Wyrok - I GSK 597/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne, środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Świętokrzyskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 293/22 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dniOddalono skargę kasacyjną. finanse publiczne, środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Świętokrzyskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 293/22 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 16 marca 2023r., sygn. akt I SA/Ke 293/22 na podstawie art. 145 § 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz. 259, obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") uwzględnił skargę M. Sp. z o.o. w K. (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka", "Beneficjent") i uchylił decyzję Zarządu Województwa Świętokrzyskiego (dalej też: "ZWŚ", "organ") z 20 kwietnia 2022r., nr 158//22 oraz poprzedzającą ją decyzję z 29 grudnia 2021r. w przedmiocie zwrotu dofinansowania, orzekając o kosztach postępowania.W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 184 ust. 1 i art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. 2022r., poz. 1634, z późn. zm., dalej też: "u.f.p."), art. 6 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020r,. poz. 818, dalej też: "u.z.r.p."), gdzie w ramach sprawowanej kontroli Sąd I instancji dokonał niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów, polegającego na przyjęciu iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez skarżącą procedur będących postawą zwrotu dofinansowania, podczas gdy takie naruszenie miało miejsce na skutek nieosiągnięcia wskaźnika rezultatu wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach, co skutkowało wydaniem orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z 29 grudnia 2021r.Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.Z przepisów art. 174 i art. 183 § 1 p.p.s.a. tym samym wynika, że postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołane wniesioną skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy, a którymi związanie polega na tym, że wskazanie przez skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony.Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis ten określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005r., sygn. akt FSK 2302/04, te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W niniejszej sprawie Zarząd Województwa Świętokrzyskiego decyzją z 29 grudnia 2021r., nr 138/21 określił stronie przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania ze środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w łącznej wysokości 323.853,62 zł z tytułu zwrotu części dofinansowania przekazanego na podstawie umowy o dofinansowanie Projektu nr RPSW.01.02.00-26-0047/17-00 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w tym: 180.000 zł w związku z naruszeniem § 3 ust 1 umowy o dofinansowanie oraz 143.853,62 zł w związku z nieosiągnięciem wskaźnika rezultatu "wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach". Decyzją z 20 kwietnia 2022r. Zarząd Województwa Świętokrzyskiego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.W skardze kasacyjnej organ wskazał, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił zaistnienie w sprawie nieprawidłowości w postaci naruszenia przez Beneficjenta § 3 ust 1 umowy o dofinansowanie i słusznie przyjął, iż nieprawidłowość taka zaistniała, a organ prawidłowo określił kwotę podlegającą z tego tytułu zwrotowi w wysokości 180.000 zł, natomiast w zakresie drugiej stwierdzonej nieprawidłowości, tj. nieosiągnięcia przez skarżącą wskaźnika rezultatu "wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach" zarzucił, że Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, iż nieprawidłowość ta nie zaistniała.W tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego - art. 184 ust. 1 i art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. 2022r., poz. 1634, z późn. zm.), art. 6 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020r,. poz. 818), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez stronę procedur będących postawą zwrotu dofinansowania, podczas gdy takie naruszenie miało miejsce na skutek nieosiągnięcia wskaźnika rezultatu wzrost zatrudnienia we wspieranych przedsiębiorstwach, co skutkowało wydaniem orzeczenia uchylającego zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z 29 grudnia 2021r.Zarzuty te są całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim odniesione zostały do przepisów procedury administracyjnej bez powiązania ich z przepisami normującymi postepowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej (p.p.s.a.). Jednakże skoro z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z 26 października 2009r., sygn. I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010/1/15), wynika, że w sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymagań określonych w art. 176 ustawy p.p.s.a. Sąd w demokratycznym państwie prawnym nie może sprowadzać rozstrzygania sprawy do mechanicznego odrzucania pisma procesowego jedynie ze względu na uchybienia nieważące w żaden sposób na możliwości wydania merytorycznego orzeczenia. Tym samym, nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny, przeanalizowawszy uzasadnienie skargi kasacyjnej, nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji i tak przedstawiony zarzut rozpoznać, mimo niepełnego wskazania zarzutów skargi kasacyjnej.Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega więc na zarzuceniu tzw. błędu subsumcji, tj. gdy ustalony w sprawie stan faktyczny błędnie uznano za odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego - niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez Sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu. Przy tym, nie można tracić z pola widzenia tego, że ocena zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z 10 listopada 2022r., sygn. akt II FSK 940/22).Przypomnieć należy, że strona złożyła wniosek o dofinansowanie projektu w konkursie w ramach Osi Priorytetowej I, Działanie 1.2 "Badania i rozwój w sektorze świętokrzyskiej przedsiębiorczości". Projekt dotyczył opracowania prototypu zestawu diagnostycznego do wykrywania boreliozy z płynu stawowego. W ramach osi priorytetowej 1 "Innowacja i nauka". finansowane były projekty wpływające na wzrost poziomu innowacyjności gospodarki województwa, głównie poprzez inwestycje podnoszące potencjał sektora badawczo-rozwojowego dla rozwoju przedsiębiorczości. W jej ramach przedsiębiorcy mogli uzyskać, w formie dotacji, wsparcie inwestycji polegających na realizacji badań przemysłowych i prac rozwojowych, obejmujących dofinansowanie wydatków do momentu stworzenia prototypu i jego pierwszej produkcji. Przewidziano również finansowanie projektów dotyczących zakupu wyposażenia lub budowy infrastruktury jednostek badawczo-rozwojowych, zakupu wyników prac B+R, opatentowanie wyników swoich prac. Celami szczegółowymi osi priorytetowej 1 były: 1. zwiększone urynkowienie działalności badawczo-rozwojowej, 2. zwiększona aktywność badawczo-rozwojowa przedsiębiorstw. Pierwszy z celów przypisany został do działania 1.1. Wsparcie infrastruktury B+R. Drugi natomiast do działania 1.2. Badania i rozwój w sektorze świętokrzyskiej przedsiębiorczości. Stosownie do treści § 7 ust. 1 umowy Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu w sposób, który zapewni osiągnięcie i utrzymanie celów, w tym wskaźników produktu i rezultatu zakładanych we wniosku o dofinansowanie w trakcie realizacji oraz w okresie trwałości projektu. W myśl ust. 2 w przypadku braku osiągnięcia zakładanych wskaźników na koniec okresu Realizacji projektu Beneficjent zobowiązany jest do zwrotu dofinansowania w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy wartością docelową wskaźnika, a osiągniętą wartością wskaźnika lub całości dofinansowania w przypadku nieosiągnięcia celu Projektu. Zgodnie z treścią ust. 3 § 7 umowy w przypadku braku osiągnięcia zakładanych wskaźników w okresie trwałości Projektu Beneficjent zobowiązany jest do zwrotu dofinansowania w wysokości odpowiadającej procentowej różnicy pomiędzy wymaganym okresem trwałości, a okresem rzeczywistego utrzymania trwałości Projektu. Natomiast zgodnie z treścią § 1 pkt 34 umowy zakończenie realizacji projektu to sytuacja, w której spełnione są dwa kryteria kumulatywnie: wszystkie działania związane z realizacją projektu zostały faktycznie wykonane (żadna dalsza czynność nie jest wymagana do zakończenia projektu) oraz wszystkie wydatki zostały założone w Projekcie zostały poniesione przez Beneficjenta (żadne dalsze płatności nie będą już ponoszone). W myśl § 1 pkt 35 umowy okres trwałości projektu, to okres 5 lub 3 lat liczony od dnia przekazania na rzecz Beneficjenta ostatniej płatności w ramach Projektu lub od dnia zatwierdzenia wniosku o płatność końcową. Projektem zaś zgodnie z § 1 pkt 6 umowy o dofinansowanie jest przedsięwzięcie szczegółowo określone we wniosku o dofinansowanie objęte współfinansowaniem UE, realizowane w ramach danej osi priorytetowej programu operacyjnego zmierzające do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami z określonym początkiem i końcem realizacji. Z uwagi na nikłą wartość badawczą przeprowadzonych i zaplanowanych w projekcie badań, realizację tego projektu przerwano i zaniechano wykonania dalszych czynności.W skardze kasacyjnej skutecznie nie podważono oceny WSA, iż zaistnienie okoliczności polegających na niemożności wdrożenia prac B+R ze względów technicznych i/lub ze względu na brak lub nikłą wartość merytoryczną wyników dotychczas przeprowadzonych prac B+R bądź też ze względów ekonomicznych mieści się w granicach dopuszczonego Regulaminem przerwania projektu, co sprawia, że nie może być mowy także o okresie trwałości projektu, albowiem projekt ów nie został w ogóle zrealizowany. Do realizacji projektu/badań zatrudniono zgodnie z przyjętymi założeniami trzy osoby. Przerwanie projektu na etapie I i związane z tą okolicznością ustanie zatrudnienia osób zaangażowanych w jego realizację (rozumiane też jako brak kontynuacji tego zatrudnienia w okresie trwałości), nie powoduje naruszenia procedur w postaci § 7 ust 1-3 umowy o dofinansowanie oraz nie prowadzi do powstania nieprawidłowości skutkującej koniecznością zwrotu części dofinansowania w omawianym zakresie. Przerwanie realizacji projektu badawczego oraz rezygnacja z wdrożenia wyników prac B+R nie będzie skutkować zwrotem środków wyłącznie w przypadku, gdy w trakcie realizacji prac B+R Beneficjent wykaże, że wdrożenie nie jest możliwe ze względów technicznych i/lub ze względu na brak lub nikłą wartość merytoryczną wyników dotychczas przeprowadzonych prac B+R bądź też nie jest uzasadnione ze względów ekonomicznych.Ponownie należy wskazać, że ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może zostać dokonana jedynie na gruncie prawidłowo ustalonego i ocenionego stanu faktycznego.Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Z kolei zgodnie z art. 184 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p. środkami publicznymi są środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegające zwrotowi środki z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych niepodlegające zwrotowi, inne niż wymienione w pkt 2.Jak stanowi art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W przypadku naruszenia tych procedur, organ miał zatem podstawy do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu.Dodać należy, że procedury, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., to procedury określone w umowie międzynarodowej lub inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu wydatkowanych środków. Mogą to być procedury wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, takich jak np. prawo zamówień publicznych, ale również procedury określone w dokumentach systemu realizacji danego programu, a także procedury określone w umowie o dofinansowanie realizacji projektu. To umowa o dofinansowanie opracowana w ramach systemu realizacji programu operacyjnego oraz Wytyczne są dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich. Oznacza to, że o naruszeniu procedur w rozumieniu art. 184 u.f.p. świadczy każde uchybienie zobowiązań ciążących na beneficjencie udzielonego mu dofinansowania (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2025r., I GSK 338/21).Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (ustawy wdrożeniowej) system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji.Tym samym orzekając w granicach zarzutów stawianych w skardze kasacyjnej trzeba stwierdzić, że nie podważa ona zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2023r., poz. 1935 z późn. zm.).. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2023r., poz. 1935 z późn. zm.).