sygn. VII SA/Wa 2744/25 17 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VII SA/Wa 2744/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 17 grudnia 2025

Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. znak: KOA/4219/Ar/25 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kos. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. znak: KOA/4219/Ar/25 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kos
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik uchylono orzeczenie
Przedmiot wydanie osoby ściganej / europejski nakaz aresztowania lub ekstradycja
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap postępowanie w przedmiocie wydania osoby ściganej / ENA
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
uczestnik postępowania apelujący / skarżący
Data orzeczenia 17 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Joanna Gierak-Podsiadły
Rozstrzygnięcie

Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze sprzeciwu J. W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 22 października 2025 r. znak: KOA/4219/Ar/25 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję; zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz skarżącego J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

UZASADNIENIE
Przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez J. W. ("skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ("SKO") z 22 października 2025 r. znak: KOA/4219/Ar/25.Orzeczeniem tym, SKO - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] września 2025 r. o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. Nr [...] o warunkach zabudowy z 19 października 2022 r. znak [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie działki nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...] – D. , gmina W. – na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; "k.p.a.") uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.W uzasadnieniu tej decyzji SKO podało, że w dniu 5 czerwca 2024 r. wpłynął do organu I instancji wniosek skarżącego w sprawie zmiany decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z 19 października 2022 r. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz niezbędnej infrastruktury technicznej na terenie działki nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym D. , gmina W. . Skarżący wystąpił tymże wnioskiem o zmianę zapisu decyzji w pkt 2 ustalającym Warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego w ppkt 4) "(...) Dla nowej zabudowy ustala się dach dwu- lub wielospadowy o kacie nachylenia połaci dachowych od 12° do 45°(...)" na zapis "(...) Dla nowej zabudowy ustala się dach płaski, dwu- lub wielospadowy o kacie nachylenia połaci dachowych od 1° do 45°(...)". Po rozpatrzeniu powyższego wniosku, Wójt Gminy W. decyzją Nr [...] z [...] września 2025 r. orzekł o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. Nr [...] o warunkach zabudowy z [...] października 2022 r. Organ ten przeanalizował możliwość dokonania zmiany we wnioskowanym zakresie w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego, w trybie art. 155 k.p.a. W efekcie stwierdził, że budynki mieszkalne na obszarze analizowanym mają dachy wyłącznie dwu- lub wielospadowe. Zmiana tego parametru (na dach płaski) nie jest zatem możliwa, gdyż żadna z działek, zgodnie z analizą, nie posiada takiego wskaźnika, który mógłby służyć jako podstawa do zmiany decyzji zgodnie z wystąpieniem skarżącego. Wnioskowany przez inwestora zakres zmian nie zawiera się w ustaleniach analizy i wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiącej podstawę wydania decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z 19 października 2022 r.Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, kwestionując zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji.I dalej, SKO wskazało, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu niezależnie od zarzutów podniesionych przez skarżącego.Wyjaśniło, że k.p.a. dopuszcza możliwość weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej poprzez jej zmianę lub uchylenie na wniosek stron lub stron postępowania. Art. 154 k.p.a. dotyczy ostatecznych decyzji administracyjnych, na mocy których żadna ze stron nie nabyła prawa, zaś art. 155 k.p.a. ma zastosowanie do tych rozstrzygnięć organów administracji, na podstawie których strona postępowania nabyła prawo. Badając dopuszczalność zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej we wskazanym powyżej trybie organ winien, wypełniając dyspozycję normy prawnej, ustalić czy żądanie strony co do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia nie narusza przepisów szczególnych i przemawia za tym interes społeczny lub interes strony, zaś użycie przez ustawodawcę kwantyfikatora koniunkcji oznacza, iż dopiero łączne spełnienie tych warunków przesądza o możliwości zastosowania art. 155 k.p.a. i dopuszczalności zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej.Jednym z warunków, określonym w art. 155 k.p.a. prowadzącym do zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej jest również uzyskanie zgody stron postępowania na jej zmianę. Zgoda ta nie może być udzielona w sposób dorozumiany, bowiem strony postępowania winny w sposób niebudzący wątpliwości wyrazić akceptację dla zmiany rozstrzygnięcia organu. Brak zgody stron na zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, obowiązek uzyskania zgody dotyczy nie tylko strony, która "nabywa prawa z decyzji", ale wszystkich stron postępowania.I dalej, SKO podniosło, że organ I instancji wprawdzie zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu, jednakże nie ustalił, czy strony wyrażają zgodę na jej zmianę oraz że w tym wypadku brak jest zgody T. R. na jej zmianę.Z tych względów SKO uznało, że decyzja Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] września 2025 r. orzekająca o odmowie zmiany ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. Nr [...] o warunkach zabudowy z [...] października 2022 r. została wydana z naruszeniem art. 155 k.p.a., albowiem organ I instancji przed jej wydaniem nie uzyskał zgody strony na jej zmianę. To z kolei uzasadnia, jak stwierdziło SKO, konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem uzupełnienia postępowania. SKO dodało, że z uwagi na okoliczność, że "powyższe uchybienia" miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w znacznej części, spełniona została dyspozycja określona w art. 138 § 2 k.p.a., skutkująca uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie zgodnie z wytycznymi Kolegium, zawartymi w uzasadnieniu niniejszej decyzji, a następnie dokonać rozstrzygnięcia w sprawie.W sprzeciwie od decyzji SKO wniesionym do tut. Sądu, skarżący zarzucił naruszenie:-art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej, pomimo że dostrzeżone w odwołaniu uchybienia proceduralne organu I instancji nie miały charakteru i rangi uzasadniających uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, nie wykazano również istnienia niezbędnego do wyjaśnienia zakresu sprawy o istotnym wpływie na wynik, a ewentualne braki mogły i powinny zostać usunięte przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a.; nadto ewentualne przeszkody dla pozytywnej zmiany decyzji, podnoszone przez organ w kwestionowanej decyzji, miały charakter materialnoprawny wynikający z art. 155 k.p.a. (w szczególności brak zgody jako przesłanki pozytywnej modyfikacji decyzji ostatecznej oraz ocena urbanistyczna dotycząca proponowanego kąta nachylenia dachu), co nie stanowi naruszeń postępowania ani materii wymagającej ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podczas gdy zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne wyłącznie w razie łącznego wystąpienia istotnego naruszenia przepisów postępowania oraz konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części - okoliczności niewykazanych w niniejszej sprawie;-art. 136 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez pominięcie i niewyjaśnienie przyczyn nieskorzystania przez organ odwoławczy z uzupełniającego postępowania w II instancji celem uzupełnienia materiału o elementy dostrzeżone przezeń jako brakujące, co w świetle treści uzasadnienia w istocie sprowadzało się wyłącznie do uzyskania zgody drugiej strony postępowania, bowiem w pozostałym zakresie nie występowała konieczność uzupełnienia materiału dowodowego (organy obu instancji bazowały na materiale dowodowym uprzednio zgromadzonym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną), a jedynie dokonanie ocen prawnych przez organ odwoławczy jako organ merytoryczny, podczas gdy wyjątkowość decyzji kasacyjnej wymaga ścisłej wykładni, a organ II instancji ma obowiązek wyjaśnić, czemu nie uzupełnił materiału w trybie art. 136 k.p.a.;-art. 155 k.p.a. poprzez zakwalifikowanie przesłanki "braku zgody stron" jako uchybienia proceduralnego obciążającego wyłącznie organ I instancji oraz stanowiącego wyłączną i konieczną podstawę decyzji kasacyjnej, podczas gdy zgoda wszystkich stron postępowania jest wyrażoną w hipotezie normy zawartej w ww. przepisie przesłanką pozytywną i materialnoprawną dopuszczalności zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej;-art. 138 § 2 k.p.a. poprzez sformułowanie nieprecyzyjnych i niewyczerpujących zaleceń dla organu I instancji co do zakresu czynności koniecznych do podjęcia w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oraz okoliczności, jakie winny być wzięte w jego toku pod uwagę (brak odniesienia się do poprawności stosowanej przez Wójta wykładni przepisów materialnoprawnych), co przy ogólnikowości pisemnych motywów prawnych decyzji nie jawi się jako perspektywiczne do zakończenia sporu między stronami po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji.Mając na uwadze powyższe zarzuty, w pierwszej kolejności - z uwagi na oczywistość podnoszonych naruszeń – skarżący wniósł o weryfikację przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie własnej decyzji w trybie autokontroli; w dalszej kolejności, w razie niezastosowania przez SKO trybu autokontroli, wniósł o: uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.W odpowiedzi na sprzeciw SKO wniosło o jego oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione jego zastosowanie.Rozwijając tę ocenę Sąd wyjaśnia, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie znak: KOA/4219/Ar/25 z 22 października 2025 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której skarżący z zachowaniem ustawowego terminu wniósł sprzeciw, uregulowany w art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: "p.p.s.a."). Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji organu I instancji Nr [...] z [...] września 2025 r. o odmowie zmiany decyzji ostatecznej Wójta Gminy W. Nr [...] z [...] października 2022 r. ustalającej warunki zabudowy. SKO wskazaną decyzją z 22 października 2025 r. uchyliło ww. decyzję organu I instancji z 9 września 2025 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Uznało, że nie może orzec merytorycznie, bo organ I instancji naruszył art. 155 k.p.a. poprzez brak ustalenia czy strony postępowania wyrażają zgodę na zmianę decyzji ostatecznej, a to miało istotny wpływ na wynik sprawy.Dokonując oceny decyzji SKO z 22 października 2025 r., Sąd uznał, że jest ona wadliwa; w uzasadnieniu tego orzeczenia nie wykazano bowiem konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.I tak, Sąd zauważa, że w myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Stosownie do art. 151a § 2 tej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny w postępowaniu na skutek sprzeciwu ma ograniczony zakres kognicji. Jest uprawniony do oceny sprawy wyłącznie w zakresie zastosowania przez organ administracji art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie przesadza, w takim postępowaniu, o meritum sprawy; nie bada również kwestii związanych z innymi zagadnieniami, także natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu (por. wyrok NSA z 27 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 118/24). Granice takiej kontroli nie oznaczają braku kompetencji sądu administracyjnego do oceny prawidłowości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego (v. wyrok NSA z 14 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 33/24). Przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie, art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (v. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18).Poza tym Sąd zauważa, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter ocenny; wymaga każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie może tym samym zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.; konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16).Przechodząc do oceny kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stwierdza, że zgadza się co do zasady ze stanowiskiem SKO (tam wyrażonym), że decyzja o zmianie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może zostać wydana przez właściwy organ wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie przesłanki w tym przepisie wymienione. W myśl tego przepisu decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.Jak z powyższego wynika, dla zmiany decyzji, na mocy której strona nabyła prawo (lub nałożono na nią obowiązek), łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji, brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Przy czym zmiana tej decyzji musi być prawnie dopuszczalna na gruncie przepisów prawa materialnego, w oparciu o które pierwotnie ukształtowano w sposób władczy stosunek administracyjnoprawny. Istotne jest także to, że decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że do organu rozstrzygającego należy ocena w konkretnej sprawie, czy istnieją podstawy do uchylenia lub zmiany decyzji, jak też wybór jednego z możliwych rozwiązań. Przedmiotem takiego postępowania nie jest więc merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych wyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich, wklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Wynika to z tego, że istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron, a zgoda stron jest jedną z podstawowych przesłanek stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., bez zgody stron, stanowi rażące naruszenie prawa; zgoda na zmianę/uchylenie decyzji ostatecznej winna być udzielona wprost i wyraźnie, nadto – przez wszystkie strony biorące udział w postępowaniu.Podzielając takie też stanowisko wyrażone przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd zauważa jednocześnie, że model administracyjnego postępowania odwoławczego uregulowany w k.p.a. jest modelem merytorycznym, a nie kasacyjnym. Celem wniesienia odwołania nie jest zatem jedynie kontrola prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, lecz powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy jest więc wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma on kompetencje kasacyjne (i rozstrzyga, wobec tego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wyjątkowo). Są dostrzega także, że wprawdzie z zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 k.p.a. wynika, że dana sprawa ma być rozpoznana w dwóch instancjach, ale zasady tej nie można interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ I, jak i II instancji. Konkluzja taka nie tylko byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 k.p.a.), ale i byłaby nie do pogodzenia z kompetencjami dowodowymi na etapie odwoławczym.Zatem, choć rację ma SKO wskazując na brak ustalenia na etapie I instancji czy strony biorące udział wyraziły zgodę na zaproponowaną przez skarżącego we wniosku inicjującym to postępowanie zmianę decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, to jednak podnosząc powyższe i orzekając z tego powodu kasacyjnie nie wykazało, aby uzupełnienie postępowania w tym zakresie nie mogło nastąpić w postępowaniu odwoławczym i czyniło koniecznym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w ww. materii, mogło zaś mieć miejsce przed organem odwoławczym w trybie art. 136 k.p.a.; nie stanowiłoby to o naruszeniu w ten sposób zasady uregulowanej w art. 15 k.p.a.; czy inaczej: stwierdzenie przez SKO, że doszło do naruszenia art. 155 k.p.a. wobec nieustalenia czy strony postępowania wyrażają zgodę na zmianę decyzji, nie uzasadniało jeszcze wydania w sprawie przez ten organ decyzji kasacyjnej. Nie sposób przy tej ocenie pominąć, że decyzją wydaną w sprawie w I instancji organ odmówił zmiany decyzji ostatecznej, uznając, że zakres proponowanej zmiany nie zawiera się w ustaleniach analizy i wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącego podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy z 19 października 2022 r. SKO nie miało zatem do czynienia z decyzją organu I instancji pozytywną dla inwestora, ale wydaną bez zgody pozostałych stron postępowania. Niezależnie czy strony te wyrażają zgodę (czy nie) na proponowaną zmianę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, organ I instancji wskazał na istnienie innych przeszkód, które powodują, że wniosek skarżącego o zmianę ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy (w zakresie jednego z parametrów ustalonych w tej decyzji), nie może być pozytywnie dla niego załatwiony. SKO mogło więc w tej sytuacji (i powinno) rozważyć, czy taka argumentacja organu I instancji jest trafna/zgodna z prawem, a dalej: czy konieczne w takich warunkach w ogóle jest czynienie dodatkowych ustaleń w postępowaniu i tym samym badanie, czy wszystkie strony postępowania wyrażają zgodę na "proponowaną" zmianę decyzji ostatecznej.Z tych przyczyn Sąd podziela zarzuty sprzeciwu oraz jego uzasadnienie; zgadza się ze skarżącym, że SKO naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie tego przepisu w sytuacji niewykazania konieczności jego zastosowania, a więc: niewykazania naruszenia przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym przekazanie sprawy do etapu I instancji (bo wymagającym uzupełnienia postępowania w znacznej części).Ponownie orzekając SKO uwzględni ocenę Sądu i wyda decyzję merytoryczną.Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.