Wyrok - I GSK 61/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 350/22 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji RestruktuOddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 350/22 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restruktu
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 11 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 350/22 oddalił skargę M. W. (dalej "strona", "skarżący") na decyzje Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] marca 2022 r. - nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 rok, - nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 rok.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawyDyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARMiR) w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołań M. W. – zwanego dalej skarżącym lub wnioskodawcą, wydał następujące rozstrzygnięcia:1) decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Rzeszowie z [...] stycznia 2022 r., nr [...] , w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r., tj.: jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie i płatności redystrybucyjnej, a także w przedmiocie nałożenia na wnioskodawcę sankcji w kwotach: 45 187,75 zł, w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, oraz 5 536,20 zł, w odniesieniu do płatności redystrybucyjnej,2) decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...] , utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ARMiR w Rzeszowie z [...] stycznia 2022 r., nr [...] , w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na 2021 r.,W stanach faktycznych przedmiotowych spraw skarżący, w dniu 13 czerwca 2021 r., wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w Rzeszowie z wnioskami o przyznanie mu płatności bezpośrednich oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych na 2021 r. W złożonych przez siebie wnioskach zgłosił do płatności działki rolne położone w Gminie P., w powiecie gryfickim, zlokalizowane na: działce ewidencyjnej nr [...], położonej w miejscowości [...] (4,52 ha), a także działce ewidencyjnej nr ew. [...], położonej w miejscowości Makowice (92,66 ha). W odniesieniu do wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych skarżący odnosząc się do wezwania organu wyjaśnił, iż jego intencją było złożenie wniosku kontynuacyjnego, w zakresie wcześniej podjętego zobowiązania wieloletniego. Organ wskazał, ze oprócz skarżącego, wnioski o przyznanie tych samych co on płatności do wyżej wymienionych działek złożył również Syndyk masy upadłości P. sp. z o.o., z siedzibą w S., w upadłości likwidacyjnej (dalej zwany syndykiem). W tej sytuacji organy stwierdziły zaistnienie konfliktu krzyżowego, w odniesieniu do działek wskazanych we wniosku skarżącego.Odmawiając przyznania płatności organ wskazał, że w ramach kontroli administracyjnej wniosków stwierdził, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego, nie użytkował on rolniczo w 2021 r. działek, w odniesieniu do których wystąpił o przyznanie płatności. W związku z tym stwierdzona powierzchnia działek, uprawniona do płatności wyniosła 0,0 ha. Rozstrzygające przedmiotowe sprawy organy stanęły na stanowisku, że warunkiem uzyskania wsparcia (dopłat) przez rolnika (producenta) jest prowadzenie działalności rolniczej i utrzymywanie gruntów w dobrej kulturze rolnej, a także przestrzeganie odpowiednich norm i wymogów przez cały rok kalendarzowy. W niniejszym przypadku skarżący nie użytkował rolniczo objętych jego wnioskami działek, a ponadto wcześniej (w 2018 r.) odmówiono mu przyznanie pierwszej płatności w ramach w ramach wieloletniego (pięcioletniego) zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. W zaskarżonych decyzjach zwrócono również uwagę na to, że sam skarżący przyznał, iż zabiegi agrotechniczne na spornych działkach, realizowane były nie przez niego, ale przez syndyka. Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARMiR w Rzeszowie stwierdził ponadto, że spór skarżącego z syndykiem, dotyczący ochrony posiadania działek, w odniesieniu do których zachodzi konflikt krzyżowy, został rozstrzygnięty na niekorzyść tego pierwszego, co potwierdzają przedłożone przez niego odpisy wyroków Sądu Rejonowego w G. z [...] października 2017 r. i Sądu Okręgowego w S. z [... ]lutego 2019 r.Następnie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z 11 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 350/22 ją oddalił. Sąd I instancji podkreślił, że ze stan faktycznego sprawy wynika, że w 2021 r., skarżący bez wątpienia nie był posiadaczem obu działek, tak że już tylko z tego względu jego wnioski o przyznanie płatności nie mogły być uwzględnione. Bez znaczenia dla załatwienia obu spraw pozostaje to czy syndyk, który wszedł w posiadanie tychże gruntów, uczynił to w sposób zgodny z prawem czy też nie. Nawet bowiem gdyby przyjąć, iż dokonał tego wbrew prawu, to nie mogłoby to stanowić okoliczności przemawiających za przyjęciem posiadania działek przez skarżącego, gdyż ten, jak sam przyznał, w 2021 r. nie władał gruntem, a co za tym idzie nie wykonywał na nim żadnych zabiegów agrotechnicznych. Ponadto w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek kontynuacji realizacji 5-letniego zobowiązania z uwagi na odmowę przyznania tego rodzaju płatności za 2018 r. czyli pierwszy rok w którym miało być rozpoczęte realizowanie pięcioletniego zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Nierozpoczęcie realizacji zobowiązania samo przez się wyklucza możliwość jego kontynuacji w okresie późniejszym.Następnie skarżący, na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.Na zasadzie art. 174 pkt 1) oraz pkt 2) p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:I. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA tj. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit, c) p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę Sądu I instancji w zakresie rozpoznania sprawy i wydania przez Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie decyzji z dnia z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] , odmawiającej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2021 r. oraz decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] , utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] , odmawiającej przyznania płatności rolno- środowiskowo-klimatycznej PRO W 2014-2020 na 2021 rok, pomimo tego, iż w zaskarżonych decyzjach Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Rzeszowie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, szczegółowo wskazanych i uzasadnionych w skargach na w/w decyzje wskazując jednocześnie, że w/w uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy.II. NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1) lit, a) p.p.s.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz. U. 2022, poz. 1520), dalej "u.p.u.", art. 831 § 1 pkt 2a) ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360), dalej "k.p.c." oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1634) dalej "u.f.p." poprzez ich niezastosowanie w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że zarówno Organ II instancji, jak i Sąd I instancji nie miał obowiązku stosowania w/w przepisów, gdyż "skarżący próbuje przenieść toczony z nimi spór na grunt prawny, ukierunkowując go w stronę objętą materią postępowania upadłościowego oraz jego cywilnoprawnymi uwarunkowaniami. Jak to już jednak wyżej zauważono, kwestie tego rodzaju pozostają poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy, wobec czego uznać należy je za bezprzedmiotowe" oraz "nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 75 ust. 1 Prawa upadłościowego, art. 831 § 1 pkt 2 a) k.p.c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy o finansach publicznych" (str. 8 uzasadnienia wyroku);2) art. 145 § 1 pkt 1 lit, a) p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że fakt naruszenia posiadania przez syndyka i wykonywania zabiegów agrotechnicznych przez syndyka jest równoznaczny z nieposiadaniem przez skarżącego oraz że w konsekwencji "w 2021 r., skarżący bez wątpienia nie był posiadaczem obu działek" (str. 7 uzasadnienia wyroku), podczas gdy:✓ skarżący wg swojego oświadczenia nadal czuje się posiadaczem nieruchomości zadeklarowanych do przyznania płatności, zaś jego posiadanie zostało jedynie naruszone przez syndyka, a zawarta przez skarżącego umowa dzierżawy nieruchomości nie została do chwili obecnej rozwiązana;✓ dla przyznania płatności nie ma znaczenia, kto faktycznie dokonuje niezbędnych prac agrotechnicznych na gruncie celem ich utrzymania zgodnie z wymaganymi normami.Uzasadniając stawiane zarzuty skarżący, na podstawie art. 176 p.p.s.a. oraz art. 189 p.p.s.a., wniósł o:1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji;2) stwierdzenie, że w/w decyzje nie podlegają wykonaniu;3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.Ponadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniósł o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczy oceny posiadania przez skarżącego gruntów i brak prowadzenia na nich czynności agrotechnicznych jako elementów determinujących odmowę przyznania płatności. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Stwierdzenie prawidłowości przeprowadzonej przez Wojewódzki Są Administracyjny w Rzeszowie kontroli procedowania przez organy jest bowiem warunkiem przejścia do kontroli subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonej dokonaniem wykładni prawa materialnego. Warunkiem skuteczności zarzutów opartych o podstawę określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wykazanie w skardze kasacyjnej istotnego, a nie jakiegokolwiek, wpływu na wynik sprawy i niewystarczające jest przytoczenie w tym zakresie zasad proceduralnych, ale konieczna jest konkretyzacja i wskazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu.Istota zarzutu procesowego skargi kasacyjnej, w którym powołano jedynie przepisy p.p.s.a., sprowadza się do kwestionowania oceny Sądu I instancji, który zaakceptował stanowisko organów obu instancji w przedmiocie odmowy przyznania płatności na 2021 rok. Wśród przepisów postępowania w skardze kasacyjnej powołano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a., które jako przepisy wynikowe stanowią jedynie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję lub oddalającego skargę. Formułując powyższy zarzut autor skargi kasacyjnej, nie wskazał w nim przepisów proceduralnych, którym miałyby uchybić organy obu instancji, stosujące m.in. Kodeks postępowania administracyjnego. Co więcej nie opisano istotnego wpływu ewentualnych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co czyni ten zarzut nieskutecznym. W art. 151 p.p.s.a. ustawodawca uregulował treść rozstrzygnięcia sądu w przypadku, gdy nie zostały potwierdzone zarzuty naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia tego przepisu zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Zaskarżone orzeczenie oddalające skargę nie jest bowiem skutkiem zastosowania jedynie art. 151 p.p.s.a., czy niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., lecz następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić.Kwestionując w skardze kasacyjnej prawidłowość kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej przez WSA w Rzeszowie wskazano, że doszło do "naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, szczegółowo wskazanych i uzasadnionych w skargach na wyżej wymienione decyzje." (s.3. skargi kasacyjnej). Taki sposób konstrukcji zarzutu należy uznać za niedopuszczalny, a w konsekwencji bezskuteczny. Wbrew bowiem dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej nie zawarto jej podstawowego elementu składowego w postaci przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest poszukiwanie naruszeń w skardze do Sądu I instancji i ustalanie, jakie przepisy jako naruszone ma na myśli autor skargi kasacyjnej. Jak wspomniano Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane i poparte argumentami w skardze kasacyjnej, a nie innym środku odwoławczym. Braku pełnego uzasadnienia zarzutów nie usprawiedliwia następujące stwierdzenie w skardze kasacyjnej, " Aby nie powielać w niniejszej skardze argumentacji skarżącego zawartej w dotychczasowych środkach zaskarżenia skarżącego, skarżący w całości odwołuje się do zawartych w nich argumentów " (s. 3 skargi kasacyjnej).Podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut rozpatrywanej skargi kasacyjnej uchybienia przepisom p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego rezultatu, wobec nie wykazania istotnego wpływu naruszeń na wynik sprawy, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Innymi słowy autor skargi kasacyjnej nie wykazał takiego błędu proceduralnego popełnionego przez WSA, który zaważyłby na orzeczeniu w ten sposób, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę decyzji objętych zakresem zaskarżenia, stosując kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organów obu instancji, WSA na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę i zastosował jeden ze środków przewidzianych w p.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych powyżej przepisów p.p.s.a. w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącej strony, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu regulacji z p.p.s.a. Mając na uwadze opisane powyżej niedoskonałości konstrukcji skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia powołanych przepisów wynikowych p.p.s.a. uznać należy za bezzasadny.Kolejna podstawa, na której oparto skargę kasacyjną, została określona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., który przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Natomiast niewłaściwe zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny zmierzać do wykazania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Jak wspomniano autor skargi kasacyjnej wprawdzie podał, że zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, ale powołał takie przepisy, którym ani organy obu instancji, ani Sąd I instancji nie mogły uchybić, albowiem w sprawie o odmowie przyznania płatności nie mogły mieć zastosowania, ani art. 63 ust. 1 pkt 1 u.p.u., który zawiera wyłączenia z masy upadłości, m.in. mienia wyłączonego od egzekucji według przepisów ustawy Kodeks postępowania cywilnego, ani art. 75 ust. 1 u.p.u., w którym ustawodawca wskazał, że z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim, ani w końcu art. 831 § 1 pkt 2a k.p.c., w którym wskazano, że nie podlegają egzekucji środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p., wypłacone w formie zaliczki, chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z realizacją projektu, na który środki te były przeznaczone. Rację należy przyznać Sądowi I instancji, że powołane powyżej przepisy nie pozostają w związku z przedmiotem niniejszej sprawy, nie stanowiły też podstawy prawnej rozstrzygnięć organów obu instancji, bo nie dotyczą płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej. Należy przypomnieć, że analogiczna argumentacja skarżącego kasacyjnie została zaprezentowana w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt II GSK 3738/15. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również tych zarzutów i oddalił wówczas skargę kasacyjną M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie oddalającego skargę strony na dwie decyzje Dyrektora Podkarpackiego ARiMR w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 (por. również wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 328/22 dot. płatności na 2019 r; dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).Wprawdzie wadliwość skargi kasacyjnej nie oznacza automatycznego jej zdyskwalifikowania, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. o sygn. akt I OPS 10/09. Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2140/13, tamże), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia przez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1679/11, tamże). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednakże doszukiwanie się w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 1448/06, tamże). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych, czy ich poprawiania poprzez poszukiwanie innych przepisów prawa materialnego niż wprost wskazane w skardze kasacyjnej.Zgodnie z powołanym w skardze kasacyjnej art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1341 ze zm.) dalej "ustawa o płatnościach", jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw i uzupełniająca płatność podstawowa, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie podważono w niej słusznego stanowiska organów obu instancji, zaakceptowanego przez sąd I instancji, że skarżący kasacyjnie nie spełniał powyższego warunku posiadania, jako kwalifikującego działki rolne do spornych płatności. Strona wprost przyznała w skardze kasacyjnej, że posiadanie zostało naruszone przez syndyka, który wykonywał na gruncie niezbędne prace agrotechniczne. Z powołanego w skardze kasacyjnej prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z 13 lutego 2019 r. sygn. akt II Ca 25/18, wynika jednoznacznie, że naruszenie posiadania nastąpiło w dniu 25 września 2013 r. i strona nie odzyskała władztwa przed dniem 25 września 2014 r. strona wniosła powództwo o ochronę posiadania w dniu 4 października 2014 r., co oznacza, że z upływem 1 roku roszczenie o ochronę posiadania wygasło. Powyższe legło u podstaw nieuwzględnienia żądania strony o ochronę posiadania, ale co najistotniejsze orzeczenie to nie dotyczy roku 2021, którego ustalenia są obecnie przedmiotem sprawy. Innymi słowy w toku postępowania strona nie wykazała, że sporne grunty były w faktycznym jej władaniu w 2021 r. (wręcz w trakcie postępowania skarżący wielokrotnie i konsekwentnie utrzymywał, że w 2021 r. został pozbawiony posiadania działek; s.5 uzasadnienia wyroku). Tymczasem w świetle art. 3 ust. 3 i art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, to na stronie spoczywał ciężar udowodnienia faktu posiadania spornych działek w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności, skoro z tego faktu strona wywodzi skutki prawne. Z akt sprawy wynika, że sporne działki były w faktycznym władaniu syndyka i to on, jak podała strona, dokonywał "niezbędnych prac agrotechnicznych na gruncie, celem ich utrzymania zgodnie z wymaganymi normami". Zatem skarżący utracił posiadanie gruntów rolnych. Posiadanie to nie zostało też przywrócone. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, że "przedmiotem rozważań organów nie było (...) przeznaczenie i charakter samych płatności, w kontekście określenia składników masy upadłości, lecz warunki ich przyznania", o których stanowi m.in. wspomniany art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach. Uwzględniając powyższe za pozbawiony podstaw uznać należało zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach, albowiem strona nie wykazała, że doszło do błędnej wykładni powyższej regulacji (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt 212/22, tamże).Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną strony jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, stosownie do art. 184 p.p.s.a..