Wyrok - IV SA/Wr 190/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę w całości. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 19 marca 2025 r. nr 1425/2025 w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego oddala skargęOddalono skargę w całości. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. Ś. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 19 marca 2025 r. nr 1425/2025 w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego oddala skargę
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Zaskarżonym przez K. Ś. (dalej: skarżący) rozkazem personalnym z 19 marca 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Wojewódzki) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant Miejski) z 31 stycznia 2025 r. w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego.Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy (w tym akt personalnych) wynika m.in., że Komendant Miejski rozkazem personalnym z 22 listopada 2022 r. przeniósł z urzędu i mianował skarżącego z dniem 1 grudnia 2022 r. na stanowisko służbowe kierownika O. w 6 grupie zaszeregowania z jednoczesnym prawem na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636, ze zm.; dalej: ustawa o Policji) do zachowania stawki uposażenia pobieranego na dotychczas zajmowanym stanowisku (naczelnika W. w 9 grupie zaszeregowania).Komendant Miejski wydał rozkaz personalny z 31 stycznia 2025 r., którym podwyższył dodatek funkcyjny skarżącego o kwotę 80 złotych do łącznej kwoty 1.820,00 złotych miesięcznie z uwagi na obowiązującą od 1 stycznia 2025 r. nową kwotę bazową, która wzrosła do wysokości 2.193,21 złotych. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał przepisy art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 8 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, ze zm.: dalej: rozporządzenie).W ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że podstawą ustalonego dodatku funkcyjnego była kwota uposażenia zasadniczego obliczona na podstawie błędnego mnożnika, tj. 2,300, co pozostaje w sprzeczności z rozkazem personalnym z 22 listopada 2022 r. W ocenie odwołującego się w aktualnym stanie prawnym właściwym do wyliczenia jego uposażenia powinien być mnożnik odpowiedni do uprzednio zajmowanego stanowiska, tj. przewidziany dla 9 grupy zaszeregowania (czyli obecnie 2,737). W tym kontekście powołał art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, który zapewnia policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Odwołujący się wskazał, że oczekuje prawidłowego realizowania kluczowej kwestii jaką jest wyliczenie jego uposażenia, a w konsekwencji wysokości dodatku funkcyjnego, o prawidłowy mnożnik kwoty bazowej, albowiem – w jego ocenie - zachowanie stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku - do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego - zrównane jest ze stosowaniem mnożnika odpowiadającego poprzednio zajmowanemu stanowisku.Rozkazem personalnym z 19 marca 2025 r. Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego z 31 stycznia 2025 r.Wyjaśnił m.in., że Komendant Miejski podwyższył skarżącemu dodatek funkcyjny do kwoty 1.820,00 zł na podstawie składników obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zaznaczył, że zgodnie z ustawą budżetową na rok 2025 z dnia 9 stycznia 2025 (Dz. U. poz. 63), od 1 stycznia 2025 r. wzrosła kwota bazowa. W związku z powyższym Komendant Miejski podwyższył dodatek funkcyjny. Kwota podwyższonego dodatku funkcyjnego została prawidłowo wyliczona w myśl § 8 ust. 4 rozporządzenia. Postawą do wyliczenia kwoty dodatku funkcyjnego było uposażenie zasadnicze wynikające ze stanowiska kierownika O. (l.p. 94 załącznik nr 2 cyt. rozporządzenia), tj. 6 grupa zaszeregowania, mnożnik - 2,300 (załącznik nr 1 cyt. rozporządzenia) kwoty bazowej w wysokości 2.193.21 złotych, co stanowiło kwotę – 5.040,00 złotych, kwota wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - 30%, kwota - 1.512,00 złotych oraz za stopień etatowy - nadkomisarz - kwota 2.544,20 złotych. Biorąc, powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego z 31 stycznia 2025 r. został wydany prawidłowo, w oparciu o ustalony stan faktyczny oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.Od ww. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jego uchylenie jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia Komendanta Miejskiego.Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu i Komendantowi Miejskiemu naruszenie przepisów prawa materialnego, a to błędną wykładnię art. 103 ust. 1; art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1; § 8 ust 4 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia co – w jego ocenie - spowodowało wadliwe określenie kwoty uposażenia zasadniczego, wpływające bezpośrednio na wysokość przyznanego dodatku funkcyjnego.Motywując swoje stanowisko skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu oczekując wyliczenia uposażenia, a w konsekwencji wysokości dodatku funkcyjnego, o prawidłowy mnożnik kwoty bazowej odpowiadający poprzednio zajmowanemu stanowisku. Tymczasem – jak zarzucił stosuje się wobec niego mnożnik, który nie odpowiada aktualnemu mnożnikowi na zajmowanym przez niego stanowisku przed wydaniem rozkazu o zmianie stanowiska.W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone w przepisach art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego w związku ze zmianą od 1 stycznia 2025 r. kwoty bazowej.Na wstępie wyjaśnić należy, że materialnoprawne uwarunkowania rozpatrywanej sprawy określają przepisy ustawy o Policji oraz powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Przy tym wedle art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej przez funkcjonariusza wysługi lat. Przy tym w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone (por. § 1 ust. 1 rozporządzenia).W myśl art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny.Mechanizm obliczania tego dodatku do uposażenia przewiduje natomiast § 8 ust. 4 rozporządzenia. Stanowi mianowicie, że dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez tego policjanta jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych, wynoszącej miesięcznie nie mniej niż 20% i nie więcej niż:1) w I kategorii - 80%,2) w II kategorii - 70%,3) w III kategorii - 60%- podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu.W niniejszej sprawie sporny okazał się sposób wyliczenia skarżącemu dodatku funkcyjnego z uwagi na ustalenie wysokości jednego z ww. komponentów podstawy wymiaru w postaci "należnego policjantowi uposażenia zasadniczego" co było skutkiem zastosowania przez Komendanta Miejskiego "mnożnika kwoty bazowej" właściwego dla 6 grupy zaszeregowania.Argumentacja skarżącego opierała się na założeniu, że przy ustaleniu podstawy wymiaru dodatku funkcyjnego według mechanizmu przewidzianego w cytowanym § 8 ust. 4 rozporządzenia należało uwzględnić art. 103 ust. 1 ustawy o Policji z uwagi na skutek opisanego na wstępie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego z 22 listopada 2022 r. Przepis ten przewiduje, że policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego.Dlatego – zdaniem skarżącego – przy obliczaniu podstawy wymiaru dodatku funkcyjnego, którego składnikiem jest m.in. "należne policjantowi uposażenie zasadnicze" należało uwzględnić rzutujący na wysokość tego składnika wyższy mnożnik kwoty bazowej przyporządkowany wcześniej zajmowanemu stanowisku (właściwy dla 9 grupy zaszeregowania) a nie mnożnik przyporządkowany aktualnie zajmowanemu stanowisku (właściwy dla 6 grupy zaszeregowania).Odnosząc się do takiego stanowiska wyjaśnienia jednak wymaga, że użyte w art. 103 ust. 1 ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny, zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia, o których mowa w art. 100 ustawy o Policji, w tym dodatku funkcyjnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2012 r., I OSK 1314/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2021 r., II SA/Wa 3061/21).Dlatego należy wskazać, że zarówno zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego jak i poprzedzający go rozkaz Komendanta Miejskiego odpowiadają prawu. Nie można się bowiem zgodzić ze skarżącym, że naruszyły one wskazane w skardze przepisy art. 103 ust. 1; art. 104 ust. 2 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1; § 8 ust. 4 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia.Co prawda Sąd dostrzega, że rozkaz Komendanta Miejskiego w pełni nie respektował procesowego obowiązku należytego uzasadnienia faktycznego i rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.). Niemniej wspomniana wadliwość została sanowana w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu Komendanta Wojewódzkiego. Rozstrzygnięcie to zawierało szczegółowe wyliczenia wszystkich składników podstawy wymiaru dodatku funkcyjnego przy uwzględnieniu "należnego policjantowi uposażenia zasadniczego" obliczonego z zastosowaniem mnożnika kwoty bazowej, adekwatnego dla 6 grupy zaszeregowania (czyli grupy zaszeregowania obecnie zajmowanego stanowiska skarżącego). Przy tym prawidłowości tych obliczeń Sąd nie kwestionuje.Jeszcze raz bowiem Sąd podkreśla, że dyspozycja art. 103 ust. 1 ustawy o Policji nie ma zastosowania do sposobu obliczenia dodatku funkcyjnego. Stąd przy ustaleniu tego składnika uposażenia w szczególności nie ma możliwości zastosowania wobec skarżącego innego (wyższego) mnożnika kwoty bazowej niż ten, który mu przysługuje z tytułu aktualnie zajmowanego stanowiska.Jednocześnie Sąd dostrzega, że zarówno w motywach zaskarżonego rozkazu Komendanta Wojewódzkiego jak i w skardze strony prezentowały argumentację dotyczącą kwestii aktualnej wysokości przysługującego skarżącemu uposażenia zasadniczego (także w kontekście właściwego mnożnika kwoty bazowej). Niemniej Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy. Z kolei granice niniejszej sprawy zostały wyznaczone przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia, które dotyczyło jedynie dodatku funkcyjnego. Stąd brak jest podstaw, aby Sąd w jakikolwiek sposób wypowiadał na temat innych kwestii, w tym też wysokości uposażenia zasadniczego skarżącego.Z powyższych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a..