz ważnym interesem gospodarczym, wyrażających się w konieczności zapewnienia pokrycia zapotrzebowania oraz ciągłości dostaw energii elektrycznej dla zasilanych za ich pośrednictwem obecnych i przyszłych odbiorców na znacznym obszarze oraz dostosowania sieci elektroenergetycznej do potrzeb rozwoju sektora energetyki.W ocenie Wojewody zarzuty odwołania okazały się one bezzasadne.W skardze do WSA na powyższą decyzję, Skarżąca zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych, które w jej ocenie, miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazała, że niesłusznie uznano, iż realizacja inwestycji stanowi wyjątkowo ważny interes gospodarczy państwa. Jej zdaniem zakres przedsięwzięcia nie pozwala na zakwalifikowanie go jako inwestycji celu publicznego o takim charakterze, a nadanie mu rangi strategicznej dla bezpieczeństwa energetycznego jest nieuzasadnione i sprzeczne z materiałem dowodowym. Podkreśliła, że istniejąca linia energetyczna w relacji [...] już teraz zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa energetycznego lokalnego obszaru. Zakwestionowała również powielenie twierdzeń Inwestora o złym stanie technicznym linii [...]. Zwróciła uwagę, że ustalenie to nie wynika z materiału dowodowego i pozostaje w sprzeczności z informacjami znanymi organowi z urzędu, gdyż linia ta od wielu lat funkcjonuje prawidłowo i bez istotnych przerw w dostawach energii. Zdaniem Skarżącej odmienna ocena opiera się wyłącznie na prywatnym dokumencie Inwestora, który jest zainteresowany uzyskaniem decyzji, a sama inwestycja pozostaje obojętna dla lokalnej społeczności. W konsekwencji, zdaniem Skarżącej, Organ odwoławczy bezpodstawnie uznał, że istnieją przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności.Ponadto Skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie:- art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu na etapie postępowania odwoławczego całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;- art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na nie zawarciu w treści decyzji wszystkich jej niezbędnych i ustawowo koniecznych elementów, mianowicie braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kompleksowej oceny zgormadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza w zakresie przyczyn zaniechania wezwania Inwestora do uzupełnienia wniosku z 12 grudnia 2025 r., poprzez przedłożenie organowi prowadzącemu postępowanie stosownej dokumentacji, niebędącej dokumentacją prywatną - sporządzoną na potrzeby niniejszego postępowania, świadczącej o tym, że wydanie decyzji Organu I instancji byłoby uzasadnione ważnym interesem gospodarczym Inwestora, niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź umotywowane innym interesem społecznym lub wyjątkowo ważnym interesem Inwestora, w sytuacji, gdy uwzględnienie przedmiotowych kwestii w korelacji z zapadłym rozstrzygnięciem na gruncie obu postępowań stanowiło obowiązek organów prowadzących postępowanie, który zostać powinien wykonany kierując się koniecznością zachowania jedności decyzji w znaczeniu materialnym i formalnym, zaś nie zawarcie tych kwestii przyczyniło się do niespełnienia przez organ I instancji dyrektywy ujętej w art. 9 K.p.a., a to należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, i tym samym wadliwości zaskarżonych decyzji;- art. 108 § 1 zd. drugie K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez organy prowadzące postępowanie wydania postanowienia zawierającego żądanie udzielenia przez Inwestora w terminie 7 dni udzielenia na rzecz Skarżącej zabezpieczenia pieniężnego w kwocie nie mniejszej jak 50 000 zł. w sytuacji, gdy w przedmiotowych okolicznościach istniała i istnieje nadal możliwość naruszenia jej interesów w kontekście udzielenia Inwestorowi zezwolenia na niezwłoczne zajęcie działki nr [...] i podjęcia się na niej robót budowlanych, które - w razie ich przeprowadzenia - wysoce utrudnią przywrócenie działki nr [...] do stanu poprzedniego, nadto przyjęcie przez organ odwoławczy, że Skarżąca nie legitymuje się ważnym interesem, na podstawie którego mogłoby jej zostać udzielone zabezpieczenie.W oparciu o wyżej sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Postanowieniem z 8 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 861/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, jedynie wtedy gdy dotknięte są wadami w postaci: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja naruszała prawo.Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z tym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.Przepis art. 108 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dwiema decyzjami - pierwotną ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości i dokonywanie tam określonych prac oraz kolejną - pozwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, której wydanie musi być uzasadnione wystąpieniem przesłanek podanych w ww. przepisach. Decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Z brzmienia powołanych przepisów wynika bowiem, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o zobowiązaniu do udostępnienia nieruchomości. Tak więc podjęcie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzedzone musi być stwierdzeniem, że w obrocie prawnym istnieje wydana wcześniej decyzja zobowiązująca właściciela (lub użytkownika wieczystego bądź osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości) do udostępnienia nieruchomości.W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie jest kwestionowane, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości istnieje w obrocie prawnym. Jak wyżej wspomniano, decyzją z 11 grudnia 2024 r. Starosta ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność Skarżącej, a Wojewoda, ostateczną decyzją z 28 stycznia 2025 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 2 lipca 2025r. w sprawie II SA/Rz 366/25 oddalił skargę wniesioną przez Skarżącą na decyzję Wojewody – wyrok nie jest prawomocny.Wobec rozstrzygnięcia o legalności wyżej wskazanych decyzji w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należało jedynie, czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.).Podstawowym celem decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest zapewnienie inwestorowi możliwości niezwłocznego zajęcie nieruchomości w celu zapewnienia możliwości kontynuowania procesu inwestycyjnego, gdy na podstawie art. 124 ust. 1 ww. ustawy wprawdzie wydano decyzję, ale nie podlega ona jeszcze wykonaniu. W konsekwencji, natychmiastowo wykonalna decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości umożliwia inwestorowi bezpośrednie przystąpienie do realizacji prac objętych zakresem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2024 r. II OSK 2559/21).Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również ważny interes gospodarczy, o którym mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11).Sąd nie miał wątpliwości, że wnioskodawca w kontrolowanym przypadku realizował cel publiczny. Jak słusznie wskazały organy administracji publicznej, realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych okolicznych miejscowości.W niniejszej sprawie organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonej decyzji było uzasadnione zarówno interesem społecznym jak i ważnym interesem gospodarczym Inwestora.Analizowana w sprawie inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrost bezpieczeństwa jej dostaw. Opisane powyżej zamierzenie inwestycyjne ma zapewnić bezpieczeństwo energetyczne poprzez wykluczenie zagrożenia przerwaniem dostaw energii elektrycznej, na przykład wskutek awarii wyeksploatowanej już linii energetycznej, czy też wskutek siły wyższej np. warunków pogodowych. Należy podkreślić, że obecny rozwój gospodarczy i cywilizacyjny naszego kraju powoduje zwiększone zapotrzebowanie na energię elektryczną, co w rezultacie skutkuje koniecznością rozwoju infrastruktury energetycznej. Znanym powszechnie faktem jest to, że infrastruktura energetyczna w kraju jest w znacznym stopniu wyeksploatowana i wymaga modernizacji, gdyż nie nadąża za zwiększającymi się potrzebami odbiorców.Odnosząc się zatem do zarzutów skargi należy podkreślić, że w ocenie Sądu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie jest zasadne mnożenie wymagań dowodowych w celu wykazania przez Inwestora, że przebudowa/modernizacja tej konkretnej sieci energetycznej spełnia przesłankę ważnego interesu Inwestora oraz interesu społecznego. Z danych przedstawionych przez Inwestora wraz z wnioskiem, wynika bowiem wyraźnie znaczna ilość awarii, które miały miejsce na istniejącej linii energetycznej, co bezpośrednio prowadzi do wniosku, że przebudowa tej linii – gwarantująca niezakłócony dostęp do energii elektrycznej – jest zarówno w interesie gospodarczym Inwestora jak i w interesie odbiorców tj. w interesie społecznym. Celem inwestycji jest bowiem zaspokojenie istotnych potrzeb społecznych i gospodarczych regionu, poprzez zapewnienie odbiorcom nieprzerwanych dostaw energii elektrycznej tj. zwiększenie bezpieczeństwa tychże dostaw poprzez poprawę kondycji istniejącej linii.Zaakcentowana w treści skargi subiektywna ocena Skarżącej, dotycząca braku potrzeby modernizacji istniejącej linii, wobec realizowanych stale dostaw energii elektrycznej – musi zostać oceniona jako niemiarodajna dla ustaleń w sprawie. Zarówno bowiem w interesie Inwestora jak i w interesie społecznym leży nie tylko zasadnicza realizacja dostaw energii w regionie, ale przede wszystkim wysoka pewność tychże dostaw i jakość świadczonych usług, wynikająca również z mniejszej podatności instalacji na awarie z różnych źródeł. Skoro zatem Inwestor, planujący modernizację istniejącej instalacji, odwołuje się do znacznej ilość zaistniałych już awarii, pozbawiających dostaw energii elektrycznej znaczną liczbę odbiorców, to logicznym jest wniosek, że brak modernizacji istniejącej linii pogorszy jedynie pewność realizowanych w przyszłości dostaw, mogąc doprowadzić do poważnych negatywnych skutków zarówno dla odbiorców jak i dla dostawcy energii. W interesie społecznym jest zatem przeciwdziałanie możliwym do przewidzenia istotnym problemom, a nie jedynie reagowanie na problemy już zaistniałe. Samo przekonanie odbiorcy energii elektrycznej o stałym i niezakłóconym realizowaniu bieżących dostaw, nie dowodzi braku potrzeby modernizacji istniejącej linii energetycznej. Wobec tego, w ocenie Sądu zasadnym jest wniosek organów o zaistnieniu w przedmiotowej sprawie zarówno istotnego interesu inwestora jak i interesu społecznego.Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa interes społeczny w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego winien być przedkładany ponad interes właściciela nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 987/07). Stwierdzić zatem należy, że interes społeczny stanowi wystarczającą przesłankę do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości.W ocenie Sądu podniesiony w treści skargi zarzut naruszenia art. 7, art. 77 §1 i art. 8 K.p.a. tj. niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego i nie dość dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie jest zarzutem zasadnym, gdyż dla wykazania przesłanki istotnego interesu społecznego w przedmiotowej sprawie, wystarczającym jest wskazanie znaczącej liczby awarii linii elektrycznej, co uzasadnia wniosek o pogarszającym się sukcesywnie jej stanie technicznym, mogącym w przyszłości zagrażać niezwykle istotnym interesom odbiorców. Nie jest również zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 107§1 ust. 6 i art. 108 §1 K.p.a. Organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki ważnego interesu gospodarczego, jak i interesu społecznego, a przedstawiona przez organy argumentacja nie budzi zastrzeżeń Sądu. Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania, a podniesione w skardze w zarzuty i argumenty nie podważyły zasadności podjętej decyzji.Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.. oddalił skargę.