Wyrok - II OSK 1598/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 488/22 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 28 kwietnia 2022 r.Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Administracyjne postępowanie, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 488/22 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 28 kwietnia 2022 r.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Broda
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (12)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 488/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z 28 kwietnia 2022 r., nr 37/2022, znak GPB-III.7721.75.2022 PK w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1) i zasądził od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego M.G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2).Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Decyzją z 23 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Łodzi zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił J.K. i I.P. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi, na nieruchomości przy ul. S. [...], działka nr ewid. [...] w obrębie [...].Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.G., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Wraz z odwołaniem, M.G. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że powyższa decyzja nie została mu doręczona, mimo że był uznany za stronę postępowania. M.G. podniósł, że nie został również skutecznie zawiadomiony przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a o fakcie, że w dniu 23 grudnia 2021 r. została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę dowiedział się 16 marca 2022 r. z tablicy informacyjnej budowy umieszczonej na ogrodzeniu nieruchomości położonej przy ul. S. [...].W złożonym wniosku skarżący wyjaśnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, albowiem nigdy nie podjęto próby doręczenia mu odpisu decyzji przez operatora pocztowego oraz nie pozostawiono w jego skrzynce pocztowej awiza pierwotnego, jak i awiza powtórnego, a adnotacja znajdująca się na kopercie zawierającej odpis decyzji odnosi się do okoliczności nieprawdziwych. Jak wskazał skarżący, w dniach, w których awizowano przesyłkę, pod adresem doręczenia przebywała jego małżonka. W ocenie skarżącego, nie było zatem przeszkód, aby 3 stycznia 2022 r. i 11 stycznia 2022 r. doręczyć przesyłkę przez wręczenie jej dorosłemu domownikowi. Dopiero brak możliwości doręczenia w ten sposób skutkował możliwością pozostawienia awiza. Jak wskazał M.G., na dokumencie zwrotnego poświadczenia odbioru wprawdzie zaznaczono pkt 2 "Przesyłki nie doręczono w sposób wskazany w pkt 1 (...)" niemniej dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru nie zawiera żadnego podpisu listonosza, bądź pracownika Poczty Polskiej. Zdaniem skarżącego, nie sposób zatem uznać, aby dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru mógł stanowić jakąkolwiek podstawę ustalenia przez organ okoliczności doręczenia przesyłki oraz miejsca rzekomego pozostawienia zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej.Do wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, M.G. dołączył oświadczenie z 23 marca 2022 r. J.G., że w dniu 3 stycznia 2022 r. nieprzerwanie przebywała do godziny 17:00 w lokalu położonym w Ł. przy ul. S. [...] i w tym czasie nie podjęto próby doręczenia przesyłki poleconej adresowanej do niej, bądź do jej męża M.G. Ponadto, w skrzynce pocztowej przypisanej do mieszkania w dniu 3 stycznia 2022 r. nie pozostawiono awiza, a w dniu 11 stycznia 2022 r. awiza powtórnego dotyczącego przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi.Celem uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu skarżący wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów: z dokumentu oświadczenia J.G. z 23 marca 2022 r., z przesłuchania w charakterze świadka J.G., z przesłuchania pracowników Poczty Polskiej, którzy w dniach 3 stycznia 2022 r. i 11 stycznia 2022 r. rzekomo nie zastali adresata, ani dorosłego domownika w mieszkaniu skarżącego oraz rzekomo pozostawili awizo pierwotne i awizo powtórne w skrzynce pocztowej skarżącego.Biorąc pod uwagę powyższą argumentację M.G. podniósł, że względem niego w ogóle nie otworzył się termin do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, albowiem nigdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji. Względnie skarżący nadmienił, że w przypadku uznania, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dniem 18 stycznia 2022 r., nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, albowiem nie podjęto próby dostarczenia mu przesyłki listowej zawierającej odpis decyzji, a nadto nie pozostawiono w skrzynce pocztowej skarżącego zawiadomienia i zawiadomienia powtórnego o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej.Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu, organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W ocenie Wojewody Łódzkiego decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z 23 grudnia 2021 r. została skutecznie doręczona skarżącemu 18 stycznia 2022 r., zgodnie z instytucją doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 44 k.p.a., zatem termin na wniesienie odwołania upłynął 2 lutego 2022 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od ww. decyzji zostało nadane w placówce pocztowej 23 marca 2022 r., czyli po upływie ustawowego terminu.Zdaniem organu odwoławczego M.G. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, nastąpiło bez jego winy. Skarżący wskazuje w złożonym wniosku, że nigdy nie podjęto próby doręczenia mu odpisu decyzji przez operatora pocztowego oraz nigdy nie pozostawiono w jego skrzynce pocztowej awiza pierwotnego, jak i awiza powtórnego. Wojewoda Łódzki stwierdził, że informacja jaką podał skarżący jest sprzeczna z informacją zawartą na przesyłce pozostawionej w aktach sprawy organu pierwszej instancji. Jak wynika z tej przesyłki, zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej: Agencja Pocztowa przy ul. P. [...], doręczający umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka została awizowana 3 stycznia 2022 r. i powtórnie 11 stycznia 2022 r., co potwierdzają stosowne stemple wraz z adnotacją doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki opatrzone podpisem osoby doręczającej. Następnie, przesyłka została 19 stycznia 2022 r. zwrócona do nadawcy z oznaczeniem na kopercie: "Zwrot nie podjęto w terminie". W ocenie Wojewody, nie można tu mówić o kryterium braku winy, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., a które może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy zainteresowany nie dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. W ocenie Wojewody złożone przez członka rodziny oświadczenie z 23 marca 2022 r. o braku próby doręczenia przesyłki nie może być podstawą do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zwłaszcza wobec dowodu w postaci zwrotnej przesyłki znajdującej się w aktach Prezydenta Miasta Łodzi znak DPRG-UA-XIV.6740.338.2021. Wojewoda stwierdził, iż stosowne stemple oraz adnotacje i podpisy osób doręczających na tej przesyłce, świadczą o tym, że przesyłka, zgodnie z ustawą Kodeks postępowania administracyjnego, była wysłana na adres skarżącego, przechowywana przez operatora pocztowego przez okres 14 dni i w tym terminie dwukrotnie awizowana, a następnie odesłana do nadawcy zgodnie z art. 44 k.p.a.Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżący 10 listopada 2021 r. wystąpił do Prezydenta Miasta Łodzi o uznanie za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji i w tym dniu udostępniono mu wgląd do dokumentacji. Kolejno, skarżący 22 listopada złożył wniosek do organu pierwszej instancji o wstrzymanie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie, skarżący pismem z 25 listopada 2021 r. przedłożył wyjaśnienia w sprawie interesu prawnego do bycia stroną przedmiotowego postępowania. Zdaniem organu odwoławczego z powyższego wynika, że skarżący wiedział o toczącym się postępowaniu, zapoznał się z aktami sprawy i w toku postępowania składał do organu pisma. Zatem w ocenie Wojewody Łódzkiego, ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne z własnych twierdzeń, a te nie zostały w niniejszej sprawie przedstawione.Ponadto, Wojewoda zauważył, że skarżący wskazał również w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, że w jego ocenie nie otworzył się dla niego termin do złożenia odwołania od przedmiotowej decyzji, albowiem nigdy nie nastąpiło jej skuteczne doręczenie. Z tego względu nie może osiągnąć zamierzonego skutku taki wniosek o przywrócenie terminu, w którym strona wykazuje, że nie uchybiono terminowi. Jeśli bowiem termin nie upłynął, nie można go przywrócić. Z uwagi na niepozostawienie awiza, przez wyznaczonego operatora pocztowego, jak twierdzi skarżący, nie można przyjąć skutku doręczenia z art. 44 § 4 k.p.a. Organ podniósł, że tego rodzaju okoliczności, nawet przy założeniu że są zgodne z prawdą, nie mogłyby prowadzić do przywrócenia terminu. Oznaczałyby one bowiem, że nie wykonano czynności z art. 44 § 2 i 3 k.p.a. niezbędnych do uznania doręczenia za skuteczne. Tym samym termin do dokonania czynności (tu: wniesienia odwołania) nie rozpocząłby w ogóle biegu. Jednak w ocenie organu, brak jest podstaw by stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie doręczono skarżącemu decyzji organu I instancji.Na powyższe postanowienie Wojewody Łódzkiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, złożył M.G., zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:1. art. 58 § 1 k.p.a. przez uznanie, iż strona nie uprawdopodobniła by do uchybienia terminu doszło bez jej winy, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy i zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawdopodabniają, iż strona nie odebrała decyzji organu bez jej winy, bowiem w sprawie nie doszło do skutecznej próby doręczenia przesyłki stronie postępowania,2. art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. w zw. art. 44 k.p.a. przez błędne uznanie przez organ, iż w sprawie niniejszej doszło do doręczenia decyzji wskutek doręczenia zastępczego, podczas gdy z okoliczności sprawy nie wynika, by wystąpiły okoliczności uzasadniające uznanie przesyłki pocztowej za doręczoną,3. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób rzetelny i wyczerpujący, organ swoje postępowanie ograniczył jedynie do sprawdzenia przesyłki znajdującej się w aktach sprawy i stwierdzeniu, iż przesyłka została prawidłowo uznana za doręczoną przez podwójną awizację, podczas gdy w niniejszej sprawie skarżący podnosił, iż do próby doręczenia w ogóle nie doszło, na co przedstawił oświadczenie J.G. z 23 marca 2022 r., a także wnioskował o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania J.G. oraz pracowników Poczty Polskiej, którzy w dniach 3 stycznia 2022 r. i 11 stycznia 2022 r. nie zastali adresata, ani dorosłego domownika w domu, natomiast na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia nie widnieje podpis ani data żadnego pracownika Poczty Polskiej, organ nie poczynił żadnych działań celem wyjaśnienia powyższych okoliczności,4. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. przez nieuwzględnienie żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą znaczenie dla wyników postępowania, podczas gdy przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków miało wykazać fakt, iż nie doszło do próby doręczenia przesyłki,5. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że oświadczenie złożone przez J.G. jest niewystarczające do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji, podczas gdy oświadczenie stoi w sprzeczności z dowodem w postaci zwrotnej przesyłki znajdującej się w aktach sprawy, a organ administracji jest zobowiązany tę okoliczność wyjaśnić, organ administracji odmówił wiarygodności dowodowi z oświadczenia, uzasadniając iż J.G. jest członkiem rodziny skarżącego, co dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy nie ma żadnego znaczenia,6. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że dowód w postaci przesyłki znajdującej się w aktach sprawy jest wystarczający do uznania, iż decyzja została doręczona skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego oraz że z informacji na przesyłce (stempel, adnotacja) wynika, iż doszło do próby doręczenia przesyłki, a także iż adnotacje na dokumencie zwrotnego potwierdzenia doręczenia zostały poczynione w sposób właściwy, podczas gdy na dowodzie doręczenia przesyłki nie widnieje żaden podpis, brak jest również informacji z jakiej przyczyny przesyłki nie doręczono, natomiast na stemplu o powtórnej awizacji brak jest wskazania daty;7. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i oparcie ustaleń faktycznych na podstawie dowodu z koperty opatrzonej stemplem i parafką, natomiast pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego zwrotnego potwierdzenia doręczenia, na którym nie widnieje żaden podpis i data, co doprowadziło do uznania przez organ fikcji doręczenia, podczas gdy organ w niniejszej sprawie nie mógł zastosować fikcji doręczenia przesyłki, bowiem zwrotne potwierdzenie doręczenia zostało uzupełnione w sposób nieprawidłowy i nie pozwalający na przyjęcie, iż doszło do skutecznych prób doręczenia przesyłki;8. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. z uwagi na wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia postanowienia, tj. powołanie w pierwszej kolejności w uzasadnieniu decyzji argumentacji dotyczącej zasadności wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu z uwagi na brak spełnienia przez stronę przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku, a następnie powołanie w argumentacji dotyczącej braku możliwości przywrócenia terminu do odwołania z uwagi na fakt, iż w przypadku braku prawidłowego doręczenia decyzji termin do wniesienia przez stronę odwołania w ogóle nie rozpoczął biegu.Wobec powyższego, M.G. wniósł o uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Również inwestor J.K. jako uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych na rzecz uczestnika od skarżącego.Zdaniem inwestora z akt sprawy nie wynika, zaś skarżący nie przedstawił dowodu na okoliczność, że przesyłka pocztowa zawierająca treść decyzji organu I instancji nie została prawidłowo awizowana w dacie 3 lub 11 stycznia 2022 r. Uczestnik podkreślił, że skarżący w żadnym stopniu tego nie uprawdopodobnił, np. przez przedłożenie dowodu reklamacji złożonej w urzędzie pocztowym w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji oraz odpowiedzi urzędu pocztowego, nawet odmownej – przerzucając ciężar dowodzenia na organy administracji.Dodatkowo inwestor podniósł, że skarżący dowiedział się wcześniej niż w dacie 16 marca 2022 r. o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Wiedzę tę uzyskał 28 grudnia 2021 r. – z treści informacji mailowej od zarządu wspólnoty mieszkaniowej w Ł. przy ul. S. [...] skierowanej do niego – jako członka wspólnoty mieszkaniowej – ze wskazaniem i potwierdzeniem faktu wydania spornej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga jest zasadna.Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego, w którym uznaje on skuteczność doręczenia decyzji. Pomimo, że na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru zaznaczono pkt 2 "Przesyłki nie doręczono w sposób wskazany w pkt 1 (...)", ale dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru nie zawiera żadnego podpisu listonosza, bądź pracownika Poczty Polskiej, co w ocenie Sądu, powoduje, że nie można uznać, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego doręczenia skarżącemu decyzji.Natomiast zdaniem Sądu, chociaż w zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie zaznaczona została przyczyna niedoręczenia przesyłki (co podnosi w swojej skardze skarżący), to jednak przyczyna ta została odnotowana na przesyłce (stempel: "Zwrot nie podjęto w terminie" opatrzony pieczęcią poczty z datą 19 stycznia 2022 r.). Ponadto (przeciwnie niż twierdzi skarżący w swojej skardze) na przesyłce widnieje data powtórnego awizowania przesyłki (jest ona zawarta w pieczęci poczty). Powyższe nie ma jednak wpływu na zmianę oceny skuteczności doręczenia decyzji dokonanej przez Sąd.W tych okolicznościach Sąd uznał, że skoro w sprawie nie można uznać doręczenia decyzji organu I instancji za skuteczne, to tym samym nie można stwierdzić, że rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania, a to oznaczałoby brak uchybienia terminu, który mógłby podlegać przywróceniu.Sąd wskazał, że organ odwoławczy ponownie rozpatrujący sprawę powinien mieć na uwadze, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w przypadku, w którym nastąpiło uchybienie terminu. Dopiero stwierdzenie tej okoliczności, co powinno być wykazane dokumentami potwierdzającymi prawidłowość doręczenia wydanego w sprawie aktu, którego dotyczy wniosek o przywrócenie terminu, powinno decydować o potrzebie merytorycznej oceny wniosku. W sytuacji natomiast stwierdzenia, że bieg terminu nie rozpoczął się, organ administracji rozważy umorzenie postępowania w przedmiocie tego wniosku z uwagi na jego bezprzedmiotowość.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.Wyrokowi zarzucono:1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez pominięcie faktu, iż organ ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli – w tym interes inwestora, który przystąpił do organizowania procesu budowlanego i poczynił wydatki z tym związane – także zważywszy na zasadę zaufania organów administracji publicznej i czynnego udziału stron, tj. przyjęcie, że decyzja została nie doręczona skarżącemu na zasadach przewidzianych w art. 44 k.p.a. wbrew twierdzeniom przeciwnym inwestora oraz samego organu administracji;– art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez dokonanie ustaleń stanu faktycznego w sposób niepełny i nieprawidłowy oraz zaniechanie zbadania u operatora pocztowego kwestii związanej z awizowaniem spornej przesyłki oraz procedury dotyczącej elektronicznego ZPO czy też istnienia jego duplikatu w elektronicznym systemie operatora pocztowego;2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:– art. 44 k.p.a. w zw. z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041 z późn. zm., dalej: "Prawo pocztowe") w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 819 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie MS") i § 31 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2020 poz. 1026, dalej: "rozporządzenie MAC") – przez ich błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zastosowanie fikcji doręczenia decyzji w przedmiotowej sprawie nie było prawidłowe, gdyż na dokumencie ZPO (zwrotne potwierdzenie odbioru) nie znalazł się podpis listonosza/pracownika poczty – podczas gdy, zgodnie z ww. przepisami prawa jak też instrukcją technologiczną obowiązującą w Poczcie Polskiej w przypadku awizowania przesyłki poleconej listonosz/pracownik Poczty Polskiej nie składa podpisu na ZPO, gdyż nie ma takiego formalnego wymagania dla przyjęcia prawidłowości awizowania przesyłki rejestrowanej. Podpis listonosza (doręczyciela) lub pracownika Poczty umieszcza się na ZPO wyłącznie w przypadku, gdy przesyłka zostaje odbiorcy wydana – czy to przez listonosza czy przez pracownika Poczty wydającego ją w Urzędzie Pocztowym po okazaniu awizo.Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, albowiem skutecznym, a zarazem wystarczającym dla uwzględnienia żądań w niej zawartych, okazał się zarzut naruszenia art. 44 k.p.a.Z akt administracyjnych wynika bowiem, że na kopercie przyłączonej do druku zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdują się podpisane (parafami) i opatrzone stemplami z datą informacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki oraz opatrzona datą pieczęć "Zwrot nie podjęto w terminie". Wymienione dane w sposób dostateczny poświadczają o zajściu tychże zdarzeń, a co za tym idzie, wystarczają pod względem formalnym do przyjęcia fikcji doręczenia uregulowanej w art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z 24.02.2022 r., III OSK 4765/21, LEX nr 3338453).W okolicznościach niniejszej sprawy dokumentem świadczącym o dokonaniu doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. jest nie tylko zwrotne potwierdzenie odbioru, ale cała przesyłka wraz z uczynionymi przez doręczyciela adnotacjami. Tym samym brak podpisu doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie daje podstaw do traktowania czynności doręczenia za sprzeczną z wymogami określonymi przez art. 44 k.p.a. (wyrok NSA z 24.02.2022 r., III OSK 4710/21, LEX nr 3333894). Określone przepisami art. 44 § 2-4 k.p.a wymogi doręczenia zwanego zastępczym, nie wprowadzają bowiem wymogu opatrywania podpisem każdej adnotacji doręczyciela. Taki obowiązek nie wynika też z rozporządzenia MAC (por. wyroki NSA z 30.06.2015 r., II OSK 2880/13, LEX nr 1982850 oraz z 9.05.2024 r., II OSK 2009/21, LEX nr 3757180).Natomiast niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Podnoszone w nim kwestie przystąpienia przez inwestora do organizowania procesu budowlanego i poczynienia wydatków z tym związanych nie rzutują na ocenę skuteczności doręczenia decyzji.Z kolei przyjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena zasadności zarzutu naruszenia art. 44 k.p.a. jako wystarczająca dla uchylenia zaskarżonego wyroku sprawia, że zarzut art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. traci na znaczeniu.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji uwzględni stanowisko składu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną, a następnie dokona oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze oraz ustosunkuje się do stanowisk przedstawionych przez stronę przeciwną oraz inwestora.O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a..