Wyrok - II SA/Sz 652/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. nr K-AP-2.7840.36.2025.PP(1) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy budynku oddala skargę . UZASADNIOddalono skargę. Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 27 czerwca 2025 r. nr K-AP-2.7840.36.2025.PP(1) w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy budynku oddala skargę . UZASADNI
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
odwołujący
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Joanna Wojciechowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 27 czerwca 2025 r., K-AP-2.7840.36.2025.PP(1), wydanąna podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: "strona", "skarżąca"), Wojewoda (dalej: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z 21 maja 2025 r., nr [...], wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 6,0 m x 5,8 m w miejscowości D., na terenie działki nr [...], gm. S..Jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji, strona wnioskiem z 9 maja 2025 r. zgłosiła organowi I instancji zamierzenie budowlane, polegające na budowie budynku gospodarczego konstrukcji drewnianej o wym. 6,0 x 5,8 m, na działce nr [...], w obr. [...]. Z uwagi na niezgodność powyższej inwestycji z obowiązującą na przedmiotowym obszarze uchwałą Rady Gminy S. z 22 lutego 2024 r.,nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Gminy S., obrębu [...], organ I instancji ww. decyzjąz 21 maja 2025 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia strony. Zgodnie z ww. uchwałą, działka strony znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 10 MN,U, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zabudowę usługi turystyki. Według organu I instancji, brak było możliwości lokalizacji budynków gospodarczych w spornym terenie, co oznacza, że zastosowanie znajduje przepisz art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej: "p.b.").Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji podnosząc,że sprzeciw organu był bezzasadny. Strona załączyła do odwołania zaświadczenie Gminy S. z 26 maja 2025 r. określające rodzaj zabudowy dopuszczalnyna terenach oznaczonych w miejscowym planie symbolem [...] Strona argumentowała, że zgodnie z wydanym zaświadczeniem, dopuszcza się dla terenów oznaczonych ww. symbolem, również zabudowę garażową, gospodarczą i garażowo - gospodarczą. W opinii strony, zgłoszona inwestycja stanowi element uzupełniający podstawową zabudowę mieszkaniową i nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani sprzeczna z definicją zabudowy jednorodzinnej z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.").Rozpatrując powyższe odwołanie organ II instancji podniósł, iż jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdzi, że budowa albo wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, wówczas zobowiązany jest do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b.Dokonując ponownej oceny możliwości realizacji na ww. działce budynku objętego zgłoszeniem strony z 9 maja 2025 r., organ II instancji ustalił, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla części obrębu [...], uchwalonego uchwałąnr [...] Rady Gminy S. z 22 lutego 2024 r. Działka strony znajduje się na terenie funkcjonalnym oznaczonym symbolem 10MN,U przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz teren zabudowy usługowej, w tym usług turystyki (§ 19 m.p.z.p.).Według organu II instancji, z treści ww.uchwały wynika, iż dopuszcza ona realizację uzupełniającej zabudowy gospodarczej, garażowej oraz garażowo-gospodarczej na konkretnie wskazanych obszarach, tj. m.in. 4MN, 42MN, 6MN, 7MN, 8MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej wraz z zabudową garażową, gospodarczą i garażowo-gospodarczą (§ 16 i § 18 m.p.z.p.), 5MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z zabudową garażową, gospodarczą i garażowo- gospodarczą (§ 17 m.p.z.p.), jak również 16MN,U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren zabudowy usługowej, w tym zabudowy usług rekreacji indywidualnej, wraz z zabudową garażową, gospodarczą i gospodarczą (§ 22 m.p.z.p.). Jednocześnie dla powyższych obszarów dopuszcza się zabudowę gospodarczą. Zapisy szczegółowe określają stosowne parametry wysokościowe oraz dotyczące geometrii dachów tych obiektów.W oparciu o powyższe organ II instancji stwierdził, że negatywne rozstrzygnięcie co do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przekreśla możliwość pozytywnego rozpatrzenia sprawy. Dodatkowo organ II instancji zauważył, że z uwagi na ustalenia ogólne w § 3 pkt 7 ww. uchwały, planowane pokrycie papą dachu projektowanego budynku gospodarczego nie spełnia wymogów przewidzianych w planie miejscowym (dachówka ceramiczna, betonowa i materiał dachówkopodobny).Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wyjaśnił, że zaświadczenie Gminy z 26 maja 2025 r. wskazujące na dopuszczalność realizacji inwestycjizabudowy garażowej, gospodarczej i garażowo-gospodarczej w w spornym terenie, nie ma znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia, bowiem oceny zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie zaś organ gminy.A. S. wystąpiła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnegow S. ze skargą na ww. decyzję organu II instancji z 27 czerwca 2025 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji z 21 maja 2025 r.Według skarżącej, zarówno decyzja organu I instancji, jak i utrzymująca jąw mocy decyzja organu II instancji, naruszają w szczególności:1. art. 29 ust. 1 pkt 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowaniei nieuzasadnione zakwestionowanie możliwości realizacji obiektu na zgłoszenie,2. § 3 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., które jednoznacznie wskazuje,że zabudowa jednorodzinna obejmuje również budynki garażowe i gospodarcze,3. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie stanowiska organu Gminy, który - na wniosek z 22 maja 2025 r. - wyraził jednoznaczną interpretację, iż plan miejscowy dopuszcza lokalizację budynku gospodarczego jako elementu uzupełniającego zabudowę jednorodzinną; zachowanie takie pozostaje w sprzeczności z zasadą prowadzenia postępowań w sposób zapewniający zaufanie obywateli do organów władzy publicznej; skoro organ uchwalający miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dokonuje jednoznacznej interpretacji jego zapisów, interpretacja ta powinna być respektowana przez organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych.Jak podniosła skarżąca w uzasadnieniu skargi, interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana przez organy administracyjne obu instancji ma charakter zawężający i formalistyczny. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż zapisy planu miejscowego powinny być interpretowane w sposób funkcjonalny i systemowy, z uwzględnieniem celu i przeznaczenia terenu (wyrok WSA w Poznaniu z 5 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 563/18).Według skarżącej, nie sposób przyjąć, że budynek gospodarczy o niewielkiej powierzchni, pozostający w bezpośrednim związku funkcjonalnym z budynkiem mieszkalnym, narusza ustalenia planu przewidującego zabudowę jednorodzinną. Przeciwnie, zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zabudowa jednorodzinna obejmuje również budynki gospodarcze i garażowe, a więc mieści się w zakresie funkcjonalnym dopuszczonym przez miejscowy plan zagospodarowania terenu. Zignorowanie przez organy administracji interpretacji planu miejscowego udzielonej przez gminę - jako organ właściwy w zakresie uchwalania i stosowania planu - stanowi rażące naruszenie zasady zaufania do organów administracji publicznej i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie (art. 8 § 1 k.p.a.).Podkreśliła skarżąca, iż nawet w sytuacji, gdyby organ gminy nie dokonał interpretacji dopuszczającej możliwość lokalizacji budynku gospodarczego na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (co jednak, jak wskazano, uczynił w sposób jednoznaczny), to postanowienia aktu prawa miejscowego nie mogą pozostawaćw sprzeczności z przepisami aktu wyższego rzędu. Zgodnie zaś z § 3 pkt 2 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., zabudowa jednorodzinna obejmuje również budynki gospodarcze oraz garażowe. Zdaniem skarżącej, stanowisko to znajduje dodatkowe potwierdzenie w orzecznictwie, m.in. w wyroku WSA w Poznaniuz 6 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 243/19.W ocenie skarżącej, dokonana przez organ interpretacja ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadząca do odmowy przyjęcia zgłoszenia budowy budynku gospodarczego stanowi niedopuszczalną wykładnię rozszerzającą na niekorzyść właściciela nieruchomości. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego, skutkująca ograniczeniem prawa własności, pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą jego ochrony i stanowi istotne naruszenie treści planu (wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 295/96). Odmowa zatwierdzeń projektu budowlanego lub nieuwzględnienie zgłoszenia może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy inwestycja jest w sposób oczywisty sprzecznaz przepisami prawa powszechnie obowiązującego w tym także z zapisami planu miejscowego (wyrok NSA z 9 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1508/16).W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Wyjaśnił, że intencja wybudowania obiektu objętego postępowaniem administracyjnym była rekreacja, cyt. "nie stać na było na wybudowanie domu letniskowego. Działka położna jest nad jeziorem i chcieliśmy skorzystać z możliwości odpoczynku".Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:Skarga podlega oddaleniu, bowiem sądowa kontrola sprawy nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z 21 maja 2025 r. o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy budynku gospodarczego o wymiarach 6,0 m x 5,8 m w obrębie i miejscowości D., na terenie działki nr [...], w gm. S., stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm., dalej: "p.b.") w związku z regulacjami uchwały Rady Gminy S. z 22 lutego 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. dla części obrębu [...], przyjętego uchwałą Nr [...] (Dz.Urz. Woj. Z. z 4 marca 2024 r., poz. 1300).W świetle art. 29 ust. 1 pkt 14 p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących:a) parterowych budynków gospodarczych,b) garaży,c) wiat- o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki;Jak stanowi art. 30 ust. 5 ww. ustawy, powyższego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.Użycie przez ustawodawcę sformułowania "organ (...) wnosi sprzeciw" wskazuje, iż sposób rozstrzygnięcia nie został pozostawiony uznaniu organ, leczw przypadku ziszczenia się przesłanek wskazanych w art. 30 ust. 6 p.b., wniesienie sprzeciwu jest obligatoryjne.Dalej wskazać należy, że obowiązujący dla terenu obejmującego działkę skarżącej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, że działka nr [...] znajduje się na terenie funkcjonalnym oznaczonym symbolem 10MN,U przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz teren zabudowy usługowej, w tym usług turystyki (§ 19 m.p.z.p.).Z treści uchwały wynika, iż przewiduje ona realizację uzupełniającej zabudowy gospodarczej, garażowej oraz garażowo-gospodarczej na konkretnie wskazanych obszarach, tj. m.in. 4MN, 42MN, 6MN, 7MN, 8MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej wraz z zabudową garażową, gospodarczą i garażowo-gospodarczą (§ 16 i § 18 m.p.z.p.), 5MW - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z zabudową garażową, gospodarczą i garażowo- gospodarczą(§ 17 m.p.z.p.), jak również 16MN,U - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, teren zabudowy usługowej, w tym zabudowy usług rekreacji indywidualnej, wrazz zabudową garażową, gospodarczą i gospodarczą (§ 22 m.p.z.p.).W ocenie Sądu, z wyżej wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, iż na terenie objętym zgłoszeniem skarżącej z 9 maja 2025 r., istnieje zakaz lokalizacji planowanej zabudowy budynkiem gospodarczym.Podkreślić należy, iż kluczowe znaczenia dla sprawy ma treść § 19 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprost zakazującego planowanego przez skarżącą rodzaju inwestycji, na obszarze objętym w planie miejscowym symbolem 10 MN,U. Jednoznaczna treść tego przepisu nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość, co wyklucza możliwość postawienia na gruncie tegoż przepisu znaku równości pomiędzy planowaną przez skarżącą budową budynku gospodarczego a możliwą do realizacji zabudową mieszkaniową jednorodzinną, zabudową usługową, w tym usług turystyki.Odnosząc się wprost do argumentacji skargi zauważyć należy,iż odmienność kształtowania nowej zabudowy, na poszczególnych terenach objętych miejscowym planem, wprost wynika z treści uchwały Rady Gminy S.z 22 lutego 2024 r., gdyby intencją organu uchwałodawczego gminy S. było dopuszczenie zabudowy budynkami gospodarczymi na terenie objętym ww. uchwałą, w obszarze oznaczonym symbolem 10 MN,U, to znalazło by to swój wyraz w treści§ 19 uchwały.Wobec podnoszonych przez skarżącą zarzutów co do wykładni przedmiotowej uchwały na niekorzyść właściciela działki, Sąd zauważa, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że co nie jest prawem zakazane jest dozwolone, ale zasada, że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje. Postanowienia planu miejscowego jako, że kształtują wraz z innymi przepisami sposób zagospodarowania terenu, nie mogą być zatem interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej, czy też w ramach wykładni systemowej, czego oczekuje skarżąca (por. wyrok NSA z 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2235/23).W ocenie Sądu, wykładnia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie może polegać na odmowie stosowania poszczególnych, jasnych regulacji normatywnych zwartych w tym planie (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 lipca 2023 r., sygn. aktII SA/Po 193/23). Zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, natomiast zgodniez treścią art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego stanowią niewątpliwie akty prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), a organy administracji architektoniczno-budowlanej czy inne organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania rozproszonej kontroli uregulowań planów miejscowych z przepisami rangi ustawowej.Organy te zgodnie z art. 6 k.p.a. działają bowiem na podstawie przepisów prawa i nie mogą odmawiać stosowania tych przepisów, które w ich ocenie pozostająw sprzeczności z innymi aktami prawnymi. Jak trafnie podniósł organ II instancji, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oceny zgodności inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie zaś organ gminy, stąd nie miało wpływu na wynik sprawy zaświadczenie Gminy z 26 maja 2025 r.Sąd podkreśla, że nie jest dopuszczalne dokonywanie przez organ administracji orzekający w sprawie indywidualnej oceny zgodności z prawem przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako swoistego prejudykatu w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Plan zagospodarowania przestrzennego jest bowiem aktem powszechnie obowiązującego prawa miejscowego i może być kwestionowany w określonym trybie.Nietrafna jest argumentacja skargi odwołująca się do § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i zawartej w tym przepisie definicji zabudowy jednorodzinnej. Jak trafnie podnosił organ II instancji w odpowiedzi na skargę, wskazany przepis nie przesądza o możliwości realizacji konkretnych obiektów na danym terenie elementarnym oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Należy każdorazowo uwzględnić ustalenia planu miejscowego przewidującego zabudowę dla konkretnego terenu elementarnego. Tym samym niezasadnym jest przyjęcie, że treść rozporządzenia (akt prawny wyższego rzędu) ma pierwszeństwo przed zapisami m.p.z.p. (akt prawa miejscowego).Sąd zauważa, że zgodnie z art. 91 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z 8 marca 1990 o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1153) wojewoda orzeka w trybie nadzorczym o nieważności uchwały lub zarządzenia sprzecznego z prawem, natomiast zgodnie z art. 101 każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętym przez organ gminy w sprawiez zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę klub zarządzenie do sądu administracyjnego. Dopóki jednak zapis planu nie został usunięty z obrotu prawnego, dopóty służy mu domniemanie zgodności z prawem. To domniemanie organ, a następnie sąd administracyjny rozpoznający sprawę z zakresu prawa budowlanego, w której warunkiem zgody na realizację inwestycji jest brak sprzeczności z planem, muszą uwzględnić.W ocenie Sądu, rozpoznający sprawę organ I i II instancji bezwzględnie związany był treścią obowiązujących dla terenu działki skarżącej przepisów prawa miejscowego, w tym w szczególności treścią § 19 ww. uchwały , co rodziło po stronie organu I instancji obowiązek wniesienia sprzeciwu, zaś po stronie organu II instancji determinowało treść rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.W świetle powyższego za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze zarzut naruszenia wydaną decyzją art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., bowiem przepis ten został przez organ prawidłowo zastosowany. Zaś przepis § 3 pkt 2 rozporządzeniaz 12 kwietnia 2002 r. nie mógł powodować dokonania przez organy rozszerzającej wykładni postanowień planu miejscowego. Nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty skargi, kwestionujące prawidłowość wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie stanowiska organu Gminy (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Treść rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno-budowlanej determinowana bowiem była przez przepisy aktu prawa miejscowego obowiązującego na terenie, na którym zlokalizowana ma być planowany przez skarżącą obiekt budowlany. Podkreślić należy, iż rację ma organ odwoławczy wskazując, że treść zaświadczenia z 22 maja 2025 r. wydanego przez Gminę jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego. Zatem ww. zaświadczenie nie mogło być przez organy administracyjne ani Sąd uwzględnione przy rozpoznaniu sprawy.W ocenie Sądu, nie zachodziła też w ww. zakresie jakakolwiek wątpliwość co do treści norm prawnych ustanowionych w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwiało zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. Norma art. 7a § 1 k.p.a. nie może nadto powodować niestosowania przepisów obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego bądź dokonywania takiej wykładni przepisów prawa, która w istocie stanowi jego obejście, a do tego sprowadzałoby się przyjęcie przez organy rozwiązania postulowanego przez stronę skarżącą.Z powołanych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.. nie może nadto powodować niestosowania przepisów obowiązującego na danym terenie prawa miejscowego bądź dokonywania takiej wykładni przepisów prawa, która w istocie stanowi jego obejście, a do tego sprowadzałoby się przyjęcie przez organy rozwiązania postulowanego przez stronę skarżącą.Z powołanych przyczyn Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl.