Wyrok - I GSK 474/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 244/22 w sprawie ze skargi F. w T. na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] grudnia 2021Oddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 244/22 w sprawie ze skargi F. w T. na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] grudnia 2021
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
112 987,36 zł · kwota żądania
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Podstawa prawna
art. 77
kpa
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 9 listopada 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 244/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Fundacji F. w T. (dalej powoływana jako fundacja, beneficjent) na postanowienie Zarządu Województwa Śląskiego (dalej powoływany także jako organ) z dnia 29 grudnia 2021 r. nr 1155/RR/2021 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zwrotu dofinansowania projektu oraz odsetek za zwłokę.Z akt sprawy wynika, że skarżąca fundacja realizowała zawartą z Województwem Śląskim umowę o dofinansowanie projektu pn. "Adaptacja budynku C. w T. na potrzeby utworzenia przedszkola terapeutycznego". Organ uznał, że w trakcie realizacji projektu doszło do naruszeń w związku z czym zwrócił się do skarżącej fundacji wezwaniem z 24 września 2020 r. (po korekcie pierwotnego wezwania z 4 sierpnia 2020 r.) do zwrotu łącznej kwoty 112 987,36 zł wraz z odsetkami w wysokości określonych jak dla zaległości podatkowych. Organ w wezwaniu wskazał jakie 3 należności składały się na żądaną kwotę: 54.544,36 zł z tytułu nieprawidłowego rozliczenia części zaliczki wypłaconej beneficjentowi w dniu 25 maja 2017 r.; 51.000,00 zł z tytułu niezastosowania się beneficjenta do zakazu podwójnego finansowania wydatków w odniesieniu do przedstawionych do rozliczenia faktur nr 78/02/2017 i 120/02/2017 oraz kwota w wysokości 7.443,09 zł z tytułu niewykorzystanej zaliczki pozostałej na koncie.W dniu 5 listopada 2020 r. skarżąca fundacja dokonała wpłaty kwoty 82 812,36 zł w tytule wskazując: "Zwrot Środków WNP-RPSL.12.01-24-030Gl15-005-002 (F.78/02/2017,120/02/2017)".Z uwagi, iż dokonana przez beneficjenta wpłata nie pokryła w całości należności głównej wraz z odsetkami, postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego (IZ RPO WSL) dokonała zaliczenia w/w wpłaty proporcjonalnie tj.: 64.880,40 zł na poczet należności głównej (zwrot dofinansowania wypłaconego przez Bank Gospodarstwa Krajowego w dniu 25 maja 2017 r.) oraz 17 931,96 zł na poczet odsetek naliczonych w wysokości jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania ww. środków, tj. od dnia 25 maja 2017 r. do dnia zwrotu, tj. do dnia 5 listopada 2020 r. - zgodnie z art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej o.p.).Kwestionując zasadność rozstrzygnięcia fundacja złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podkreślając wskazanie w przelewie w jaki sposób winny zostać zarachowane wpłacone środki pieniężne. Wniosła o zmianę postanowienia poprzez zaliczenie wpłaty w kwocie 82.812,36 zł na poczet zaległości z tytułu niezastosowania się beneficjenta do zakazu podwójnego finansowania wydatków w odniesieniu do przedstawionych do rozliczenia faktur nr 78 i 120/02/2017 i odsetek od tej zaległości.IZ RPO WSL nie uznała zasadności zarzutów i zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2021 r. utrzymała w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.Odwołując się do przepisów art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.; dalej u.f.p.) oraz 55 i art. 62 o.p. organ za bezskuteczne uznał wskazania beneficjenta co do zarachowania zwrotu środków na konkretne zakwestionowane faktury, ponieważ faktury nie są podstawą rozliczenia pomiędzy Instytucją Zarządzającą a beneficjentem. Brak jest podstaw prawnych do uznania, aby wpłaty dokonywane przez beneficjenta tytułem zwrotu środków były rozliczane za pomocą faktur otrzymanych przez beneficjenta od swoich kontrahentów. Również podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do uznania, iż beneficjent uprawniony jest do wskazywania konkretnych faktur, za które zaliczki zwraca. Przelew zaksięgowany na koncie UM WSL 6 listopada 2020 r., w wysokości 82 812,36 zł, o tytule: "zwrot środków WNP-RPSL.12.01.01-24-030G/15-005-002 (F.78/02/2017,120/02/2017)", prawidłowo należało zarachować w odpowiedniej proporcji z odsetkami, na płatność z wniosku nr.: WNP-RPSL.12.01.01-24-030G/15-005-002. Kwota zwróconych środków jest niższa niż wypłacona tym wnioskiem zaliczka (370.963,80 zł) podlegająca zwrotowi (112.987,36 zł). Zaznaczył, że beneficjent analogicznie jak podatnik, może wskazać tytuł/podatek, który płaci (tj. np.: Vat za II kwartał 2021 r.; dochodowy za 2020 r.), a nie konkretne faktury, za które podatek vat odprowadza. Dlatego prawidłowym jest proporcjonalne zaliczenie dokonane na płatności wykonane w związku z wnioskiem o płatność.Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Gliwicach oddalił skargę fundacji wskazując, że podniesione w skardze zarzuty są całkowicie bezzasadne, bowiem brak zapłaty zaległości w pełnej wysokości spowodował konieczność zaliczenia wpłaty proporcjonalnie na poczet zaległej kwoty należności głównej oraz kwoty odsetek, natomiast wbrew skarżącej na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje uzasadnienia zastosowanie zaliczenie wpłaconej kwoty zgodnie ze wskazaniem dokonanym przez skarżącą, bowiem umowa zawarta ze skarżącą dotyczy dofinansowania konkretnego projektu jako całości przedsięwzięcia. W konsekwencji stwierdzenia przez organ zaistniałych nieprawidłowości w wykorzystywaniu przyznanego dofinansowania oraz żądania zwrotu konkretnej kwoty stanowiącej równowartość ustalonych nieprawidłowości, brak jest odrębnych tytułów zwrotu skoro umowa i dofinansowanie dotyczą jednego, konkretnego przedmiotu.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca fundacja, zaskarżając go w całości.I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:1. art. 62 § 1 o.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż na skarżącej nie ciążyło zobowiązanie z różnych tytułów, a co za tym idzie brak było podstaw do zaliczenia dokonanej przez skarżącą wpłaty na poczet tytułu zgodnie ze wskazaniem skarżącej w tytule przelewu, tj. na poczet zaległości z tytułu niezastosowania się beneficjenta (skarżącej kasacyjnie) do zakazu podwójnego finansowania wydatków w odniesieniu do przedstawionych do rozliczenia zaliczki faktur nr 78/02/2017 oraz 120/02/2017 oraz odsetek od zaległości, podczas gdy zobowiązania z jednej umowy, lecz za różne okresy czasu uznać należy za zobowiązania z różnych tytułów, a nadto w samym wezwaniu z dnia 4 sierpnia 2020 r. i 24 września 2020 r. sam organ dokonał rozróżnienia należności na trzy tytuły i w konsekwencji brak było podstaw do zaliczenia wpłaty niezgodnie z dyspozycją skarżącej;2) art. 60 pkt. 6 w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, art. 62 § 1, art. 55 § 2 i art. 62 § 4 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące nieprawidłowym rozliczeniem wpłaty dokonanej przez skarżącą w dniu 5 listopada 2020 roku, z pominięciem dyspozycji złożonej przez skarżącą;II. Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że w sprawie sąd nie dokonał dogłębnej analizy całości zebranego materiału dowodowego, w tym także istotnych okoliczności co do składanych wniosków przez skarżącą kasacyjnie o wypłatę dofinansowania, które te wnioski pomimo jednej umowy były składane wielokrotnie, transzami w różnych okresach czasu i w analogiczny sposób dofinansowanie było wypłacane, a mimo to sąd niezasadnie przyjął, iż w sprawie mamy do czynienia z jedną inwestycją, a przez to z jednym tytułem do zwrotu;2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawierającego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności brak odniesienia się przez sąd w treści uzasadnienia wyroku do posługiwania się przez Zarząd Województwa Śląskiego w treści postanowienia dot. zwrotu środków finansowych - kilkoma tytułami, jak również faktu wypłaty dofinansowania skarżącej na skutek składanych kilku wniosków mimo, że każdy dotyczył tej samej umowy.Wskazując na powyższe, skarżąca fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Skarżąca wniosła także o zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarżąca wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach wraz z uzasadnieniem z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt [...] na wykazanie istnienia kilku różnych tytułów zwrotu mimo tego, iż umowa dotyczy jednego dofinansowania konkretnego projektu czy przedsięwzięcia.Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (pkt I petitum skargi kasacyjnej) oraz na naruszeniu przepisów postępowania których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt II petitum skargi kasacyjnej). W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po ustaleniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania wykładni prawa materialnego oraz subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1000/24, CBOSA).Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługiwał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wszystkie te elementy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera, w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz szczegółowe wyjaśnienie powodów, dla których sąd pierwszej instancji oddalił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko sądu pierwszej instancji wyrażone w tym zakresie pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Wbrew stanowisku skarżącej fundacji uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko odnoszące się do stanu faktycznego, a wynika z niego, że w sprawie mamy do czynienia z jednym tytułem odnoszącym się do konieczności zwrotu dofinansowania konkretnego projektu jako całości przedsięwzięcia. To, że skarżąca fundacja nie podziela takiego stanowiska nie świadczy jeszcze o tym, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Pamiętać bowiem należy, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować oceny prawnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło. Obowiązek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów skargi oznacza obowiązek rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej w granicach wyznaczonych tymi zarzutami, ale nie oznacza obowiązku wyraźnego odniesienia się do każdego zarzutu skargi. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju kontroli legalności zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie dokonał.Również drugi z zarzutów procesowych – naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.).Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego postanowienia. Organ, co zasadnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podnoszona przez skarżącą fundację okoliczność, że składała ona kilka wniosków o wypłatę poszczególnych transz celem pokrycia poniesionych wydatków w ramach realizowanego projektu jak również to, że organ przekazał fundacji kilka przelewów tytułem zaliczek wcale nie świadczy, że w sprawie mamy do czynienia z kilkoma tytułami prawnymi a w konsekwencji kilkoma tytułami do ewentualnego zwrotu nienależnie pobranych należności. W wystawionych wezwaniach z 4 sierpnia 2020 r. i 24 września 2020 r. organ wskazał trzy kwoty, które łącznie stanowiły należność żądaną do zwrotu, z tytułu jakich nieprawidłowości ujawnionych w trakcie kontroli, zostały one naliczone. Powyższe "rozbicie należności" na trzy kwoty miało wyłącznie charakter informacyjny, w żadnym zakresie nie świadczyło, że względem organu na skarżącej fundacji ciążą wierzytelności z różnych tytułów prawnych, bowiem skarżąca była zobowiązana do zwrotu kwoty dofinansowania wraz z odsetkami za zwłokę wynikających z nieprawidłowej realizacji określonego projektu. Przyjąć zatem należało, że organ dokonał prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co słusznie zostało zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji.Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących zarówno błędnej wykładni jak i niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów u.f.p. oraz o.p. wskazać niewątpliwie należy, zwrócona na wezwanie organu kwota dofinansowania w wysokości 82 812,36 zł wypełnia definicję środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności o charakterze publicznoprawnym z art. 60 pkt 6 u.f.p. W myśl art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 tej ustawy, nieuregulowanych w u.f.p. stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III o.p. Ponieważ przepisy procedury administracyjnej nie regulują sposobu zaliczania wpłat dokonywanych na poczet niepodatkowych należności o charakterze publicznoprawnym, przeto mają zastosowanie regulacje zawarte w o.p., w tym art. 55 § 2 tej ustawy, który stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Oznacza to, że w sytuacji dokonania zwrotu dofinansowania w kwocie, która nie pokrywa w całości kwoty należności głównej i odsetek za zwłokę organ jest zobowiązany do proporcjonalnego rozliczenia dokonanej wpłaty na poczet należności głównej oraz kwoty odsetek za zwłokę.Z przepisów o.p. niewątpliwie wynika, że podatnik dokonując wpłaty może wskazać na poczet jakiego podatku dokonuje wpłaty i w tym zakresie organ jest co do zasady związany wskazaniem podatnika (art. 62 § 1 o.p.). Powyższe nie oznacza jednak, że w sytuacji zwrotu kwoty tytułem dofinansowania projektu, realizowanego w ramach umowy zawartej z województwem a finansowanej ze środków publicznych, beneficjent może dokonywać wyboru tytułem której nieprawidłowości, ujawnionej przez organ, dokonuje wpłaty. W sprawie mamy do czynienia z jednym zobowiązaniem zwrotu pobranego dofinansowania w kwocie ponad 112 987,36 złotych, na którą to kwotę składają się trzy nieprawidłowości a nie trzy samodzielne zobowiązania do zwrotu, bowiem wypłacone i przekazane fundacji środki odnosiły się do dofinansowania jednego projektu i obejmowały realizację jednej umowy. Zatem wskazanie przez organ w wezwaniu z 24 września 2020 r. trzech kwot z tytułu: nieprawidłowego rozliczenia części zaliczki wypłaconej beneficjentowi w dniu 25 maja 2017 r.; niezastosowania się beneficjenta do zakazu podwójnego finansowania wydatków w odniesieniu do dwóch faktur oraz niewykorzystania zaliczki w pozostałym zakresie nie świadczy, że mamy do czynienia z trzema zobowiązaniami ale z jednym, szczególnie że w odniesieniu do wszystkich trzech mamy ten sam termin przekazania zaliczki do rozliczenia czyli 25 maja 2017 r.Podnoszone przez fundację argumenty, opierające się na podzielności zobowiązania i uwagach doktryny w kwestii płatności chociażby podatku od nieruchomości za poszczególne lata nie podważają przyjętego przez organ a zaakceptowanego przez sąd pierwszej instancji stanowiska. Podatnik w tytule wpłaty może wskazać, że reguluje np. podatek od nieruchomości za konkretny rok, bowiem zobowiązanie w tym podatku na charakter roczny i tym wskazaniem organ jest związany. Jednakże podatnik nie może już wskazać, że reguluje podatek od nieruchomości od konkretnego przedmiotu opodatkowania, np. tylko od budynku, od budowli ale już od gruntu nie. Takie wskazanie jest nieskuteczne i nim organ nie jest już związany. Dlatego też wskazanie przez skarżącą fundację w tytule wpłaty numerów dwóch faktur nie mogło stanowić skutecznego wskazania zobowiązania, które fundacja zamierzała zwrócić, a zatem organ prawidłowo dokonał zaliczenia dokonanej wpłaty w oparciu o art. 67 ust. 1 u.f.p. i art. 55 § 2 o.p.Końcowo odnosząc się do wniosku skarżącej fundacji o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach sygn. akt [...], podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest sądem kasacyjnym, którego rolą jest kontrola zgodności z prawem orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji. W orzecznictwie NSA w zakresie przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów prezentowany jest pogląd, że celem postępowania, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwy w sprawie organ administracji publicznej ustalił ten stan, zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 248/22). Zaznaczyć trzeba, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Podkreślić także należy, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających jest prawem, a nie obowiązkiem sądu.W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, które nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą fundację niniejszą skargą kasacyjną, wnioskowany dowód nie miał wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem z jego treści nie sposób wywieść, że w sprawie mamy do czynienia z tyloma tytułami do zwrotu dofinansowania ile zostało stwierdzonych nieprawidłowości.Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.. w zw. 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.), na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.