Postanowienie - II OSK 2531/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Dnia 17 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 580/25 o odrzuceniu sprzeciwu Gminy Miasta [...] od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r., nr WI-I.7840.3.20.2025.GM w przedmiocie zatwierdzenia proOddalono skargę kasacyjną. pozwolenie na budowę. Dnia 17 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 580/25 o odrzuceniu sprzeciwu Gminy Miasta [...] od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r., nr WI-I.7840.3.20.2025.GM w przedmiocie zatwierdzenia pro
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Paweł Miładowski
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 64
bppsa
art. 46
ppsa
art. 12
bppsa
art. 54
ppsa
art. 174
ppsa
art. 50
ppsa
art. 49
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił sprzeciw Gminy Miasta [...] od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 7 lipca 2025 r., nr WI-I.7840.3.20.2025.GM, którą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 lutego 2025 r., nr UA.6740.43.2024.BB (o stwierdzeniu wydania decyzji z 24 maja 2022 r. o pozwoleniu na budowę na rzecz Gminy Miasta [...] z naruszeniem prawa i odmowie uchylenia ostatecznej decyzji z 24 maja 2022 r.) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.Decyzją z 24 maja 2022 r., nr UA.6740.60.2022.RK, Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił Gminie Miasta [...] pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych nr [...], [...], [...], [...], [...], położonych przy ul. [...] w [...].Sąd I instancji, powołując się na poglądy orzecznicze zawarte w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyroki NSA: z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04; z 30 grudnia 2016 r., I OSK 1579/16; postanowienia NSA z 17 maja 2018 r., II OSK 1197/18; z 20 kwietnia 2012 r., II FSK 527/12; z 14 stycznia 2021 r., II OSK 3381/19; z 11 lipca 2022 r., I OSK 2123/22; oraz uchwała NSA z 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15), stwierdził, że Gmina Miasta [...], której organ wykonawczy, tj. Prezydent, wydał w I instancji decyzję, uchyloną następnie zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego w tej sprawie, co uzasadniało jego odrzucenie. Okoliczność, iż organ wykonawczy Gminy był jednocześnie organem wydającym rozstrzygnięcie w I instancji, wyłącza bowiem możliwość zaskarżenia przez Gminę do sądu decyzji organu odwoławczego orzekającego w przedmiocie podjętej przez Prezydenta decyzji. Wydając decyzję w I instancji organ nie działa bowiem jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej, który na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji dokonuje władczego ustalenia praw i obowiązków obywateli. Istnienie interesu prawnego jest natomiast warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, że sprzeciw podlega odrzuceniu z uwagi na to, że został on wniesiony w formie nieprzewidzianej przepisami p.p.s.a.Sprzeciw został wniesiony drogą elektroniczną za pośrednictwem systemu e-Doręczenia. Tymczasem, zgodnie z art. 54 § 1a w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., sprzeciw w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu, natomiast na podstawie art. 46 § 2a p.p.s.a. wymogiem pisma składanego w formie elektronicznej jest podpisanie go przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Tylko tak podpisany dokument może zostać uznany za spełniający wymogi dokumentu elektronicznego (art. 12b § 1 p.p.s.a.).Zasady doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP, określają przepisy ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 307 ze zm.), zwana dalej "ustawą o informatyzacji", oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180 ze zm.), wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 16 ust. 3 wskazanej ustawy. Przepisy wymienionych aktów prawnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD).Ustawa o informatyzacji działalności zawiera definicję elektronicznej skrzynki podawczej, wskazaną w jej art. 3 pkt 17, do której odwołuje się art. 54 § 1a p.p.s.a. Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem "elektronicznej skrzynki podawczej" należy rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei art. 3 pkt 13 tej ustawy stanowi, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet.Wskazać też należy, że zgodnie z ustawą z 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.), zwana dalej "u.d.e.", usługa e-Doręczenia to usługa rejestrowanego doręczenia elektronicznego, która umożliwia wysyłanie i odbieranie korespondencji elektronicznie, ze skutkiem równoważnym z listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Docelowo usługa e-Doręczenia zastąpi tradycyjną, papierową korespondencję urzędową, a także korespondencję przez e-PUAP. Jednakże art. 3 ust. 1 lit. d u.d.e. stanowi, że ustawy nie stosuje się do doręczania korespondencji: jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych, w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Natomiast w myśl z art. 155 ust. 7 u.d.e. sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Dopiero więc od tej daty wejdzie w życie art. 96 pkt 8 u.d.e. nowelizujący brzmienie art. 54 § 1a p.p.s.a., w konsekwencji czego możliwe będzie wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu.Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy należy wskazać, że Gmina wniosła sprzeciw za pośrednictwem systemu e-Doręczeń na adres doręczeń elektronicznych organu w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.d.e., a nie poprzez wykorzystanie skrzynki podawczej organu na platformie ePUAP. Zatem kluczowym w niniejszej sprawie okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia sprzeciwu złożonego w formie dokumentu elektronicznego. Dokonując tej analizy Sąd uznał, że w świetle wymogów z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. brak było podstaw do uznania, że Gmina skutecznie wniosła sprzeciw do sądu administracyjnego. Jego wniesienie nastąpiło bowiem w sposób nie przewidziany przez obowiązującą regulację p.p.s.a., tj. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). W tym zakresie Sąd podziela bowiem pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach z 24 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 672/25; z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt I FSK 786/25 i z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt III OZ 294/25, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym jedyną drogą skutecznego wniesienia skargi (sprzeciwu) w formie dokumentu elektronicznego jest jej wniesienie za pośrednictwem platformy ePUAP. Do dnia znowelizowania art. 54 § 1a p.p.s.a. nie jest więc możliwe wniesienie skargi w postaci elektronicznej na adres do doręczeń elektronicznych organu.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. złożyła Gmina Miasta [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 17 ustawy o informatyzacji w zw. z art. 3 ust. 1 lit. d u.d.e. w zw. z art. 54 § 1a p.p.s.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że usługa e-doręczenia nie mieści się w dopuszczalnym sposobie wniesienia sprzeciwu (skargi) do sądu, podczas, gdy elektroniczna skrzynka podawcza to dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego, a usługa e-Doręczenia to usługa rejestrowanego doręczenia elektronicznego, która umożliwia wysyłanie i odbieranie korespondencji elektronicznie, ze skutkiem równoważnym z listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Docelowo usługa e-Doręczenia zastąpi tradycyjną, papierową korespondencję urzędową, a także korespondencję przez e-PUAP. Tym samym cel jest tożsamy: wysyłanie i odbieranie korespondencji elektronicznie, stąd zawężające wykładanie pojęcia elektronicznej skrzynki podawczej bez uwzględnienia celu i założeń ustawy o doręczeniach elektronicznych prowadzi do wypaczenia istoty wnoszenia pisma w postaci elektronicznej, co skutkowało uznaniem, że sprzeciw został wniesiony w sposób niewłaściwy.Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.1) art. 50 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż Gmina Miasta [...] nie posiada w niniejszej sprawie legitymacji skargowej, co skutkowało odrzuceniem sprzeciwu Gminy Miasta [...];2) art. 54 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Gmina Miasta [...] wniosła sprzeciw w sposób nie przewidziany przez obowiązującą regulacje p.p.s.a., co skutkowało odrzuceniem sprzeciwu;3) art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. przez ich zastosowanie i odrzucenie sprzeciwu Gminy Miasta [...], podczas gdy skarżąca posiadała interes prawny we wniesieniu sprzeciwu jak również, sprzeciw został wniesiony prawidłowo,4) art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania skarżącego do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, co skutkowało odrzuceniem sprzeciwu;5) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 156 w zw. z art. 157 ust. 1 u.d.e. oraz w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odrzucenie sprzeciwu, podczas, gdy zgodnie z przepisami u.d.e. zachodzi równoważność doręczeń dokonywanych za pośrednictwem systemu e-PUAP z tymi doręczeniami, jakie udostępnia system e-doręczeń. W przepisach ustawy o doręczeniach elektronicznych wprost zostało wskazane, że w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego dokument uznaje się za doręczony do tego podmiotu po wystawieniu urzędowego poświadczenia odbioru, które jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń. Tym samym uznanie przez Sąd I instancji, że sprzeciw w niniejszej sprawie został wniesiony nieprawidłowo godzi w zasady demokratycznego państwa prawa i prawa do sądu gwarantowane art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.Odnośnie zasadniczej kwestii istotnej z punktu widzenia skuteczności wniesienia sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, należy wskazać, że Sąd I instancji niewadliwie ocenił, iż złożenie przez stronę skarżącą sprzeciwu do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu za pomocą eDoręczeń (czyli PURDE – publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego), a nie publicznego środka komunikacji jaką jest platforma komunikacji elektronicznej ePUAP (elektroniczna platforma usług administracji publicznej) – narusza prawo. Sama strona skarżąca zaś wskazuje w skardze kasacyjnej, że złożenie sprzeciwu nastąpiło ww. usługą rejestrową, ale argumentując, że jest to forma równoważna ze elektroniczną skrzynką podawczą (ePUAP). Jednak zasadniczo tego rodzaju argumentacja odnosi się do faktycznego (technicznego) sposobu funkcjonowania PURDE, ponieważ w skardze kasacyjnej nie przywołano przepisów, które miałyby o tym stanowić, tym bardziej, że Sąd I instancji powołał się na projekt ustawy, który dopiero od 1 października 2029 r. niejako ma zrównać ww. formy komunikacji elektronicznej. Poza tym aktualnie na odrębności ePUAP i PURDE wskazuje art. 3 pkt 1 lit. d u.d.e., zgodnie z którym ustawy o doręczeniach elektronicznych, czyli dotyczącej "eDoręczeń" nie stosuje się do doręczania korespondencji jeżeli przepisy odrębne przewidują wnoszenie lub doręczanie korespondencji z wykorzystaniem innych niż adres do doręczeń elektronicznych rozwiązań techniczno-organizacyjnych, w szczególności na konta w systemach teleinformatycznych obsługujących postępowania sądowe lub do repozytoriów dokumentów. Żaden zaś z przepisów przywołanych w skardze kasacyjnej tej reguły nie wyłącza w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, jak i wprost z przepisów p.p.s.a. (patrz: art. 12b ust. 1, art. 49a, art. 54 § 1a) wynika, że skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego następuje na elektroniczną skrzynkę podawczą, czyli w trybie ustawy o informatyzacji, a więc dotyczącej funkcjonowania platformy ePUAP. Ustawa o elektronicznych doręczeniach posługuje się innym pojęciem "skrzynki doręczeń", które nie jest równoważne z pojęciem "elektronicznej skrzynki podawczej", o jakiej mowa w art. 3 pkt 17 ustawy o informatyzacji. Ponadto rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 180) wyjaśnia, że ePUAP to elektroniczna platforma usług administracji publicznej w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; a nadto wskazuje, że podmioty publiczne informują na swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej o udostępnionym adresie elektronicznej skrzynki podawczej, podanym w formie identyfikatora URI. Zgodnie z tymi wymogami prawnymi Pomorski Urząd Wojewódzki w Gdańsku na swojej stronie Biuletynu Informacji Publicznej wskazał, że Elektroniczna Skrzynka Podawcza (ESP) utworzona na Elektronicznej Platformie Usług Administracji Publicznej (ePUAP): http://www.epuap.gov.pl/, Adres ESP (skrytki ePUAP) Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku: /bntc34p17l/ezd lub /bntc34p17l/SkrytkaESP. Natomiast strona Biuletynu Informacji Publicznej wyraźnie odróżnia eDoręczenia od ePUAP. Nadto zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia z 2011 r. Minister umożliwia podmiotom publicznym tworzenie elektronicznych skrzynek podawczych na ePUAP (ust. 1). Utworzenie elektronicznej skrzynki podawczej na ePUAP oznacza upoważnienie ministra do obsługi doręczeń za pomocą ePUAP do podmiotów, o których mowa w ust. 1, i doręczeń realizowanych przez te podmioty (ust. 2). Doręczenia dokonywane za pomocą ePUAP uważa się za dokonane przez podmiot publiczny lub do podmiotu publicznego, który utworzył na ePUAP elektroniczną skrzynkę podawczą. Za pomocą ePUAP możliwe jest przekazywanie doręczanych podmiotowi publicznemu dokumentów elektronicznych do jego systemu teleinformatycznego (ust. 3).Powyższe uregulowania wskazują na normatywne pominięcie w ww. przepisach p.p.s.a. sposobu doręczania za pomocą eDoręczeń, natomiast w skardze kasacyjnej nie wykazano aby na podstawie przepisów przejściowych do ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych nastąpiło zrównanie eDoręczenia z ePUAPem w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie wykazano aby art. 156 i art. 157 ust. 1 u.e.d. dotyczyły postępowania sądowoadministracyjnego. Nie dostarczono tym samym przekonującej argumentacji aby w omawianym zakresie Sąd I instancji naruszył któryś z przepisów przejściowych do ustawy o doręczeniach elektronicznych. Jak dla przykładu wskazano w Komentarzu do art. 147 ustawy o doręczeniach elektronicznych (Wilbrandt-Gotowicz Martyna (red.), Doręczenia elektroniczne. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2025): "W nowelizacji art. 147 u.d.e. z dniem 1.01.2025 r., wprowadzono natomiast do 31.12.2025 r. specyficzny okres przejściowy, w którym poszczególne podmioty, pod pewnymi warunkami, mogą stosować zarówno doręczenia za pośrednictwem ePUAP, jak i na adres do doręczeń elektronicznych. Uprzednio przyjęte rozwiązania zakładały bowiem w istocie, że z dniem powstania obowiązku stosowania przepisów ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem PURDE/PUH dany podmiot publiczny nie będzie już mógł w postępowaniu administracyjnym dokonywać doręczeń do podmiotów niepublicznych poprzez ePUAP. Aktualna regulacja art. 147 u.d.e. zakłada natomiast we wprowadzonym okresie przejściowym komplementarność doręczeń poprzez ePUAP i PURDE [...], choć nie pozostaje adekwatna do możliwości wnoszenia pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym z wykorzystaniem elektronicznych skrzynek podawczych aż do 30.09.2029 r. wynikającej z harmonogramu włączenia do systemu doręczeń elektronicznych postępowania sądowoadministracyjnego i nowelizacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopiero z dniem 1.10.2029 r.". Wynika to zaś z kolejnej normy intertemporalnej, wprowadzającej dalsze modyfikacje przy stosowaniu eDoręczeń m.in. w odniesieniu do sądów (patrz: art. 155 ust. 7 u.e.d.).Dodatkowo wskazania wymaga, że w skardze kasacyjnej w szczególności w związku z ww. przepisami intertemporalnymi nie wykazano aby eDoręczenie było ewentualnie publiczną usługą hybrydową (czyli łączącą dwie usługi – tu: z ePUAP).W omawianym zakresie nie można też doszukać się naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawa i prawa do sądu skoro obowiązujące prawo przewiduje i umożliwia wniesienie skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem ePUAP, a jednocześnie nie wykazano w skardze kasacyjnej aby Gmina nie posiadała takich uprawnień i możliwości.Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 pkt 17 ustawy o informatyzacji w zw. z art. 3 ust. 1 lit. d u.d.e. w zw. z art. 54 § 1a p.p.s.a.; art. 54 § 1a p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.; art. 49 § 1 p.p.s.a.; oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 156 w zw. z art. 157 ust. 1 u.d.e. oraz w zw. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, co oznacza, że już chociażby z tego względu Sąd I instancji niewadliwie odrzucił sprzeciw.Odnosząc się do drugiego zagadnienia prawnego, na które nakierowuje argumentacja skargi kasacyjnej i jej zarzuty, tj. braku legitymacji skargowej Gminy Miasta [...] (inwestora), w sytuacji gdy decyzję jako organ I instancji podejmował Prezydenta Miasta [...], działający jako starosta – także i w tym zakresie Sąd I instancji niewadliwie odrzucił sprzeciw na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.Należy także przypomnieć, w ślad za utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, że prezydent miasta może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnej gminy i wówczas wykonuje funkcję organu administracji publicznej. Dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych gminy. W zakresie, w jakim prezydent (wójt, burmistrz) pełni funkcję organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej nie jest on (ani tez żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez samorząd terytorialny następuje zatem kosztem jego dominium. W kontekście stanowiska Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 29 października 2009r., K 32/08, OTK-A 2009/9/139) podkreślenia wymaga, że jeżeli jednostce samorządu terytorialnego przyznane zostało władztwo publiczne, a jej organom kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych w określonym przedmiotowo zakresie, to w takim zakresie jednostka ta traci prawo do reprezentowania własnych interesów, jako interesów osoby prawnej i nie może być stroną danego postępowania administracyjnego.Ponadto w przywołanej przez Sąd I instancji uchwale NSA o sygn. akt I OPS 2/15 wskazano, że gdy w sprawie starosta wykonuje zadanie należące do powiatu, to w tej sprawie inny organ powiatu nie może występować i powoływać się na to, że realizuje zadania powiatu. W tych sprawach starosta nie może być przeciwstawiany innym organom powiatu. Jeżeli kompetencja w tych sprawach została powierzona staroście, który wykonuje zadanie powiatu, to zarząd powiatu, którego przewodniczącym jest starosta, nie może w tej samej sprawie kwestionować rozstrzygnięcia starosty. Konsekwencją tego jest to, że w takiej sprawie powiat nie może powoływać się na to, że postępowanie dotyczy jego interesu prawnego i być stroną postępowania, ponieważ obowiązek wypłaty odszkodowania obciąża powiat i na tej podstawie być stroną postępowania.Za takim stanowiskiem przemawiają też unormowania dotyczące miasta na prawach powiatu (art. 92 ustawa o samorządzie powiatowym). Prezydent miasta na prawach powiatu sprawuje funkcje organu powiatu, a więc wydaje także decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu, zastrzeżone jako kompetencja starosty. Nie sposób przyjąć, że miasto na prawach powiatu mogłoby występować w takiej sprawie jako strona reprezentowana przez ten sam organ (prezydenta miasta na prawach powiatu), który wydał decyzję w pierwszej instancji.Nie sposób bowiem przyjąć, że miasto na prawach powiatu mogłoby występować w takiej sprawie jako strona reprezentowana przez ten sam organ (prezydenta miasta na prawach powiatu), który wydał decyzję w pierwszej instancji. W konsekwencji za trafne należy uznać, zaprezentowane przez Sąd I instancji, stanowisko stwierdzające niedopuszczalność sprzeciwu w niniejszej sprawie. Na niewadliwość takiej oceny wskazują także wyroki NSA dotyczące właśnie uprawnień Gminy Miasta [...] – braku możliwości skutecznego wniesienia skargi przez tą Gminę gdy właśnie decyzja w pierwszej instancji (dotycząca pozwolenia na budowę w postępowaniu wznowieniowym) została wydana przez Prezydenta Miasta [...].W tym miejscu należy dostrzec, że w orzecznictwie na tle stanu faktycznego gdy gmina była inwestorem, a jej organ wykonawczy, jako starosta, wydawał pozwolenie na budowę – prezentowano odmienne poglądy (patrz: np. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1673/19), jednak niedotyczące decyzji kasatoryjnej, która przecież nie rozstrzyga sprawy pozwolenia na budowę dla gminy in meriti. Natomiast w skardze kasacyjnej nie przywołano takiej argumentacji, która mogłaby prowadzić do zmiany dotychczasowego przeważającego poglądu orzeczniczego. Powołanie się na okoliczności faktyczne jak to, że Gmina może być inwestorem i ma osobowość prawną, i że sprawa dotyczy budowy budynków komunalnych, które już zostały wybudowane i oddane do użytkowania – nie wyjaśnia problematyki na tle kolizyjności dominium i imperium skupiających się w ramach tej samej jednostki samorządu terytorialnego.Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. – nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.