Postanowienie - II SA/Go 547/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zmiany tytułu i treści Uchwały Nr IX/98/2025 Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu ewidencyjnego [...] gmina [...] postanawia: odrzucić
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Krzysztof Rogalski
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] września 2025 r. J.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę m.in. na uchwałę nr X/128/2025 Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2025 r. w sprawie zmiany tytułu i treści Uchwały Nr IX/98/2025 Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2025 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu ewidencyjnego [...] gmina [...].W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Podstawę do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy stanowi art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1153, dalej u.s.g.), na mocy którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Z powyższego wynika, że skarga z art. 101 ust. 1 nie ma charakteru actio popularis i warunkiem jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). Do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02, OTK-A 2003 nr 8, poz. 4). Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego, wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem nastąpią w przyszłości.W orzecznictwie podkreśla się nadto, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05).W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że zapisy zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Gminy [...] w sprawie zmiany tytułu i treści Uchwały (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu obrębu ewidencyjnego [...] gmina [...] naruszają interes prawny skarżącej.Podstawę prawną tejże uchwały stanowił przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm., dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym w celu ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem ust. 6. Podkreślić należy, że akt wydawany na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.z.p. stanowi uchwałę intencyjną, wszczynającą procedurę zmierzającą do uchwalenia nowego planu miejscowego, bądź zmiany istniejącego planu miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie kształtuje sytuacji prawnej osób posiadających tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się na terenie, którego dotyczy. Podobnie rzecz ma się również w odniesieniu do osób posiadających prawa do nieruchomości pozostających poza zakresem regulacji planu. Sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inne akty planistyczne gminy mają charakter aktów prawa wewnętrznego, które wiążąc tylko organ gminy nie wywołują skutków na zewnątrz. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego rozpoczyna prace planistyczne przy tworzeniu (zmianie) planu miejscowego, określając terytorialne granice zamierzonych działań planistycznych. Dopiero plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego, może kształtować w przyszłości sposób wykonywania prawa własności, użytkowania wieczystego, czy ograniczonych praw rzeczowych. Ponadto rada gminy, posiadająca w granicach prawa samodzielność i swobodę decydowania o losach wszczętej procedury planistycznej, może w toku prac planistycznych, w miarę potrzeby, dokonywać zmian co do obszaru objętego przyszłym planem, a nawet, gdy uzna to za konieczne, przerwać procedurę sporządzenia planu i wycofać się z inicjatywy planistycznej. Uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ma zatem jedynie wewnętrzny (wiążący tylko organ wykonawczy gminy), intencyjny i porządkowy charakter. Z tego względu nie można nadać jej charakteru normatywnego, kształtującego sytuację materialnoprawną zainteresowanych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 7/15). Tym samym uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego nie narusza aktualnie istniejącego interesu prawnego lub uprawnień skarżącego. Nie reguluje ona bowiem nie tylko wprost, ale nawet pośrednio jego indywidualnych uprawnień lub obowiązków oraz jego sytuacji materialnoprawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1359/17).Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że J.B. nie legitymuje się naruszonym interesem ani też uprawnieniem, które kształtowałyby jej legitymację do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę nr X/128/2025 Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2025 r.Kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), na mocy którego sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, orzeczono jak w sentencji postanowienia.Informacyjnie jeszcze dodać należy, iż niniejsze rozstrzygnięcie nie wyklucza możliwości zaskarżenia w przyszłości uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej, stosownie do wymagań art. 101 ust. 1 u.s.g.