Wyrok - II SA/Gd 57/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2022 roku, nr SKO Gd/6030/21 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIEOddalono skargę. Administracyjne postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2022 roku, nr SKO Gd/6030/21 w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Przewodniczący
Katarzyna Krzysztofowicz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
A. M. (dalej jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z dnia 21 lipca 2022 r., nr SKO Gd/6030/21, którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy Krokowa (dalej jako: Wójt) z 5 października 2021 r., nr GOPS.5103.40.2021.DL w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:Wnioskiem z dnia 9 lipca 2021 r. skarżący zwrócił się o przyznanie mu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku załączył wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt [...], w którym zmieniono orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim z dnia 9 marca 2015 r., nr [...], poprzez ustalenie terminu wydania tego orzeczenia do dnia 31 grudnia 2018 r.W dniu 6 sierpnia 2021 r. organ wezwał wnioskodawcę do dostarczenia aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności.W piśmie z dnia 6 września 2021 r. wnioskodawca wyjaśnił, że załączone do wniosku orzeczenie Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt [...] zostało wydane na skutek rozpoznania odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 9 marca 2015 r., nr WZON.9531.1.1588.2014, wydanego po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia PZON.71/126/14 z 10 czerwca 2014 r. Do odpowiedzi strona załączyła:1) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 19 lutego 2011 r., nr PZON.8211.S/64/11, którym zaliczono stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, niepełnosprawność istnieje od dzieciństwa, a orzeczenie wydano do 28 lutego 2014 r.;2) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 10 czerwca 2014 r., nr PZON.71/126/14, którym zaliczono stronę do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, niepełnosprawność istnieje od wczesnego dzieciństwa, a orzeczenie wydano do 30 czerwca 2016 r.;3) orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 9 marca 2015 r., nr WZON.9531.1.1588.2014, utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia 10 czerwca 2014 r., nr PZON.71/126/14.Postanowieniem z dnia 5 października 2021 r. Wójt odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.W uzasadnieniu wskazano, że przed organem toczy się już postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, wszczęte wnioskiem strony z 29 lipca 2016 r. Postępowanie to zostało zawieszone w trybie art.97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", z uwagi na to, iż trwała procedura skargowa względem przedłożonego do tego wniosku orzeczenia o niepełnosprawności z 10 czerwca 2014 r. Na gruncie niniejszej sprawy mamy więc do czynienia z tożsamością sprawy, gdyż w ocenie organu wniosek z 9 lipca 2021 r. jest tożsamy z wnioskiem z dnia 29 lipca 2016 r.W zażaleniu strona zarzuciła naruszenie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.), dalej jako: "u.ś.r.", oraz art. 8 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI1 U 604/15 dotyczy wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z lutego 2014 r., zaś wniosek o ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z dnia 29 lipca 2016 r. dotyczy wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z czerwca 2016 r. Zatem, w ocenie strony, wnioski z dnia 9 lipca 2021 r. i z dnia 29 lipca 2016 r. nie są tożsame.Na skutek rozpoznania zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze - postanowieniem z dnia 21 lipca 2022 r - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.W uzasadnieniu stwierdzono, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z "inną uzasadnioną przyczyną" stanowiącą przeszkodę do wszczęcia postępowania. Organ I instancji zawiesił bowiem postępowanie w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na toczące się przed sądem powszechnym postępowanie skargowe w sprawie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Wyrok w sprawie sygn. akt VI1 U 604/15 jest natomiast nieprawomocny, zatem nie może stanowić dokumentu potwierdzającego spełnienie warunków do ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w myśl art. 23 ust. 4 pkt 3 lit. f u.ś.r.Wnioskami z dnia 26 sierpnia 2022 r. strona wniosła o uzupełnienie postanowienia Kolegium z dnia 21 lipca 2022 r. poprzez wskazanie: dlaczego organ nie odniósł się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, dlaczego zawarto w nim zwrot "Rozpatrując wniesiony wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku ustaliło i zważyło, co następuje", jakie okoliczności organ wziął po uwagę, jakich czynności organ dokonał w sprawie, wskazanie oznaczenia strony, wskazanie od doręczenia jakiego postanowienia można wnieść skargę do sądu oraz wskazanie, na jaki akt można wnieść skargę.Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2023 r., nr SKO Gd/4563/22, Kolegium odmówiło uzupełnienia postanowienia z dnia 21 lipca 2023 r.Wnioskiem z dnia 7 września 2023 r. skarżący zwrócił się o uzupełnienie postanowienia Kolegium z 7 sierpnia 2023 r. poprzez wskazanie czy i w jakim trybie służy na nie środek zaskarżenia.Postanowieniem z dnia 17 października 2023 r., nr SKO Gd/5266/23 Kolegium odmówiło uzupełnienia postanowienia z 7 sierpnia 2023 r.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zakwestionował postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, domagając się ich uchylenia. Orzeczeniom tym zarzucił naruszenie art. 16 ust. 3 u.ś.r. oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 61 § 1, art. 61a § 1 oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a.Zdaniem skarżącego, spełnia on kryteria konieczne do nabycia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. W toku postępowania przedstawił zaś organom dokumenty i wyjaśnił jakiego wniosku o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności dotyczy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 kwietnia 2021 r. Wyrok ten stanowi natomiast podstawę prawną do przyznania skarżącemu przedmiotowego zasiłku.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym.W dniu 23 listopada 2023 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli zaś podczas tej kontroli sąd nie dopatrzy się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c), oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 21 lipca 2022 r. - utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy Krokowa z 5 października 2021 r. odmawiające A. M. wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku pielęgnacyjnego.Podstawą prawną rozstrzygnięcia organu I instancji, którą zaakceptowało Kolegium, był przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), który stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (tj. żądanie wszczęcia postępowania – przypis Sądu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio. W przytoczonej wyżej regulacji zawarto więc dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.Pierwszą jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Odmowa wszczęcia postępowania na tej podstawie jest możliwa wówczas, gdy wnioskodawca nie posiada zdolności prawnej lub nie ma interesu prawnego w sprawie (nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.) oraz ustalenie tej kwestii jest oczywiste i nie wymaga złożonego procesu wykładni. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania powinno ograniczać się do sytuacji, w której żądanie takie zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, przy czym stwierdzenie tej okoliczności powinno być na tyle proste, że nie powinno wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego lub złożonego procesu wykładni przepisów prawa materialnego. Zatem odmowa wszczęcia postępowania powinna być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy, bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji (zob. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1060/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA).Drugą przesłanką jest istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia i nie zawarł nawet przykładowego katalogu tego rodzaju przyczyn. Na tym tle w doktrynie został wypracowany pogląd, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Podkreśla się, że zastosowanie komentowanego przepisu może mieć miejsce na wstępnym etapie badania wniosku, tj. gdy nie trzeba prowadzić postępowania wyjaśniającego po to, aby stwierdzić, że sprawa wywołana konkretnym wnioskiem powinna zakończyć się odmową wszczęcia postępowania z przyczyn formalnych. Jako "inną uzasadnioną przyczynę" nakazującą odmowę wszczęcia postępowania wskazuje się ponadto brak w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (tak: A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 394).W ocenie Sądu wskazaną w art. 61a § 1 k.p.a. "inną uzasadnioną przyczyną" jest bez wątpienia stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), czyli funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczącej przedmiotu sprawy, lub sytuacja gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy takiego postępowania, które już się toczy przed właściwym organem administracji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie można ponownie żądać wszczęcia postępowania w sprawie już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną, bądź gdy toczy się już postępowanie administracyjne dotyczące tego samego przedmiotu. W judykaturze zgodnie wskazuje się, że warunkiem koniecznym do wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy, przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy (zob. wyroki NSA: z 20 września 2022 r. sygn. akt III OSK 2734/21, z 13 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 118/19,z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III FSK 2503/21, z 6 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 3032/19, z 24 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1817/17, z 21 grudnia 2016 r. sygn. aktII OSK 841/15, CBOSA).Użycie przez ustawodawcę sformułowania "nie może być wszczęte" wskazuje, iż przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku (żądania), a więc w istocie wynikać z treści wniosku lub też jest znana organowi z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w momencie złożenia wniosku w rozumieniu art. 61a § 1 k.p.a. musi być więc oczywista, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie, przez co postanowienie to stanowi jedynie formalne rozstrzygnięcie stwierdzające zaistnienie trwałej przeszkody do procedowania (zob. wyrok NSA z30 lipca 2013 r. sygn. akt II GSK 735/12, CBOSA).W rozpoznawanej sprawie przeszkodą do wszczęcia postępowania w odniesieniu do wniosku skarżącego z 9 lipca 2021 r. - w ocenie organów obu instancji - był fakt, że wniosek ten był tożsamy z wnioskiem, co do którego toczyło się już w tym czasie postępowanie administracyjne. Mianowicie, wnioskiem 29 lipca 2016 r. skarżący wystąpił do organu o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Do wniosku załączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 10 czerwca 2014 r. – ważne do 30 czerwca 2016 r., oraz kopię zaświadczenia z 29 czerwca 2016 r. potwierdzającego fakt złożenia przez stronę wniosku o wydanie nowego orzeczenia. Wszczęte na skutek wniesienia tego podania postępowanie administracyjne zostało w dniu 26 sierpnia 2016 r. zawieszone z uwagi na złożenie przez wnioskodawcę wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, które to orzeczenie jest podstawą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.Sąd podziela powyższe stanowisko organów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w obu sprawach, tj. zainicjowanej wnioskiem z 9 lipca 2021 r. i zainicjowanej wnioskiem z 29 lipca 2016 r., występuje ten sam podmiot - wnioskodawcą jest skarżący. W obu wnioskach skarżący wnosił o przyznanie mu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku pielęgnacyjnego. Dodatkowo, w aktualnym wniosku strona powołała się na wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z 14 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI1 U 604/15, dotyczący orzeczenia o stopniu niepełnosprawności skarżącego z 9 marca 2015 r., wydanego na skutek odwołania od orzeczenia z 10 czerwca 2014 r., na podstawie którego skarżący ubiegał się o przyznanie świadczenia wnioskiem z 29 lipca 2016 r. Oba wnioski więc oparte były na tej samej podstawie – tych samych orzeczeniach ustalających stopień niepełnosprawności skarżącego, które ostatecznie zostały zmienione wyrokiem Sądu Rejonowego w zakresie terminu ważności orzeczenia – do 31 grudnia 2018 r.Powyższe oznacza, że w dniu składnia przedmiotowego wniosku, w toku pozostawało inne postępowanie administracyjne w tożsamej sprawie dotyczącej wniosku A. M. o zasiłek pielęgnacyjny, o który ubiegał się w związku z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 10 czerwca 2014 r., zmienionym orzeczeniem z 9 marca 2015 r. W ocenie Sądu okoliczność ta wypełnia przesłankę uzasadnionej przyczyny, dla której kolejne postępowanie administracyjne nie mogło być wszczęte i oceny tej nie zmienia fakt zawieszenia w dniu 26 sierpnia 2016 r. postępowania z wniosku strony z 29 lipca 2016 r. Wprawdzie zawieszenie postępowania administracyjnego oznacza, że organ nie podejmuje w nim merytorycznych czynności, lecz w sensie formalnym nadal pozostaje ono "w toku". Zawieszenie postępowania jest to taki stan postępowania, w którym trwa nadal stan zawisłości sprawy i nadal istnieją powstałe w nim stosunki prawnoprocesowe (por. wyroki WSA w Warszawie z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 58/10i 1 czerwca 2011 r., sygn. akt I SAB/Wa 80/11; NSA z 6 października 2023 r., sygn. akt I OSK 1311/22, CBOSA).W związku z powyższym Wójt prawidłowo zastosował art. 61a § 1 k.p.a., zaś działania procesowe, które doprowadziły organ do tego rozstrzygnięcia nie naruszają art. 7, art. 8 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem postanowienia organ rozpatrzył posiadany materiał dowodowy, w szczególności akta sprawy z wniosku skarżącego z 29 lipca 2016 r., który był wystarczający do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i ocenił go nie przekraczając granic swobody tej oceny.Także rozstrzygnięcie odwoławcze nie narusza art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., bowiem nie zachodziły przesłanki do tego, aby postanowienie Wójta uchylić oraz wszcząć postępowanie administracyjne w celu ustalenia skarżącemu prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Należy też zauważyć, że w razie wszczęcia postępowania z tego wniosku i wydania decyzji merytorycznej, byłaby ona obarczona wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż w razie wydania decyzji ostatecznej w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 29 lipca 2016 r., doszłoby do naruszenia powagi rzeczy osądzonej. Wobec tego również rozstrzygnięcie Kolegium odpowiada prawu.Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.Odnosząc się do wniosku strony z 23 listopada 2023 r. o przeprowadzenie rozprawy wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z uwagi więc na przedmiot zaskarżenia Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o ww. podstawę prawną.. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z uwagi więc na przedmiot zaskarżenia Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o ww. podstawę prawną.