Wyrok - II SA/Wa 1376/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], na podstawie art.Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w policji oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], na podstawie art.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa wykroczeniowa
Role w sprawie
oskarżony
obwiniony
podejrzany
świadek
prokurator
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Andrzej Góraj
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zw. dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dotyczący zwolnienia L. C., zw. dalej "skarżącym", ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, ze zm.), z dniem [...] marca 2025 r.:Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Wniosek z dnia [...] grudnia 2024 r. Komendant Miejski Policji w [...] zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zwolnienie skarżącego, wówczas detektywa Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji [...] Komendy Miejskiej Policji w [...], ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżącemu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa na podstawie art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 Kk, oraz powołał się na okoliczności wynikające z kopii materiału dowodowego uzyskanego z postępowania przygotowawczego. Komendant Miejski Policji w [...] podniósł, że w wyniku zaistniałej sytuacji funkcjonariusz stracił cechę nieposzlakowanej opinii, co negatywnie wpłynęło na wizerunek Policji społecznie.Do akt postępowania administracyjnego dołączono kopię protokołu przesłuchania świadka – D. M.i, które odbyło się [...] sierpnia 2024 r., wobec którego toczył się postępowanie dyscyplinarne sygn. akt [...] prowadzone przez Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Świadek ten zeznał, że wydawało mu się, iż mógł kupić od skarżącego około 10 gram mataamfetaminy i 10 gram amfetaminy od P. G. Stwierdził, iż narkotyki były zażywane w czasie wolnym od pracy, nigdy w jej trakcie. Zeznał, że w pewnym momencie rozmowy dotyczące narkotyków były czymś normalnym między nim, a skarżącym, L. H. i P. G. Według relacji świadka, L. H. częstował go amfetaminą i możliwe, że było to 10 gram lub więcej.Załączono również do akt sprawy kopię orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r., wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym o sygn. akt [...], prowadzonego przeciwko skarżącemu o:• uniewinnieniu obwinionego od zarzutu, że w okresie od stycznia 2023 r. do marca 2024 r., działając w krótkich odstępach czasu w celu wykonania tego samego zamierzenia, wbrew nakazowi dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, oraz podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej i postępowania tak, aby jego działania mogły stanowić przykład praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, wielokrotnie udzielił D. M. substancji psychotropowych, w łącznej ilości co najmniej 10 gram amfetaminy i 10 gram metaamfetaminy, czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, tj. czynu z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, w zw. z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", przy zast. art. 132 c ustawy o Policji,• uznaniu obwinionego za winnego tego, że będąc zobowiązanym niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 7 dni od wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantowi, nie poinformował o tym w pisemnym raporcie służbowym przełożonego właściwego w sprawach osobowych, obowiązku tego nie dopełnił, w ten sposób, że nie poinformował przełożonego właściwego w sprawach osobowych o przedstawieniu mu zarzutów w toku postępowania prowadzonego pod sygn. akt [...] w Prokuraturze Okręgowej w [...], czym dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2023 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków pracowników Policji oraz odstąpieniu od wymierzenia kary dyscyplinarnej.Ponadto do akt postępowania administracyjnego dołączono kopie dokumentacji uzyskanej z postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w [...], w tym:• protokoły przesłuchania podejrzanego – D. M. (w dniach [...] kwietnia 2024 r., [...] kwietnia 2024 r., [...] kwietnia 2024 r. i [...] maja 2024 r.),• protokół przesłuchania skarżącego (w dniu [...] kwietnia 2024 r.),• postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. o zasięgnięciu opinii instytucji naukowej,• opinię toksykologiczną z dnia [...] czerwca 2024 r. (dotyczącą m.in. badania substancji ujawnionej na wadze zabezpieczonej w pomieszczeniu służbowym użytkowanym przez stronę),• protokół oględzin danych, odczytanych z urządzenia/telefonu komórkowego (...) zabezpieczonego w dniu [...] kwietnia 2024 r. od D. M.,• postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] października 2024 r. o uzupełnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów D. M.,• postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. o zastosowaniu środków zapobiegawczych,• postanowienie prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. o przedstawieniu zarzutu skarżącemu.Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że w śledztwie o sygnaturze akt [...], prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...], w dniu [...] kwietnia 2024 r. skarżącemu zostało ogłoszone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2024 r. o przedstawieniu zarzutu. Zarzut ten dotyczył tego, że w okresie od stycznia 2023 r. do marca 2024 r. w [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wielokrotnie udzielił D. M. substancji psychotropowych, w łącznej ilości co najmniej 10 gram amfetaminy i 10 gram metaamfetaminy, tj. popełnienia czynu określonego w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. Podczas przesłuchania w charakterze podejrzanego, skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] zastosował wobec skarżącego środki zapobiegawcze w postaci: zawieszenia go w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji na czas trwania postępowania, poręczenia majątkowego w postaci wpłaty kwoty 5000 zł na konto sum depozytowych Prokuratury Okręgowej w [...] oraz oddania pod dozór Policji, polegającego na zakazie kontaktowania się z D. M., L. H., P. G., G. M., B. G. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez skarżącego (podejrzanego) zarzucanego mu czynu, a także na ustalenia faktyczne wskazujące, że skarżący udzielał substancji psychotropowych innemu funkcjonariuszowi Policji, a ponadto zażywał narkotyki podczas pełnienia służby.Z późniejszych ustaleń wynikało, że w dniu [...] października 2024 r., w związku z postępowaniem sygn. akt [...], przeprowadzono uzupełnienie postanowienia o przedstawieniu zarzutów D. M. Ustalono, że w okresie od stycznia 2023 r. do [...] kwietnia 2024 r., D. M. udzielił skarżącemu łącznie 560 gram amfetaminy za łączną kwotę 11200 zł, 50 tabletek ecstasy za 1250 zł oraz 150 gram metaamfetaminy za 4500 zł. Z protokołów przesłuchania D. M. wynikało, że skarżący kupował od niego amfetaminę, metaamfetaminę oraz tabletki ekstazy, częstując go nimi wielokrotnie, a także zażywał narkotyki razem z innymi funkcjonariuszami podczas służby.Materiał dowodowy, w tym treść korespondencji z komunikatora [...] od [...] maja 2022 r. do [...] kwietnia 2024 r., obrazuje, że rozmówcy wymieniali informacje na temat wielokrotnego nabywania i zażywania narkotyków. Podobny obraz jawi się w związku z korespondencją P. G. ze skarżącym z dnia [...] maja 2022 r., wskazującą m.in. na zażywanie narkotyków przez obie strony.Mając powyższe na względzie Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od tego samego dnia, do dnia [...] lipca 2024 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie jego zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Stronę postępowania pouczono o jej przysługujących prawach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy o Policji, stronę wezwano do wskazania zakładowej organizacji związkowej, o której mowa w art. 43 ust. 3 tego samego aktu prawnego, w terminie 3 dni od doręczenia korespondencji.Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący wskazał Organizację Międzyzakładową NSZZ "Solidarność" Funkcjonariuszy i Pracowników Policji Regionu [...]. Natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. wystąpiono do Przewodniczącego wyżej wymienionej organizacji z prośbą o wydanie opinii, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w terminie 7 dni od doręczenia pisma.W dniu [...] lutego 2025 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo skarżącego, w którym wniósł on o dołączenie do akt postępowania dyscyplinarnego sygn. akt [...] oraz o zapoznanie się z aktami postępowania. Podniósł, że przełożony dyscyplinarny negatywnie zweryfikował hipotezę popełnienia przez niego zarzucanego czynu, a ponadto skarżący kwestionował wiarygodność depozycji D. M. bowiem nie posiada on nieposzlakowanej opinii, a tym samym jest niewiarygodny.W toku postępowania ustalono, że w śledztwie o sygn. akt [...] przeciwko skarżącemu i innym (w tym byłym) funkcjonariuszom Komendy Miejskiej Policji w [...] złożono do Sądu akt oskarżenia.W dniu [...] lutego 2025 r. skarżący ponowił wniosek o dołączenie do akt sprawy administracyjnej akt postępowania dyscyplinarnego, wskazując na niekonsekwencję Komendanta Miejskiego Policji w [...]. Przedstawił analizę przesłanki ważnego interesu służby oraz protokołów przesłuchania D. M., m.in. w kwestii motywów, jakimi mógł kierować się składając wyjaśnienia i zeznania, a także aktualnych cen amfetaminy. Wyraził wątpliwości co do tego, czy korespondencja pomiędzy skarżącym a D. M. i P. G. dotyczyła środków odurzających, m.in. ze względu na jej prywatny charakter, niejasność treści oraz wykasowanie części wypowiedzi.Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] marca 2025 r., nadając wskazanej decyzji, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności.W dniu [...] marca 2025 r. skarżący wniósł odwołanie podnosząc zarzut naruszenia: art. 80 k.p.a. poprzez ocenę materiału dowodowego w oderwaniu od jego treści, tj. powołanie się na zeznania innych funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w [...], podczas gdy w aktach znajdował się protokół przesłuchania jedynie D. M.; art. 78 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów w postaci dokumentów z postępowania dyscyplinarnego, w tym pisma skarżącego z dnia [...] września 2024 r.; art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej i wydanie decyzji sprzecznej z dotychczas wydanym orzeczeniem o uniewinnieniu skarżącego od zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym oraz niewyjaśnienie, w jakim zakresie wydruki korespondencji z komunikatora [...], między skarżącym a D. M., czy też opinia toksykologiczna i inne udzielone dokumenty, miały przyczynić się do stanowiska o winie strony. Skarżący wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i jej zmianę, poprzez odmowę zwolnienia skarżącego ze służby.Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie znalazł podstaw do zmiany decyzji i przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji.Organ II instancji wskazał, że ma obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji), dążyć do ustalenia prawdy i rozpatrzyć sprawę merytorycznie, kontrolując decyzję organu I instancji pod względem legalności i celowości. Może też uwzględnić nowe okoliczności faktyczne. Wskazał, że podstawą zwolnienia skarżącego ze służby jest art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który pozwala na zwolnienie, gdy wymaga tego ważny interes służby. Termin "ważny interes służby" jest nieostry, ale odnosi się do sytuacji, gdy dalsza służba koliduje z celami Policji. Zwolnienie jest decyzją uznaniową, wymagającą oceny, czy stan faktyczny sprawy uzasadnia takie rozstrzygnięcie. Nadmieniono, że Policja wymaga od funkcjonariuszy wysokich kwalifikacji, nieposzlakowanej opinii i przestrzegania zasad etycznych, ponieważ ich zadaniem jest ochrona społeczeństwa i bezpieczeństwa publicznego. Wątpliwości co do tych cech dyskwalifikują kandydata do służby. Funkcjonariusze muszą spełniać wysokie wymagania prawne i etyczne. Zgodnie z ustawą o Policji, funkcjonariusze to umundurowana i uzbrojona formacja służąca społeczeństwu, chroniąca życie, zdrowie, mienie oraz ścigająca przestępstwa. Do służby mogą przystąpić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii, którzy składają ślubowanie zobowiązujące do godnego zachowania i dbałości o formację. Policjant musi działać zgodnie z deklaracjami ze ślubowania, przestrzegać zasad etyki i dbać o społeczny wizerunek Policji. Stosunek służbowy wiąże się z ograniczeniami i obowiązkami, które obowiązują zarówno podczas służby, jak i w życiu prywatnym. Zarządzenie nr 805 Komendanta Głównego wprowadza zasady etyki zawodowej, które policjant powinien stosować w każdej aktywności, kierując się wartościami moralnymi, współżyciem społecznym i dobrem formacji.W omawianej sprawie oceniono, że skarżący stracił niezbędne cechy do pozostawania w służbie, co zagrażało ważnym interesom formacji. W śledztwie pod sygnaturą [...], prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w [...], [...] kwietnia 2024 r. postawiono mu zarzut z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 12 § 1 k.k. za wielokrotne udzielanie kilku policjantom narkotyków w okresie ponad roku. Zastosowano wobec skarżącego środki zapobiegawcze, m.in. zawieszenie w obowiązkach, poręczenie majątkowe i zakaz kontaktów, co miało uzasadnienie w dużym prawdopodobieństwie popełnienia zarzucanych czynów oraz dowodach na zażywanie narkotyków podczas służby. W tym samym czasie D. M. udzielał mu znacznych ilości substancji psychotropowych, co potwierdzały m.in. analiza korespondencji i zeznania podejrzanego. Korespondencja wskazywała na powtarzające się zamawianie narkotyków, co sugerowało tolerancję wobec takich zachowań u innych funkcjonariuszy. Wyjaśnienia D. M. o zażywaniu narkotyków tylko w czasie wolnym nie wyeliminowały wątpliwości dotyczących jego opinii moralnej. Akt oskarżenia, skierowany później do sądu, potwierdził wątpliwości co do wiarygodności i odpowiedzialności skarżącego, co wskazywało na brak respektu wobec wartości zawodu policjanta i jego etosu. Zgromadzone dowody obrazowały, że policjanci uczyli się od siebie na temat zażywania narkotyków, co negatywnie wpływało na wizerunek służby. W związku z tym, że funkcjonariusz był podejrzany o zachowania nieetyczne oraz przestępstwo z postawionego zarzutu, stracił on prawo do noszenia miana nieskazitelnego, co naruszało interes służby, obniżało jej prestiż i zaufanie społeczne, a także demoralizowało innych funkcjonariuszy. Cała sytuacja znacząco zagrażała dobremu imieniu Policji i jej podstawowym zadaniom, takim jak ochrona życia, zdrowia i mienia obywateli, a także zapewnienie porządku publicznego.Organ II instancji przywołał pogląd Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie podkreślał, że brak wiarygodności osób pełniących funkcje publiczne szkodził zaufaniu publicznemu i podważał autorytet Państwa. Wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do służby nie mogą, nawet mimo trwającego postępowania karnego, pozbawiać organów możliwości wymierzania funkcjonariuszom innych sankcji, w tym rozwiązania stosunku służbowego, gdy wynikało to z dobra służby (wyrok TK z 19 października 2004 r., sygn. akt K1/04).Rozważając utratę nieposzlakowanej opinii jako przesłanki do zwolnienia policjanta, zwracano uwagę, że opinia taka oznaczała brak poszlak, czyli dowodów niepełnych lub okoliczności wskazujących na winę, ale nie popartych bezpośrednimi dowodami. Utratę tej opinii mógł także spowodować, w określonych okolicznościach, fakt znalezienia się osoby w kręgu podejrzeń lub insynuacji. Podkreślano, że w sprawach zwolnienia ze służby w Policji nie można odwoływać się do wyników postępowań dyscyplinarnych czy karnych. W postępowaniu administracyjnym odnoszącym się do zwolnienie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji obowiązuje odmienna zasada dążenia do ustalenia, czy zachodzą okoliczności zagrażające dobru służby, które miały priorytet przed partykularnym interesem policjanta. Nie musiały być one dowiedzione na zasadach obowiązujących w innych postępowaniach, ponieważ nie skutkowały karą.Wskazano, że zasady postępowania karnego i dyscyplinarnego nie mają przełożenia na postępowanie administracyjne. Organy Policji mogą więc, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, podjąć decyzję o zwolnieniu policjanta niezależnie od wyniku postępowania karnego.Mając na uwadze powyższe organy stwierdziły, że w dniu podjęcia rozstrzygnięcia skarżący nie cieszył się już nieposzlakowaną opinią, co wykluczało jego dalsze pełnienie służby w Policji zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Podejrzenie go o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, uniemożliwiają mu pełnieni dalszej służby szczególnie w świetle spoczywających na nim obowiązków zapobiegania i ścigania przestępstw. W takich okolicznościach niepodjęcie działań wobec skarżącego mogłoby zaszkodzić wizerunkowi Policji i podważyć jej autorytet, oparty na zaufaniu społecznym. Natomiast analiza materiału dowodowego, w tym skierowanie aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu do sądu, utwierdziły organ II instancji w utracie przez niego nieposzlakowanej opinii. W konsekwencji, uznano za konieczne zwolnienie skarżącego ze służby, w celu zachowania etosu zawodu i zaufania społecznego.Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji ocenił je jako niezasadne, w szczególności zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Organ I instancji rozpatrzył materiał dowodowy, wyjaśnił przesłanki zwolnienia skarżącego zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, i stwierdził, że zgromadzone dokumenty były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia. Nie naruszono zasad szybkości i proporcjonalności, a ocena dowodów była obiektywna i oparta na prawdziwych danych, co wykluczało dowolność działania organu. Działania organu były zgodne z przepisami, a decyzja opierała się na skrupulatnej analizie materiału dowodowego w kontekście interesu służby, jak i społeczności. Skarżący błędnie argumentował zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który nie miał zastosowania w tym przypadku. W procesie zwolnienia policjanta organ uzyskał opinię zakładowej organizacji związkowej, lecz ta nie została przekazana w wyznaczonym terminie, co nie uniemożliwiło podjęcia decyzji.Organ II instancji podkreślił, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej było wyjątkowe, dlatego przesłanki nadania decyzji tego rygoru były ściśle interpretowane. Jedną z nich była "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie, gdyż w danym czasie i sytuacji zwłoka z wykonaniem zagrażała dobrom chronionym art. 108 § 1 k.p.a. Organ, nadając rygor, kierował się ważnym interesem społecznym, związanego ze statusem i zadaniami Policji, służby chroniącej bezpieczeństwo i porządek publiczny. Rola Policji była szczególna i wymagała skutecznego działania, co uniemożliwiło funkcjonariuszom pełnienie obowiązków z przyczyn pozamerytorycznych.Zdaniem organu II instancji decyzja spełniała wymogi art. 108 § 1 k.p.a., gdyż wskazywała na przesłanki przedkładania interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł i powinien był podjąć wszelkie prawem przewidziane środki, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie było sprzeczne z ważnym interesem służby.Jednocześnie nie było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji, gdyż nie zachodził przypadek uzasadniony art. 135 k.p.a. Nie było tu mowy o wadliwości decyzji ani o skutkach nieodwracalnych, ponieważ jej wykonanie nie powodowało nieodwracalnych skutków prawnych, a w razie unieważnienia decyzji można było przywrócić funkcjonariusza do służby, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.Skargę na rozkaz personalny z dnia [...] maja 2025 r. wniósł skarżący. Zaskarżając orzeczenie w całości, zarzucił mu:1. Rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutu odnoszącego się do art. 80 k.p.a., podczas gdy organ pierwszej instancji stwierdził, jakoby "z zeznań innych funkcjonariuszy KMP w [...]" miało wynikać, że skarżący miał nabywać amfetaminę, metamfetaminę czy tabletki ecstasy przez okres co najmniej kilkunastu miesięcy, podczas gdy w aktach postępowania nie znajduje się protokół przesłuchania jakiegokolwiek innego funkcjonariusza niż D. M. Zatem w istocie błąd popełnił organ pierwszej instancji w ocenie dowodu, co miało skutek w tym, że organ odwoławczy nie rozważał dalszej wiarygodności D. M, który jest źródłem informacji rzutującej na rzekomy brak nieposzlakowanej opinii skarżącego.2. Rażące naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpoznanie zarzutów odwołania odnośnie zaniechania weryfikacji wiarygodności depozycji D. M., podczas gdy depozycje te stanowią podstawę wnioskowania o utratę nieposzlakowanej opinii skarżącego. Depozycje te stanowią fundament aktu oskarżenia oraz postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów i zastosowaniu środków zapobiegawczych, które odnoszą się notabene jedynie do probabilistyki, a nie do faktów. Niewątpliwie między poszczególnymi depozycjami zachodzi sprzeczność. Skarżący podnosi, że, biorąc pod uwagę wątpliwości co do wiarygodności depozycji D. M. (który jako podejrzany/oskarżony nie musi mówić prawdy, a może stosować kłamstwo jako linię obrony), organ drugiej instancji nie rozstrzygnął zarzutu prawidłowo i nie odniósł się do przedstawionych zagadnień, stwierdzając wręcz, że okoliczności te są nieistotne dla niniejszego postępowania.3. Naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez stwierdzenie, iż w każdym przypadku w postępowaniu z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji funkcjonariusz, któremu został postawiony zarzut karny, nie ma możliwości sprostania ciężarowi dowodu i wykazania, że zarzuty mu czynione są nieuzasadnione, a wiarygodność podstaw poszlaki wskazującej na utratę przymiotu nieskazitelnego charakteru jest znikoma lub też że poszlaka ta jest fałszywa.Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o uchylenie zaskarżonych rozkazów, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jeden z postawionych zarzutów w odwołaniu nie został rozpoznany w ogóle. Zarzut dotyczył niewłaściwego stwierdzenia przez organ I instancji, że zeznania innych funkcjonariuszy KMP w [...] miały wskazywać, iż skarżący nabywał narkotyki w długim okresie, choć w aktach brak było takich zeznań. Dodatkowo, organ przyjął, że nie ma potrzeby weryfikować rozbieżności między zeznaniami D. M. w postępowaniu dyscyplinarnym i depozycjami w postępowaniu karnym, mimo iż różnice te miały kluczowe znaczenie — głównie, że to właśnie zeznania D. M. stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania karnego, co skutkowało wątpliwościami co do wiarygodności dowodów.Skarżący argumentował, że na podstawie takiego materiału dowodowego decyzja była niezasadna, ponieważ depozycje D. M., będące głównym dowodem, mogły być obciążające, lecz nie były potwierdzone przez innych funkcjonariuszy. Podkreślał, że podejrzany nie miał obowiązku mówić prawdy, a zeznania D. M. można było zakwestionować jako źródło potencjalnego fałszu i interesów osobistych.Ponadto, skarżący wskazywał, że sama wiedza o toczącym się postępowaniu karnym nie powinna automatycznie uzasadniać zwolnienia ze służby, szczególnie gdy funkcjonariusz miał możliwość obalenia zarzutów. Zarzucał, iż organ nie dopuścił dowodów umożliwiających wykazanie niewinności, a więc interpretacja prawa resortowego była zbyt dowolna, co naruszało jego prawo do obrony.W efekcie, skarżący uznał, że organ nie miał podstaw do decyzji o zwolnieniu, a argumenty o zawieszeniu na dłużej niż 12 miesięcy były niewystarczające, gdyż ustawodawca przewidział osobne kryteria zwalniania funkcjonariuszy po takim okresie. Uważał, iż decyzja była oparta na niepełnej analizie dowodowej oraz błędnej wykładni przepisów, co czyniło ją wadliwą.W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi.W piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. skarżący dodatkowo podniósł, że w postępowaniu dotyczącym rozwiązania stosunku służbowego, organ powinien rozważyć, czy przedstawione zarzuty popełnienia przestępstwa faktycznie uzasadniały zwolnienie ze służby, czy też konieczne było dalsze pozostawienie funkcjonariusza w służbie, zwracając uwagę na prawidłową interpretację przepisów i konieczność rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Zwrócono uwagę, że organ opierał się na wybiórczych dowodach i błędnie zakładał, iż każdy zarzut karny automatycznie uzasadniał zwolnienie, co było sprzeczne z obowiązującym prawem. Podkreślił również, że brak było potwierdzenia ze strony innych funkcjonariuszy zaangażowanych w sprawę, a wersja zdarzeń prezentowana przez D. M. ulegała częstym zmianom w toku postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył , co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), zw. dalej "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.Materialnoprawną podstawę rozkazu personalnego KWP w [...] z dnia [...] lutego 2025 r., utrzymanego następnie w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2025 r., stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym z policjantem można rozwiązać stosunek służbowy, gdy wymaga tego ważny interes służby. Użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić ze służby" oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru tego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11). W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy formacji.Rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Omawiana ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Nie może jednak ulegać wątpliwości, że przy odczytywaniu treści powyższego pojęcia należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, co też właściwie uczyniły organy. W rachubę może zatem wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności, czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w omawianej formacji (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 6020/21).Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Ponadto służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć więc świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 19 października 2004 r., sygn. K 1/04, OTK-A 2004/9/93), co też przywołuje organ II instancji, że brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może - mimo niezakończonego jeszcze postępowania karnego - pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej. Jednakże takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W tej sytuacji, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, nawet mimo niezapadłego jeszcze prawomocnego wyroku karnego, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a nawet wykluczenie z grona funkcjonariuszy.Skarżący, jako funkcjonariusz Policji miał świadomość, jaki charakter ma macierzysta formacja oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto że dobre imię i odbiór społeczny Policji zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych jej zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym wszystkich policjantów. Skarżący powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania, oraz że posiada wszelkie predyspozycje do wykonywania tego zawodu.Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana.Z ustaleń organów Policji, które znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy wynika, że skarżący miał postawione zrzuty o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i zgromadzony w tym postepowaniu przygotowawczym materiał dowodowy uzasadniał wniesienia przeciwko niemu aktu oskarżenia do sądu.Policjant, któremu postawiono zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Dlatego też pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który nie spełnia tego warunku, narusza kluczowe interesy służby, demoralizuje innych mundurowych oraz negatywnie wpływa na wizerunek Policji w oczach społeczeństwa. Taki stan rzeczy przekłada się również na utratę zaufania do tej służby. W kontekście realizowanych przez Policję celów, służbę może pełnić wyłącznie osoba o nieskazitelnej opinii, co jednoznacznie wyraża ustawodawca w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Wątpliwości co do posiadania tego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto dobrowolnie decyduje się na podjęcie służby w Policji, w tym także skarżący, musi być tego świadomy. Podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu" służby (wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1886/10).Należy podkreślić, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest niezależne od wyniku toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. Oznacza to, iż zwolnienie może nastąpić nawet po jego zakończeniu, a rozstrzygnięcia w sprawie karnej nie mają wpływu na decyzję o zwolnieniu ze służby. W przypadku takiego zwolnienia organ nie ma obowiązku weryfikowania zarzutów stawianych policjantowi w postępowaniu karnym, w szczególności nie jest zobligowany do wykazywania winy funkcjonariusza, ani do gromadzenia dowodów potwierdzających popełnienie zarzucanych mu przestępstw. Dlatego też prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podważenie wiarygodności "depozycji D. M.", jak również "podstaw poszlaki wskazującej na utratę przymiotu nieskazitelnego charakteru" stanowiącej fundament aktu oskarżenia, postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów i zastosowaniu środków zapobiegawczych - w ocenie Sądu - było zbędne.Materiał zgromadzony w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie dowodzi, że skarżący w konsekwencji swych poczynań miał postawione zrzuty o czyn z art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. Tym samym nie daje gwarancji należytego pełnienia obowiązków służbowych bez uszczerbku dla ważnego interesu służby, co wypełnia przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.W związku z tym nie można zakwestionować stanowiska organów administracyjnych, które oceniły, iż postawienie zarzutów karnych policjantowi, a następnie wniesienie aktu oskarżenia do sądu, wpływa negatywnie na zaufanie do instytucji, jaką jest Policja. Taki krok może być postrzegany jako wyraźny przykład zachowania nieodpowiedniego wobec etosu i godności zawodu policjanta, a ponadto narusza zobowiązanie wynikające z roty ślubowania składanej przez tych funkcjonariuszy.Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego pod kątem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Sąd podzielił ocenę organów administracyjnych, że postawienie skarżącemu zarzutów karnych, a następnie wniesienie aktu oskarżenia do sądu, podważyło jego nieposzlakowaną opinię i możliwe było przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunku przewidzianego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który jest niezbędny do pełnienia służby w Policji. W tym kontekście ocena Komendanta Głównego Policji, że ww. okoliczność uniemożliwia pozostawienie skarżącego w służbie, mieściła się w swobodnej ocenie dowodów.Rację miał także Komendant Główny Policji wskazując, że brak działań organów Policji wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, związanych z pełnioną służbą, mógłby mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjałby budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi być przekonane, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom naruszeń prawa, nawet we własnych szeregach.W świetle akt administracyjnych i znajdujących się w nich dowodów, doszło do zebrania i rozpoznania w sposób prawidłowy wszystkich niezbędnych materiałów w sprawie, przy uwzględnieniu zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., zaś oceny prezentowane w wydanych w sprawie rozkazach personalnych obu instancji były zgodne z zasadą wynikającą z art. 80 k.p.a. Wprawdzie organy uwypukliły dobro służby, a nie interes skarżącego, ale miało to miejsce po ustaleniu istotnych w sprawie faktów. Organy wydając ww. rozkazy personalne - wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze - orzekały na podstawie przepisów prawa, a w szczególności na mocy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniając rozstrzygnięcia w sposób zgodny z art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., wyjaśniając przesłanki, które miały decydujące znaczenie w sprawie. Nie sposób więc przyjąć, że doszło do naruszenia art. 8 k.p.a.Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. naruszenia przepisów procedury mogą stanowić podstawę do uchylenia decyzji jedynie w sytuacji, gdy miały one istotny wpływ na wynik sprawy. W analizowanym przypadku kwestia tego, kto i co zeznawał, nie ma kluczowegoznaczenia prawnego dla ostatecznego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Istotne jest wyłącznie to, czy wobec funkcjonariusza zostały sformułowane zarzuty karne, które podtrzymane zostały w akcie oskarżenia przedłożonym do sądu.Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.