Postanowienie - I GZ 468/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 611/24 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu z dnia 20 września 2024 r., nr 540000.Oddalono zażalenie. Przywrócenie terminu, Egzekucja należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 611/24 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu z dnia 20 września 2024 r., nr 540000.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Michał Kowalski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 611/24 odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi P. G. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu z dnia 20 września 2024 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych.W zażaleniu na to postanowienie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie otrzymał listu z wezwaniem do uzupełnienia braków, gdyż nie pozostawiono żadnego awiza i nie miał wiedzy o sprawie. Wskazał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu oraz że nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędów doręczyciela.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że skarżący dochował ustawowego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku. Uprawdopodobnił, że dowiedział się o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 7 stycznia 2025 r. tj. w momencie doręczenia odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek natomiast o przywrócenie terminu złożył w dniu 14 stycznia 2025 r. Równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona dokonała, zgodnie z art. 87 § 4 p.p.s.a., uzupełnienia braków formalnych skargi podając nr PESEL oraz nr zaskarżonego postanowienia.W ocenie Sądu pierwszej instancji nie zostały natomiast uprawdopodobnione, zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a., okoliczności świadczące o braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Doręczenie pisma wzywającego do uzupełnienia braków skargi nastąpiło w trybie tzw. doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). We wniosku o przywrócenie terminu należy przy tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).Podkreślić należy, że przesłankę braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce zatem tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne.Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Przede wszystkim zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że ze znajdującej się w aktach sprawy zwrotnej przesyłki w postaci koperty z wezwaniem do uzupełnienia braków ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wynika, że doręczyciel podjął pierwszą próbę doręczenia przesyłki w dniu 27 listopada 2024 r., a następnie przesyłkę pozostawił w placówce pocztowej, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 5 grudnia 2024 r., o czym świadczy umieszczona na kopercie pieczęć zawierająca datę oraz podpis doręczyciela. Zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 13 grudnia 2024 r., co również potwierdzono pieczęcią i podpisem.Wskazane okoliczności nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego. Strona nie udowodniła, że doszło do nieprawidłowego doręczenia, w szczególności, że pomimo adnotacji o pozostawieniu awiza w skrzynce odbiorczej, "fizycznie" nie zostało ono pozostawione. Samo oświadczenie strony o nieprawidłowości doręczenia jest niewystarczające do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w trybie doręczenia zastępczego. Znajdująca się w aktach sprawy przesyłka zwrotna z naniesionymi na niej pieczęciami, adnotacjami i podpisami stanowi dokument urzędowy i tym samym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Strona, chcąc udowodnić okoliczność przeciwną od wynikającej z dokumentu urzędowego, powinna była przedstawić przeciwdowód np. dokument świadczący o wszczęciu postępowania reklamacyjnego u operatora pocztowego. Poza własnymi twierdzeniami nie przedstawiła jednak żadnego przeciwdowodu.W tym stanie rzeczy Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu, bowiem nie wykazał okoliczności świadczących o braku swojej winy w jego uchybieniu, tj. okoliczności, które mimo zaangażowania wszelkich sił i środków oraz należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiałyby mu wykonanie zobowiązania Sądu w terminie. Wymóg z art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. nie został zatem zachowany. Także w zażaleniu nie przedstawiono okoliczności, które czyniłyby brak winy choćby prawdopodobnym.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.