Wyrok - I GSK 254/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 57/22 w sprawie ze skargi E. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji iOddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Tomasz Sasak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 57/22 w sprawie ze skargi E. S. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Izabella Janson
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 57/22 na podstawie art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") w sprawie skargi E. S. uchylił rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 17 listopada 2021 r. nr OR05-65000-OR0530009/20/21 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.W dniu 3 kwietnia 2020 r. do Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie pomocy na operację typu Modernizacja gospodarstw rolnych w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.Z uwagi na ogłoszenie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem, pismem z dnia 10 czerwca 2020 r. ARiMR wezwała skarżącą, na podstawie z art. 67b ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 217 i poz. 300, dalej "ustawa o wspieraniu") do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy oraz do przedstawienia dowodów na spełnienie warunków przyznania pomocy. Pismo organu zostało doręczone skarżącej w dniu 19 czerwca 2020 r.Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2020 r. skarżąca zwróciła się o pozostawienie jej sprawy bez rozpatrzenia na podstawie art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu. Wskazała, że nie jest w stanie dostarczyć uzupełnień do wniosku o przyznanie pomocy z przyczyn związanych z ogłoszeniem stanu epidemii na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.Przychylając się do powyższego podania, pismem z dnia 3 lipca 2020 r. ARiMR pozostawiła wniosek o przyznanie pomocy bez rozpatrzenia. Następnie w dniu 10 sierpnia 2020 r. skarżąca złożyła uzupełnienia do pierwotnie złożonego wniosku.W związku z faktem, że złożone dokumenty w dalszym ciągu były niekompletne pismem z dnia 5 października 2020 r. ARiMR poinformowała skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu, z uwagi na brak kompletnej dokumentacji potwierdzającej spełnianie warunków i wymogów przyznania pomocy. Jednocześnie we wspomnianym piśmie skarżąca została poinformowana o brakach w dotychczas dostarczonej dokumentacji oraz o tym, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych przez organ nie przesądza o braku możliwości przyznania pomocy w odniesieniu do złożonego wniosku.Następnie pismem z dnia 17 września 2021 r. ARiMR odmówiła skarżącej przyznania pomocy, z uwagi na niespełnienie w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ww. ustawy (tj. do dnia 14 lipca 2021 r.), warunków określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu Modernizacja gospodarstw rolnych w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719, dalej jako rozporządzenie wykonawcze).Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżąca pismem z dnia 11 października 2021 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. ARiMR pismem z dnia 4 listopada 2021 r. przywróciła wniosek skarżącej do ponownego rozpatrzenia celem sporządzenia prawidłowego rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy, uchylając jednocześnie pismo z dnia 17 września 2021 r.Zaskarżonym pismem z dnia 17 listopada 2021 r. ARiMR odmówiła skarżącej przyznania wnioskowanej pomocy, z uwagi na niespełnienie, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ww. ustawy (tj. do dnia 14 lipca 2021 r.), warunków określonych w § 13 ust. 3 pkt 4, 6, 10, 18a, 18b, 20, 21 i 28 rozporządzenia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 57/22 rozstrzygnięcie ARiMR stwierdził, że organ w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przepisy rozporządzenia wykonawczego nakładały obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia braków, natomiast organ wystosował do skarżącej tylko jedno wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy (pismo z dnia 10 czerwca 2020 r.), co wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ powinien najpierw wezwać stronę do uzupełnienia braków wniosku zgodnie z procedurą określoną w § 15 rozporządzenia wykonawczego i dopiero w sytuacji gdy wnioskodawca nie mógłby uzupełnić braków wniosku z przyczyn określonych w art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu, zaistniałyby przesłanki do zastosowania tego przepisu. Wobec braku prawidłowego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z § 15 ust. 1 i ust. 1a rozporządzenia wykonawczego, nie zaistniały przesłanki odmowy przyznania pomocy określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw.W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez:a) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i w konsekwencji nie zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904) do stanu faktycznego sprawy, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,b) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu § 15 ust. 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 z późn. zm.) i w konsekwencji brak wyjaśnienia przez Wysoki Sąd I instancji naruszenia przez organ art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy,c) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP i art. 2 Konstytucji RP, poprzez bezprawne przyjęcie, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę przyznania pomocy na skutek nie dostarczenia przez skarżącą pozwolenia na budowę urządzeń wodnych wydawanego przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie), podczas gdy art. 27 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jest przepisem szczególnym do przepisów k.p.a. wskazanych w uzasadnieniu wyroku przez Wysoki Sąd I instancji, a procedura konkursowa wynikająca z rozporządzenia wykonawczego jest sformalizowana,d) pominięcie zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, poprzez nie przyjęcie przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904), albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 3 ww. ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904), poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie lub niewiaście zastosowanie do stanu faktycznego sprawy przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904), albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed § 15 ust. 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 z późn. zm.), gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,2) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014¬2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie § 15 ust. la ww. rozporządzenia do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przepis ten nie powinien być zastosowany do oceny prawidłowości działania organu, gdyż do stanu faktycznego sprawy organ prawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904), albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego,3) art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię i nie zastosowanie tego przepisu.Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu, jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy, skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.Z kolei w przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy.W niniejszym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a skarżący kasacyjnie organ podniósł zarówno zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.Odnosząc się do tak sformułowanej skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że pomimo przytoczenia w niej obu postaci zarzutów, o których mowa w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., wszystkie one dotyczą w istocie jednego problemu, jaki stanowią prawne podstawy procedowania ARMiR, w przedmiocie wniosku, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym, w przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku. Odmiennością cechuje się jedynie ostatni z zarzutów, oznaczony w skardze kasacyjnej pkt 1.3.Mając więc na uwadze powyższe stwierdzić należy, że prawie wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej cechują się komplementarnością, co uzasadnia łączne odniesienie się do nich.I tak, w omawianym zakresie stwierdzić należy, że niezasadne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie organu w tym aspekcie, który dotyczy podnoszonego w ramach zarzutów określonych jako procesowe, wadliwości (braków) uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie, w szczególności w odniesieniu do wykładni art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej oraz § 15 ust. 1a rozporządzenia wykonawczego. Sąd I instancji odniósł się bowiem do relacji całości unormowań przepisu § 15 (w tym także do jego ust. 1a) rozporządzenia wykonawczego, z uwzględnieniem aspektów mających istotne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, do art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju z uwzględnieniem zmian wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej, które Sąd przytoczył w uzasadnieniu in extenso. W tym właśnie zakresie, właśnie z uwagi na rezultaty dokonanej wykładni wskazanych wyżej przepisów, podkreślił odmienność przesłanek zastosowania rozwiązań wynikających z § 15 rozporządzenia oraz wyżej wskazanych regulacji ustawowych. Na tej to podstawie WSA stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozwiązania ustawowe mają w tym wypadku pierwszeństwo stosowania.Z uwagi na powyższe nie sposób jest więc stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego w sprawie wyroku nie zawiera podstawy prawnej jego wydania oraz jej wyjaśnienia. Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej, oparty generalnie na twierdzeniach odnośnie uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a., można uznać za zasadny jedynie w sytuacji, w której uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub nie poddaje się kontroli, z uwagi na brak tych elementów uzasadnienia, które stanowi wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.W niniejszym przypadku z tego rodzaju sytuacją nie mamy jednak do czynienia.Sąd I instancji wyjaśnił bowiem swoje stanowisko, z odwołaniem się do podstaw prawnych, na podstawie których zostało ono wypracowane. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rozpatrując kwestię relacji § 15 rozporządzenia wykonawczego WSA w Warszawie odnosił się również do art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, zamiast wyłącznie do art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej, na który to przede wszystkim powołał się organ w swojej decyzji, to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Ten bowiem determinowany był przede wszystkim przyjęciem, że rozwiązania przewidziane w § 15 rozporządzenia wykonawczego nie zostały uchylone przepisami ustaw i to na ich podstawie winien organ procedować w sprawie wniosku skarżącego.Jeżeli zaś chodzi o samą relację pomiędzy przepisami rozporządzenia wykonawczego a przepisami ustawy o wspieraniu rozwoju czy też ustawy zmieniającej, to na wstępie zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie organ podnosi przedmiotową kwestię zarówno w ramach zarzutu, który określił jako dotyczący prawa procesowego, jak również zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Tymczasem zarówno regulacje rozporządzenia wykonawczego, jak i wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy ustawowe, czy to art. 67b ust. 1 i ust. 2 o wspieraniu rozwoju, jak i art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej, mają cechy właściwe przepisom postępowania. Tego rodzaju wadliwość jednego z zarzutów nie uniemożliwiła jednak ustosunkowania się do podnoszonej przez skarżący kasacyjnie organ problematyki, dotyczącej wzajemnych relacji rozwiązań funkcjonujących na gruncie rozporządzenia wykonawczego oraz ustaw.Dokonując oceny stanowiska Sądu I instancji w omawianym zakresie stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do przypisania mu błędu czy to w kwestiach wykładni czy też zastosowania wymienionych w zarzutach regulacji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie zauważył, że rozwiązania przyjęte w § 15 rozporządzenia wykonawczego nie zostały uchylone, a reguły procedowania wynikające najpierw z art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju, a następnie zmodyfikowane przez art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej, wprowadzające istotne zmiany w tym względzie, obejmowały jedynie sytuacje, w których niespełnienie warunków przyznania pomocy wynikało z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Zakres przedmiotowy tych ostatnich regulacji był więc węższy tego, jaki wynikał z § 15 rozporządzenia wykonawczego.Niezależnie od powyższego dodać także należy, że z uwagi na niestwierdzenie tożsamości regulacji rozporządzenia wykonawczego i przepisów ustaw, tj. ustawy o wspieraniu rozwoju oraz ustawy zmieniającej, nie sposób jest przyjmować, jak to sugeruje skarżący kasacyjnie organ, że te ostatnie mogły doprowadzić do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia, w określonym zakresie.Podobnie nie można pominąć tego, że intencją, jaka przyświecała ustawodawcy w zakresie wprowadzenia rozwiązań wynikających między innymi z art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej, było zabezpieczenie praw stron ubiegających o określone formy wsparcia, w sytuacji obowiązywania ograniczeń wynikających z walką ze skutkami epidemii. Z tego już tylko względu stwierdzić należy, rezultaty funkcjonalnej wykładni wprowadzonych w tym celu przepisów stoją na przeszkodzie do przyjęcia, że tego rodzaju rozwiązania mogły prowadzić do pogorszenia sytuacji procesowej osób ubiegających się o wsparcie.Końcowo zauważyć należy, że jeżeli intencją ustawodawcy miałoby być uchylenie rozwiązań przyjętych w § 15 rozporządzenia wykonawczego, to w ramach wprowadzanych regulacji winien on był zamieścić jednoznaczne postanowienia w tym względzie. Skoro jednak nie uchylił regulacji rozporządzenia wykonawczego, ani nie wprowadził odpowiednich reguł kolizyjnych w tym zakresie, to wątpliwości co do stosowania konkretnych rozwiązań nie można rozstrzygać na niekorzyść stron, zwłaszcza gdy pierwotne rozwiązania były dla nich względniejsze w jakimkolwiek aspekcie, obejmującym chociażby dwukrotne wzywanie do uzupełnienia braków wniosku, jak to przewiduje § 15 rozporządzenia wykonawczego.W przypadku zarzutu pominięcia zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, poprzez nie przyjęcie przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 904), należy wskazać, że zarzut ten nie może odnieść skutku pożądanego przez skarżącego kasacyjnie już tylko z tego względu, że pismo procesowe organu w postaci odpowiedzi na skargę nie jest rozstrzygnięciem podlegającym ocenie Sądu w ramach kontroli sądowoadministracyjnej.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.., oddalił skargę kasacyjną.