sygn. II SA/Bk 1038/25 15 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Wyrok - II SA/Bk 1038/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 15 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A.T. i A.T1. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr AB-II.7840.5.16.2024.MM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sOddalono skargę. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A.T. i A.T1. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr AB-II.7840.5.16.2024.MM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala s
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna opłata za szczególne korzystanie z wód kontrola decyzji administracyjnej odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
odwołujący
Data orzeczenia 15 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący Anna Bartłomiejczuk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), Protokolant specjalista Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A.T. i A.T1. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr AB-II.7840.5.16.2024.MM w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

UZASADNIENIE
Wnioskiem z 29 marca 2024 r., zmodyfikowanym pismem z 10 lipca 2024 r., S. sp. j. w B. (dalej: "Spółka" lub "inwestor") zwróciła się do Starosty Powiatu Białostockiego o pozwolenie na budowę budynku produkcyjnego z częścią biurowo-socjalną wraz z zewnętrzną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, sanitarnej, elektroenergetycznej oraz muru oporowego po granicy z działką nr [...] oraz podziemnego szczelnego zbiornika na wody opadowe V=36 m3 w zabudowie produkcyjnej, na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w C. Wraz z wnioskiem inwestor złożył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz trzy egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego dotyczące ww. zamierzenia budowlanego.Zawiadomieniem z 6 maja 2024 r. Starosta poinformował o wszczęciu w dniu 29 marca 2024 r. na wniosek Spółki postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Organ ustalił, że stronami postępowania są m.in. A. T. i A. T.1 – współwłaściciele działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej nr [...].Postanowieniem z 6 maja 2024 r. nr AR.6740.2.1.18.2024, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2023r., poz. 682 ze zm.; dalej: p.b.) Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej przez:1) przedłożenie ostatecznej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej – zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. i art. 11 ust. 4 ustawy z 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1161; dalej: "u.o.g.r.l.");2) przedłożenie ostatecznej decyzji zezwalającej na lokalizację projektowanego zjazdu z drogi publicznej powiatowej (nr działki [...]) – zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. i art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320; dalej: "u.d.p.");3) ostatecznej decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym zezwalającej na odprowadzenie wód opadowych z projektowanego budynku do projektowanych skrzynek rozsączających, następnie do ziemi – zgodnie z art. 389 pkt 6 i art. 390 ust. 3 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2013 r., poz. 1478 ze zm.; dalej: "p.w.");4) wykazanie zapewnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.) i przedłożenie uzgodnienia Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w związku z możliwością wystąpienia na terenie inwestycji urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (drenowanie), które mogą kolidować z projektowaną inwestycją (w związku z art. 192 p.w.);5) wyjaśnienie kwestii obsługi komunikacyjnej samochodów ciężarowych zaopatrujących cześć produkcyjną, wskazanie miejsca postojowego dla tych samochodów – zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 3 p.b.;zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b.,6) doprowadzenia projektu zagospodarowania terenu do zgodności z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. dalej: "warunki techniczne") w kontekście zachowania wymaganej odległości projektowanych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy z działką nr [...];7) przedłożenie charakterystycznych przekrojów przez teren (ze wskazaniem ukształtowania terenu i rzędnych terenu na działkach sąsiednich) na wysokości działki sąsiedniej nr [...] – zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1679 ze zm.; dalej: "rozporządzenie MR") oraz § 29 warunków technicznych- w terminie do 3 września 2024 r.Inwestor uzupełnił dokumentację projektową 10 lipca 2024 r., w tym:- załączył pismo Starosty z 3 kwietnia 2024 r. nr GKNIII.6124.5.47.2024, w którym wskazano, że wyłączenie z produkcji rolnej gruntów na obu działkach inwestycyjnych nastąpi z chwilą rozpoczęcia użytkowania innego niż rolnicze i nie wymaga uzyskania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.o.g.r.l.;- załączył ostateczną decyzję Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w Białymstoku z 27 marca 2024 r. nr ST.471.45.2024 zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr 1552B Choroszcz – Ruszczany – Rogówek- Rogowo – Pańki – droga 1535B, do działki nr [...] w C. na czas nieokreślony na podanych tam warunkach (sprostowaną postanowieniem z 5 kwietnia 2024 r.);- zrezygnował z wprowadzania wód opadowych do gruntu przez skrzynki rozsączające na rzecz odprowadzania wód opadowych do szczelnego zbiornika na wody opadowe, co wyeliminowało konieczność uzyskania pozwolenia wodnoprawnego;- załączył pismo Zastępcy Dyrektora Zarządu Zlewni w Białymstoku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 9 kwietnia 2024 r. nr BI.ZZI.0147.291.2024.AB informujące, że zgodnie z ewidencją urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów prowadzona przez Zarząd Zlewni w Białymstoku na podstawie art. 240 ust. 4 pkt 15 p.w. na działkach inwestycyjnych nie występują urządzenia melioracji wodnych, co nie wyklucza występowania na nich lub w ich sąsiedztwie urządzeń wodnych niebędących urządzeniami melioracyjnymi;- wyjaśnił, że nie posiada własnego transportu ciężarowego oraz że wszelkie dostawy będą realizowane w określonym terminie przez zewnętrzne usługi transportowe, w związku z czym nie przewiduje się parkowania aut ciężarowych na terenie inwestycji;- załączył pismo Burmistrza Choroszczy z 28 czerwca 2024 r. nr G-III.670.53.2024 wyjaśniające m.in., że działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej będącej drogą gminną (ul. [...]) przez działkę gminną nr [...] będącą ul. [...].;- dodał na rysunku TR1 przekrój terenowy 5-5.W dniu 22 lipca 2024 r. z aktami sprawy zapoznali się A. T. i A. T.1; tego samego dnia sformułowali zastrzeżenia do inwestycji. Wskazali, że realizują na swojej działce budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (obecnie w stanie surowym zamkniętym) na podstawie pozwolenia na budowę z grudnia 2023 r. Projektowana inwestycja Spółki spowoduje obniżenie wartości ich działki, wywołuje ryzyko zalewania wodami opadowymi i roztopowymi, zacienianie, przesłanianie, hałas, podniesienie terenu o 283 cm, zagrożenie pożarowe; zwrócili uwagę na wielkość projektowanego obiektu (1014 m2).Zastrzeżenia do projektowanej inwestycji wniosła także 23 lipca 2024 r. będąca stroną postępowania M. Z. (właścicielka działki nr [...]). Nie wyraziła zgody na inwestycję ze względu na: zacienienie na całej długości jej działki, zagrożenie zalewania wodami opadowymi (podważyła wydajność projektowanego szczelnego zbiornika na wody opadowe V=36 m3, przy powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej 283,71 m2 względem całej powierzchni 2082 m2) oraz uciążliwość hałasu przy cięciu i frezowaniu.Starosta wezwał inwestora do ustosunkowania się do zastrzeżeń, zaś postanowieniem z 23 lipca 2024 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej przez:1) przedłożenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na aktualnej mapie do celów projektowych (z uwzględnieniem budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]) – zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. oraz doprowadzenie projektu budowlanego do aktualności w tym zakresie;2) wykazanie zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego przez przedłożenie graficznej analizy nasłonecznienia i przesłaniania – zgodnie z § 13 i § 60 warunków technicznych; organ wyjaśnił, że brak jest graficznej analizy przesłaniania i zacieniania sporządzonej w odniesieniu do istniejącej i hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich nr [...], [...], [...] i [...] (w trakcie budowy);3) uzupełnienie części opisowej projektu zagospodarowania terenu o szczegółowe uzasadnienie podniesienia terenu na działkach inwestycyjnych – zgodnie z § 15 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia MR oraz art. 20 ust. 1 pkt 3 p.b.;4) uzupełnienie opisu projektu zagospodarowania terenu o informacje dotyczące odprowadzania wód opadowych z projektowanego budynku oraz sposobu ich zagospodarowania, w celu uniemożliwienia spływu na działki sąsiednie oraz na drogę publiczną; uzupełnienie części rysunkowej o informacje dotyczące kierunku spływu wód opadowych – zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MR oraz § 29 warunków technicznych;5) uzupełnienie projektu o informacje dotyczące rozwiązań projektowych zapewniających ochronę przed hałasem powstałym w trakcie realizacji oraz użytkowania projektowanego budynku; organ zobowiązał do podania właściwości akustycznych i odpowiednich parametrów tych czynników oraz zasięgu ich rozprzestrzeniania się – zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia MR oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e p.b.Inwestor uzupełnił dokumentacje projektową 15 września 2024 r..Ustosunkowując się do zarzutów państwa T. wskazał, że:- od strony działek nr [...] i [...] nie projektuje się szczelnych utwardzeń, natomiast zaprojektowano tereny zielone, a przy granicy szczelną podmurówkę/podwalinę ogrodzeniową zabezpieczającą przed ewentualnym przedostaniem się wód opadowych z terenów zielonych inwestora. Projektowany budynek będzie posiadał podłączenie rur spustowych do projektowanej kanalizacji deszczowej zakończonej zbiornikiem szczelnym na deszczówkę, systematycznie opróżnianym. W ocenie inwestora nie wystąpi ryzyko zalewania ww. działek, a projektowana kanalizacja deszczowa zapobiegnie potencjalnemu spływowi grawitacyjnemu z terenu inwestycji (w związku z naturalnym ukształtowaniem terenu);- analiza przesłaniania i zacieniania wskazuje, że spełnione są warunki techniczne;- inwestor będzie stosował atestowane maszyny dopuszczone do użytkowania, a projektowana przegroda ścienna na części produkcyjnej w postaci płyt warstwowych z rdzeniem z wełny mineralnej zapewni lepszą izolację akustyczną niż w standardowych halach, ponadto od strony ww. działek w ścianie hali produkcyjnej nie projektuje się otworów okiennych i drzwiowych;- podniesienie terenu inwestycji wynika z konieczności zaprojektowania równej posadzki w budynku oraz utwardzeń o małym spadku umożliwiającym poruszanie się na terenie inwestycji; stąd też wynika niwelacja terenu, który obecnie cechują duże spadki terenowe;- od strony ww. działek budynek zaprojektowano z elementów niepalnych (ocieplenie wełną, konstrukcja murowana bądź słupy żelbetowe), a projekt został uzgodniony z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych;- powierzchnia obiektu spełnia wymagania planu miejscowego.W odpowiedzi na zastrzeżenia M. Z. inwestor wskazał, że:- analiza przesłaniania i zacieniania wskazuje, że spełnione są warunki techniczne;- od strony działki nr [...] nie projektuje się szczelnych utwardzeń (między budynkiem a granicą działki), natomiast zaprojektowano tam tereny zielone, a przy granicy szczelną podmurówkę/podwalinę ogrodzeniową zabezpieczającą przed ewentualnym przedostaniem się wód opadowych z terenów zielonych inwestora. Projektowany budynek będzie posiadał podłączenie rur spustowych do projektowanej kanalizacji deszczowej zakończonej zbiornikiem szczelnym na deszczówkę, systematycznie opróżnianym. Zaprojektowane zaś utwardzenie od strony południowo-wschodniej na działce [...] posiada wpust drogowy podłączony do projektowanej kanalizacji deszczowej. Nie wystąpi ryzyko zalewania ww. działki, a projektowana kanalizacja deszczowa zapobiegnie potencjalnemu spływowi grawitacyjnemu z terenu inwestycji na ww. działkę (w związku z naturalnym ukształtowaniem terenu). Inwestor wyjaśnił, że obliczenia przeprowadzono dla deszczu miarodajnego 218 I/s*ha, podczas gdy niejednokrotnie do obliczeń przyjmowane są niższe wartości (130 lub 180 I/s*ha). Wyższą wartość zastosowano dla pewności, że projektowany system magazynowania wód deszczowych będzie skuteczny. Dodatkowo zaprojektowano zbiornik o większej objętości (36 m3) aniżeli wynika to z obliczeń (30 m3). Powierzchnia biologicznie czynna będzie zbierała jedynie wody opadowe bezpośrednio na nią padające, wszystkie inne (z utwardzeń i dachu) będą zbierane w systemie zamkniętym;- inwestor będzie stosował atestowane maszyny dopuszczone do użytkowania, a projektowana przegroda ścienna na części produkcyjnej w postaci płyt warstwowych z rdzeniem z wełny mineralnej zapewni lepszą izolacje akustyczną niż w standardowych halach, ponadto od strony ww. działki w ścianie hali produkcyjnej nie projektuje się otworów okiennych i drzwiowych.Decyzją z 30 września 2024 r. nr 1362 znak AR.6740.2.1.18.2024, sprostowaną postanowieniem z 25 października 2024 r., Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku produkcyjnego z częścią biurowo-socjalną (powierzchnia zabudowy 1014,05 m2, kubatura 7455 m3) wraz z zewnętrzną doziemną instalacją kanalizacji deszczowej, sanitarnej, elektroenergetycznej oraz muru oporowego po granicy z działką nr [...] oraz podziemnego szczelnego zbiornika na wody opadowe V=36 m3 w zabudowie produkcyjnej, na działkach nr [...], [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] C. - zgodnie z załącznikiem nr 1.Starosta ustalił, że przedłożony projekt budowlany zawiera wymagane prawem dokumenty (art. 33 ust. 2 p.b.). Obszar oddziaływania inwestycji, a tym samym i strony postępowania, ustalono w oparciu o analizę projektu zagospodarowania terenu oraz informacji zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym. Organ dokonał weryfikacji zgodności dokumentacji projektowej z wymaganiami ochrony środowiska oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 p.b.). Ustalił, że inwestycję zaprojektowano poza specjalnym obszarem ochronnym Natura 2000 oraz nie wymaga ona decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na terenie inwestycji obowiązuje uchwała Nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z 27 grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne (Dz. U. Woj. Podl. nr 4, poz. 70), zmieniona m.in. uchwałą nr XXVI/252/2014 Rady Miejskiej w Choroszczy z 30 września 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany planu w części określającej ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej (Dz. U. Woj. Podl. poz. 3506) – dalej łącznie zwanymi: "planem miejscowym". Działki inwestycyjne położone są na terenie o symbolu P,UR,UI,MN - przeznaczone pod tereny przemysłowe, usługi rzemieślnicze, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługi inne nieuciążliwe nieokreślone w planie miejscowym, dla których obowiązuje zasada utrzymania uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności w granicach własnej działki. Organ stwierdził, że zgodnie z informacją zawartą w projekcie zagospodarowania terenu, projektowany obiekt produkcyjny należy do drobnego przemysłu; będą w nim wykonywane elementy placów zabaw, głównie do inwestycji publicznych. Będzie to produkcja o niedużym natężeniu procesów produkcyjnych, a ilość produkowanych zestawów nie będzie masowa (jest to produkcja drobna - rzemieślnicza). Drugim obszarem działalności Spółki jest konserwacja i naprawa placów zabaw (z czego część prac przeprowadzana jest na terenie placów zabaw). Wobec powyższych ustaleń Starosta podsumował, że w jego ocenie projektowana inwestycja jest zgodna z przeznaczeniem terenu określonym w planie miejscowym pod symbolem Ul (usługi inne nieuciążliwe nieokreślone w planie miejscowym, dla których obowiązuje zasada utrzymania uciążliwości wynikającej z prowadzonej działalności w granicach własnej działki).Organ pierwszej instancji dalej ustalił, że teren projektowanej inwestycji nie jest objęty żadną formą ochrony konserwatorskiej oraz ocenił pozostałe przesłanki z art. 35 ust. 1 p.b., stwierdzając, że projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.Odnosząc się do zarzutów stron postępowania Starosta ocenił brak występowania ryzyka zalewania nieruchomości sąsiednich – z uwagi na projektowane rozwiązania (tj. brak szczelnych utwardzeń od strony działek nr [...], [...] i [...], kanalizacja deszczowa zakończona zbiornikiem szczelnym na wody opadowe o pojemności większej aniżeli wynikająca z obliczeń, szczelna podwalina przy granicy z ww. działkami oraz brak w tym obszarze szczelnych utwardzeń, wpust drogowy podłączony do kanalizacji deszczowej w utwardzeniu projektowanym od strony południowo-wschodniej). W ocenie organu planowane zagospodarowanie terenu przewiduje odprowadzanie wód opadowych projektowanego budynku do kanalizacji deszczowej zakończonej zbiornikiem szczelnym na deszczówkę, który wedle deklaracji inwestora będzie regularnie opróżniany, zaś od strony działek stron zaprojektowano teren biologicznie czynny ogrodzony podmurówką. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora i organu, że projekt opracowano zgodnie z przepisami, co zwalnia organ architektoniczno-budowlany ze szczegółowego badania projektu, poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 p.b.Organ zaakceptował jako zgodne z prawem wnioski projektanta dotyczące analizy przesłaniania i zacieniania nieruchomości sąsiednich. W odniesieniu do działki nr [...] wskazał, że przesłanianie nie wystąpi w odniesieniu do istniejącego na niej budynku w budowie (co świadczy o spełnieniu § 13 warunków technicznych). Zauważył przy tym, że przepis ten może mieć zastosowanie tylko do istniejącej zabudowy, bowiem tylko w stosunku do takiej jest możliwe przeprowadzenie konkretnych obliczeń (wskazał wyrok w sprawie II OSK 2522/23). Analizując dalej przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej Starosta stwierdził, że istnieje możliwość usytuowania hipotetycznej zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich, z zachowaniem wymogów § 271 ust. 1-7 i § 272 warunków technicznych, bowiem możliwe jest usytuowanie budynków z zachowaniem odległości 4 m od granicy działek oraz 8 m między budynkami. Z kolei usytuowanie hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich w odległości 4 m od granicy terenu inwestycyjnego nie powoduje zacieniania okien hipotetycznych budynków mieszkalnych. Analiza przesłaniania (rys. P1, P2, P3, P4) wykazała, że odległość projektowanego budynku w stosunku do hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich jest większa niż wysokość przesłaniania. Doprecyzowując w tym względzie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że: (-) w odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...]: wysokość przesłaniania dla części II kondygnacyjnej socjalno-biurowej wynosi 8,93 m, zatem przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 6 m przesłanianie nie nastąpi dla tego hipotetycznego budynku; wysokość przesłaniania dla części produkcyjnej wynosi 6,84 m, przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 2 m przesłanianie nie nastąpi dla tego hipotetycznego budynku (rys. PI); (-) w odniesieniu do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w budowie) na działce nr [...] wysokość przesłaniania (liczona od góry kalenicy) wynosi 13,84 m oraz 11,39 m (liczona od góry okapu), zatem przesłanianie dla tego budynku nie nastąpi (rys. P4); (-) w odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...] wysokość przesłaniania części produkcyjnej wynosi 7,99 m (liczona od góry okapu), przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 2 m przesłanianie nie nastąpi dla tego hipotetycznego budynku (rys. P2); (-) w odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...], wysokość przesłaniania części produkcyjnej wynosi 8,29 m (liczona od kalenicy), przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 3,5m przesłanianie nie nastąpi dla tego hipotetycznego budynku (rys. P3). Organ skonkludował, że biorąc pod uwagę gabaryty sąsiednich nieruchomości oraz poziom ich terenu, ustalono że mogą zostać swobodnie zagospodarowane.Jak wskazał Starosta autor projektu przedstawił również szczegółowe analizy zasięgu cienia projektowanego budynku, wykonane zgodnie z § 60 warunków technicznych (czas nasłonecznienia dotyczący pokoi mieszkalnych powinien być zapewniony co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 7:00 do 17:00) oraz za pomocą linijki słońca. Z uwagi na projektowaną inwestycję oraz usytuowanie budynku w stosunku do zabudowy sąsiedniej przeprowadzono analizę zasięgu rzucanego cienia budynku, w celu sprawdzenia zacieniania pomieszczeń pokoi mieszkalnych budynków sąsiednich oraz budynku projektowanego. W ocenie Starosty wyniki przeprowadzonej analizy wskazują, że w dniach równonocy czas nasłonecznienia pomieszczeń pokoi mieszkalnych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] jest dłuższy niż wymagane 3 godziny. Pozostałe działki sąsiednie o nr: [...], [...], [...] nie posiadają zabudowy budynkami mieszkalnymi w obrębie rzucanego cienia przez projektowany budynek, jednak analizując hipotetyczną zabudowę usytuowaną na ww. działkach, ich nasłonecznienie jest dłuższe niż wymagane 3 godziny w dniach równonocy. W konsekwencji organ pierwszej instancji stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku jest zgodne z wymogami zawartymi w § 60 warunków technicznych.Starosta zaakceptował również jako niebudzące wątpliwości wyjaśnienia inwestora dotyczące podniesienia terenu na nieruchomości inwestycyjnej. Ustalił, że mimo podniesienia terenu, dla istniejącego budynku mieszkalnego oraz dla hipotetycznych budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich, będą spełnione warunki techniczne.Odnośnie ochrony przed hałasem, powołując się na regulacje rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112; dalej: "rozporządzenie MŚ") w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów mieszkaniowo-usługowych, w kontekście przyjętych w tym zakresie rozwiązań projektowych - organ pierwszej instancji zaakceptował projekt jako zapewniający wymagania akustyczne (występowanie natężeń dźwięku wyłącznie w granicach działki inwestycyjnej).W kwestii bezpieczeństwa pożarowego organ ustalił, że zaprojektowanie budynku, od strony działek sąsiednich, z elementów niepalnych (ocieplenie wełną, konstrukcja w postaci muru bądź słupów żelbetowych) oraz pozytywne uzgodnienie projektu 10 lipca 2024 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, stanowią gwarancję, że projekt jest opracowany zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami. Uszczegóławiając te ustalenia Starosta wskazał, że mając na względzie §272 ust. 1 warunków technicznych na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w planie miejscowym, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2 (zgodnie z tabelą z § 271 ust. 1 warunków technicznych odległość między budynkami PM o gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q mieszczącej się w tych granicach, nie powinna być mniejsza niż 15 m). Projektowany budynek usytuowano w odległości 4 m od granicy z działkami nr [...] i [...] oraz w odległości od 3,2 do 4 m od granicy z działką [...]. Ściany zewnętrzne budynku od strony tych działek zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego w klasie REI 120, a zatem został spełniony § 235 warunków technicznych. Tym samym nie ma zastosowania § 272 ust. 1 warunków technicznych.W ocenie Starosty spełnione zostały także wymagania planu miejscowego odnoszące się do powierzchni projektowanego budynku względem powierzchni nieruchomości inwestycyjnej. Plan nie reguluje powierzchni zabudowy nowoprojektowanych budynków produkcyjnych, ani też nie określa minimalnego wskaźnika biologicznie czynnego. Dlatego też organ uznał, że projektowany budynek nie narusza planu miejscowego i jest zgodny z jego zapisami.Odwołania od powyższej decyzji wnieśli A. T.1 i A. T. oraz M. Z. Podnieśli zarzuty kwestionujące rzetelność dokonanej przez Starostę kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako drobny przemysł (UR) lub przemysł (P), którego uciążliwości ograniczą się do terenu inwestycyjnego. W ocenie odwołujących się planowana powierzchnia projektowanego budynku (ponad 1000 m2) wyklucza uznanie przedsięwzięcia za drobny przemysł, nie udokumentowano ograniczenia uciążliwości inwestycji do granic własnej działki oraz nie ustalono jakie konkretnie maszyny będą wykorzystywane do produkcji i jaki poziom hałasu będzie generowany. Ocena tej kwestii wymaga przedłożenia przez inwestora dodatkowych dokumentów, których nie zażądano. Odwołujący domagali się również zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. przez wyłączenie możliwości realizacji zabudowy produkcyjnej na terenie o istniejącej zabudowie mieszkaniowej (upatrując w tym względzie wewnętrznej sprzeczności postanowień planu miejscowego) oraz zakwestionowali prawidłowość dokonanej przez Starostę weryfikacji zgodności projektu zagospodarowania terenu z zapisami § 29, § 12 ust 11 i § 323 ust. 1 warunków technicznych.W piśmie z 23 stycznia 2025 r. A. T.1 i A. T. wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu – petycji złożonej przez mieszkańców C. w sprawie budowy zakładu przemysłowego Spółki przy ul. [...] w C. W treści petycji podkreślono, że sąsiedztwo inwestycji stanowią domy jednorodzinne i obiekty użyteczności publicznej (przedszkole, żłobek), zaś w promieniu 250-300 m nie występuje zabudowa przemysłowa. Spółka zamierza prowadzić działalność produkcyjną znacznych rozmiarów, która będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie (ruch samochodów ciężarowych oraz zmiana sposobu zagospodarowania terenu), a także spowoduje powstanie precedensu dla kolejnych zakładów produkcyjnych. Petycję podpisało 47 osób.Postanowieniem z 5 marca 2025 r. nr AB-II.7840.5.16.2024.MM Wojewoda Podlaski zobowiązał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie:1) wykazania zgodności projektowanej inwestycji z § 29 warunków technicznych - w kontekście podniesienia terenu o 2,35-2,95 m od strony działek sąsiednich nr [...], [...] i [...] oraz planowanej do utworzenia skarpy o kącie nachylenia 45 stopni bezpośrednio przy granicy z ww. działkami; organ wskazał, że projekt nie zawiera danych dotyczących głębokości na jakiej będzie posadowiona planowana podwalina ogrodzenia przy granicy z ww. działkami;2) przedłożenia dodatkowej analizy przesłaniania sporządzonej w odniesieniu do budynków hipotetycznych mogących powstać na działkach nr [...], [...] i [...], w której należy przyjąć (stosownie do § 13 ust. 2 warunków technicznych) otwory okienne zlokalizowane na równi z poziomem posadowienia parteru (w tym względzie Wojewoda wyjaśnił, że załączona do projektu zagospodarowania terenu analiza przesłaniania zakłada najniższe położenie okien hipotetycznych budynków na poziomie +0,85 m ponad poziom posadowienia parteru).W dniu 17 marca 2025 r. inwestor złożył do akt uzupełnione egzemplarze dokumentacji projektowej. Wyjaśnił, że: inwestycja jest zgodna z § 29 warunków technicznych ze względu na podłączenie rur spustowych do projektowanej kanalizacji deszczowej zakończonej zbiornikiem szczelnym na deszczówkę; projektowane utwardzenia posiadają wyprofilowanie w kierunku najniższych punktów, w których przewidziano wpusty podwórzowe kierujące wody opadowe do zbiornika szczelnego; bezpośrednim opadem wód deszczowych będą obciążone jedynie tereny zielone zaprojektowane od strony ww. działek, co oznacza że do 10% wód może spłynąć w kierunku tych działek (gdyby nie było projektowanych wodoszczelnych podwalin ogrodzeniowych). Inwestor podkreślił, że teren inwestycji posiada naturalny spadek w kierunku wschodnim, zatem do 10% wód opadowych padających na działkę spływa na działki sąsiednie nr: [...], [...], [...] i [...], bowiem nic nie ogranicza ich spływu, a do wód tych mogą dodatkowo dochodzić wody spływające z działek zachodnich nr [...] i [...]. W wyniku realizacji inwestycji naturalny spływ wód opadowych z tych działek zostanie ograniczony wskutek okrawężnikowania projektowanych powierzchni utwardzonych, a tym samym zostanie ograniczona ilość wód spływających po działce inwestycyjnej. Inwestor dodał, że według informacji uzyskanych dzięki odwiertom geologicznym na terenie inwestycji zlokalizowane są grunty o bardzo dobrej filtracji, które pozytywnie wpływają na szybkość wchłaniania wód opadowych. Końcowo inwestor zaznaczył, że z przeprowadzonej analizy przesłaniania (rys. P5, P6 i P7) uwzględniającej zlokalizowanie okien na poziomie posadzki wynika, że inwestycja spełnia dyspozycję § 13 warunków technicznych.Zaskarżoną decyzją z 8 kwietnia 2025 r. nr AB-II.7840.5.16.2024.MM Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy decyzję Starosty z 30 września 2024 r. Podzielił w całości ustalenia i ocenę prawną organu pierwszej instancji z zastrzeżeniem, że uzupełniono na etapie odwoławczym materiał dowodowy w trybie art. 136 k.p.a., w zakresie pozwalającym na ustalenie zgodności projektowanej inwestycji z § 29 i § 13 warunków technicznych. Odnośnie dodatkowo uzyskanego materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że: po pierwsze - uzyskano zapewnienie projektanta o braku naruszenia § 29 warunków technicznych (wody opadowe z terenu inwestycji nie będą spływały na działki sąsiednie, będą kierowane do projektowanej kanalizacji deszczowej a następnie do zbiornika retencyjnego; od strony działek nr [...], [...] i [...] zaprojektowano tereny zielone; aby zapobiec spływaniu wód opadowych z terenu inwestycji na ww. działki, na granicy nieruchomości inwestycyjnej zaprojektowano wodoszczelną podwalinę pod ogrodzenie o wysokości 30 cm i głębokości 100 cm, która objęta została przedmiotowym pozwoleniem na budowę; zaznaczono, że na terenie inwestycji zlokalizowane są grunty o bardzo dobrej filtracji (załączono karty otworów geotechnicznych); po drugie - projekt zagospodarowania terenu uzupełniono o analizę przesłaniania sporządzoną w odniesieniu do budynków hipotetycznych mogących powstać na ww. działkach, z której wynika brak niebezpieczeństwa ich przesłaniania.Dalej Wojewoda sformułował pozytywną ocenę spełnienia przez projekt budowlany pozostałych wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 p.b., tj. w pierwszej kolejności zgodności z ustaleniami planu miejscowego (pkt 1 tego przepisu).Wskazał, że plan miejscowy określa przeznaczenie terenu inwestycji symbolami: P, UR, UI, MN (symbol P - pod usługi przemysłowe i składowe, profil produkcyjny rzemieślniczy i usługowy bez ograniczeń w zależności od potrzeb właściciela), symbol UR - pod drobny przemysł i rzemiosło usługowe, symbol UI - pod usługi inne, symbol MN - pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego uciążliwości spowodowane projektowaną działalnością przemysłową ograniczone muszą być do granic własnej działki.W tym kontekście Wojewoda wskazał, że projektowana inwestycja dotyczy budowy budynku produkcyjnego z częścią biurowo-socjalną, będzie się w nim odbywać produkcja placów zabaw - głownie dla inwestycji publicznych. Funkcja inwestycji jest zatem zgodna ze wskazanym w planie miejscowym przeznaczeniem dla obszarów P, UR, UI, MN. Główne procesy produkcyjne polegać będą z kolei na cięciu płyt HPL oraz ich frezowaniu, cięciu drewnianych kantówek, docinaniu profili stalowych i prowadzeniu drobnych prac spawalniczych oraz malowaniu elementów drewnianych metodą pędzlową. Wobec takiej charakterystyki procesów produkcyjnych w projekcie zamieszczono informację o niewystępowaniu ponadnormatywnej emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów pyłowych i płynnych (s. 14 projektu); a także wskazano, że obiekt nie będzie wytwarzał emisji drgań, promieniowania, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń. Z projektu również wynika, że inwestycja nie jest zlokalizowana na terenach chronionych przyrodniczo i nie wpłynie negatywnie na środowisko. Uprawniony projektant wskazał, że w celu uniknięcia emisji hałasu, ściany projektowanego budynku, w części produkcyjnej wykonane zostaną z płyt warstwowych z rdzeniem z wełny mineralnej o grubości 15 cm, o zwiększonych parametrach izolacyjności akustycznej: Rw= 32dB, RA1= 29dB, RA2= 28dB. Od strony działek sąsiednich o nr: [...], [...] i [...] zaprojektowano ściany pełne, bez otworów okiennych. Dach planowanego obiektu wykonany będzie z płyt warstwowych z rdzeniem z PIR o grubości 16 cm, o parametrach: Rw= 24dB, RA1= 22dB, RA2= 20dB. Dodatkowo inwestor wskazał, że stosowane w budynku maszyny będą spełniały wymagania akustyczne (projekt architektoniczno-budowlany, s. 12). W budynku zatrudnionych będzie 14 pracowników (s. 12). W ocenie Wojewody powyższe informacje stanowią wystarczającą gwarancję ograniczenia uciążliwości inwestycji do granic działki inwestycyjnej.Następnie Wojewoda dokonał analizy pozostałych rozwiązań dokumentacji projektowej w kontekście ustaleń planu miejscowego – konkludując o braku naruszeń w tym zakresie. Wskazał, że:- w myśl § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego ilość miejsc postojowych samochodów osobowych ustalana jest indywidualnie w zależności od potrzeb właściciela, zaś zgodnie z projektem zagospodarowania terenu zaplanowano 8 miejsc postojowych w tym jedno dla osób niepełnosprawnych;- zgodnie z ust. 3 pkt 6 planu miejscowego wymagana odległość zabudowy od krawędzi jezdni dróg powiatowych wynosi minimum 15 m, zaś projektowany budynek będzie usytuowany w odległości od 15, m do około 18,5 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej (działka drogowa nr [...]);- stosownie do ust. 3 pkt 7 planu miejscowego odległość zabudowy od krawędzi jezdni drogi gminnej wynosi minimum 8 m, zaś planowany budynek produkcyjny zaprojektowano w odległości około 11 m od krawędzi jezdni drogi gminnej (działka nr [...]).Oceniając zamierzenie pod kątem art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, Wojewoda stwierdził że:- inwestycja spełnia § 13 warunków technicznych; projekt zagospodarowania terenu zawiera szczegółową analizę przesłaniania hipotetycznych budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach o nr: [...], [...] i [...] oraz istniejącego budynku na działce nr [...] (stanowiącej własność A. i A.1 T.). Odległość między projektowanym budynkiem produkcyjnym a istniejącym budynkiem na działce nr [...] wynosi 20,25 m. Wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonego okna ww. budynku, do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi budynku projektowanego wynosi 11,39 m (do okapu projektowanego obiektu) i 13,84 m (do kalenicy projektowanego obiektu). Mając na uwadze, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między projektowanym a istniejącym ww. budynkiem, organ uznał że będzie zapewnione naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym budynku, zaś przesłanianie projektowanym budynkiem produkcyjnym nie występuje. Ponadto do projektu zagospodarowania terenu załączono analizy przesłaniania hipotetycznych budynków na działkach o nr: [...] (własność A. i A.1 T.), [...] (własność M. Z.) oraz [...] (własność Gminy Choroszcz). Hipotetyczne budynki zlokalizowano w odległości 4 m od granicy z działką inwestycyjną. Wysokość przesłaniania hipotetycznych budynków mierzono od parapetu okna na wysokości 85 cm nad poziomem parteru oraz do okapu projektowanego budynku. Analiza wykazała, że projektowany budynek nie będzie ograniczał naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach hipotetycznych na ww. działkach. W wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego uzyskano też dodatkową analizę przesłaniania hipotetycznych budynków na ww. działkach, uwzględniającą dodatkowo zlokalizowanie otworów okiennych w tych budynkach na równi z poziomem posadowienia parteru. Z analizy tej wynika, że projektowany obiekt budowlany nie będzie przesłaniał hipotetycznych budynków na ww. działkach.- projektowana inwestycja nie narusza § 29 warunków technicznych. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, iż z uwagi na konieczność umożliwienia swobodnego poruszania się pojazdów realizujących dostawy i odbiory z budynku produkcyjnego, planuje się niwelację terenu działki inwestycyjnej do rzędnych przyszłej drogi gminnej (działka nr [...]). Niwelacja ta, zgodnie z mapą załączoną do projektu zagospodarowania terenu, ukazującą istniejące poziomice terenu inwestycyjnego (s. 22), nie wpłynie na zmianę kierunku spływu wód opadowych. Informacja zawarta w projekcie zagospodarowania terenu wskazuje, iż planowana inwestycja swoim zakresem obejmuje również instalację kanalizacji deszczowej. Wody opadowe z terenu utwardzonego i z dachu projektowanego budynku będą kierowane przez rury kanalizacji deszczowej do projektowanego zbiornika retencyjnego o pojemności 36 m2. W trakcie uzupełniającego postępowania dowodowego uzyskano też dodatkowe wyjaśnienia co do projektowanej różnicy poziomów terenu między terenem inwestycyjnym a sąsiednimi działkami nr: [...], [...] i [...]. Wynika z nich, że od strony tych działek zaplanowano tereny zielone, natomiast bezpośrednio przy granicy zaprojektowana została wodoszczelna podwalina o wysokości 30 cm i głębokości 100 cm (objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę). Ponadto do projektu zagospodarowania terenu załączone zostały karty otworów geotechnicznych z których wynika, że teren inwestycyjny od strony ww. działek złożony jest| z gruntów o bardzo dobrej filtracji.- projektowany budynek spełnia wymagania zawarte w § 235 warunków technicznych dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, bowiem według informacji zawartej w projekcie architektoniczno-budowlanym, część biurowo socjalna projektowanego budynku będzie zaliczona do kategorii zagrożenia ludzi ZLIII, natomiast część produkcyjna będzie stanowiła strefę PM. Od strony działek o nr: [...], [...] i [...] zaprojektowano ścianę o klasie odporności ogniowej REI120. Dodatkowo między częścią biurowo-socjalną, a produkcyjną, z uwagi na oddzielne strefy pożarowe, zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI60. Ściana ta posadowiona będzie na własnym fundamencie i wysunięta na wysokość 0,99 m ponad dach części produkcyjnej. Ponadto Wojewoda zauważył, że zgodność planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, stwierdził także uprawniony rzeczoznawca do spraw ochrony przeciwpożarowej, który 10 lipca 2024 r. uzgodnił projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, o czym świadczy pieczęć znajdująca się na projekcie zagospodarowania terenu i na rysunku parteru (s. 22 projektu architektoniczno-budowlanego).- odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 11 warunków technicznych (regulującego minimalną odległość 30 m ściany budynku produkcyjnego lub magazynowego o powierzchni zabudowy przekraczającej 1000 m2, od ściany istniejącego na innej działce budowlanej budynku mieszkalnego), organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis ten wszedł w życie 1 sierpnia 2024 r., natomiast procedowany wniosek o pozwolenie na budowę złożono 29 marca 2024 r. Zapis intertemporalny § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 9 maja 2024 r. zmieniającym warunki techniczne (Dz.U. poz. 726; dalej: "nowelizacja warunków technicznych") wyklucza jednak zastosowanie nowych regulacji.Konkludując rozważania Wojewoda stwierdził, że inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych, a przedłożony projekt budowlany jest kompletny, znajduje się w nim: informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b. oraz oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 p.b.). Projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.Skargę na decyzję Wojewody Podlaskiego z 8 kwietnia 2025 r. wnieśli do sądu administracyjnego A.T. i A.T.1. Zaskarżyli decyzję w całości i zarzucili naruszenie:I. przepisów postępowania:1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której zachodziły podstawy do jej uchylenia oraz odmowy wydania pozwolenia na budowę z uwagi na jej sprzeczność z postanowieniami planu miejscowego oraz powszechnie obowiązującymi przepisami prawa;2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niewykazanie, że planowane zamierzenie budowlane oraz wykonywane w jego ramach czynności produkcyjne nie będą uciążliwe dla właścicieli nieruchomości sąsiednich, w szczególności w zakresie emisji hałasu oraz zanieczyszczeń powstałych podczas procesu produkcyjnego;3. art. 7a § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcie na korzyść inwestora wewnętrznej sprzeczności w treści planu miejscowego polegającej na wyłączeniu możliwości lokalizowania budynków produkcyjnych na terenie oznaczonym w planie symbolem MN, w sytuacji w której sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ;4. art. 80 k.p.a. przez uznanie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że inwestycja polegająca na budowie budynku produkcyjnego z częścią usługowo-socjalną o powierzchni zabudowy przekraczającej 1.000 m2 stanowi przykład drobnego przemysłu, podczas gdy nawet pobieżna analiza materiału dowodowego prowadzi do konkluzji, że jest to wniosek pozbawiony logiki i sprzeczny z zasadami racjonalnego rozumowania i nieznajdujący oparcia w stanie faktycznym sprawy;II. przepisów prawa materialnego:1. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w zw. z:a) § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego przez ich niezastosowanie, tj. niesprawdzenie (względnie niedostateczne sprawdzenie) zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z planowanym zamierzeniem budowlanym w zakresie, w jakim plan miejscowy dopuszcza możliwość realizowania drobnego przemysłu pod warunkiem ograniczenia jego uciążliwości do granic własnej działki i nieustalenie, czy zamierzenie budowlane będzie w rzeczywistości taką cechą się charakteryzowało;b) § 3 ust. 2 pkt 15 planu miejscowego przez ich niezastosowanie, tj. niesprawdzenie (względnie niedostateczne sprawdzenie) zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z planowanym zamierzeniem budowlanym w zakresie, w jakim plan miejscowy dopuszcza możliwość realizowania usług przemysłowych pod warunkiem zawarcia ewentualnych uciążliwości w granicach własnej działki i nieustalenie, czy zamierzenie budowlane będzie w rzeczywistości taką cechą się charakteryzowało;c) § 3 ust. 2 pkt 13 planu miejscowego przez ich błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja jest zgodna ze wskazanym zapisem planu w zakresie funkcji zabudowy, podczas gdy przepis ten zaleca integrację przestrzenno-funkcjonalną zabudowy towarzyszącej - usługowej i gospodarczej z zabudową mieszkalną oraz dopuszcza możliwość realizacji inwestycji polegającej na wybudowaniu budynków usługowych - nieuciążliwych, wbudowanych i dobudowanych, a planowane przez inwestora zamierzenie budowlane stanowi jaskrawe odejście od tej zasady;2. art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. a ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, ze zm., dalej: "u.p.z.p.") przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w stosunku do zabudowy, która stanowi znaczące odejście od istniejącej struktury funkcjonalno-przestrzennej, polegające na zlokalizowaniu zakładu produkcyjnego na terenie, na którym jedyną istniejącą zabudową jest mieszkalna jednorodzinna;3. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 1a u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę nie uwzględniając wymagań ładu przestrzennego rozumianego jako kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne oraz zrównoważonego rozwoju polegające na zlokalizowaniu zakładu produkcyjnego na terenie, na którym jedyną dotychczas istniejącą zabudową jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna;W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.Podczas rozprawy w dniu 15 grudnia 2025 r.:- pełnomocnik skarżących wskazał, że organ nie zbadał wystarczająco ograniczenia uciążliwości do granic działki inwestycyjnej;- pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania środowiskowego z uwagi na zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b i pkt 58 rozporządzenia RM. Odnośnie emisyjności wyjaśnił, że projekt budowlany spełnia warunki wynikające z § 20 rozporządzenia MR, co zostało wykazane w projekcie architektoniczno-budowlanym. Zwrócił uwagę na wyrok NSA z 5 maja 2023 r. w sprawie II OSK 1571/20, z którego wynika odpowiedzialność projektanta za rozwiązania projektu i brak obowiązku inwestora przedstawiania w projekcie modelowych rozwiązań w zakresie hałasu. Podkreślił, że powierzchnia produkcyjna inwestycji wyniesie 751,48 m2 (s. 5 projektu architektoniczno-budowlanego), a na terenie inwestycji plan miejscowy przewiduje nie tylko drobny przemysł, ale również tereny usług przemysłowych;- przedstawiciel Spółki inwestycyjnej (wspólnik będący członkiem zarządu) wyjaśnił, że Spółka nabyła nieruchomość od Gminy Chroszcz, gdy nie było dookoła zabudowy mieszkalnej. Według jego wiedzy działki w okolicy kupowane były w przetargach od Gminy i nowi właściciele budowali budynki mieszkalne jednorodzinne. Obecnie Spółka posiada podobną halę w J., w której pracuje czterech pracowników. Nie ma żadnych skarg od sąsiadów, którzy mają budynki mieszkalne jednorodzinne po sąsiedzku.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.Skarga nie jest zasadna.Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja o pozwoleniu na budowę budynku produkcyjnego z częścią biurowo-socjalną wraz z zewnętrzną infrastrukturą oraz murem oporowym. Decyzję tę zaskarżyli do sądu administracyjnego właściciele działek nr [...] (niezabudowanej) i nr [...] (na której budowany jest jednorodzinny dom mieszkalny, będący w stanie surowym zamkniętym) - położonych w bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestycyjnych nr [...] i [...]. Skarżący od początku kwestionowali legalność inwestycji przede wszystkim w kontekście postanowień planu miejscowego, która to kwestia stanowi główną oś wszystkich zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa.Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418 z późn. zm.), dalej: p.b., roboty budowlane (w tym budowę – art. 3 pkt 6 i 7 p.b.) można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b., które precyzują katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, bądź wymagających jedynie zgłoszenia. Z uwagi na to, że katalogiem wyjątków od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest objęta sporna inwestycja - zasadnie inwestor zwrócił się do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o wydanie pozwolenia na budowę.Zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania o pozwolenie na budowę reguluje art. 35 ust. 1 p.b. Stosownie do tego przepisu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a.); wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: "ustawa środowiskowa") - (lit. b.) – decyzji takiej w sprawie niniejszej nie wydano; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (lit. c.) – uchwały takiej w kontrolowanej sprawie nie podjęto;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c. - pozostałe uchylone);3a) dołączenie: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a.), oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (lit. b.);4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru (lit. b.);4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane (lit. a.), danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru (lit. b.).W razie stwierdzenia nieprawidłowości w odniesieniu do wymagań wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia, zakreślając stosowny termin (art. 35 ust. 3 p.b.). W razie spełnienia ww. wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym wyraźnie stanowi art. 35 ust. 4 p.b. Sąd podkreśla, że przepis ten nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 p.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 p.b. - co w niniejszej sprawie nastąpiło.W trakcie postępowania inwestor trzykrotnie uzupełniał dokumentację projektową, realizując w ten sposób nałożone na niego na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. obowiązki usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym (dwukrotnie w postępowaniu w pierwszej instancji, raz w postępowaniu odwoławczym na zasadzie art. 136 § 1 k.p.a.). W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w tym jego uzupełnienie przed organem drugiej instancji, nie naruszyło procedury administracyjnej, w tym powołanych w skardze przepisów: art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 7a § 1, czy art. 80 k.p.a. W szczególności Wojewoda dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym (art. 77 § 1 k.p.a.) – po jego uzupełnieniu, który został oceniony z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Trzykrotne wzywanie inwestora w trybie art. 35 ust. 3 p.b. do uzupełnienia dokumentacji projektowej świadczy też o dokładności i wnikliwości oceny przedkładanych rozwiązań projektowych, a wobec faktu, że wezwania te uwzględniały również niektóre okoliczności wskazywane przez pozostałe strony postępowania (np. trwającą budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...]) - świadczy też o dążeniu przez organy do ustalenia prawdy materialnej, tj. ustalenia wszelkich okoliczności stanu faktycznego relewantnych dla rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.).Bez naruszenia prawa oceniono w szczególności przesłankę zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), co było główną osią sporu.Działki inwestycyjne nr [...] i [...], jak i działki skarżących nr [...] i [...] położone są na obszarze obowiązywania uchwały Nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z 27 grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Choroszcz w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne, zmienionego uchwałą nr XXVI/252/2014 Rady Miejskiej w Choroszczy z 30 września 2014 r. w części określającej ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej (plan miejscowy). Wymagana przez art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. weryfikacja zgodności rozwiązań projektowych z ustaleniami planu miejscowego ma istotne znaczenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Plan miejscowy określa bowiem nie tylko, w sposób wiążący, m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i jej intensywności, ale także - co należy wyraźnie podkreślić – kształtuje, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności (art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.). Zatem choć prawo własności stanowi podstawową zasadę państwa praworządnego i podlega ochronie (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP), o tyle nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o ile ograniczenia te są proporcjonalne i nie naruszają istoty tego prawa (art. 64 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Istotnym elementem prawa własności jest niewątpliwie możliwość korzystania z nieruchomości i dopuszczalność jej zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepis ten kreuje zasadę wolności budowlanej, która ma swoje źródło w art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, nakazujących poszanowanie własności. Jednocześnie w przepisie art. 4 p.b. statuującym zasadę wolności budowlanej wyraźnie wskazano, że zamierzenie budowlane musi być zgodne z przepisami prawa, w tym z ograniczeniami wynikającymi z przepisów. Przepis ten należy odczytywać jako adresowany nie tylko wprost do inwestora, którego zamierzenie budowlane podlega ocenie w konkretnym postępowaniu z punktu widzenia norm dotyczących tej konkretnej inwestycji, ale i jako adresowany do właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy choć mają prawo domagać się oceny zgodności z prawem projektowanej inwestycji, to jednak tylko w granicach, w jakich przepisy prawa chronią ich interes prawny (jako właścicieli i ewentualnych przyszłych inwestorów na własnej nieruchomości). Powyższe więc oznacza, że granice wykonywania prawa własności wyznaczają zarówno normy p.b., jak i regulacje obowiązującego planu miejscowego, m.in. w zakresie określenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu (por. m.in. wyrok NSA z 24 października 2014 r., sygn. akt II OSK 929/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Plan miejscowy w różnym stopniu może przy tym ograniczać swobodę zabudowy nieruchomości. Jego ustalenia są wynikiem przyjętej koncepcji władztwa planistycznego gminy, która oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu miejscowego mogą ingerować w interesy prywatne właścicieli nieruchomości w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny. Jednak dopóki ustalenia planu miejscowego pozostają przepisami obowiązującymi, wiążą organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.).W sprawie niniejszej ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, a tym samym i z wolności budowlanej, wynikające zarówno dla inwestora jak i dla skarżących z usytuowania ich działek, polegają w istocie na dopuszczeniu funkcjonowania, na tym samym obszarze planistycznym, zarówno zabudowy w ramach usług przemysłowych, składowych w tym budowlanych i handlowych, w tym handlu hurtowego (P), drobnego przemysłu i rzemiosła usługowego (UR) oraz innych nieuciążliwych usług nieokreślonych w planie miejscowym (UI), jak również zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN). Przeznaczenie obszaru planistycznego obejmującego usytuowanie działek stron postępowanie jest zatem, wbrew zarzutom skargi, stosunkowo jednoznaczne i polega na dopuszczeniu różnego rodzaju zabudowy oznaczonej symbolami P, UR, UI i MN. Omawiany teren nie jest więc (jak chcieliby tego skarżący) normatywnie przeznaczony - ani wyłącznie, ani w przeważającej części - pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Abstrahując od prawidłowości takiego ukształtowania przeznaczenia (łączącego różnorodne funkcje), nie ma jednak podstaw do przyjęcia, że inwestor zaprojektował inwestycję niezgodnie z przeznaczeniem planistycznym terenu. Na takie ustalenia, aprobujące stanowisko skarżących, nie pozwalają bowiem pozostałe zapisy planu miejscowego uwzględniane w całokształcie a nie wybiórczo i w oderwaniu od ich miejsca w tekście planu. Mimo bowiem że plan miejscowy w części tekstowej jest dość ogólny i nie wyznacza precyzyjnie obszarów funkcjonalnych MN jako wyłącznych, to jednak wskazuje wyraźnie, gdzie może ów symbol funkcjonować, tj. – oprócz spornego terenu o symbolu łączonym P, UR, UI, MN, także na terenie o symbolu MN, MP, ML - wespół z funkcją letniskową i pensjonatową (§ 3 ust. 2 pkt 13 planu); a także jako funkcja dopuszczalna dla właścicieli działek położonych na terenach P i UR (wedle § 3 ust. 2 pkt 15 planu na terenie P dopuszcza się funkcje mieszkalne właściciela lub dozorcy budynku, zaś według § 3 ust. 2 pkt 19 planu na terenie UR dopuszcza się towarzyszące funkcje mieszkalne właściciela). W świetle powyższego nie ma zatem żadnych podstaw, aby plan miejscowy rozumieć w ten sposób, że na omawianym terenie P, UR, UI, MN dopuszczono realizację wyłącznie funkcji mieszkaniowej.Nieskutecznie skarżący odwołują się do sformułowanego w § 3 ust. 2 pkt 13 planu miejscowego zalecenia integracji przestrzenno-funkcjonalnej zabudowy towarzyszącej, tj. usługowej i gospodarczej, z zabudową mieszkalną. Zapis ten dotyczy terenu o zupełnie innym przeznaczeniu planistycznym, tj. MN, MP, ML - tereny zabudowy mieszkaniowej, pensjonatowej i letniskowej. Tym samym nie można go stosować do zabudowy na obszarze oznaczonym P, UR, UI, MN, na którym to zabudowę mieszkaniową oznaczono jako dopuszczalną (wespół z przemysłową, produkcyjną – jako uzupełniającą dla właściciela nieruchomości, lub jako samodzielną MN), ale nigdy jako wyłączną.Nie ma też legalnych podstaw aby twierdzić, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna niejako "dyktuje" warunki planistyczne na terenie o symbolu P, UR, UI, MN – z uwagi na to, że powstała wcześniej i w chwili udzielania pozwolenia na budowę stanowiła przeważający rodzaj zabudowy na tym terenie. Po pierwsze bowiem zapisy planu miejscowego nie wykluczają którejkolwiek z rodzajów zabudowy oznaczonej symbolami P, UR, UI, MN - nawet w przypadku, gdy jedna z nich zostanie zrealizowana jako pierwsza bądź przeważająca; po drugie zaś wyżej wskazane ustalenia planistyczne nie uprawniają w żadnym stopniu do interpretacji, w oparciu o którą stan faktyczny na danym terenie mógłby decydować (per facta concludentia) o kierunku nowej zabudowy, tj. podważać stan prawny wynikający z planu miejscowego. Mieć należy na uwadze, że zaskarżona decyzja nie jest decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, której treść determinuje zasada kontynuacji funkcji, parametrów i wskaźników zabudowy istniejącej.Dlatego też nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 1 ust. 4 pkt 4 lit. "a" i art. 1 ust. 2 pkt 1 i 1a u.p.z.p. Przepisy te dotyczące kształtowania określonej struktury funkcjonalno-przestrzennej sytuowanej zabudowy, wymagań ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju - są adresowane do organu planistycznego bądź wydającego decyzję o ustaleniu warunków zabudowy, a nie do organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę. Z kolei ocena legalności ustaleń planu miejscowego przeprowadzana jest w odrębnym postępowaniu – w trybie nadzoru lub w ramach skargi indywidualnej. Natomiast wykładnia planu miejscowego dokonywana także w postępowaniu o pozwolenie na budowę - ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności (kształtowane m.in. zapisami planu miejscowego) - nie może prowadzić finalnie do wyinterpretowania zakazu określonej zabudowy, gdy postanowienia planu miejscowego takiego zakazu nie zawierają. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób bardziej ograniczający prawo własności niż wynika to z ich literalnego brzmienia. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z ustaleniami planu miejscowego (por. m.in. wyrok NSA z 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16). Takiej zaś niezgodności w kontrolowanej sprawie nie stwierdzono.W konsekwencji stwierdzić należy, że dokonana przez organ odwoławczy wykładnia zapisów planu miejscowego nie narusza prawa. Sąd podziela przy tym stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym w razie wątpliwości co do interpretacji ustaleń planu miejscowego należy mieć na uwadze pierwszeństwo (ważkość) zapisów planu służących zachowaniu ładu przestrzennego, nie zapominając jednak o zasadzie wolności budowlanej (art. 4 p.b.) mającej zapewnić inwestorowi zrealizowanie zamierzenia budowlanego i zapobiegającej poszukiwaniu formalistycznych przeszkód w tym zakresie (por. ww. wyrok NSA sygn. akt II OSK 929/13). Taki kierunek wykładni jest tym bardziej uzasadniony, gdy inwestor wykazał, że jego zamierzenie budowlane spełnia warunki planistyczne i techniczne (niejednokrotnie powiązane z zapisami planu miejscowego).W kontekście wyżej przedstawionej interpretacji zapisów planu miejscowego, w tym przeznaczenia planistycznego o symbolu P, UR, UI, MN, jako bezskuteczny ocenić należy zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. statuujący zasadę rozstrzygania wątpliwości natury prawnej na korzyść strony - ale tylko w przypadku gdy przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie jej uprawnienia. Przede wszystkim budzi wątpliwości zastosowanie co do zasady w sprawie tego przepisu wobec faktu, że jej przedmiotem jest przyznanie Spółce (inwestorowi) określonego uprawnienia (udzielenie pozwolenia na budowę) a nie nałożenie ograniczenia bądź obowiązku (choć te są oczywiście ubocznym skutkiem przyznanego uprawnienia, mogącego być realizowanym tylko w ściśle określonych granicach pozwolenia). Jednak wydaje się, że skarżącym zarzucającym naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. chodzi głównie o to, że wobec różnorodności przeznaczenia terenu o symbolu P, UR, UI, MN oraz wobec tego, że na terenie tym dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której funkcja jest (ich zdaniem) sprzeczna z zabudową produkcyjną i usługową (będzie generować szeroko opisywane przez nich uciążliwości: zalewanie ich działki wodami powierzchniowymi wskutek podniesienia terenu inwestycji, zacienianie, przesłanianie, hałas, zagrożenie pożarowe) – nie uwzględniono tej sprzeczności i dopuszczono zabudowę kolizyjną z zastaną. W ten sposób na niekorzyść skarżących zinterpretowano plan miejscowy.Tak sformułowany zarzut nie może zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę a nie legalność ustaleń planu miejscowego. Skarżący zresztą na poparcie swojego stanowiska cytują fragmenty uzasadnienia prawomocnego wyroku z 7 czerwca 2022 r. w sprawie II SA/Wr 156/22, w którym istotnie wskazano, że nieprawidłowe jest łączenie w ramach jednego obszaru planistycznego funkcji wzajemnie się wykluczających i sprzecznych. Jednak wyrok ten zapadł w sprawie z indywidualnej skargi na plan miejscowy a nie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast skarżący w sprawie niniejszej nie wnosili skargi na uchwałę planistyczną obowiązującą na terenie inwestycyjnym Spółki, zaś nabywając w czerwcu 2020 r. działki od Gminy powinni byli posiadać wiedzę co do ich położenia na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem P,UR,UI,MN. Po drugie, jak to już wyżej wskazywano, wobec braku w planie miejscowym jednoznacznego zakazu zabudowy produkcyjnej i usługowej na terenie o faktycznie ukształtowanej zabudowie mieszkaniowej, oraz wobec zapisów dopuszczających wprost współistnienie wszystkich ww. rodzajów zabudowy – interpretacja wyprowadzająca zakaz zabudowy zamierzonej przez inwestora pozostawałaby w sprzeczności z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut błędnej kwalifikacji projektowanej zabudowy jako "drobnego przemysłu" (symbol UR) oraz zarzuty w zakresie niedostatecznego zbadania dopełnienia tego ustalenia planu miejscowego, który wymaga aby zasięg uciążliwości zabudowy nie przekraczał granic własnej działki inwestora. Przeprowadzona weryfikacja dokumentacji projektowej wykazała, że warunek ten został spełniony.Sąd zauważa, że dokonana przez organy obu instancji kwalifikacja projektowanego zamierzenia budowlanego różni się. Starosta upatruje zgodności inwestycji z planem miejscowym jako stanowiącej usługi inne nieuciążliwe, nie określone w planie miejscowym (UI), natomiast Wojewoda odwołując się kilkukrotnie do zapisu § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego wskazuje, iż mamy do czynienia z drobnym przemysłem (UR). Do tej ostatnio wskazanej kwalifikacji odnoszą zarzuty skarżący i taka też kwalifikacja projektowanego obiektu budowlanego widnieje w części opisowej projektu zagospodarowania terenu (s. 12). W ocenie sądu kwalifikacja ta – według symbolu UR, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego – jest prawidłowa. Oznacza ona tereny drobnego przemysłu i rzemiosła usługowego. Przepis ten w dalszym brzmieniu dopuszcza towarzyszące funkcje mieszkalne właściciela, ogranicza uciążliwość usług do granic własnej działki oraz stanowi, że ilość miejsc postojowych samochodów osobowych ustalana (jest) indywidualnie w zależności od potrzeb właściciela.Plan miejscowy nie zawiera definicji drobnego przemysłu. W ocenie sądu kwalifikując inwestycję jako drobny przemysł słusznie odwołano się do cech planowanej w nim działalności produkcyjnej, która polegać ma na wykonywaniu elementów placów zabaw, głównie dla inwestycji publicznych oraz do cech projektowanego obiektu budowlanego.Przedstawiając charakter działalności wskazano, że ma być to produkcja o niedużym natężeniu procesów produkcyjnych, a ilość produkowanych zestawów nie będzie masowa (produkcja drobna - rzemieślnicza). Drugim obszarem działalności Spółki jest konserwacja i naprawa placów zabaw, przy czym część prac przeprowadzana jest na terenie placów zabaw. W obiekcie pracę wykonywać będzie 14 pracowników Spółki, a także dwóch wspólników Spółki. Na niemasowy a bardziej lokalny, rzemieślniczy, o niedużym zasięgu charakter działalności wskazuje również zaprojektowana liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych – adekwatna do potrzeb inwestora (tj. 8 – co odpowiada zapisowi § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego, który dopuszcza indywidulane ustalenie liczby miejsc postojowych tego rodzaju aut – w zależności od potrzeb właściciela). Miejsc parkingowych dla samochodów ciężarowych nie projektowano, bowiem wedle złożonych przez Spółkę wyjaśnień w piśmie z 10 lipca 2024 r., nie posiada ona własnego transportu ciężarowego, wszelkie dostawy realizowane będą przez zewnętrzne usługi transportowe w określonym terminie, w związku z czym nie przewiduje się parkowania aut ciężarowych na terenie inwestycji. Plan miejscowy w tym względzie nie zawiera żadnych regulacji.Odnośnie cech obiektu wskazano, że według projektu architektoniczno-budowlanego budynek ma być realizowany na planie zbliżonym do prostokąta. Projektowana część biurowo-socjalna ma być dwukondygnacyjna, a część produkcyjna jednokondygnacyjna. Wysokość projektowanego budynku do góry attyki to 8,10 m, zaś do kalenicy 8,59 m. Szerokość elewacji frontowej 23 m, długość 45,10 m. Powierzchnia zabudowy wynosić ma 1014,05 m2, a powierzchnia użytkowa 1112,92 m2 (pkt VI części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego). Wedle deklaracji pełnomocnika Spółki złożonej na rozprawie, powierzchnia produkcyjna inwestycji wyniesie 751,48 m2. Oświadczenie to znajduje odzwierciedlenie w tabeli programu użytkowego budynku na s. 5 projektu architektoniczno-budowlanego (nr pomieszczenia 1.12). Z przedłożonej dokumentacji wynika, że na hali produkcyjnej będzie pracowało do 10 pracowników, a prowadzona tam działalność produkcyjna polegać będzie na cięciu płyt HPL oraz ich frezowaniu, cięciu drewnianych kantówek, docinaniu profili stalowych i wykonywaniu drobnych prac spawalniczych oraz malowaniu elementów drewnianych metodą pędzlową (s. 4 projektu architektoniczno-budowlanego). Oprócz hali produkcyjnej w budynku przewidziano pomieszczenia biurowe: na parterze o powierzchni 44,8 m2, zaś na piętrze o powierzchni 120,46 m2. Na pozostałych 187,69 m2 powierzchni użytkowej parteru zaprojektowano: komunikację, klatkę schodową, szatnię, pomieszczenie socjalne, umywalnię, toalety oraz pomieszczenia techniczne (rozdzielnia elektryczna, pomieszczenie wodomierzy i pompy ciepła).Mając na uwadze powyższe należy zaaprobować ocenę organu odwoławczego, że wyżej opisana działalność produkcyjna w projektowanym budynku o ww. wymiarach należy do tzw. drobnego przemysłu. Nie jest to zdecydowanie działalność masowa, lecz – jak deklaruje inwestor, działalność rzemieślnicza. Świadczy o tym nie tylko niewielki (lokalny) zasięg produkcji oraz jej rodzaj, stosunkowo nieduża liczba pracowników oraz ograniczony katalog prac wykonywanych na hali o projektowanej powierzchni użytkowej znacznie mniejszej aniżeli 1000 m2 (de facto 758 m2, gdyż pozostał część budynku będzie zajęta pod funkcje biurow-socjalne). Skarżący powołują się w uzasadnieniu skargi na encyklopedyczną definicję przemysłu, pomijając jednak fakt, że plan miejscowy do takiej definicji się nie odnosi. Co również istotne, nie limituje on wielkości hali produkcyjnej, a jedynym podlegającym ocenie kryterium w tym względzie pozostaje ograniczenie uciążliwości usług do granic własnej działki (§ 3 ust. 2.19 planu miejscowego). W ocenie sądu spełnienie tego kryterium wykazano z wysokim prawdopodobieństwem, a wskazań i ustaleń projektu w tym zakresie skarżący w żaden sposób nie podważyli. Nie ma zatem żadnych podstaw do przyjęcia, że potwierdzą się obawy skarżących i uciążliwości będą wykraczały poza granice działki inwestycyjnej.O wykazaniu spełnienia warunku wynikającego z § 3 ust. 2.19 planu miejscowego świadczy przede wszystkim oświadczenie projektanta legitymującego się odpowiednimi uprawnieniami co do tego, że rozwiązania projektowe realizują ww. wymaganie, są zgodne z obowiązującymi przepisami (w tym przepisami prawa miejscowego, jeśli stawiają one warunki podlegające uwzględnieniu przez projektanta) oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b.). Zgodnie z art. 20 ust. 2 p.b. to projektant ma zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Nie ulega też wątpliwości, że odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt. Organ nie ma uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego.Dodać w tym miejscu należy, że w sprawie niniejszej wiarygodność oświadczenia projektanta potwierdza wskazanie dokumentacji projektowej, że obiekt nie będzie wytwarzał emisji drgań, promieniowania, pola elektromagnetycznego, czy innych zakłóceń. W szczególności wskazano, że nie wystąpi ponadnormatywna emisja zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów pyłowych i płynnych (s. 14 projektu zagospodarowania terenu). Z kolei projekt architektoniczno-budowlany zawiera informację, że na hali nie będą wykonywane prace związane ze stosowaniem lub wydzielaniem się substancji trujących, zakaźnych, promieniotwórczych, drażniących lub uczulających oraz innych substancji o nieprzyjemnym zapachu, a także prac pylących (s. 4). Planowany obiekt nie będzie ponadto wytwarzał emisji drgań, promieniowania (w szczególności jonizującego), pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń (s. 12 projektu architektoniczno-budowlanego). W konsekwencji organ odwoławczy zasadnie ocenił, że uciążliwości produkcji w projektowanym budynku, zamkną się w granicach obu działek inwestycyjnych, co organ odniósł do szerokiego spektrum wyżej wskazanych immisji pośrednich.Największe obawy skarżących (oraz właścicielki działki nr [...]) budziły następujące kwestie: emisja hałasu, zalewanie, zacienianie oraz przesłanianie, a także obniżenie wartości należących do nich nieruchomości, bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją. O ile ta ostatnio wskazana okoliczność pozostaje poza oceną w postępowaniu o pozwolenie na budowę, o tyle stwierdzić należy, że do pozostałych organ się odniósł i rozważył w granicach uwzględniających przedmiot postępowania, a wyprowadzone wnioski nie naruszają prawa (zostały sformułowane w ramach prawidłowo zrealizowanej zasady swobodnej oceny dowodów, w ich całokształcie – art. 7 i art. 80 k.p.a.).W zakresie emisji hałasu wskazać należy, że od nowelizacji ustawy p.b., która miała miejsce w 2003 r., zakres badania projektu architektoniczno-budowlanego, w tym także w zakresie emisji hałasu, został znacznie ograniczony. Wprowadzono – jak to już wyżej sygnalizowano – odpowiedzialność projektanta lub osoby sprawdzającej projekt (jeśli sprawdzenie jest wymagane) za merytoryczną zawartość projektu. Podkreśla się tę okoliczność w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazując, że sprawdzenie projektu budowlanego pod względem zapewnienia ochrony przed hałasem spoczywa na organie tylko i wyłącznie w zakresie ustalenia, czy projektant złożył stosowne oświadczenie oraz w ramach badania zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska. Nie można więc stawiać inwestorom konkretnych wymagań dotyczących hałasu, jeśli wykazują oni w dokumentacji projektowej, że podjęli określone działania (rozwiązania projektowe) zapobiegające hałasowi (zob. m.in. wyrok WSA w Olsztynie z 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 573/24). Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, co pozwalało organowi poprzestać na przedłożonym projekcie i nie wymagać od inwestora dodatkowych dokumentów i oświadczeń.Z projektu architektoniczno-budowlanego wynika bowiem, że w celu uniknięcia emisji hałasu ściany projektowanego budynku w części produkcyjnej wykonane zostaną z płyt warstwowych z rdzeniem z wełny mineralnej o grubości 15 cm, o zwiększonych parametrach izolacyjności akustycznej: Rw= 32dB, RA1= 29dB, RA2= 28dB. Od strony działek sąsiednich nr: [...], [...] i [...] zaprojektowano ściany pełne, bez otworów okiennych. Dach planowanego obiektu wykonany będzie z płyt warstwowych z rdzeniem z PIRu o grubości 16 cm, o parametrach: Rw= 24dB, RA1= 22dB, RA2= 20dB. Dodatkowo stosowane w budynku maszyny będą spełniały wymagania akustyczne (projekt architektoniczno-budowlany, s. 12). A zatem inwestor podjął konkretne działania by zapobiec emisji hałasu wykraczającego poza granice działki inwestycyjnej (wzmocniona nieprzepuszczalność akustyki ścian i dachu, ściany bez okien i drzwi od strony działek skarżących), co pozwala na przyjęcie spełnienie warunku z § 3 ust. 2.19 planu miejscowego.Dalej wskazać trzeba, że Starosta zasadnie powołał się na wskaźniki dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla terenów mieszkaniowo-usługowych (45 dB w nocy, 55 dB w dzień – załącznik, tabela nr 1 do rozporządzenia MŚ). W projekcie budowlanym znajduje się również oświadczenie projektantów wymagane przez art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b. (s. 4 projektu). Nie pominięto zatem żadnego aspektu, który podlegał weryfikacji z punktu widzenia emisji hałasu. Dodatkowo zwrócono uwagę, że lokalizacja projektowanej inwestycji ma miejsce poza terenami chronionymi przyrodniczo oraz nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z rozporządzeniem RM). Zgodnie zaś z projektem zagospodarowania terenu inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko.Nie ma przy tym żadnych podstaw prawnych, aby na etapie udzielania pozwolenia na budowę wymagać od inwestora oświadczeń lub dokumentacji wskazujących jakie konkretnie maszyny będzie wykorzystywał w produkcji oraz czy będą one posiadały odpowiednie atesty. Możliwość zbadania utrzymania dopuszczalnego poziomu hałasu pojawi się dopiero na etapie eksploatacji inwestycji oraz w toku odrębnego postępowania toczącego przed właściwym dla tych spraw organem ochrony środowiska.Reasumując tę część rozważań wskazać trzeba, że zasadnie organ odwoławczy, mając na uwadze przedłożony materiał dowodowy, uznał że ze względu na proponowane rozwiązania projektowe, uciążliwości akustyczne emitowane z części produkcyjnej projektowanego budynku ograniczone będą do granic działek inwestycyjnych – co odpowiada dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 19 planu miejscowego i pozostaje w zgodności z normami określonymi w rozporządzeniu MŚ. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 5 maja 2023 r., II OSK 1571/20, skoro w projekcie budowanym uprawniony architekt wskazał, że poziom hałasu nie przekroczy ww. norm oraz należycie to twierdzenie uzasadnił, a sam projekt odpowiada przepisom prawa, to organ architektoniczno-budowlany nie ma podstaw, aby kwestionować zaproponowane rozwiązania inwestycyjne oraz oświadczenia złożone przez osobę legitymującą się stosownymi specjalistycznymi uprawnieniami. Sąd w całości to stanowisko podziela.W zakresie obaw skarżących o zalewanie działek bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją, z uwagi na zaprojektowanie w zbliżeniu do granicy działek skarpy powstałej w wyniku zaplanowanej niwelacji terenu cechującego się dużymi spadkami (niwelacja do rzędnych przyszłej drogi gminnej na działce nr [...]) – w ocenie sądu wyczerpująco wyjaśniono, które konkretnie rozwiązania projektowe oraz w jaki sposób zapobiegną przedostawaniu się wód powierzchniowych z terenu inwestycyjnego na działki sąsiednie. Pozwala to na niebudzące wątpliwości ustalenie o zgodności projektowanej inwestycji nie tylko z planistycznym warunkiem zamknięcia uciążliwości działalności w obrębie własnej działki, ale również z dyspozycją § 29 warunków technicznych. Przepis ten stanowi, że zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości.Dochowaniu ww. warunku służyć ma przede wszystkim projektowana instalacja kanalizacji deszczowej zakończona zbiornikiem szczelnym o pojemności 36 m3, do którego kierowane będą wody opadowe z okrawężnikowanego terenu utwardzonego oraz z dachu projektowanego budynku. Do projektowanej kanalizacji deszczowej ma być również podłączony wpust drogowy zaprojektowany w utwardzeniu terenu od strony południowo-wschodniej na działce nr [...]. Ponadto projektowane utwardzenia posiadają wyprofilowanie w kierunku najniższych punktów, w których przewidziano wpusty podwórzowe, kierujące wody opadowe do zbiornika szczelnego. Zbiornik ten ma być systematycznie opróżniany, a ponadto, wedle deklaracji inwestora, został on zaprojektowany w większej objętości (36 m3) aniżeli wynikająca z obliczeń (30 m3). W tym zaś względzie wyjaśniono, że obliczenia przeprowadzono dla deszczu miarodajnego 218 I/s*ha, podczas gdy niejednokrotnie do obliczeń przyjmowane są niższe wartości (130 lub 180 I/s*ha). Wyższą wartość zastosowano dla pewności, że projektowany system magazynowania wód deszczowych będzie skuteczny. W ocenie inwestora projektowana kanalizacja deszczowa zapobiegnie potencjalnemu spływowi grawitacyjnemu wody na działki sąsiednie nr: [...], [...] i [...] (w związku z naturalnym ukształtowaniem terenu), zaś bezpośrednim opadem wód deszczowych będą obciążone jedynie tereny zielone zaprojektowane od strony ww. działek (na których nie planuje się szczelnych utwardzeń), co oznacza, że do 10% wód może spłynąć w kierunku tych działek. W celu zaś zabezpieczania ww. działek przed ewentualnym przedostaniem się wód opadowych z ww. terenów zielonych inwestora, bezpośrednio przy granicy działek inwestycyjnych oraz działek sąsiednich, zaprojektowano wodoszczelną podwalinę ogrodzeniową o wysokości 30 cm i głębokości 100 cm. Dodatkowo do projektu zagospodarowania terenu załączono karty trzech otworów geotechnicznych zlokalizowanych w pobliżu działek sąsiednich, z których wynika, że teren inwestycyjny działek składa się z gruntów o bardzo dobrej filtracji, pozytywnie wpływających na szybkość wchłaniania wód opadowych. Inwestor podkreślił również, że teren inwestycji posiada naturalny spadek terenu w kierunku wschodnim, co oznacza, że do 10% wód opadowych padających na działkę spływa obecnie na działki sąsiednie nr: [...], [...], [...] i [...], a do wód tych mogą dodatkowo dochodzić wody spływające z wyżej położonych działek zachodnich. Wskutek zaś realizacji inwestycji naturalny spływ wód opadowych z tych działek (spływających m.in. po działce inwestycyjnej) zostanie ograniczony.W ocenie sądu powyżej opisane rozwiązania projektowe oraz wyjaśnienia inwestora są na tyle wszechstronne, kompleksowe (odnoszą się do każdego aspektu spływu wód, tj. do spadków terenu, spływu z dachu budynku, z terenu utwardzonego, filtracji gruntu) oraz poparte stosownymi wyliczeniami i materiałem źródłowym, że ich podważenie przez skarżących wymagałoby co najmniej tego samego poziomu kompleksowości i szczegółowości. Tymczasem żaden przeciwdowód nie został przez nich przedłożony, a jedynie sformułowano obawy. Dlatego nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż nie została spełniona dyspozycja § 29 warunków technicznych. Wręcz przeciwnie, materiał dowodowy jednoznacznie przemawia za wnioskiem o podjęciu przez inwestora całego spektrum działań mających na celu eliminację ewentualnych uciążliwości "zalewowych", o ile one by powstały. Kwestię tę organ odwoławczy uzasadnił nadzwyczaj szczegółowo, zaś sąd w ramach przeprowadzonej kontroli nie stwierdza w tej ocenie wadliwości mogących podważyć jej wnioski.Nie narusza również prawa dokonana przez organ odwoławczy weryfikacja analizy przesłaniania i zacieniania, w kontekście spełnienia wymogu z § 13 ust. 1-4 warunków technicznych (precyzującego wymóg naturalnego oświetlenia pomieszczeń) oraz zaakceptowana analiza Starosty co do spełnienia § 60 warunków technicznych (regulującego minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń).W tym względzie podkreślić należy, że jakkolwiek § 13 warunków technicznych ma generalne zastosowanie do istniejącej zabudowy, to sąd podziela stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym nowa inwestycja powinna być projektowana z uwzględnieniem zakresu przesłaniania także potencjalnej zabudowy na działce sąsiedniej, co do której realizacji istnieje ogólny zamiar właściciela. Wynika to z regulacji art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., który nakazuje w procesie projektowania uwzględniać także "uzasadnione interesy osób trzecich". Dlatego, w ocenie sądu, stosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w związku z § 13 warunków technicznych powinno mieć na względzie dwa aspekty: (-) po pierwsze ten, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy a osoby trzecie (właściciele nieruchomości sąsiednich) planujący dopiero w przyszłości realizowanie inwestycji, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego; (-) po drugie, brak expressis verbis możliwości zastosowania § 13 warunków technicznych do hipotetycznej zabudowy nie wyklucza dokonania przez organ architektoniczno-budowlany oceny wpływu planowanej inwestycji na teren sąsiedniej nieruchomości pod kątem możliwego jej zagospodarowania z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. w ramach "uzasadnionych interesów osób trzecich" (por. m.in. wyrok z 30 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3105/12, czy z 2 lipca 2024 r., II OSK 2522/23). Powyższe wyinterpretowywane jest z zasady równości wymagającej stworzenia równych szans w zagospodarowaniu nieruchomości przez inwestora oraz właścicieli działek sąsiednich. Jest to swego rodzaju "kompromis inwestycyjny" zmierzający do zrównoważenia ograniczeń w maksymalnej możliwości zainwestowania na działkach sąsiednich; wymaga też dokładnego ważenia w procesie inwestycyjnym sprzecznych interesów stron (wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2803/19). Innymi słowy nie do zaakceptowania jest sytuacja, by zabudowa projektowana przez pierwszego z inwestorów doprowadziła do braku możliwości zabudowy działek sąsiednich w sposób określony w planie miejscowym.Sąd w sprawie niniejszej powyższe poglądy w całości aprobuje, co przekłada się na to, że dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji również z punktu widzenia sprawdzenia przez organy projektowanej inwestycji pod kątem zacienienia (przesłaniania) przez nią potencjalnej zabudowy na sąsiedniej działce budowlanej (zob. wyroki NSA z: 19 grudnia 1991 r., IV SA 1129/91; 25 czerwca 2009 r., II OSK 1277/08; 28 lutego 2017 r., II OSK 1629/15; 10 lipca 2019 r., II OSK 2207/17; 23 czerwca 2021 r., II OSK 2738/18; 27 kwietnia 2023 r., II OSK 1259/22, czy z 24 sierpnia 2023 r., II OSK 368/22).Zdaniem sądu obowiązkowi powyższemu organ odwoławczy sprostał w kontrolowanej sprawie.W pierwszej kolejności pozytywnie zweryfikowano analizę przesłaniania (§ 13 warunków technicznych) w odniesieniu do budynku na działce skarżących nr [...], ustalając odległość między tym budynkiem a projektowanym budynkiem produkcyjnym wynosi 20,25 m. Wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonego okna ww. budynku, do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi budynku projektowanego wynosi 11,39 m (liczona od góry okapu projektowanego obiektu) i 13,84 m (liczona od góry kalenicy projektowanego obiektu). Mając na uwadze, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami - zapewnione zostanie naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym budynku, zaś przesłanianie projektowanym budynkiem produkcyjnym nie występuje (rys. P4, s. 32 projektu).Załączono również analizę przesłaniania hipotetycznych budynków na działkach o nr: [...] (własność M. Z.), [...] (własność skarżących) oraz [...] (własność Gminy Choroszcz). W analizach tych (rys. odpowiednio: P1, P2 i P3) hipotetyczne budynki zlokalizowano w wymaganej minimalnej odległości 4 m od granicy z działką inwestycyjną. Wysokość przesłaniania hipotetycznych budynków mierzono od parapetu umiejscowionego w nich okna na wysokości 85 cm nad poziomem parteru oraz do okapu projektowanego budynku. W odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...]: wysokość przesłaniania dla części II kondygnacyjnej socjalno-biurowej wynosi 8,93 m, zatem przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 6 m przesłanianie nie nastąpi; wysokość przesłaniania dla części produkcyjnej wynosi 6,84 m, przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 2 m przesłanianie nie nastąpi (rys. P1). W odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...] wysokość przesłaniania części produkcyjnej wynosi 7,99 m (liczona od góry okapu), przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 2 m przesłanianie nie nastąpi (rys. P2). W odniesieniu do hipotetycznej zabudowy na działce nr [...], wysokość przesłaniania części produkcyjnej wynosi 8,29 m (liczona od kalenicy), przy założonym hipotetycznym oknie szerokości 3,5 m przesłanianie nie nastąpi (rys. P3). Analiza powyższa wykazała, że odległość projektowanego budynku w stosunku do hipotetycznej zabudowy na ww. działkach sąsiednich jest większa niż wysokość przesłaniania, co oznacza, że projektowany budynek nie będzie ograniczał naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach hipotetycznych na ww. działkach.W wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego na etapie odwoławczym uzyskano dodatkową analizę przesłaniania hipotetycznych budynków uwzględniającą zlokalizowanie w nich otworów okiennych na równi z poziomem posadowienia parteru. Z analizy tej wynika, że projektowany obiekt budowlany nie będzie co do zasady przesłaniał hipotetycznych budynków na ww. działkach (rys. P5, P6 i P7). Jedynie dla okna hipotetycznego budynku na działce nr [...] posadowionego w poziomie parteru stwierdzono, że w ramionach kąta 60 stopi zwróconych w kierunku części wyższej projektowanego budynku, znajduje się budynek w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania (rys. P5) – co nie odpowiada § 13 warunków technicznych. Ustalenie to nie może mieć jednak, w ocenie sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy prowadzącego do uchylenia zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że: po pierwsze, w przypadku zwrócenia ramion ww. kąta z tego samego okna w kierunku części niższej projektowanego budynku wysokość przesłaniania wynosi 7,69 m, co oznacza, że przesłanianie dla tego hipotetycznego budynku nie nastąpi; po drugie, działka nr [...] ma szerokość nie mniejszą niż 35 m (vide pomiar polska.geoportal.2.pl), a zatem istnieje możliwość zlokalizowania na niej hipotetycznego budynku w odległości większej aniżeli minimalne 4 m od granicy z działką inwestycyjną (dla której to minimalnej odległości przeprowadzono ww. analizę). Zapewniłoby to tej hipotetycznej zabudowie naturalne oświetlenie pomieszczeń, nawet w przypadku maksymalnego wymiaru okna usytuowanego od strony inwestycji. W ten sposób istnieje też możliwość zapewnienia "kompromisu inwestycyjnego", uwzględniającego zarówno wymagania § 13 warunków technicznych, jak i art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. oraz interesy wszystkich stron postępowania w granicach wymaganych przepisami prawa. Ocena organu odwoławczego w powyższym zakresie nie narusza więc prawa.Nie budzi również wątpliwości z punktu widzenia legalności ocena organów dotycząca analizy spełnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń, o którym mowa w § 60 warunków technicznych. Inwestor przedłożył bowiem szczegółowe analizy zasięgu rzucanego cienia projektowanego budynku, wykonane zgodnie z ww. przepisem oraz za pomocą linijki słońca (rys. nr 1A, s. 33 projektu zagospodarowania terenu). Wyniki analizy wskazują, że w dniach równonocy czas nasłonecznienia pomieszczeń pokoi mieszkalnych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] jest dłuższy niż wymagane przepisem 3 godziny w godzinach od 7:00 do 17:00. Pozostałe działki sąsiednie nr: [...], [...], [...] nie posiadają zabudowy budynkami mieszkalnymi w obrębie cienia rzucanego przez projektowany budynek. Przeprowadzona mimo braku zabudowy analiza hipotetycznej zabudowy na ww. działkach prowadzi do wniosku, że ich nasłonecznienie jest dłuższe niż wymagane przez § 60 warunków technicznych. Podkreślić przy tym należy, że wszystkie hipotetyczne budynki na działkach sąsiednich, na potrzeby analizy posadowiono w najbardziej niekorzystnym położeniu względem projektowanego budynku, tj. zachowując wymagane prawem minimum 4 m od granicy działek inwestycyjnych. Tym bardziej więc nie sposób podważyć zgodności projektu z § 60 warunków technicznych.Sąd ma przy tym na uwadze, że choć organ odwoławczy do analizy w zakresie czasu nasłonecznienia, ocenionej pozytywnie przez organ pierwszej instancji, się nie odniósł, jednak nie ma to żadnego wpływu na wynik sprawy. Jest ona bowiem prawidłowa, wszechstronna oraz nie sformułowano wobec niej w odwołaniu szczegółowych i konkretnych zarzutów. Zatem jej akceptację przez Wojewodę należy ocenić jako dorozumianą, a zaniechanie w tym zakresie uznać za nieistotne naruszenie prawa.Nie budzi również wątpliwości z punktu widzenia legalności pozytywna ocena organów odnośnie spełnienia warunków technicznych przeciwpożarowych, co oparte jest na uzyskaniu sprawdzenia projektu przez uprawnionego rzeczoznawcę. Uzgodnił on 10 lipca 2024 r. projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Stanowi to gwarancję dla inwestora i organu, że projekt opracowano zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto wskazać należy na takie rozwiązania projektowe jak: zaprojektowanie ściany zewnętrznej budynku od strony działek sąsiednich jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności ogniowej REI120 oraz posadowienie jej w wymaganej odległości; czy zaprojektowanie między częścią biurowo-socjalną a produkcyjną budynku (z uwagi na oddzielne strefy pożarowe tj. ZLIIII i PM) ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI60, wydzielającej obie te części w pionie od fundamentu do przekroju dachu, co pozwala na potraktowanie ich jako odrębnych budynków. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że istnieje możliwość usytuowania hipotetycznej zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich z zachowaniem wymogów § 271 ust. 1-7 i warunków technicznych, bowiem możliwe jest usytuowanie tych budynków z zachowaniem odległości 4 m od granicy z terenem inwestycji oraz 8 m od projektowanego budynku. Nie dojdzie zatem pod tym względem do naruszenia uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.).Organ odwoławczy bez naruszenia prawa ustalił również, że § 12 ust. 11 warunków technicznych (regulujący minimalną odległość 30 m ściany budynku produkcyjnego lub magazynowego o powierzchni zabudowy przekraczającej 1000 m2, od ściany istniejącego na innej działce budowlanej budynku mieszkalnego) wszedł w życie 1 sierpnia 2024 r. Inicjujący niniejsze postępowanie wniosek inwestora został złożony 29 marca 2024 r. Wojewoda trafnie w tym względzie odnotował treść § 2 pkt 1 nowelizacji warunków technicznych (§ 1 pkt 2 lit. e rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. poz. 2442), wedle którego dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem jej wejścia w życie, został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, stosuje się przepisy dotychczasowe. Brak było zatem podstaw do zastosowania wymagania 30 metrowej odległości, bowiem na datę złożenia wniosku przepis wprowadzający ten wymóg nie obowiązywał.Reasumując część rozważań dotyczących spełnienia przez inwestycję warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. (zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi), należy wskazać, że ocena organów w tym względzie nie narusza prawa, jest wszechstronna, kompleksowa, odnosi się do wszystkich aspektów nie tylko wymaganych przepisami, ale również wskazywanych przez strony postępowania w granicach, jakie wynikają z przepisów.Nie budzi również wątpliwości spełnienie warunku kompletności projektu budowlanego i dołączenie wymaganych prawem opinii, oświadczeń, a także posiadanie przez projektantów – autorów projektu wymaganych uprawnień (art. 35 ust. 1 pkt 3, 3a, 4 i 4a p.b.). Organ odwoławczy trafnie ocenił przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jako kompletny, w którym znajduje się: informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b. oraz oświadczenie projektantów, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d, w szczególności pkt 3 p.b.). Bezspornie projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b.W konsekwencji powyższego, tj. szczegółowej, rzetelnej i wszechstronnej oceny przedłożonego projektu budowlanego przez organ wydający pozwolenie na budowę (zgodnej z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.), której wnioski nie naruszają prawa w zakresie stwierdzenia o zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, warunkami ochrony środowiska, przepisami techniczno-budowlanymi – należało zastosować art. 35 ust. 4 p.b. i wydać pozwolenie na budowę, bowiem nie zaistniały okoliczności do wydania innego rozstrzygnięcia. Inwestycja nie narusza przeznaczenia terenu wynikającego z planu miejscowego (przeznaczenia planistycznego opisanego symbolem P, UR, UI, MN), jej oddziaływanie ogranicza się do terenu inwestycji, jest ona zgodna z mającymi do niej zastosowanie przepisami technicznymi, uwzględnia uzasadnione interesy osób trzecich. Subiektywna wizja skarżących co do tego, jak ma wyglądać sąsiedztwo ich nieruchomości, nie jest równoznaczna z prawnym wymaganiem określonego ukształtowania ładu przestrzennego i architektonicznego na spornym terenie. Skoro obowiązujący plan miejscowy dopuszcza zarówno inwestycję w zakresie drobnego przemysłu, w projektowanym kształcie, jak i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, niedopuszczalne jest wyinterpretowanie z ustaleń planu zakazu realizacji którejkolwiek z nich.Podkreślić jeszcze raz należy, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17). Ochrona ta nie może uniemożliwiać inwestorowi realizacji zamierzenia budowlanego zgodnego z przepisami prawa, tak w zakresie przeznaczenia planistycznego jak i warunków techniczno-budowlanych. Tymczasem te przez projektowaną inwestycję są spełnione. W szczególności inwestor wykazał z dużą dozą drobiazgowości podjęcie wszelkich możliwych działań by utrzymać ewentualne uciążliwości w granicach terenu inwestycji. Co więcej ani usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym z nieruchomości strony skarżącej, co również wykazano. Podnoszone zaś przez stronę skarżącą obawy mające walor prawny zostały w ocenie sądu rozwiane, a pozostałe (spadek wartości nieruchomości) odnoszą się przede wszystkim do interesu faktycznego a nie prawnego. W ocenie sądu organy wyważyły interesy zarówno inwestora, jak i pozostałych stron postępowania m.in. kilkukrotnie zobowiązując inwestora do uzupełnienia dokumentacji budowlanej, zwłaszcza gdy pojawiały się wątpliwości co do przyjętych rozwiązań. Materiał dowodowy nie daje tym samym podstaw do ustalenia, że interes prawny którejś ze stron pominięto, nie uwzględniono; wszystkim zagwarantowano prawo do zabudowy zgodnie z prawem, w tym zgodnie z przepisami planistycznymi. Ocena organów została wyczerpująco sformułowana w uzasadnieniach wydanych decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast niezadowolenie z warunków, na jakich ta zabudowa może nastąpić, nie jest kategorią prawną podlegającą ocenie w postępowaniu o pozwolenie na budowę.Sąd podkreśla przy tym, o czym była już kilkukrotnie mowa w niniejszym uzasadnieniu, że wobec wprowadzenia w 2003 r. na skutek nowelizacji p.b. wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt, uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej zostały ograniczone wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, innymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także do weryfikacji kompletności dokumentacji projektowej oraz spełnienia przez projektanta i projektanta sprawdzającego ustawowych warunków (art. 35 p.b.). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem (vide obszernie na ten temat NSA w wyroku z 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07).Dodać przy tym należy, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco czy potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 112 z późn. zm) uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przed uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w rozporządzeniu RM z 10 września 2019 r. (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.), który w żadnym z punktów nie wymienia inwestycji odpowiadającej tej objętej kontrolowanym postępowaniem. Marginalnie można wskazać, że również i ten argument świadczy o prawidłowej kwalifikacji planistycznej spornego przedsięwzięcia jako "drobnego przemysłu", skoro rozporządzenie środowiskowe z 2019 r. tego typu inwestycji (z uwagi na rozmiar, charakter, skalę oddziaływania i profil produkcji) nie odnotowuje ("nie dostrzega") jako wymagającej oceny środowiskowej (nie tylko obligatoryjnej ale i fakultatywnej).Mając całokształt powyższych rozważań na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w sprawie (oraz ich wyjaśnienie), a także uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 107 § 3 k.p.a.). Materiał dowodowy został wszechstronnie zebrany, w tym uzupełniony w postępowaniu odwoławczym bez naruszenia art. 136 § 1 k.p.a. Powyższe świadczy o rzetelnym i skrupulatnym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej zwłaszcza przez organ odwoławczy. Wyprowadzone wnioski zostały wnikliwie uzasadnione, a przytoczona argumentacja przekonuje o zgodności projektu budowlanego z prawem. Zaskarżona decyzja odpowiada dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1-4a i art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. oraz wydano ją w procedurze nienaruszającej zasad wynikających z art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uwzględniono zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasadę przekonywania. Sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, zwłaszcza gdy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy przemawia za przyjęciem określonej treści rozstrzygnięcia. W ocenie sądu zarzuty skarżących w znacznej mierze stanowią polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, akcentują interes faktyczny i stanowią wyraz subiektywnych zamierzeń skarżących deprecjonując interes inwestora do zabudowania jego nieruchomości w granicach dozwolonych prawem. Rozumiejąc argumenty skarżących oparte na wieloletnim przekonaniu, że sąsiedztwo ich nieruchomości będzie stanowić wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – nie może jednak sąd przedłożyć tych argumentów nad podstawy prawne orzekania w sprawie niniejszej. Innymi słowy ani niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia, ani też jej subiektywne przekonanie o jego wadliwości - nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola decyzji nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów odwołanie nie świadczy też samo w sobie o naruszeniu przepisów procesowych.W tych okolicznościach sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.). Uwzględniono zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasadę przekonywania. Sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, zwłaszcza gdy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy przemawia za przyjęciem określonej treści rozstrzygnięcia. W ocenie sądu zarzuty skarżących w znacznej mierze stanowią polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, akcentują interes faktyczny i stanowią wyraz subiektywnych zamierzeń skarżących deprecjonując interes inwestora do zabudowania jego nieruchomości w granicach dozwolonych prawem. Rozumiejąc argumenty skarżących oparte na wieloletnim przekonaniu, że sąsiedztwo ich nieruchomości będzie stanowić wyłącznie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – nie może jednak sąd przedłożyć tych argumentów nad podstawy prawne orzekania w sprawie niniejszej. Innymi słowy ani niezadowolenie strony z rozstrzygnięcia, ani też jej subiektywne przekonanie o jego wadliwości - nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola decyzji nie wykazała naruszeń prawa. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów odwołanie nie świadczy też samo w sobie o naruszeniu przepisów procesowych.W tych okolicznościach sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935 ze zm.)