Wyrok - II SA/Wa 635/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 10 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniemUchylono zaskarżone postanowienie. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem
Data orzeczenia
10 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Maciejuk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie "art. 61a § 1 pkt 1" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, powoływanej dalej jako k.p.a.), jak wskazał, "po rozpatrzeniu złożonego przez K. J. wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego", odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...].Organ powołał się następnie na dwa prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1019/09 i uznał, że w związku z faktem, iż sprawa stanowiła już przedmiot dwóch prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, które nie dopatrzyły się znamion rażącego naruszenia prawa, należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie na podstawie art. 61a k.p.a.K. J. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu. Jego zdaniem, brak było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (a nie jak wskazał organ postanowienia). W szczególności podstawy takiej nie stanowią powoływane przez organ orzeczenia sądów administracyjnych.W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił dodatkowo argumentację związaną z uprawnieniem do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.W pismach procesowych z dnia [...] czerwca 2025 r. oraz z dnia [...] listopada 2025 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz rozwinął argumentację przedstawianą na jego poparcie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga zasługuje na uwzględnienie.W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego.Sentencja zaskarżonego postanowienia oraz treść jego uzasadnienia nie pozwala bowiem na jednoznaczne ustalenie treści rozstrzygnięcia organu i jego podstawy prawnej, a także nie wyjaśnia motywów, którymi kierował się organ, wydając swoje postanowienie.Po pierwsze, jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem K. J. z dnia [...] grudnia 2024 r., w którym zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o uchylenie ostatecznej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], powołując się na swój słuszny interes oraz interes społeczny.Tymczasem postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności "postanowienia" Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Organ nieprawidłowo określił zatem zarówno tryb, w którym złożony został wniosek, jak i przedmiot tego wniosku. O ile błędne oznaczenie przedmiotu postępowania jako "postanowienie" może zostać uznane za oczywistą omyłkę pisarską, pozostającą bez istotnego wpływu na wynik sprawy, to wskazanie przez organ, że odmawia wszczęcia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego, podczas gdy wniosek strony dotyczył uchylenia decyzji ostatecznej, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, jaki był przedmiot postępowania w tej sprawie.Po drugie, należy zauważyć, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie powołał się na żadne przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące prowadzenie postępowania w trybach nadzwyczajnych, co również uniemożliwia ustalenie, czy organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.), czy też w sprawie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej (art. 154 lub art. 155 k.p.a.). Ponadto, jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał "art. 61a § 1 pkt 1" k.p.a., podczas gdy art. 61a § 1 k.p.a. nie jest podzielony na żadne jednostki redakcyjne.Po trzecie, organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ograniczył się do stwierdzenia, że "sprawa" stanowiła przedmiot dwóch prawomocnych orzeczeń sądowych, w których nie dopatrzono się znamion rażącego naruszenia prawa. Pomijając fakt, że organ powołał błędną sygnaturę wyroku WSA w Krakowie (III SA/Kr 1019/08 zamiast III SA/Kr 1018/08), bowiem powyższe może być uznane za oczywistą omyłkę pisarską, to należy zauważyć, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób powołane judykaty uniemożliwiają merytoryczne prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie. Trzeba podkreślić, że w żadnym z powołanych przez organ wyroków sądy administracyjne nie kontrolowały decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], zaś wyrok WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 zapadł przed dniem wydania tejże decyzji. Argumentacja organu w tym zakresie pozostaje zatem niezrozumiała.Podsumowując, należało stwierdzić, że opisany powyżej sposób sfomułowania sentencji postanowienia, jak i jego uzasadnienia skutkuje tym, że w istocie zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej, bowiem z jego treści nie wynika ani przedmiot rozstrzygnięcia ani jego motywy.Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni powyższe uwagi Sądu i przede wszystkim weźmie pod uwagę treść wniosku skarżącego inicjującego nadzwyczajny tryb postępowania w tej sprawie, a następnie uzasadni swoje rozstrzygnięcie w sposób umożliwiający poznanie stronie postępowania i ewentualnie również sądowi administracyjnemu motywów, którymi kierował się organ.Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy.. nie jest podzielony na żadne jednostki redakcyjne.Po trzecie, organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ograniczył się do stwierdzenia, że "sprawa" stanowiła przedmiot dwóch prawomocnych orzeczeń sądowych, w których nie dopatrzono się znamion rażącego naruszenia prawa. Pomijając fakt, że organ powołał błędną sygnaturę wyroku WSA w Krakowie (III SA/Kr 1019/08 zamiast III SA/Kr 1018/08), bowiem powyższe może być uznane za oczywistą omyłkę pisarską, to należy zauważyć, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił, w jaki sposób powołane judykaty uniemożliwiają merytoryczne prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie. Trzeba podkreślić, że w żadnym z powołanych przez organ wyroków sądy administracyjne nie kontrolowały decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], zaś wyrok WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1032/08 zapadł przed dniem wydania tejże decyzji. Argumentacja organu w tym zakresie pozostaje zatem niezrozumiała.Podsumowując, należało stwierdzić, że opisany powyżej sposób sfomułowania sentencji postanowienia, jak i jego uzasadnienia skutkuje tym, że w istocie zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli sądowej, bowiem z jego treści nie wynika ani przedmiot rozstrzygnięcia ani jego motywy.Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni powyższe uwagi Sądu i przede wszystkim weźmie pod uwagę treść wniosku skarżącego inicjującego nadzwyczajny tryb postępowania w tej sprawie, a następnie uzasadni swoje rozstrzygnięcie w sposób umożliwiający poznanie stronie postępowania i ewentualnie również sądowi administracyjnemu motywów, którymi kierował się organ.Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z2024 r., poz. 935 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy.