Wyrok - II GSK 2211/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jakub Praski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 994/22 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jakub Praski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 994/22 w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lut
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
ne bis in idem / podwójne skazanie za ten sam czyn
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Zalewski
Podstawa prawna
art. 189
fkpa
art. 189
akpa
art. 189
kpa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 189
ppsa
art. 188
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (1)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
IWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 994/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w sprawie ze skargi M. P. (dalej: skarżący), uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 3 lutego 2022 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 29 grudnia 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, za brak zezwolenia kategorii VI.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 29 grudnia 2020 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną, gdyż w wyniku kontroli przeprowadzonej 28 września 2020 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] ustalił, że kontrolowany zespół pojazdów był pojazdem nienormatywnym mieszczącym się w wymaganiach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VI ze względu na fakt, że przekroczona była masa całkowita pojazdu nie więcej niż o 10%, a kierowca nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, natomiast pozostałe parametry mieściły się w wartościach dopuszczalnych.Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z 3 lutego 2022 r. utrzymał ją w mocy.Organ odwoławczy podzielił stanowisko co do ustaleń faktycznych, jak i zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Odnosząc się zaś do podniesionej przez skarżącego w odwołaniu argumentacji wyjaśnił, że nie został on dwa razy ukarany za ten sam czyn tj. przejazd bez zezwolenia i naruszenie warunków zezwolenia. W decyzji wydanej na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona, a podstawę prawną stanowiła ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, ze zm.; dalej: u.t.d.). Natomiast w niniejszej sprawie podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VI (która po nowelizacji przepisów stała się aktualnie kategorią IV), a podstawą do wszczęcia postępowania i następnie nałożenia kary pieniężnej były przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, ze zm.; dalej: p.r.d.). Zdaniem organu, w przypadku stwierdzenia przejazdu pojazdu nienormatywnego bez wymaganego zezwolenia oraz z przekroczeniami w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej, długości lub szerokości, wszczyna się dwa niezależne postępowania administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów ustawy o transporcie drogowym. Organ podkreślił przy tym, że obie sankcje nie są ze sobą tożsame zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo.IISkargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył skarżący.Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną wskazanym na wstępie wyrokiem.W uzasadnieniu Sąd podkreślił, że skarżący nie kwestionował prawidłowości dokonanego ważenia pojazdów, wobec czego - w tak ustalonym stanie faktycznym sprawy - zachodziła podstawa do nałożenia kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii VI, w wysokości 5000 zł. W tym przypadku nie mogła też mieć znaczenia okoliczność, iż za stwierdzone naruszenie została na skarżącego nałożona wcześniej inna kara pieniężna w wysokości 2000 zł, na podstawie przepisów u.t.d.Niemniej jednak, zdaniem Sądu, aby przedmiotowa kara mogła być nałożona zgodnie z wymogami obowiązującego prawa, w realiach niniejszej sprawy, ze względu na nałożenie na skarżącego także kary pieniężnej w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie tej samej kontroli, udokumentowanej odrębnym protokołem, na podstawie przepisów u.t.d., organy - celem uniknięcia podwójnego ukarania skarżącego - powinny z urzędu rozważyć, czy w sprawie nie zachodzi konieczność zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że w niniejszej sprawie występuje tożsamość (identyczność) zachowania będącego przedmiotem postępowania zakończonego decyzją wydaną na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i postępowania zakończonego decyzją wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym. To samo zdarzenie tj. wyniki kontroli przedmiotowego zespołu pojazdów, stanowiły podstawę faktyczną zarówno decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 29 grudnia 2020 r., jak i drugiej decyzji tego organu z dnia 9 listopada 2020 r., nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2000 złotych na podstawie przepisów u.t.d. Za bezsporne Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie chodzi o tę samą osobę, która jest stroną dwóch postępowań zakończonych nałożeniem kar pieniężnych. Zdaniem Sądu organ powinien rozstrzygnąć, w której ze spraw mógłby odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu.Zdaniem Sądu w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 189f § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), uwzględniając ratio legis tego przepisu, konieczne jest poczynienie przez organy inspekcji transportu drogowego ustaleń, czy sprawa ukarania skarżącego w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym została rozstrzygnięta prawomocnie, gdyż Sąd nie dysponuje wcześniejszą decyzją z 9 listopada 2020 r. i nie posiada wiedzy, czy w tamtej sprawie mamy do czynienia z prawomocnym ukaraniem administracyjną karą pieniężną. Dopiero ustalenie kwestii wcześniejszej prawomocności jednej z omawianych decyzji nakładających kary na spółkę, pozwoli organowi na rozstrzygnięcie w której ze spraw mógłby odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, przy rozważaniu zaistnienia przesłanek z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a.IIISkargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrok zaskarżono w całości.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 189f § 1 pkt 2 i art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. oraz art. 140aa ust. 4 p.r.d., przejawiające się w błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że w rozpatrywanej sprawie organy powinny rozważyć możliwość zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., podczas gdy przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. wprost wyłączastosowanie całego Działu IVa k.p.a. w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, zaś taką odrębną regulację stanowi przepis art. 140aa ust. 4 p.r.d., co uszło uwadze Sądu pierwszej instancji.Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.IVNaczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., lub podstaw z art. 189 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza zakres zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1, art. 186 i art. 189 p.p.s.a.). Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej.Spór prawny w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który stwierdził na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c.) p.p.s.a., że wydane w sprawie decyzje były niezgodne z prawem, gdyż organ administracji publicznej nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy w związku z tą samą kontrolą drogową stanowiącą podstawę wszczęcia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, w związku z tym samym zachowaniem, zostało również wobec skarżącego wszczęte postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o transporcie drogowym zakończone decyzją wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zarzuca skarżący kasacyjnie organ wadliwość rozumienia, a w konsekwencji zastosowania przez Sąd pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie przepisów art. 189a § 2 pkt 2 i art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 140aa ust. 4 p.r.d., a także art. 92b i art. 92c u.t.d.Zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wynikającej z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. regulacji dotyczącej odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.Podkreślenia wymaga, że zakres stosowania przepisów Działu IVa "Administracyjne kary pieniężne" wyznacza jej art. 189a, który przewiduje w § 1, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu, a w § 2 stanowi jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 oznacza, że przepisy tego działu nie mają zastosowania. Nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach Działu IVa, a mianowicie, aby zakres normowania przepisów odrębnych pokrywał się z zakresem normowania określonym w przepisach wymienionego Działu (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, [w:] Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021).Uwzględniając powyższe należy zatem uznać, że nie jest prawidłowy pogląd Sądu pierwszej instancji o potrzebie rozważenia oraz uwzględnienia w rozpatrywanej sprawie znaczenia konsekwencji wynikających z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., a w konsekwencji, że wydanie kontrolowanych decyzji nastąpiło z naruszeniem tego przepisu przez jego niezastosowanie. Trafnie zarzucono zatem w skardze kasacyjnej, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą określone w art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki stosowania przewidzianej w art. 189f k.p.a. instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 140aa ust. 4 p.r.d. wynika bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna.Skoro z przywołanego przepisu wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej przewidzianej w art. 140aa ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jest to przepis odrębny w stosunku do przepisów Działu IVa k.p.a. i reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencja zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. jest bowiem analogiczna jak w przypadku zastosowania art. 140aa ust. 4 p.r.d., albowiem istota zawartej w tych przepisach regulacji jest tożsama. Obydwa te przepisy przewidują bowiem, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych w nich przesłanek wyłączenia odpowiedzialności, nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a postępowanie wszczęte podlega umarzeniu.Stosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d. ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy Działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o których mowa w art. 189 § 2 k.p.a., zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach Działu IVa, ani też czy przepisy odrębne regulują to zagadnienie w sposób identyczny czy odmienny.Przestawione powyżej rozumienie art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że przepis art. 189f k.p.a. nie miał w tej sprawie zastosowania. Dlatego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut należało uznać za usprawiedliwiony.Odnosząc się do argumentacji Sądu trzeba również podnieść, że jakkolwiek stany faktyczne spraw, w których nałożono na stronę skarżącą te dwie sporne kary pieniężne były zbliżone, to jednak przypisane stronie naruszenia podlegały ocenie na podstawie reżimów dwóch różnych ustaw, które w różny w sposób opisują znamiona penalizowanych na ich gruncie deliktów. Przedmiotem regulacji ustawy - Prawo o ruchu drogowym są: zasady ruchu na drogach publicznych w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie oraz wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami i zasady i warunki kontroli ruchu drogowego. Natomiast przedmiotem regulacji ustawy o transporcie drogowym są między innymi zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz międzynarodowego transportu drogowego. Różne są zatem zakresy normowania tych ustaw, ustawy te realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne. Naruszenia przepisów tych ustaw nie są zatem jednorodne w sensie prawnym i w sensie ontologicznym. Na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym administracyjna kara pieniężna, której wysokość jest determinowana kategorią brakującego zezwolenia na przejazd, jest nakładana za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Na gruncie ustawy o transporcie drogowym, karze podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że delikt administracyjny przypisany skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy z deliktem przypisanym mu na podstawie ustawy o transporcie drogowym, a co za tym idzie, że nie były to również zachowania tożsame (por. np. wyroki NSA z: 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 371/21, sygn. akt II GSK 717/21 oraz sygn. akt II GSK 248/21).Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że skarga kasacyjnie zasadnie podważa zgodność z prawem zaskarżonego wyroku. Z tego powodu wyrok ten podlegał uchyleniu, co jednocześnie, wobec dostatecznego wyjaśnienia sprawy uzasadniało wniosek o zaktualizowaniu się określonych przepisem art. 188 p.p.s.a. przesłanek rozpoznania skargi strony na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W świetle wszystkich przedstawionych argumentów skarga ta, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. (punkt 1-2 sentencji wyroku).O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 1000 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie w kwocie 900 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz sporządzenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji (punkt 3 sentencji).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzona kwota 1000 zł stanowi zwrot wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie w kwocie 900 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz sporządzenie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji (punkt 3 sentencji).