Wyrok - II SA/Wa 1425/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi l. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...], na podstawie art. 138Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi l. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...], na podstawie art. 138
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
świadek
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Andrzej Góraj
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", po rozpoznaniu zażalenia L. K., zw. dalej "skarżącym", utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w zakresie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w okresie: od [...] września 2001 r. do [...] września 2002 r. w Oddziale [...] Policji w [...]; w latach 2003-2009 w Komendzie Miejskiej Policji w [...]; od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji; od [...] kwietnia 2020 r. do [...] grudnia 2022 r. w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej oraz uchylił w zakresie odmowy wydania zaświadczenia za okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] marca 2017 r. w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...].Rozstrzygniecie to zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Raportem z dnia [...] października 2023 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2024 r. oraz wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury za lata 2009-2020, zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1611), zw. dalej "rozporządzeniem".Rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2024 r.Pismem z dnia [...] listopada 2023 r., zwrócono się do skarżącego o wskazanie, czy żądanie zawarte w raporcie z dnia [...] października 2023 r. obejmuje również okres pełnienia służby w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji, tj. od dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz czy podtrzymuje żądanie wydania zaświadczenia za 2009 r., mimo niezatwierdzenia przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] Imiennych kart wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata 2003-2009.Ponadto w dniu [...] listopada 2023 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji zwrócił się do Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z prośbą o spowodowanie dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu kierowanej przez niego jednostki organizacyjnej Policji, potwierdzających, że skarżący w latach: 2018 i 2020 wykonywał czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji (...). Jednocześnie przekazano Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, obejmujące lata: 2017 i 2019, z prośbą o udzielenie szczegółowych informacji na temat treści w nich zawartych.Również pismem datowanym na dzień [...] listopada 2023 r. wystąpiono do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], przekazując imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata 2010-2016 i wnosząc o udzielenie szczegółowych informacji na temat treści w nich zawartych.W dniu [...] listopada 2023 r. do Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęły, przekazane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata 2010- 2016 wraz z informacją, iż kwerenda materiałów archiwalnych została przeprowadzona z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13.W dniu [...] listopada 2023 r. do Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji, a następnie w dniu [...] listopada 2023 r. do Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło wystąpienie skarżącego z dnia [...] listopada 2023 r., w którym wymieniony wskazał, iż żąda wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za cały 2020 r., a także, w nawiązaniu do pisma z dnia [...] czerwca 2017 r., informującego go o braku zatwierdzenia przez Komendanta [...] Policji imiennych kart wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata 2001-2002 oraz niezaakceptowaniu przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] takich kart za lata 2003-2009, przedłożył własne notatki służbowe oraz imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Dodatkowo wymieniony wniósł o uwzględnienie w trakcie kwerendy okresu służby w Wydziale w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji i w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji w latach 2020-2022.Tym samym organ uznał, że skarżący rozszerzył pierwotne żądanie (lata 2009-2020) o: okres służby w Oddziale [...] Policji w [...] (od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r.), a także lata 2003-2009 i 2021-2022.Pismo to zostało w dniu [...] listopada 2023 r. przekazane Komendantowi Centralnego Biura Śledczego Policji (w zakresie roku 2020) oraz Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], Komendantowi [...] Policji i Naczelnikowi Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji, celem weryfikacji informacji w nim zawartych podczas stosownej kwerendy materiałów archiwalnych.Za pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. Zastępca Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji przesłał imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za lata: 2017-2019, zatwierdzone przez Zastępcę Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji. Jednocześnie poinformował, iż pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. zwrócono się do Naczelnika Zarządu w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji o wskazanie, jakie zasoby dokumentów zostały poddane kwerendzie za 2020 r.W dniu [...] stycznia 2024 r. do Wydziału [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło pismo Naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] stycznia 2024 r., w którym wymieniono dokumenty poddane analizie podczas przeprowadzonej kwerendy oraz wskazano, iż w materiałach tych nie stwierdzono przypadków pełnienia przez skarżącego w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Za pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. Komendant [...] Policji przekazał dokumentację zgromadzoną w toku przeprowadzonej w Oddziale [...] Policji w [...] kwerendy i poinformował, iż z notatki służbowej zatwierdzonej przez Dowódcę Oddziału [...] Policji w [...] wynika, że brak jest podstaw do potwierdzenia pełnienia przez Pana L. K. służby w okresie od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Pismem z dnia [...] stycznia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] poinformował, że Komendant Miejski Policji w [...] nie potwierdził wykonywania przez skarżącego w latach 2003-2009 czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia. W załączeniu Komendant Wojewódzki Policji w [...] przekazał stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r.Organ dodał, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się raport wymienionego z dnia [...] marca 2017 r., w którym zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o "potwierdzenie udokumentowanych przez mnie faktów służby pełnionej w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu o jakich mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Po przeprowadzeniu kwerendy dostępnych materiałów, Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaakceptował imienne karty wykonywanych czynności służbowych w warunkach zakażających życiu i zdrowiu za lata 2013-2016, zaś Komendant Miejski Policji w [...] - za lata 2010-2012. Natomiast Komendant Miejski Policji w [...] nie potwierdził pełnienia przez wymienionego służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o czym poinformowano skarżącego pismem z dnia [...] czerwca 2017 r.Za pismem z dnia [...] lutego 2024 r. przesłano skarżącemu kopie: pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., pisma Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2024 r. oraz pisma Naczelnika Wydziału w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] stycznia 2024 r., z prośbą o zajęcie stanowiska.W piśmie z dnia [...] lutego 2024 r. strona odniosła się do treści przesłanych materiałów.W dniu [...] lutego 2024 r. powyższe pismo przekazano Komendantowi [...] Policji oraz Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie zarzutów i wniosków zgłoszonych przez skarżącego.W dniu [...] lutego 2024 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji wydał skarżącemu zaświadczenie, z którego wynika, że w okresie: od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] grudnia 2016 r. oraz od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] grudnia 2019 r. pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Zaświadczenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] marca 2024 r.W dniu [...] marca 2024 r. do Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło pismo Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] lutego 2024 r. z zatwierdzoną imienną kartą wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za 2020 r., zaś w dniu [...] marca 2024 r. - pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który poinformował, że Komendant Miejski Policji w [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2024 r.W dniu [...] marca 2024 r. do Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło wystąpienie strony z dnia [...] marca 2024 r., w którym zakwestionowała prawidłowość wydanego w dniu [...] lutego 2024 r. zaświadczenia.Pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. doręczonym w dniu [...] maja 2024 r., udzielono wymienionemu odpowiedzi na wystąpienie z dnia [...] marca 2024 r.W dniu [...] czerwca 2024 r. do Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło podanie skarżącego z dnia [...] czerwca 2024 r., w którym wymieniony wniósł ponaglenie, wskazując na bezczynność Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji w zakresie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia a także przewlekłe prowadzenie postępowania.Rozpatrując powyższe ponaglenie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r nr [...]. Komendant Główny Policji stwierdził, że Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; stwierdził, że Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji dopuścił się bezczynności; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości.W dniu [...] lipca 2024 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji wydał stanowisko w sprawie wytycznych zawartych w powyższym postanowieniu dotyczących bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia przez Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, w którym wyjaśniono przyczyny dopuszczenia się przez Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji bezczynności oraz wdrożono środki zapobiegające bezczynności w przyszłości.Pismem z dnia [...] września 2024 r. Komendant [...] Policji przekazał dokumentację zgromadzoną w toku ponownej analizy materiałów z przeprowadzonej w zasobach archiwalnych Oddziału [...] Policji w [...] kwerendy. Jednocześnie poinformował, iż z notatki służbowej (z dnia [...] sierpnia 2024 r.) Zastępcy Dowódcy Oddziału [...] Policji w [...], wynika, iż brak jest podstaw do potwierdzenia pełnienia przez skarżącego w okresie od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r. służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Za pismem z dnia [...] września 2024 r. (doręczonym w dniu [...] września 2024 r.) przesłano skarżącemu kopię pisma Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2024 r. wraz z notatką służbową z dnia [...] września 2024 r., z prośbą o zajęcie stanowiska.W piśmie z dnia [...] września 2024 r. (wpływ do organu w dniu [...] października 2024 r.) strona odniosła się do treści przesłanych materiałów.W dniu [...] października 2024 r. powyższe wystąpienie przekazano Komendantowi [...] Policji, z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie zarzutów i wniosków zgłoszonych przez skarżącego.Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. (wpływ do Biura Spraw Wewnętrznych Policji w dniu [...] stycznia 2025 r.) Komendant [...] Policji przekazał dokumentację zgromadzoną w toku ponownej analizy materiałów z przeprowadzonej w zasobach archiwalnych Oddziału [...] Policji w [...] kwerendy. Jednocześnie poinformował, iż z notatki służbowej (z dnia [...] grudnia 2024 r.) zaakceptowanej przez Zastępcę Dowódcy Oddziału [...] Policji w [...], wynika, iż brak jest podstaw do potwierdzenia pełnienia przez skarżącego służby w okresie od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Za pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. przesłano skarżącemu kopię pisma Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2025 r. wraz z notatką służbową z dnia [...] grudnia 2024 r., z prośbą o zajęcie stanowiska.W piśmie z dnia [...] stycznia 2025 r. (wpływ do organu w dniu [...] stycznia 2025 r.) strona odniosła się do treści przesłanych materiałów.W dniu [...] stycznia 2025 r. do Biura Spraw Wewnętrznych Policji wpłynęło podanie skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r., w którym wniósł ponaglenie, wskazując na bezczynność Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji w zakresie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia a także przewlekłe prowadzenie postępowania.Rozpatrując ponaglenie, postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. Komendant Główny Policji stwierdził, że Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.Postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji odmówił skarżącemu wglądu w formie elektronicznej w akta postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej za pomocą systemu teleinformatycznego.Pismem z dnia [...] lutego 2025 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o spowodowanie przeprowadzenia kwerendy materiałów będących w posiadaniu Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], potwierdzających jednoznacznie, czy wymieniony w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. wykonywał czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Za pismem z dnia [...] marca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] przekazał pismo Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] marca 2025 r., z którego wynika, iż analiza dostępnej dokumentacji nie doprowadziła do ujawnienia materiałów potwierdzających pełnienie przez skarżącego w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.W dniu [...] marca 2025 r. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji wydał postanowienie, którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w okresie: od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r. w Oddziale [...] Policji w [...]; w latach 2003-2009 w Komendzie Miejskiej Policji w [...]; od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]; od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] marca 2020 r. w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji; od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.W dniu [...] kwietnia 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez brak należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego, przeprowadzenie kwerendy w sposób nierzetelny i powierzchowny; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierzetelny oraz brak odniesienia się do twierdzeń strony przedstawianych w toku postępowania; art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy; art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności odmowę wglądu do akt sprawy w formie elektronicznej; art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób przekonujący przesłanek odmowy wydania zaświadczenia, w szczególności nieodniesienie się do specyfiki służby operacyjnej i interwencyjnej skarżącego; art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wszechstronnie materiału dowodowego i uznanie faktu wybrakowania dokumentacji za wystarczający powód odmowy wydania zaświadczenia.Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię § 4 pkt 1 rozporządzenia, sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz nieuwzględnienie wniosków strony.Mając to na uwadze skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.Rozpatrując sprawę w postępowaniu zażaleniowym, a jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w zażaleniu, Komendant Główny Policji wskazał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej.Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione m.in. przez właściwe organy Policji. Wskazane zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania zaświadczenia był Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji, jako przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby przez byłego funkcjonariusza.Organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.Art. 218 § 2 k.p.a. daje więc wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w niezbędnym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te (w których posiadaniu organ już się znajduje) odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają konkretny stan prawny, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Omawiane postępowanie wyjaśniające spełnia zatem jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia. Główną rolę przypisuje się bowiem danym wynikającym z ewidencji, rejestrów, wykazów lub innych zbiorów dokumentów i danych, będących w posiadaniu organ.Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu. I choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to organ II instancji podkreślił, że jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Jednocześnie, możliwość prowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Przepisy art. 217-219 k.p.a. określające prawny reżim wydawania zaświadczeń, organy administracji publicznej muszą interpretować w sposób ścisły. Wszelka dowolność w stwierdzeniach i nadinterpretacja danych jest niedopuszczalna. Zaświadczenie jest bowiem dokumentem urzędowym, mogącym stanowić dowód w rozumieniu przepisów procesowych, za którym przemawia prawne domniemanie prawdziwości zawartych w nim informacji. Jeżeli informacje, których potwierdzenia żąda strona ubiegająca się o wydanie zaświadczenia budzą wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii.Z kolei ocena określonych zdarzeń, w kontekście spełnienia przez nie kryteriów wskazanych w przepisach prawa, należy do wyłącznej kompetencji organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie. Ocena ta powinna wynikać z analizy dokumentacji poddanej kwerendzie. Celem bowiem postępowania wyjaśniającego jest usunięcie wszelkich wątpliwości, których źródłem może być pochopna lub też pobieżna analiza treści dokumentu. Okoliczności, które mają zostać potwierdzone przez organ nie mogą być wynikiem założenia ad hoc, iż określonego rodzaju czynności spełniają kryteria wskazane w § 4 pkt 1 rozporządzenia tylko z tego powodu, że są czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi, dochodzeniowo-śledczymi lub interwencjami mającymi na celu ochronę życia, zdrowia lub mienia. Z treści dokumentu musi natomiast wynikać w sposób niebudzący wątpliwości, iż realne zagrożenie życia lub zdrowa istniało w trakcie wykonywania każdej z nich z osobna, a także, że dotyczyło ono uczestniczącego w tych czynnościach policjanta.Organ II instancji podkreślił, że organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia.W kontekście pełnienia przez skarżącego we wnioskowanym okresie służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia organ II instancji wskazał, że w myśl powyższego przepisu - w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia.Warunkiem zatem uznania, że policjant uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie szczególnego zagrożenia jego życia lub zdrowia. Oczywistym jest przy tym, iż służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji).W zakresie wniosku wymienionego o wydanie zaświadczenia za okres pełnienia przez niego służby w Oddziale [...] Policji w [...] organ II instancji wskazał, że dokumentacja obejmująca okres służby wymienionego w danej jednostce organizacyjnej Policji od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r. została wybrakowana, co uniemożliwiło potwierdzenie pełnienia tej służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Dokonując zaś analizy dokumentacji pomocniczej również nie ujawniono materiałów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Ponadto po dokonaniu analizy zapisów znajdującej się w składnicy akt Oddziału [...] Policji w [...] dokumentacji medycznej również nie potwierdzono wykonywania przez wymienionego obowiązków służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w tym okresie.Okres ten został przeanalizowany w sposób kompleksowy, zaś wnioski i sugestie strony w zakresie dokumentacji, która mogłaby zawierać informacje dające podstawę do wydania wnioskowanego zaświadczenia - uwzględnione.W kwestii zaś pełnienia przez skarżącego służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w latach 2003-2009 w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia organ II instancji wskazał, że Komendant Miejski Policji w [...] w stanowisku z dnia [...] stycznia 2024 r. wymienił wszystkie dokumenty poddane analizie podczas przeprowadzonej kwerendy oraz wskazał, jaka dokumentacja została wybrakowana w związku z upływem czasu jej przechowywania. Poinformował przy tym, iż analizy dokumentacji dokonano z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 oraz że dała ona wynik negatywny, tj. stwierdzono brak dokumentacji i danych wskazujących na pełnienie przez skarżącego w latach 2003-2009 służby w warunkach określonych w przywołanym wyżej przepisie. Ponadto w piśmie z dnia [...] marca 2024 r. Komendant Miejski Policji w [...] podtrzymał poprzednie stanowisko, przedstawiając pismo Komendanta Komisariatu Policji w [...], w którym odniesiono się do zarzutów strony oraz kopię rejestru zdarzeń zagrażających zdrowiu i życiu policjantów KP [...] w 12/97.W ocenie organu II instancji brak było zatem podstaw do uznania, że w powyższym zakresie kwerenda materiałów nie została przeprowadzona w sposób rzetelny i zupełny.Odnosząc się zaś do okresu służby skarżącego w Centralnym Biurze Śledczym Policji i w Biurze Spraw Wewnętrznych Policji w latach 2020-2022 organ II instancji podkreślił, że dokonana w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji kwerenda materiałów nie ujawniła przypadków pełnienia przez skarżącego w okresie od dnia [...] kwietnia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Ponadto za pismem z dnia [...] lutego 2024 r. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji przekazał imienną kartę wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu za rok 2020, w której potwierdzono, że skarżący w 2020 r. wykonywał 4 razy czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia.Powyższe uniemożliwia jednak wydanie skarżącemu zaświadczenia za wskazany wyżej rok, gdyż nie został stwierdzony jego udział w określonej kategorii czynności w wymiarze określonym w powyższym przepisie.Organ II instancji podkreślił, że imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jako dokumentacja sporządzana na potrzeby z potwierdzeniem zaistnienia przesłanek do wydania zaświadczenia o wykonywaniu przez policjanta czynności, o których mowa w rozporządzeniu niewątpliwe musi mieć swoje potwierdzenie w prowadzonych przez organy Policji ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu. To z ich treści winno wynikać, że w danym miejscu i czasie konkretna czynność podjęta przez funkcjonariusza spełnia kryteria, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie skarżący wnosząc do Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury policyjnej, przedstawił imienne karty wykonywanych czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu dotyczące służby w Oddziale [...] Policji w [...] za lata 2001-2002 oraz służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] za lata 2003-2009, a także służby w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji za lata 2020-2022 podpisane przez niego samego, niepotwierdzone zarówno przez bezpośrednich przełożonych jak i przełożonych właściwych do wydania zaświadczenia w danym zakresie. W takiej sytuacji organ jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do zbadania, czy w istocie informacje zawarte tych imiennych kartach mają swoje odzwierciedlenie w analizowanych ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu Policji, a tym samym dają podstawę do wydania stosownego zaświadczenia.Samo bowiem pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas jej pełnienia przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.W konsekwencji podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach, uzasadniających podwyższenie emerytury, zgodnie z § 4 pkt 1 11 rozporządzenia zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść za sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Uznanie, iż służba w Policji ex definitione stanowi zajęcie immanentnie związane ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia w rozumieniu przepisów rozporządzenia skutkowałoby koniecznością wydania zaświadczenia każdemu funkcjonariuszowi, który się o takie zaświadczenie ubiega, bez konieczności weryfikowania jakichkolwiek okoliczności w toku postępowania wyjaśniającego. Wypaczałoby to sens tej instytucji, przewidzianej wyłącznie dla funkcjonariuszy uczestniczących co najmniej 6 razy w ciągu roku w czynnościach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia potwierdzonych istniejącą dokumentacją wskazującą nie tylko na określone kategorie zdarzeń, uczestnictwo w nich określonego funkcjonariusza, ale przede wszystkim charakter tego uczestnictwa - jako szczególnie zagrażającego życiu i zdrowiu.Organ II instancji nadmienił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2014 r. stwierdził, w kontekście § 4 pkt 1 rozporządzenia, iż zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" (zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.) odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy.W przedmiotowej sprawie z poddanej analizie dokumentacji nie wynika, aby skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji, w okresach: od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r., w latach 2003-2009 oraz od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r., wykonywał czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Jednocześnie brak jest podstaw do podważania ustaleń dokonanych, w tym zakresie, przez Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji.Organ II instancji zaznaczył, że nie wystarczy wykazać uczestnictwa wnioskującego o wydanie zaświadczenia w określonej kategorii zdarzeń, o których mowa w powołanych przepisach. Kluczowe jest ustalenie, że uczestnictwo w konkretnym zdarzeniu skutkowało wystąpieniem szczególnego zagrożenia dla życia i zdrowia wnioskodawcy. Nie jest w szczególności wystarczającym, wnioskowanie o takich zdarzeniach na podstawie dokumentów, z których treści wprost nie wynika, że służba skarżącego pełniona była w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie wskazują one bowiem na konkretne zdarzenia, w których miałby uczestniczyć skarżący, a które związane są ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia. Wnioskowanie takie nie stanowiłoby oświadczenia wiedzy organu wydanego na podstawie tych dokumentów, ale interpretację treści zawartej w tych dokumentach, skutkiem czego organ zmuszony byłby kreować fakty, których te dokumenty nie zawierają. Wnioskowanie co do charakteru danego zdarzenia jako szczególnie zagrażającego życiu i zdrowiu musi mieć odniesienie do konkretnego studium przypadku, a nie charakteru danej czynności służbowej rozpatrywanej in abstracto. Nie może być mowy o czynnościach służbowych, których ujawnienie ex definitione skutkuje uznaniem ich jako spełniających kryteria, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Mogą nimi być tylko konkretne zdarzenia, z jednoczesnym wskazaniem dat, okoliczności i charakteru udziału, wnioskodawcy w tych czynnościach jako uczestnictwa ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia. Nie jest bowiem przedmiotem badania w ramach postępowania wyjaśniającego charakter pełnionej przez skarżącego służby, ale charakter konkretnych zdarzeń oraz udziału w nich wymienionego.Brak stosownych informacji w istniejącej i dostępnej dokumentacji czy też fakt wybrakowania określonych dokumentów w związku z upływem okresu ich przechowywania nie oznacza, że w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu wyjaśniającym w koniecznym zakresie zabrakło należytej rzetelności. Na podstawie bowiem dostępnej dokumentacji brak jest możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego za okresy: od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r., lata 2003-2009 oraz od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r.Zaświadczenie ma być bowiem potwierdzeniem faktów ujawnionych w dokumentacji, a nie faktów, których zaistnienia można się jedynie domyślać. Brak odpowiedniej treści (potwierdzającej określone okoliczności) w analizowanej dokumentacji sprawia, że nie jest możliwe wydanie zaświadczenia. Ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wynikających z wyżej wymienionego przepisu prawa nie może prowadzić do tworzenia faktów czy okoliczności, które nie są w analizowanej dokumentacji zawarte. Zaświadczenie wydawane jest w oparciu o istniejącą dokumentację wskazującą wprost, że służba była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Za jego pomocą organ stwierdza co mu jest wiadome. Natomiast interpretowanie dokumentacji, która nie zawiera informacji o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu oznaczałoby tworzenie nowych faktów, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu o wydanie zaświadczenia.Niedopuszczalne jest także tworzenie, w drodze oświadczeń lub zeznań świadków, na potrzeby wydania danego zaświadczenia, nowych dokumentów lub też odtwarzanie zniszczonych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne, ale jedynie w celu ustalenia okoliczności istnienia bądź nieistnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.Tym samym oświadczenia lub zeznania określonych osób na okoliczność potwierdzenia przez stronę wykonywania czynności zagrażających jej życiu lub zdrowiu, nie mogłyby stanowić dowodu w sprawie, a tym samym być podstawą do wydania żądanego zaświadczenia. Organ może wydać żądane zaświadczenie jedynie w oparciu o posiadane w swoich zasobach dane. Zatem zaświadczenie dotyczy jedynie stanu wiedzy organu w określonym czasie, które winno mieć swoje źródło w istniejących dokumentach, na podstawie których możliwe jest ustalenie określonych faktów, a nie w zeznaniach świadków. Prowadziłoby to do wnioskowania przez organ o faktach, nie na podstawie dokumentów, ale na podstawie oświadczenia osoby (zeznań), odnoszącego się do określonych faktów i konsekwencji, które miałyby z nich wynikać. Skutkowałoby to zastąpieniem podstawowego źródła o faktach dla oświadczenia wiedzy organu, jakim jest dokument, oświadczeniem wiedzy o faktach osoby trzeciej.Niedopuszczalne jest, ustalenie określonych faktów i konsekwencji z nich wynikających na podstawie charakteru czynności służbowych wykonywanych przez skarżącego, jak też porównywanie ich z czynnościami wykonywanymi przez innych funkcjonariuszy. Każdy wniosek jest rozpoznawany indywidualnie, a zakres prowadzonych przez organ czynności dostosowany jest do treści żądania zawartego w złożonym przez zainteresowanego wniosku. Proste zestawienie analogicznych faktów, także nie byłoby zasadne, bo skutkowałoby przyjęciem wniosku, że zakwalifikowanie danej osoby do określonej jednostki lub komórki organizacyjnej Policji, w której dokonywane są czynności służbowe określonego rodzaju, umożliwia ustosunkowanie się w sposób właściwy do każdego wniosku wniesionego przez jakąkolwiek osobę pełniącą w niej służbę, a tym samym umożliwia automatyczne uwzględnienie bądź nieuwzględnienie żądania wnioskodawcy. Tymczasem każdy wniosek musi być rozpoznawany indywidualnie, bowiem wymaga on potwierdzenia określonych faktów, w których uczestniczyła bądź nie uczestniczyła indywidualnie oznaczona osoba. Z kolei ustalenie czy dane zdarzenie (czynność służbowa) spełnia wymogi umożliwiające podwyższenie emerytury policyjnej należy do organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające. Kwestionowanie stanowiska podmiotu dokonującego stosowanej kwerendy, a więc mającego bezpośredni kontakt z istniejącą dokumentacją stanowiłoby nieuzasadnioną polemikę, bo nie mającą żadnego podbudowania instrumentalnego. Wnioski takie można formułować wyłącznie w oparciu o treść analizowanej dokumentacji, a nie na podstawie własnych przekonań czy doświadczeń o charakterze zawodowym. Skoro w treści dokumentacji nie zostały zawarte informacje o udziale w określonym zdarzeniu skarżącego, jako uczestnictwie w czynności służbowej szczególnie zagrażającej życiu i zdrowiu, to organ nie jest uprawniony do dowiedzenia przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie może zaprzeczyć w sposób niebudzący wątpliwości, by określona czynność służbowa miała miejsce lub miała taki charakter, albo by jej uczestnikiem był skarżący. Nie może również potwierdzić tych okoliczności, bowiem te nie wynikają z treści analizowanej dokumentacji i nie da się ich wyprowadzić w oparciu o istniejącą treść analizowanych dokumentów.Reasumując organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie przeprowadzone w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzone w nim materiały uniemożliwiły wydanie skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w okresach: od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r., w latach 2003-2009 oraz od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r.Odnosząc się zaś do okresu od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. ponownie organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia emeryturę policyjną podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. W ocenie Komendanta Głównego Policji sformułowanie "za każdy rok służby" należy, w celu ujednolicenia praktyki wydawania zaświadczeń i równego traktowania policjantów pełniących służbę w szczególnych warunkach, odnieść do roku kalendarzowego. Istotne zatem z punktu widzenia tego przepisu jest wykazanie, że policjant w ciągu danego roku kalendarzowego wykonał co najmniej 6 czynności spełniających kryteria, o których mowa w tym przepisie. Nie ma natomiast znaczenia, w kontekście spełnienia przez niego wymogu, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia czy wykonał je wszystkie tego samego dnia, czy też poszczególne czynności były przez niego wykonywane w różnych dniach całego roku kalendarzowego, który jest przedmiotem analizy organu. Nie ma też znaczenia, czy dane czynności były wykonywane w jednej, czy w kilu komórkach/jednostkach organizacyjnych. Co do zasady, ustalenie, czy w danym przypadku zostały spełnione przez funkcjonariusza warunki do podwyższenia mu emerytury, w odniesieniu do konkretnego roku kalendarzowego, wymaga od organu analizy czynności przez niego wykonywanych w całym roku kalendarzowym. Organ może jednak dokonać analizy czynności wykonywanych w danym roku kalendarzowym nie odnosząc się do całego roku kalendarzowego w sytuacji, gdy dana część tego roku pozostaje poza zakresem żądania strony, albo stanowi okres poprzedzający przyjęcie do służby w danym roku, albo okres następujący po zwolnieniu ze służby, albo też okres, w którym funkcjonariusz z przyczyn faktycznych nie mógł wykonywać czynności objętych § 4 pkt 1 rozporządzenia. Nie wpływa to jednak na to, że pomimo dokonania analizy wyłącznie określonego okresu w ramach danego roku kalendarzowego rozstrzygnięcie w przedmiocie spełniania (bądź niespełnienia) przez niego kryteriów wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia musi odnosić się do roku kalendarzowego, a nie okresu w obrębie tego roku kalendarzowego. Tym samym rozstrzygnięcie winno wskazywać, czy policjant podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu danego roku kalendarzowego, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, albo też czy takich czynności w danym roku kalendarzowym nie podejmował.Ewentualnie dopuszczalnym jest wydanie postanowienia o odmowie wydania żądanego zaświadczenia w omawianym przedmiocie ze wskazaniem w rozstrzygnięciu okresów (części) danego roku kalendarzowego objętych kwerendą, stosownie do zakresu żądania strony. W takim jednak przypadku postanowienie nie może odnosić się do roku kalendarzowego, w którego części innej niż objęta postanowieniem, policjant wykonał 6 czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Oznaczałoby to bowiem, że za ten sam rok kalendarzowy policjantowi jednocześnie przysługuje i nie przysługuje (w części) podwyższenie emerytury, co byłoby zaprzeczeniem normy wyrażonej w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów.Tymczasem Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby, m.in. w okresie od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r., w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia, natomiast w zaświadczeniu z dnia [...] lutego 2024 r. potwierdził wymienionemu wykonywanie tych czynności m.in. od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] grudnia 2019 r.Jednocześnie z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że strona osiągnęła wymaganą ilość co najmniej sześciu czynności w 2017 r., co upoważniało organ do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez stronę służby w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia za ten rok. Zdaniem organu II instancji bezprzedmiotowym była odmowa wydania zaświadczenia stronie za okres od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. Istotne z punktu widzenia tej regulacji jest potwierdzenie wykonywania przez stronę czynności spełniających kryteria, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w danym roku kalendarzowym, niezależnie od tego czy zostały one wszystkie wykonane w jednym dniu, czy też w różnych dniach tego samego roku kalendarzowego.Mając powyższe na uwadze, organ II instancji uchylił zaskarżone postanowienie Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. w części dotyczącej odmowy wydania skarżącemu żądanego zaświadczenia za okres służby od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. Zaś Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Policji winien powyższy fakt uwzględnić i we wskazanym zakresie odnieść się do żądania strony.W tym miejscu organ II instancji wskazał, że w myśl art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Stosownie natomiast do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Organ II instancji nie był zatem uprawniony do "orzekania co do istoty sprawy" w zakresie uchylonej części postanowienia Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. Brak było również podstaw do "umorzenia postępowania pierwszej instancji" w tej części. Instytucja umorzenia postępowania nie ma bowiem zastosowania do postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia, które może zakończyć się jedynie albo wydaniem zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o żądanej treści.W związku z tym, zaskarżone postanowienie w zakresie odmowy wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w okresach: od dnia [...] września 2001 r. do dnia [...] września 2002 r., w latach 2003-2009 oraz od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r. i od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] grudnia 2022 r. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej, organ II instancji uchylił w części dotyczącej odmowy wydania zaświadczenia za okres od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] marca 2017 r bowiem dokumentacja zebrana w sprawie stanowiła podstawę do wydania zaświadczenia za ten okres. W pozostałym zakresie nie dostrzeżono podstaw do wydania zaświadczenia, a zatem zaskarżone postanowienie utrzymano w tej części w mocy.Skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji wniósł skarżący podnosząc naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 77 § 1, 80, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 4 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 218 k.p.a.Podnosząc te naruszenia skarżący wniósł o jego uchylenie w części utrzymującej w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] marca 2025 r. w odniesieniu do okresów: od [...] września 2001 r. do [...] września 2002 r. w Oddziale [...] Policji w [...]; od 2003 r. do 2009 r. w Komendzie Miejskiej Policji w [...]; od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. w Zarządzie w [...] Centralnego Biura Śledczego Policji; od [...] kwietnia 2020 r. do [...] grudnia 2022 r. w Wydziale w [...] Biura Spraw Wewnętrznych Policji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z nakazem wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i uwzględnienia specyfiki służby skarżącego. Nadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymując dotychczasowa argumentację, wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zw. dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Zgodnie z kolei z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.Na wstępie wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym.Zgodnie z art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).Zaświadczenie nie jest aktem administracyjnym, ponieważ nie jest oświadczeniem woli, lecz oświadczeniem wiedzy. Zaświadczenie potwierdza urzędowo istnienie określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/58).Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji z dnia [...] marca 2025 r. o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby od [...] września 2001 r. do [...] września 2002 r., od 2003 r. do 2009 r., od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r., od [...] kwietnia 2020 r. do [...] grudnia 2022 r. w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oraz uchylił w zakresie odmowy wydania zaświadczenia za okres od [...] stycznia 2017 r. do [...] marca 2017 r..Stosownie do treści art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.Przyznając funkcjonariuszom w ww. przepisie ustawy uprawnienie do podwyższenia emerytury, ustawodawca zawarł w art. 15 ust. 6 ustawy delegację do wydania rozporządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3. Na podstawie tej delegacji zostało wydane rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r.Zgodnie z § 4 pkt 1 ww. rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014, poz. 736, OTK-A 2014/5/56) orzekł jednak, że § 4 pkt 1 rozporządzenia w zakresie w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 rozporządzenia nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określeniu, czy został spełniony ustawowy warunek emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy.W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. wymaga, aby zagrożenie nie tylko miało charakter "szczególny", ale również pozostawało w ściśle określonej ("bezpośredniej") relacji kauzalnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższania emerytury nie można wywieść z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. Trybunał Konstytucyjny uznał w tej sytuacji, że wprowadzenie w rozporządzeniu kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury.Warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie "warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". Zagrożenie takie musi być rzeczywiste, obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o sytuacje takiego zagrożenia - z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia - podczas którego dana osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku, a szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności bądź udziale w konkretnym zdarzeniu i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w rozporządzeniu. Dlatego też z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby wykonywał przypisane mu obowiązki, nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w czasie ich realizacji szczególne zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza.Służba w Policji może wiązać się z narażeniem zdrowia, a nawet życia przy wykonywaniu ustawowych zadań. Stąd też możliwość podwyższenia emerytury z tytułu służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest swoistym przywilejem i może mieć miejsce tylko w sytuacji, kiedy w sposób nie budzący wątpliwości zostanie wykazane pełnienie służby w takich warunkach. Wydawane w takiej sytuacji zaświadczenie odnosi się do konkretnego, zindywidualizowanego wnioskodawcy i określonych zdarzeń, w których istniało realne zagrożenie życia lub zdrowia. Dopiero w takich przypadkach wypełniają się przesłanki, o których stanowi ww. rozporządzenie.Nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 218 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w k.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 k.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 k.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów.W niniejszej sprawie organ poddał analizie akta osobowe skarżącego, w tym zakresy obowiązków realizowanych na zajmowanym stanowisku służbowym we wskazanych okresach. Dokonana w przedmiotowej sprawie kwerenda i analiza materiałów, dotyczących pełnienia przez skarżącego służby w Policji w okresie przez niego wskazanym, a także ocena charakterystyki pełnienia służby w kontekście podnoszonych przez skarżącego argumentów, została przeprowadzona w sposób rzetelny i szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy.W toku postępowania wyjaśniającego, zwrócono się również do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację potwierdzającą udział skarżącego w czynnościach służbowych, w których istniało szczególne zagrożenie dla życia i zdrowia.W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji organy w sposób wyczerpujący i przekonujący wyjaśniły, że dokonana analiza akt osobowych skarżącego oraz dokumentacji będącej w posiadaniu organu, nie wykazała, aby zasoby dokumentujące przebieg jego służby we wskazanych przez niego okresach dawały podstawę do wydania zaświadczenia żądanej treści. Z akt sprawy wynika, jakie dokładnie dokumenty były przedmiotem kwerendy i analizy organu oraz w jaki sposób analiza była przeprowadzana, jakie czynności zostały wykonane, a także z uwagi na brak jakich dokumentów nie było możliwe potwierdzenie, czy czynności służbowe, w których brał udział skarżący od [...] września 2001 r. do [...] września 2002 r., od 2003 r. do 2009 r., od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r., od [...] kwietnia 2020 r. do [...] grudnia 2022 r. były wykonywane w warunkach uzasadniających spełnienie warunku, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia."Imienne karty wykonywanych czynności", wbrew twierdzeniom skarżącego nie są dokumentem wystarczającym do wydania przez organ zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...) uprawniającego do podwyższenia emerytury.Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, szczegółowo wyjaśnił z jakich powodów nie można było uznać wskazanych kart za dowód wykonywania przez skarżącego czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu we wnioskowanych latach, a tym samym wyłącznie na ich podstawie wydać skarżącemu zaświadczenie uprawniające do podwyższenia emerytury za wnioskowane przez niego okresy. Imienne karty nie potwierdzają spełnienia przez skarżącego przesłanek pełnienia służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia.W świetle dokonanych przez organ ustaleń, za uprawnione należy uznać stwierdzenie organu, że żadna dokumentacja będąca w posiadaniu organów Policji nie potwierdza, aby skarżący we wnioskowanym okresie, pełniąc służbę w Komendzie Miejskiej Policji w [...], w Zarządzie Centralnego Biura Śledczego Policji w [...], w Wydziale Biura Spraw Wewnętrznych Policji w [...] wykonywał czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Brak odpowiednich dokumentów za rok służby w Oddziale [...] Policji w [...], z uwagi na ich zniszczenie z powodu upływu czasu ich przechowywania, nie pozwalał organowi na wydanie zaświadczenia.Podstawę wydania zaświadczenia mogły stanowić tylko dane wynikające z tych dokumentów, a nie wywiedzione z samego charakteru służby skarżącego w ww. komórkach organizacyjnych Policji.Reasumując, kontrola zaskarżonego postanowienia w zaskarżonym zakresie nie dała podstaw do stwierdzenia, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania. Brak jest podstaw do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia nie wyjaśniono wszystkich kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień odpowiadają prawu.Ubocznie należy również nadmienić, że organ nie ma obowiązku odnoszenia się do każdego podniesionego argumentu strony. Słusznie organ wskazuje, że "załatwienie sprawy" rodzi obowiązek jej zdefiniowania pod względem faktycznym i prawnym, i wydania w tym zakresie rozstrzygnięcia. Nie sposób zatem wywieść by na kanwie tej sprawy można było deponować każdy argument strony. Istotne jest, że organy ustaliły zakres żądania strony i w tym zakresie prowadziły postępowanie które zakończono rozstrzygnięciem.Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.., oddalił skargę.