Wyrok - I GSK 76/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 476/22 w sprawie ze skarg C. Sp. z o.o. w S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału RegioOddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 476/22 w sprawie ze skarg C. Sp. z o.o. w S. na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regio
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
powód
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 144
kpa
art. 9
kpa
art. 10
kpa
art. 174
ppsa
art. 3
ppsa
art. 134
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 476/22, na podstawie 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargi C. spółka z o.o. w S. (dalej: spółka) na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie (dalej Dyrektor OR ARiMR) z dnia 13 maja 2022 r.: nr 9009-2022-68 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 rok oraz z dnia 13 maja 2022 r. nr 9009-2021-002627 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych na 2019 rok.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Przemyślu 21 października 2019 r., przyznał skarżącej płatność zaliczkową w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. w kwocie 56 241,13 zł. Podobnie, w dniu 22 października 2019 r. organ przyznał spółce płatność zaliczkową, tytułem płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2019 r., w kwocie 69 915,77 zł.Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR, w dniu 7 grudnia 2021 r. wydał dwie, ostateczne w administracyjnym toku instancji decyzje, odmawiające przyznania skarżącej spółce zarówno płatności bezpośrednich jak i płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2019 r. Powodem wydania obu odmownych decyzji było stwierdzenie przez wydający je organ stworzenia przez spółkę sztucznych warunków do uzyskania płatności, a także brak jej samodzielności.Decyzją z 26 stycznia 2022 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Rzeszowie ustalił spółce kwotę nienależnie pobranych płatności, z tytułu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2019 r., w kwocie 69 915,77 zł. Jednocześnie ten sam organ, decyzją z 27 stycznia 2022 r. ustalił spółce kwotę nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. w wysokości 56 241,13 zł. Organ uznał, że wobec odmowy przyznania spółce wnioskowanych przez nią płatności, pobrane przez nią tytułem zaliczek środki jako nienależne podlegają zwrotowi.Dyrektor OR ARiMR utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach obu spraw brak jest podstaw do odstąpienia od dochodzenia zwrotu od skarżącej nienależnie pobranych przez nią płatności, jako że wartość pobranych przez nią środków, w obu przypadkach przekroczyła równowartość 100/150 euro (art. 49 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1775, zwanej dalej ustawą o płatnościach bezpośrednich oraz art. 54 ust. 3 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 z późn. zm.) Organ II instancji podkreślił również, że w okolicznościach obu spraw brak jest podstaw do przyjęcia, że doszło do przedawnienia prawa do dochodzenia od skarżącej zwrotu przez nią nienależnie pobranych środków.Odnosząc się do argumentów spółki dotyczących kwestii stworzenia sztucznych warunków, Dyrektor OR ARiMR podkreślił, że w postępowaniach dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków, nie był uprawniony do oceny tego rodzaju okoliczności. Zagadnienia tego rodzaju zostały bowiem rozstrzygnięte ostatecznymi decyzjami. Dodał również, że ich zaskarżenie do sądu nie skutkowało wstrzymaniem wykonania przedmiotowych rozstrzygnięć.Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Rzeszowie oddalając skargi spółki na obie decyzje, nie stwierdził podstaw do wyeliminowania zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wbrew sugestiom ze strony skarżącej, wyrażonym poprzez zakres i przedmiot sformułowanych zarzutów skarg, kontrola ta nie może obejmować okoliczności, które legły u podstaw odmowy przyznania skarżącej wnioskowanych przez nią płatności. Orzekając w przedmiocie oceny zgodności z prawem decyzji ustalających spółce kwoty nienależnie pobranych płatności sąd był związany granicami spraw, na których gruncie zostały one wydane. Te zaś nie obejmowały okoliczności, które stały za odmową przyznania skarżącej obu rodzajów płatności. Kwestie dotyczące spełnienia przez spółkę przesłanek uzyskania płatności zostały bowiem już rozstrzygnięte ostatecznymi, w administracyjnym toku instancji decyzjami, poddanymi odrębnej kontroli sądowej.Odnosząc się do zagadnień związanych bezpośrednio z decyzjami w przedmiocie ustalenie spółce nienależnie pobranych płatności sąd pierwszej instancji stwierdził, że objęta nimi materia definiowana jest przez dwa zdarzenia, które sprowadzają się do wypłaty skarżącej zaliczek na poczet przyszłych płatności oraz odmowa ich przyznania w ramach prowadzonych w tym przedmiocie postępowań. Wystąpienie obu tych zdarzeń, na gruncie okoliczności obu spraw nie budzi wątpliwości, co potwierdza pośrednio sama skarżąca, wnioskując o zawieszenie obu postępowań sądowych, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii związanych z oceną przez sądy administracyjne legalności decyzji, którymi płatności nie zostały jej przyznane. Mamy więc w tym wypadku do czynienia z sytuacją, w której odpadła podstawa zrealizowanych płatności zaliczkowych. Wobec tego dokonana na rzecz spółki wypłata środków nastąpiła bez tytułu prawnego, a kwoty przekazane jej w związku z tym zostały pobrane przez nią nienależnie i jako takie podlegają zwrotowi. Wartość nienależnie pobranych środków odpowiada wartości całej kwoty zaliczek.Zdaniem sądu brak było podstaw do podważenia zgodności z prawem ocen rozstrzygających sprawę organów, odnośnie tego że w obu sprawach nie zaszły okoliczności, z uwagi na które zasadnym byłoby odstąpienie od ustalenia kwot nienależnie pobranych przez spółkę płatności zaliczkowych. Ich wartość przekracza kwotę 100 euro, do której to wartości odstąpienie to byłoby możliwe. Nie można także mówić o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 1306/2013, tj. stwierdzeniu tego, że płatność została dokonana na skutek pomyłki organów, której rolnik nie mógł wykryć. Powstanie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności wynikało bowiem wyłącznie z przyczyn leżących po stronie spółki, która, po pobraniu zaliczek, nie dopełniła warunków (co zostało stwierdzone ostatecznymi w administracyjnym toku instancji decyzjami) od których spełnienia uzależnione było uzyskanie płatności. W obu analizowanych przypadkach nie doszło także do upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do obowiązku zwrotów kwot nienależnie pobranych płatności, o których to terminach mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1). Termin tego przedawnienia wynoszący 4 lata, w przedmiotowych sprawach, liczony od daty złożenia przez skarżącą wniosków o przyznanie płatności, jeszcze nie upłynął, a ponadto i tak doszło do jego przerwania, w następstwie doręczenia stronie postanowień w sprawach wszczęcia postępowań, dotyczących ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności, co miało miejsce 16 grudnia 2021 r.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono:I) naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie:- art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2422), dalej także jako "ustawa PROW 2014-2020" poprzez niezbadanie w sprawie żadnych przesłanek wynikających z normy prawnej zawartej w art. 64 ust. 2 lit a-f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE L 347 z 20.12.2013 r.) - co skutkowało tym, że z całe postępowanie przeprowadzone przez organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny prowadzone było w oparciu o fakt stworzenia (rzekomo) przez Skarżącą w sprawie sztucznych warunków, podczas gdy to postępowanie o ustalenie kwoty do zwrotu prowadzone na podstawie art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) wymaga zbadania przesłanek wynikających z przepisów prawa materialnego;- art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PROW 2014-2020. poprzez brak zbadania:> czy Skarżąca aplikując o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego robiła to w dobrej czy też w złej wierze,> czy Skarżąca prowadziła działalność rolniczą na wskazanych działkach rolnych,> czy Skarżąca realizowała zobowiązania wynikające z realizacji programu rolnośrodowiskowego i zobowiązań wynikających z płatności ONW,> czy Skarżąca aplikując o przyznanie płatności realizowała cele Wspólnej Polityki Rolnej - czy też tych celów nie realizowała.> czy było możliwe wykrycie przez Skarżącą faktu, że ARiMR przyznając Skarżącej płatności w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego (od 2011 r.) w roku 2020 dokona w sposób całkowicie dowolny zmiany oceny i ustaleń tego samego/takiego samego stanu faktycznego;> czy Skarżąca występując o przydanie płatności w 2020 r. do ARiMR – mogła przewidzieć, że nastąpi całkowicie dla nie niezrozumiała zmiana stanowiska organu administracji i czy z tego powodu to tylko i wyłącznie Skarżąca ma ponieść skutki finansowe i całe ryzyko prowadzenia postępowania administracyjnego.> czy na dzień powstania Skarżącej (data wpisu do KRS 23 kwietnia 2012 r/) miała wiedzę lub mogła ją mieć o tym, że od 2015 r. Unia Europejska wprowadzi przepisy prawne, w których uzależni wielkość dopłat do wielkości gospodarstw rolnych beneficjentów - przepisy o zastosowaniu modulacji i stawek degresywnych.- art. 7 i art. 77 ust. 1 poprzez brak zgadania w sprawie przesłanek wynikających z przepisów prawa materialnego to jest art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 – co skutkowało przeprowadzeniem postepowania z naruszeniem procedury administracyjnej - a konieczność weryfikacji wszelkich przesłanek pozwalających na niestosowanie kar administracyjnych w stosunku do Skarżącej jest obowiązkiem organu - czemu w niniejszej sprawie zarówno organy ARiMR jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sprostały - co miało skutek w postaci wydania decyzji nakładających na Skarżącą zwrot zaliczkowych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2019 r. i płatności rolno-środowiskowo-kIimatycznej za 2019 r.;II) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie- art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE L 312 z 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE L 347 z 20.12.2013 r.) w zw. z art. 18 ust. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie w ślad za Organami obu instancji, iż działanie Skarżącej C. Sp. z o.o. w zakresie wniosków objętych postępowaniem o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2019 oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 miało na celu stworzenie sztucznych warunków sprzecznych z celami tych systemów wsparcia, podczas gdy C. Sp. z o. o. w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2019 oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019, a w konsekwencji poprzez ustalenie kwoty nienależnie pobranej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2019 oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019;- w przypadku nieuwzględnienia powyżej wyartykułowanego zarzutu, zarzucam naruszenie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/201 1 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady WE/1698 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. U.E 312/1 L z 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr1306/2013 z dnia 17grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L 347 z 20.12.2013 r.) - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskami w całości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że stwierdzenie, że w danej sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków winno skutkować zastosowaniem zmniejszenia płatności o kwotę wynikającą ze stworzenia sztucznych warunków, nie zaś odmową przyznania płatności a w konsekwencji poprzez uznanie całości pobranych płatności za nienależnie pobrane;- art. 54 i art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) m 485/2008 (Dz.U. UE L 347 z 20.12.2013 r.) w zw. z art. 11 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) m 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz.U. UE L 255 z 28.08.2014 r.) w zw. z art. 10 ust. 1 i 1, art. 29 ust. 1a, art. 2 i art. 7 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505) poprzez ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, podczas gdy C. Sp. z o. o. w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2019 oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019;- art. 44 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1234) w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 340 z 23.12.1995 r.) w zw. z art. 47 § 1, art. 51 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540) poprzez oddalenie skarg w drodze utrzymania w mocy decyzji w przedmiocie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 przy braku podstaw do ich wydania.- art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) m 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE L 227/69 z dnia r.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie - co skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku- art. 64 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE L 347 z 20.12.2013 r.) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i niezbadanie czy w sprawie nie występuje jedna z przesłanek w nim zawartych - co skutkowało wydaniem zaskarżonego wyroku.Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:a. naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r. poz. 182 ze zm.) w zw. z art. 80 k.p.a. - polegające na oddaleniu skargi na Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 maja 2022 r. znak 0810-5260-0180-00000314/21 utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Przemyślu z dnia 26 stycznia 2022 r. znak: 0180-2021-012394 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolno-środowiskowo-klimatycznego (PROW 2014-2020), w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony, co wywołane zostało błędnym uznaniem przez Organy obu instancji, a w ślad za nimi przez Sąd I instancji, iż C. Sp. z o.o. stworzyła sztuczne warunki płatności sprzeczne z sprzeczne z celami systemu wsparcia, podczas gdy C. Sp. z o.o. w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o postępowania płatność rolno-środowiskowo klimatyczną;b. naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2114 ze zm.) w zw. z art. 80 k.p.a. - polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 maja 2022 r. znak 0180-6400-0180-00006341/19 utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Przemyślu z dnia 27 stycznia 2022 r. znak: 0180-00000002743/22 o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu strony, co wywołane zostało błędnym uznaniem przez Organy obu instancji, a w ślad za nimi przez Sąd I instancji, iż C. Sp. z o. o. stworzyła sztuczne warunki płatności sprzeczne z sprzeczne z celami systemów wsparcia podczas gdy C. Sp. z o. o. w pełni realizowała swoje uprawnienia jako rolnika w zakresie możliwości ubiegania się o postępowania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego;c. naruszenie przepisu art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. - polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji, iż zaskarżone decyzje zawierają niepełną, fragmentaryczną ocenę prawną bez wskazania sposobu rozumowania przez Organy obu instancji stosownych przepisów na tle stanu faktycznego ustalonego w sprawie.Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości wyroku WSA w Rzeszowie i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora OR ARiMR oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego przed sądami obu instancji. Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o zawieszenie postępowania do czasu odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na pytanie prejudycjalne sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I GSK 1486/22, które to postępowanie toczy się przez Trybunałem pod sygnaturą C-470/25. Pełnomocnik skarżącej spółki podkreślił, że w wywiedzionej skardze kasacyjnej został sformułowany zarzut naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 60 rozporządzenia 1306/2013 których to przepisów dotyczy sformułowane pytanie prejudycjalne.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).W pierwszej kolejności należało się odnieść do wniosku pełnomocnika skarżącej spółki, zawartego w piśmie z 11 grudnia 2025 r. a potrzymanego na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r., o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na zwrócenie się przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prejudycjalnym do TSUE w sprawie I GSK 1486/22. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powołana regulacja dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz bezpośrednio wpływać na wynik tego postępowania. Natomiast zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 125.). Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena jego zasadności pozostawiona została do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Nie oznacza to jednak dowolności działania w tej mierze, bowiem dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby stwierdzić czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 125.).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie prowadzone przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej pod sygn. C-470/25 nie ma bezpośredniego przełożenia na niniejszą sprawę, bowiem tą jest ustalenie nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej a nie przyznanie lub też odmowa przyznania płatności z uwagi na stworzenie sztucznych warunków. Sama okoliczność zarzucenia w skardze kasacyjnej naruszenia art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2988/95 oraz art. 60 rozporządzenia 1306/2013 a więc przepisów, których dotyczy postawione pytanie prejudycjalne jest niewystarczające dla zawieszenie niniejszego postępowania bowiem zarzuty te należało uznać za bezprzedmiotowe - kwestia stworzenia sztucznych warunków przy ubieganiu się o płatności rolne przez spółkę nie była przedmiotem niniejszej sprawy. A skoro tak, to wynik postępowania przed Trybunałem nie mógł mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego wyroku ani wydanych w sprawie decyzji, bowiem sprawa ta dotyczy ustalenia nienależnie pobranych płatności a nie przyznania lub też odmowy przyznania płatności, w których to postępowaniach Naczelny Sąd Administracyjny rzeczywiście zawiesza postępowania sądowoadministracyjne. Wskazać przy tym należy, że również w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżącej spółki na decyzje w sprawach odmowy przyznania spółce szeregu płatności (sygn. akt I GSK 1522/22) takie zawieszenie nastąpiło postanowieniem z 9 lipca 2025 r.Przechodząc do meritum sprawy, przypomnieć należy, że skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać w zdecydowanej większości za bezskuteczne a częściowo za nieusprawiedliwione.Wskazać przede wszystkim należy, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny być powiązane z konkretnymi regulacjami zawartymi w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w pierwszej kolejności kwestionowane jest orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, a ten sąd kontroluje legalność zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego, stosując procedurę sądowoadministracyjną. Jeśli orzeczenie jest błędne, to narusza regulacje tej ustawy. Mając jednak na względzie uchwałę pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, stwierdzić należy, że sam fakt niepowiązania przepisów procedury stosowanej przed organami z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie powoduje po stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego niemożliwości rozpoznania skargi kasacyjnej. Dalej wskazać należy, że brak powołania pełnych nazw aktów prawnych, brak powołania miejsca publikacji tych aktów, stanowi o wadliwości tych zarzutów, jednak nie jest to, w ocenie składu rozpoznającego sprawę, wadliwość istotna, uniemożliwiająca ich rozpoznanie.Dodatkowo wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej w pkt I petitum skargi kasacyjnej mimo wskazania w podstawie kasacyjnej art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy PROW 2014-2020 oraz art. 7 i art. 77 ust. 1 bliżej nieokreślonego aktu prawnego, co również wskazuje na brak staranności, wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika, przy sporządzaniu tego typu środka zaskarżenia.Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dostępne w CBOSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania, na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie, na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.Z kolei w przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może, więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy.Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej rozważania i odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, formalnie opartych na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a., stwierdzić należy, że pomimo przytoczenia w niej obu postaci zarzutów, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. wszystkie one dotyczą w istocie jednego problemu – zasadności odmowy przyznania skarżącej spółce płatności za 2019 r. z uwagi na niezasadne zarzucenie spółce stworzenia sztucznych warunków do ich uzyskania. Z uwagi na powyższe, mając na uwadze komplementarny charakter wskazanych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne łączne odniesienie się do nich.Powyższe zarzuty odnoszące się zarówno do naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt II petitum skargi kasacyjnej) jak i naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (pkt I petitum skargi kasacyjnej) w zdecydowanej większości należało uznać za bezprzedmiotowe, bowiem nie miały one zastosowania w sprawie. Podkreślić należy, czego najwyraźniej nie dostrzega skarżąca spółka, że niniejsze postępowanie prowadzone było w oparciu o art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji, zgodnie z którym organ w drodze decyzji administracyjnej, ustala kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej lub krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej i finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z funduszy wskazanych w tym przepisie, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków ze zbadaniem, czy nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od żądania takiego zwrotu. Płatnością nienależnie pobraną jest płatność, która została przyznana niezgodnie z przepisami prawa i wbrew warunkom przewidzianym dla danej płatności. Ustalenie czy przyznane uprzednio płatności zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku odrębnego postępowania wyjaśniającego toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. Przesłanką działania organów ARiMR w tym trybie jest fakt ustalenia, że beneficjent otrzymujący dopłaty realizowane z funduszy unijnych otrzymał pomoc w sposób nienależny lub też otrzymał ją w nadmiernej wielkości.Wbrew stanowisku skarżącej spółki, przedmiotem niniejszej sprawy nie była ocena przesłanek odmowy przyznania skarżącej spółce określonych płatności za 2019 r., w konsekwencji przyjęcia przez organy, że spółka stworzyła sztuczne warunki do ich uzyskania. W dniach 21 i 22 października 2019 r. skarżącej spółce zostały przyznane płatności zaliczkowe w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2019 r. w kwocie 56 241,13 zł oraz tytułem płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2019 r., w kwocie 69 915,77 zł. Zaliczki te zostały wypłacone skarżącej spółce. Ostatecznie jednak, w wyniku wydania przez Dyrektora OR ARiMR w dniu 7 grudnia 2021 r. dwóch decyzji, płatności te nie zostały przyznane spółce, które to decyzje są ostateczne w administracyjnym toku instancji. Nie budzi wątpliwości, że w takiej sytuacji pobrane przez skarżącą spółkę płatności tytułem zaliczek są środkami nienależnymi, podlegającymi zwrotowi bowiem nie istnieje żadna podstawa prawna, na podstawie której takie środki spółce powinny być przyznane. Oznacza to, że w ramach obecnie prowadzonych postępowań – dotyczących ustalenia nienależnie pobranych płatności – skarżąca spółka nie może skutecznie kwestionować ustaleń organów związanych z odmową przyznania skarżącej spółce wnioskowanych płatności. To w postępowaniu wymiarowym kwestia ta była oceniana przez organy, a zatem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności organy ARiMR prawidłowo przyjęły kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości wypłaconych spółce zaliczek. W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 27 ust. 1 i 2 ustawy PROW 2014-2020, art. 7 i art. 77 ust. 1 (zapewne k.p.a. – dopisek NSA) w zw. z art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013, art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 640/2014, art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, art. 54 i art. 55 rozporządzenia nr 1306/2013 w zw. z art.. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 907/2014 w zw. z art. 10 ust. 1 i 1 art. 29 ust. 1a, art. 2 i art. 7 ustawy o Agencji, art. 44 ust. 1 – 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w zw. z art. 47 § 1, art. 51 § 1 i 3 o.p. należało uznać za nieskuteczne.Spośród zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jedynie zarzut odnoszący się do art. 7 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji 809/2014 oraz art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 dotyczył przepisów mogących mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, jednakże poza ogólnikowym wskazaniem ich niezastosowania w sprawie, skarżąca spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wykazała na czym błąd organu w niniejszej sprawie miał polegać.Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach. W niniejszej sprawie płatność została wypłacona spółce na podstawie m.in. art. 46 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a następnie wobec niespełnienia przez spółkę warunków przyznania poszczególnych płatności, organy w drodze ostatecznych decyzji odmówiły ich przyznania. Zatem w sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek pomyłce organu, której skarżąca spółka nie mogła wykryć w zwykłych okolicznościach.Z kolei zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 wymyka się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego bowiem został on nieprecyzyjnie sformułowany jak również nienależycie uzasadniony. Wskazanych przepis składa się z 6 punktów, zaś autor skargi kasacyjnej nie wskazał o który punkt tegoż artykułu chodzi. Dodatkowo, jeżeli skarżąca kasacyjnie uważa, że sąd pierwszej instancji pominął powyższy przepis przy ocenie legalności zaskarżonych decyzji, to powinien powiązać zarzut naruszenia tego przepisu z art. 134 § 1 p.p.s.a. czego w podniesionym zarzucie kasacyjnym zabrakło.Również zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt III petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej w pkt a i b powiązał zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. z przepisami prawa materialnego – art. 27 ust. 1 i 2 ustawy PROW 2014-2020 oraz art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez nienależyte wykonanie kontroli przez sąd pierwszej instancji, które to przepisy w sprawie nie stanowiły materialnoprawnej podstawy zaskarżonych decyzji. Oznacza to, że przepisy te nie mogły stanowić podstawy kontroli legalności kwestionowanych decyzji ustalających nienależnie pobrane płatności rolne, a zatem sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć wskazanych przepisów.Z kolei za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut wskazany w pkt III c petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. z zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 9 i 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd pierwszej instancji, że zaskarżone decyzje zawierają niepełną, fragmentaryczną ocenę prawną. Wbrew stanowisku skarżącej spółki, kwestionowane decyzje zawierają niezbędne elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., zaś ich uzasadnienie zawiera uzasadnienie prawne, z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści uzasadnień obu decyzji wynika z jakich przyczyn i na jakiej podstawie prawnej organy przyjęły, że wypłacone skarżącej spółce płatności zaliczkowe są nienależne a w konsekwencji, że powinny być zwrócone. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie spółka w żaden sposób nie rozwinęła i nie uzasadniała w czym upatruje naruszenia art. 9, art. 10 i art. 144 k.p.a.Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 6 i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika organu, który nie reprezentował organu przed sądem pierwszej instancji, za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 6 i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika organu, który nie reprezentował organu przed sądem pierwszej instancji, za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.