sygn. II GSK 1150/22 17 grudnia 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - II GSK 1150/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1158/21 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wOddalono skargę kasacyjną. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1158/21 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap skarga kasacyjna
Tryb rozprawa
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni uczestnik postępowania apelujący / skarżący uczestnik
Data orzeczenia 17 grudnia 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Patrycja Joanna Suwaj
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia NSA Wojciech Maciejko Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 1158/21 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 października 2021 r. nr SKO.4141.74.2021 w przedmiocie ustalenia kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem wartości pojazdu oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., (sygn. akt III SA/Łd 1158/21) w sprawie ze skargi W. P. (dalej przywoływany jako: "Skarżący", "Strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 października 2021 roku nr SKO.4141.74.2021w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Zgierskiego z dnia 24 września 2021 roku znak: KM.7135.59.2012; oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął następujące ustalenia faktyczne:1. 13 kwietnia 2009 r. pojazd marki F(...), numer rejestracyjny (...), numer nadwozia VIN: (...), został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr 91/2009 wydanej przez Komendę Powiatową Policji w Z. i został umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "M." Sp. z o. o w Z., ul. (...). Następnie w dniu 20 lutego 2020 r. pojazd został przewieziony na plac mieszczący się przy ul. (...).Komenda Powiatowa Policji w Z. przekazała do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. akta przedmiotowego pojazdu, z których wynikało, iż jego właścicielem jest firma T. Sp. z o.o. Do akt została również załączona kserokopia wydruku z systemu CEPiK potwierdzający powyższy fakt.2. Pismem z 17 listopada 2010 r. zawiadomił firmę T. Sp. z o.o. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, możliwości odebrania pojazduz parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowywanie oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie do 30 dni od doręczenia zawiadomienia. Pojazd nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie.Z uwagi na zwrot korespondencji z adnotacją "adres nieaktualny" w dniu 13 stycznia 2011 r. organ wystąpił do Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego w Ł. z prośbą o wskazanie aktualnego miejsca siedziby firmy T. Sp. z o.o. W odpowiedzi uzyskano informację, iż T. Sp. z o.o. w likwidacjiw R. została wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego w 2007 r.W związku z powyższym o odpis postanowienia o wykreśleniu podmiotu z KRS należy zwrócić się do Sądu Rejonowego w Rzeszowie XII Wydział KRS.Po uzyskaniu aktualnych danych adresowych Starosta Zgierski w dniu 21 sierpnia 2012 r. ponownie zawiadomił wspólnika firmy T. Sp. z o.o. W. P. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, możliwości odebrania pojazdu z parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięciei przechowywanie oraz konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie do 30 dni od doręczenia zawiadomienia. Pojazd nie został odebrany z parkinguw wyznaczonym terminie.3. 19 maja 2017 r. Starosta Zgierski, działając na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm., dalej: p.r.d.). wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz powiatu.Postanowieniem z 5 listopada 2020 r. (sygn. akt I Ns 491/17), prawomocnym od 13 listopada 2020 r., Sąd Rejonowy w Z. I Wydział Cywilny - po rozpoznaniu sprawy z wniosku Starosty Zgierskiego z udziałem W. P.i Powiatu Zgierskiego - orzekł przepadek pojazdu marki P.o numerze rejestracyjnym (...)na rzecz Powiatu Zgierskiego.4. Decyzją z 24 września 2021 r. znak: KM.7135.59.2012 Starosta Zgierski orzekł o ustaleniu dla Skarżącego kosztów związanych z przechowywaniemi oszacowaniem pojazdu F. (...)o numerze rejestracyjnym (...)numer nadwozia VFN: (...) w wysokości 93.290,38 zł.5. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.6. Decyzją z 26 października 2021 r. nr SKO.4141.74.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 130a ust. 10h p.r.d., utrzymało w mocy decyzję Starosty Zgierskiego z 24 września 2021 r. znak: KM.7135.59.2012 ustalającą obowiązek zapłaty kosztów związanych z przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki F. (...).Kolegium zauważyło dalej, że ramy czasowe kosztów obciążających właściciela usuniętego pojazdu, a właściwie daty początkowej, odnoszącej się do momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu związanej z poniesieniem kosztów związanych z przechowywaniem tego pojazdu, w pewnych przypadkach może mieć miejsce dopiero od 4 września 2010 r., kiedy to Starosta zyskał podstawę prawną do wydania decyzji obciążającej właściciela pojazdu kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Przepis art. 130a p.r.d. nie mógł stanowić przed ww. dniem, tj. 4 września 2010 r. podstawy do prowadzenia przez starostę postępowania o ustalenie kosztów i wydanie decyzji w tym przedmiocie.Kolegium podkreśliło, że decyzja wydawana na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. ma charakter związany, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w tym przepisie właściciel pojazdu będzie obciążony kosztami związanymi z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, niezależnie od tego, kiedy wydana została dyspozycja usunięcia i kiedy sąd orzekł przepadek pojazdu.W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy wskazuje mechanizm obliczenia ustalonej opłaty oraz cezury czasowe w jakich tę opłatę naliczono, bowiem Starosta Zgierski wskazał, iż na opłatę w wysokości 93.290,38 zł składają się:• opłata za przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym w łącznej wysokości 92.995,18 zł, na którą to kwotę składają się:- opłata za przechowywanie pojazdu od 04.09.2010 r. do 31.12.2010 r. - 119 dni x 21,96 zł = 2.613,24 zł i za przechowywanie pojazdu od 01.01.2011 r. do 28.09.2011r. - 271 dni x 22,14 zł = 5.999,94 zł, na podstawie § 1 uchwały Rady Powiatu Zgierskiego Nr XLIII/399/10 z dnia 26 lutego 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2010 r. Nr 95, poz. 748);- opłata za przechowywanie pojazdu od 29.09.2011 r. do 18.10.2012 r. - 386 dni x 10,00 zł = 3.860,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu Zgierskiego Nr XIII/124/11 z dnia 28 lipca 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2011 r. Nr 263, poz. 2703);- opłata za przechowywanie pojazdu od 19.10.2012 r. do 29.03.2013 r. - 162 dni x 10,00 zł = 1.620,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu Zgierskiego Nr XXV/234/12 z dnia 22 czerwca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2012 r., poz. 2229);- opłata za przechowywanie pojazdu od 30.03.2013 r. do 05.03.2014 r. - 341 dni x 16,00 zł = 5.456,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Rady Powiatu Zgierskiego Nr XXXIII/332/13 z dnia 25 stycznia 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2013 r., poz. 1533);- opłata za przechowywanie pojazdu od 06.03.2014 r. do 03.03.2015 r. - 363 dni x 16,00 zł = 5.808,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Nr XLIII/444/14 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 31 stycznia 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2014 r., poz. 712);- opłata za przechowywanie pojazdu od 04.03.2015 r. do 31.12.2015 r. - 303 dni x 16,00 zł = 4.848,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3 uchwały Nr IV/46/15 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 30 stycznia 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2015 r., poz. 530);- opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2016 r. do 31.12.2016 r. - 366 dób x 38,00 zł = 13.908,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XII/135/15 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 30 października 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2015 r., poz. 4734)- opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2017 r. do 31.12.2017 r. - 365 dób 38,00 zł = 13.870,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XXVI/299/16 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 25 listopada 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2016 r., poz. 5561);- opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2018 r. do 31.12.2018 r. - 365 dób x 38,00 zł = 13.870,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XXXIX/448/17 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 30 listopada 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2017 r., poz. 5352);- opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. - 365 dób x 31,00 zł = 11.315,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr LI/550/18 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 26 października 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2018 r., poz. 6001);- opłata za przechowywanie pojazdu od 01.01.2020 r. do 12.11.2020 r. - 317 dób x 31,00 zł = 9.827,00 zł, na podstawie § 1 pkt 3b uchwały Nr XIV/l 69/19 Rady Powiatu Zgierskiego z dnia 29 listopada 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzk. z 2019 r., poz. 6765)• koszt wyceny przedmiotowego pojazdu w wysokości 295, 20 zł (na podstawie faktury VAT nr 121/OZR/2020 z dnia 24 grudnia 2020 r. - opinia nr NOW/55/2020).Zdaniem Organu odwoławczego chybione są zarzuty Skarżącego odnoszące się do ustalenia przez Organ I instancji właściciela pojazdu. Postępowanie wyjaśniającew sprawie administracyjnej zapłaty kosztów nie obejmuje okoliczności, o których mowa w art. 130a ust. 10e p.r.d., stanowiących przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, np. czy usunięcie pojazdu było zasadne albo czy starosta prawidłowo powiadomił właściciela pojazdu lub uprawnioną osobę o obowiązku odbioru pojazdu. Te i wszystkie inne kwestie poprzedzające orzeczenie o przepadku pojazdu badaz woli ustawodawcy sąd w odrębnym postępowaniu cywilnym, co oznacza, iż prawomocne postanowienie sądu o przepadku pojazdu na rzecz powiatu jest wiążące dla organów administracji publicznej nie tylko w zakresie wynikającym wprost z treści rozstrzygnięcia, ale również w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę jego wydania. W tym zakresie Organ powołał się na treść art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 z późn. zm.) i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z 5 listopada 2020 r. (sygn. akt I Ns 491/17) Sąd Rejonowyw Z. po przeprowadzeniu postępowania z udziałem Skarżącego orzekło przepadku pojazdu mechanicznego pojazdu marki P(...) o numerze rejestracyjnym (...)na rzecz Powiatu Zgierskiego. Powyższym postanowieniem Sąd Rejonowy w Z. przesądził kwestię własności w chwili kończenia postępowania sądowego, tj. w dniu 13 listopada 2020 r., stanowiącej datę prawomocności ww. postanowienia z 5 listopada 2020 r. Z tego względu rozważania Skarżącego, negującego fakt, iż spółka T. Sp. z o.o. a w dalszej kolejności W. P.był właścicielem przedmiotowego pojazdu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...), nie mogą zostać uwzględnione przez organy administracji publicznej, bowiem stanowiłoby to zakwestionowanie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego o charakterze konstytutywnym na podstawie stwierdzenia osoby fizycznej.7. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję złożył Skarżący.8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w przywoływanym na wstępie wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. orzekł na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).W opinii Sądu I instancji poza sporem jest, że dyspozycja usunięcia z drogi pojazdu marki P.o nr rej. (...) została wydana w dniu 13 kwietnia 2009 r. przez Komendę Powiatową Policji w Z.. Obowiązkiem zatem Starosty Zgierskiego, który wszczął postępowanie w sprawie ustalenia kosztów związanychz usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem tego pojazdu, było ustalenie właściciela przedmiotowego samochodu w dniu 13 kwietnia 2009 r. Organy obu instancji uznały, że właścicielem pojazdu w tej dacie był Skarżący, który jako wspólnik firmy T. Sp. z.o.o. w likwidacji z siedzibą w R. przejął majątek Spółki pozostały po jej likwidacji. Ponadto za podstawę tego ustalenia przyjęto także prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 5 listopadaw sprawie I Ns 491/17, orzekające przepadek na rzecz Powiatu Zgierskiego samochodu osobowego marki P.o numerze rejestracyjnym (...).Sąd I instancji wskazał, że Organ odwoławczy nie uwzględnił natomiast przedstawionych przez Skarżącego wyjaśnień, w których podnoszono, żez dokumentów księgowych załączonych do wniosku z 28 grudnia 2006 r.o wykreślenie spółki z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego,w związku z jej likwidacją, tj. sprawozdania, bilansu, rachunku zysków i strat, wynikało, iż w chwili zamknięcia likwidacji spółka nie była właścicielem spornego pojazdu. Ponadto spółka w okresie pomiędzy otwarciem likwidacji a jej zamknięciem miała dokonać sprzedaży przedmiotowego pojazdu na rzecz T.J. zam. w A(...), przy czym z uwagi na upływ czasu od daty sprzedaży, tj. 15 lat liczonych od 2006 r., nie było możliwe przedstawienie tej umowy, gdyż Skarżący nie posiada jej w swoim archiwum. Podkreślono jednak, że z uwagi na tę samą przyczynę, tj. znaczny upływ czasu, dokumentacji takiej nie będzie posiadać także likwidator spółki, któremu oddano na przechowanie sprawozdanie likwidacyjne spółki, a także jej księgi i inne dokumenty. Z tych względów zauważono, że skoro spółka w chwili zamknięcia likwidacji nie była właścicielem spornego pojazdu, to nie stanowił on jej majątku, a zatem nie wszedł on też do majątku jedynego wspólnika, tj. Skarżącego. Organ odwoławczy wyszedł natomiast z założenia, że kwestię osoby właściciela pojazdu przesądzono w prawomocnym postanowieniu sądu powszechnego o przepadku pojazdu na rzecz powiatu, które to orzeczenie wiąże organy administracji publicznej z mocy art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (w skrócie: k.p.c.).Zdaniem Sądu I instancji, ustalenie przez sąd powszechny osoby dotychczasowego właściciela auta nie jest przesłanką orzeczenia przepadku pojazdu i orzeczenie sądu w tym zakresie nie korzysta z mocy wiążącej zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. Zakres rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przepadku pojazdu wyznacza art. 130a ust. 10e p.r.d., zgodnie z którym sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Z brzmienia art. 130a ust. 10e p.r.d. nie wynika, że przesłanką niezbędną do orzeczenia przepadku pojazdu jest ustalenie jego właściciela w dniu wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi. Omawiany przepis wymaga jedynie, by w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności i w takim też zakresie sąd powszechny bada sprawę. Instytucja przepadku pojazdu, uregulowana w art. 130a ust. 10e p.r.d. ma na celu umożliwienie przejścia na rzecz powiat własności pojazdu nieodebranego przez uprawnioną osobę. Dopiero bowiem, gdy powiat stanie się właścicielem pojazdu, będzie mógł nim rozporządzić - dokonać sprzedaży lub zadecydować o jego zniszczeniu. Celem rozstrzygnięcia w sprawie przepadku nie jest natomiast wiążące ustalenie właściciela pojazdu, skoro przepis art. 130a ust. 10d w związku z art. 130a ust. 10 omawianej ustawy dopuszcza orzeczenie przepadku także pojazdu,w stosunku do którego nie ustalono właściciela ani osoby uprawnionej.W opinii Sądu I instancji ustalenie właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia z drogi nie stanowiło przedmiotu rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Z. w sprawie zakończonej postanowieniem z 5 listopada 2020 r. Mocą wiążącą tego orzeczenia objęte było to, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a więc orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu Zgierskiego własności samochodu osobowego marki P. (...)o nr rej. (...). Co więcej, sentencja ww. orzeczenia nie wskazuje Skarżącego jako właściciela spornego pojazdu, ponadto do tego orzeczenia nie sporządzono uzasadnienia, a zatem nie wiadomo, jakie ustalenia w zakresie kwestii właścicielskich poczynił faktycznie Sąd Rejonowy w Z., co tym bardziej nie pozwala w tym zakresie wywodzić wniosków, jakoby chodziło o osobę Skarżącego.Zdaniem Sądu I instancji prawomocne postanowienie Sądu Rejonowegow Z. z 5 listopada 2020 r. nie ma zatem w niniejszej sprawie znaczenia ustalającego, zwłaszcza że nie wskazuje osoby właściciela pojazdu. Nie bez znaczenia w sprawie jest art. 130a ust. 10d oraz art. 130a ust. 10e p.r.d.Z zestawienia obu powołanych przepisów w ocenie Sądu I instancji wynika, że orzeczenie o przepadku pojazdu może być wydane także wtedy, gdy właściciel tego pojazdu nie zostanie ustalony. Tym samym kwestie dotyczące właściciela pojazdu lub też jego braku, z punktu widzenia skuteczności orzeczenia o przepadku pojazdu, nie determinują takiego orzeczenia, stąd nie mogą być uznane za wiążące w ramach art. 365 § 1 k.p.c. Co więcej, Organy obu instancji zdają się nie dostrzegać, żew sprawie sąd powszechny mógł orzekać właśnie w warunkach braku możliwości ustalenia właściciela spornego pojazdu, na co wyraźnie wskazuje pismo procesowez 24 sierpnia 2020 r. pełnomocnika wnioskującego o orzeczenie przepadku pojazdu, tj. Starosty Zgierskiego skierowane do Sądu Rejonowego w Z. Z jego treści wynika bowiem wprost, że cyt.: "Z uwagi na możliwość zbycia w 2006 r. prawa własności pojazdu oraz braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających tą okoliczność, zwłaszcza zeznań prokurenta, a później likwidatora – Uczestnika postępowania, nie ma możliwości ustalenia właściciela pojazdu w dniu usunięcia pojazdu" (k. 41 akt administracyjnych). Powyższe zdaje się jednoznacznie przesądzać, że ustalenia Organów dotyczące ustalenia osoby właściciela pojazdu są oparte na błędnych założeniach i wywodzone na podstawie niekompletnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.Sąd I instancji wskazał, że ustalenie osoby, która w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była jego właścicielem, jest niewątpliwie przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 130a ust. 10h p.r.d. Okoliczność ta podlega zatem ustaleniu przez organy administracji publicznej w ramach postępowaniaw przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów związanych z usunięciem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu.Sąd I instancji uznał, że analiza akt sprawy pozwala co najmniej wątpić, aby Skarżący był w dniu wydania dyspozycji o usunięciu pojazdu właścicielem przedmiotowego samochodu, wobec tego nie miał on także jakichkolwiek uprawnień do dysponowania tym pojazdem. Obciążanie go zatem kosztami przechowywania samochodu, co do którego nie przysługiwało mu już żadne prawo rzeczowe, tylkoz tego powodu, że był on jedynym wspólnikiem w chwili likwidacji spółki T., do której pierwotnie należał sporny pojazd, oraz że był uczestnikiem postępowaniao przepadek zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z 5 listopada 2020 r., nie może być uznane za działanie zgodne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, tj. z zasadą praworządności, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasadą uwzględnienia z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu strony.Sąd I instancji uznał, że Organy nie ustaliły zatem należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały, a także nie rozważyły i nie oceniły całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W szczególności zaś nie rozważyły wskazywanych przez Skarżącego, ale uwzględnianych de facto przez Starostę Zgierskiego okoliczności, wskazujących na możliwość zbycia przez spółkę T. pojazdu jeszcze w 2006 r., a więc przed datą wydania dyspozycji o jego usunięciuz drogi oraz brak dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie kwestii właścicielskich w sprawie.Sąd I instancji wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, Organy uwzględnią przedstawione wyżej stanowisko i zobowiązane będą po raz kolejny ocenić zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do ustalenia właściciela spornego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi,a gdy okaże się to konieczne - także przeprowadzić postępowanie wyjaśniającew tym zakresie. W razie braku możliwości poczynienia takich ustaleń zasadne będzie rozważenie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Ocenie podlegać będą w szczególności: stanowisko wnioskującegoo przepadek pojazdu Starosty Zgierskiego co do braku możliwości ustalenia właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji o jego usunięciu, a także twierdzenia Skarżącego, które w razie konieczności należałoby zweryfikować na podstawie dokumentów wskazywanych przez niego w skardze i odwołaniu od decyzji Organu I instancji.WSA wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Organ weźmie także pod uwagę, aby ewentualnie ustalone koszty związane z przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu ustalono zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. Z przepisu tego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., wynika, że wszelkie koszty związane między innymi z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu, powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do momentu zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu jego usunięcia. Intencją wskazanego przepisu było to, aby wymienione koszty ponosiła osoba, której niewłaściwe i niezgodnez prawem zachowanie, koszty te spowodowało. Nie ulega jednak wątpliwości, że właściciela pojazdu winny obciążać tylko koszty uzasadnione, a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są wynikiem zaniechania czy bezczynności organu administracji. Kwestia ta ma istotne znaczenie w przypadku powstania kosztów przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na parking strzeżony. Przepis art. 130a ust. 10 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r., przewiduje bowiem, że starosta występuje do sądu cywilnego z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu jeżeli właściciel - prawidłowo powiadomiony - nie odebrał pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia przy czym z wnioskiem takim może wystąpić nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10 p.r.d.). Starosta występuje zatem z wnioskiem do sądu cywilnego, jednak, w ocenie Sądu, winienz takim wnioskiem wystąpić bez zbędnej zwłoki. Termin na złożenie takiego wniosku nie powinien być więc nadmiernie wydłużony, ponieważ nie można akceptować praktyki, gdy organ nie robi nic przez długi okres i dopiero po wielu latach występuje do sądu cywilnego, a następnie obciąża kosztami właściciela za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. W ten sposób poprzez swoją bezczynność i zaniechania organ generuje powstanie kosztów, którymi w całości obciąża właściciela pojazdu. Postępując w ten sposób właściciel pojazdu ponosi bowiem koszty spowodowane także bezczynnością organu. W przekonaniu Sądu, właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, ale tylko uzasadnione a więc takie, które są normalnym następstwem swojego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są spowodowane zaniechaniem organu. Tym samym wydając w sprawie nowe rozstrzygnięcie niezbędne będzie także wyjaśnienie, czy koszty przechowywania samochodu przez okres bez mała 10 lat są kosztami uzasadnionymi, które powinna ponosić strona postępowania, czego w niniejszym przypadku zabrakło.9. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Organ wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1). naruszenie prawa materialnego:a). art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego i wykroczono poza granice określone tą normą, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy poprzez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem oraz naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c.b) art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. przez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż w stanie faktycznym ustalonymw sprawie nie istnieje podstawa do nałożenia na Skarżącego, jako właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia, obowiązku poniesienia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu,c) art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw. z art. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. przez błędną wykładnię, polegającą na pominięciu granic sprawy administracyjneji zobowiązaniu Organów administracyjnych do prowadzenia postępowania wyjaśniającego należącego do kognicji sądów powszechnych w sytuacji związania organów administracji wyrokiem sądu powszechnego.2). naruszenie przepisów postępowania;a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. bowiem istota niniejszej sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h p.r.d. w zw.z art. 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c.;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, a istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni przepisów prawa materialnego.c) art. 183 § 2 pkt 2) p.p.s.a. przez rozpoznanie skargi złożonej przez pełnomocnika, który nie został w sposób należyty umocowany do podejmowania czynności przed sądami administracyjnymi,d) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, oraz brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.Ponadto skarżący kasacyjnie Organ wniósł odroczenie rozpoznania sprawyi przedstawienie zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a.10. Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, tym kosztów zastępstwa procesowego - brak oświadczenia art. 66 § 1 p.p.s.a. WSA nie zwrócił – brak kosztów.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.11. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, żew przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnejw ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.12. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.13. Skarga kasacyjna została oparta na podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 jak i 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania których uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego częściowo na siebie zachodzą o czym będzie mowa dalej.14. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony zasadniczow dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W orzecznictwie prezentowany jest również pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnegoz art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu.Uzasadnienie zaskarżonego w tej sprawie wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy, jak również zostało ono sporządzone w taki sposób, że umożliwia kontrolę instancyjną.15. Pozostałe zarzuty z pkt 1 a-c oraz 2 a-b, z uwagi na ich ścisły związek, należy rozpatrzyć łącznie. Na wstępie tej części wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.Zgodnie z 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), dalej p.r.d., koszty związanez usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Natomiast z ust. 10 art. 130a p.r.d. wynika obowiązek prawidłowego powiadomienia właściciela lub osoby uprawnionej o fakcie usunięcia pojazdu z drogi. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.16. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w wyrokuz dnia 21 stycznia 2025 r. (sygn. akt II GSK 1452/24), wyraźnie podkreślono, że orzeczenie o przepadku należy traktować jako instytucję prawa publicznego, która skutkuje pierwotnym nabyciem własności przez powiat, lecz nie przesądza o stanie własności w dniu usunięcia pojazdu. Oznacza to, że nie stanowi ono potwierdzenia rzeczywistego właściciela pojazdu na tę datę. Wobec tego na organach spoczywał obowiązek dokładnego ustalenia, kto jest właścicielem pojazdu i czy ewentualna umowa sprzedaży skutecznie przeniosła własność na nabywcę przed dniem usunięcia pojazdu. Brak takiej analizy stanowi istotny błąd skutkujący niewłaściwością rozstrzygnięcia i nie uzasadnia uznania zarzutu naruszenia przepisu materialnoprawnego (por. również wyrok NSA z dnia 29 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 2540/21).17. W tym kontekście należy wyraźnie podkreślić za Sądem I instancji, że moc wiążąca orzeczeń sądów powszechnych (art. 365 § 1 k.p.c.) rozciąga się wyłącznie na sentencję rozstrzygnięcia, a nie na jego motywy czy ustalenia faktyczne. Organ administracji publicznej jest zatem związany samym skutkiem orzeczeniao przepadku pojazdu, ale nie ustaleniami sądu w zakresie osoby właściciela, o ile nie zostały one wprost objęte treścią sentencji. W przeciwnym razie doszłoby do niedopuszczalnego rozszerzenia zakresu mocy wiążącej orzeczeń sądów powszechnych poza granice wynikające z ustawy, co byłoby sprzeczne z zasadą legalizmu określoną w art. 7 Konstytucji RP. Tym samym przyjęcie przez Organy stanowiska, że nie są uprawnione do samodzielnej oceny kto jest właścicielem pojazdu w danej dacie, stanowiło naruszenie zarówno art. 130a ust. 10h p.r.d., jaki art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., gdyż Organy powinny były przeprowadzić pełne postępowanie wyjaśniające w zakresie stanu własności pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia.Rację w konsekwencji ma zatem Sąd I instancji wskazując, że Organy nie ustaliły należycie stanu faktycznego sprawy i nie zebrały, a także nie rozważyły i nie oceniły całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.W szczególności zaś nie rozważyły wskazywanych przez Skarżącego, ale uwzględnianych de facto przez Starostę Zgierskiego okoliczności, wskazujących na możliwość zbycia przez spółkę T. pojazdu jeszcze w 2006 r., a więc przed datą wydania dyspozycji o jego usunięciu z drogi oraz brak dokumentów pozwalających na jednoznaczne określenie kwestii właścicielskich w sprawie. Organy winny zatem wziąć pod uwagę i ocenić sprawę ponownie biorąc pod uwagę orzeczenie sądu powszechnego a także kwestię braku w majątku likwidowanej spółki spornego pojazdu. Pominięcie takiej analizy skutkuje naruszeniem prawa procesowego oraz wpływa na wynik sprawy, co czyni rozstrzygnięcie Sądu I instancji w pełni zasadnym.18. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodząz bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. oddalił skargę kasacyjną, gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodząz bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl