sygn. I OSK 2339/24 17 grudnia 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - I OSK 2339/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 376/24 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiOddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 376/24 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmi
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
Role w sprawie
Skarb Państwa organ rentowy / ZUS apelujący / skarżący
Data orzeczenia 17 grudnia 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Iwona Bogucka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2024 r. sygn. akt II SA/Bk 376/24 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Bk 376/24, oddalił skargę J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] maja 2024 r., nr [...].Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 63 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429) w zw. z art. 17, art. 20, art. 24 ust. 2a i art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390), o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym żoną.Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając:1. naruszenie prawa materialnego, tj.:- niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na uznaniu, że prawo do nabycia świadczenia powstało w momencie, w którym doszło do wydania decyzji tj. po 1 stycznia 2024 r. a następnie wskutek złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia, w sytuacji gdy stopień niepełnosprawności został ustalony na dzień przed 31 grudnia 2023 r., jak również w sytuacji, w której skarżący na dzień 31 grudnia 2023 r. spełniał przesłanki określone w przepisie pozwalające na przyznanie mu świadczenia, co winno skutkować przyznaniem świadczenia, jak również w sytuacji w której prawo do tego świadczenia powstało przed 31 grudnia 2023 r.;- błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegającą na uznaniu, że z uwagi na wiek osoby, nad którą ma być sprawowana opieka świadczenie nie przysługuje, w sytuacji gdy wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że różnicowanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji, co winno skutkować przyznaniem świadczenia;2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:- art. 135 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego w sprawie, czego skutkiem było niesłuszne oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. oraz uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa;- art. 151 p.p.s.a. poprzez niesłuszne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym, oceniając go zupełnie dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów zdecydowanie wykraczając poza granice tej swobody.Zarzucając powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł przy tym o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny i ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, mających znaczenie dla rozpoznania sprawy.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych.Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego z dnia 13 marca 2024 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną nie mógł zostać rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 390) w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem z dniem 1 stycznia 2024 r. zmian w tej ustawie na podstawie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz. 1429).Zgodnie bowiem z treścią art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. stosuje się przepisy dotychczasowe.Ustawa o świadczeniu wspierającym nie wyjaśnia co należy rozumieć pod zawartym w tym przepisie pojęciem "prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r." Jednakże, Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że na gruncie art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym przyjmować należy, że o możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przesądza, nie tylko spełnienie przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, gdy wniosek został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., ale również spełnienie tych przesłanek do dnia 31 grudnia 2023 r., jeżeli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia został złożony po dniu 31 grudnia 2023 r., jednakże z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a ustawy i w sytuacji, gdy wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., a ustalony stopień niepełnosprawności również datowany jest na dzień przypadający do dnia 31 grudnia 2023 r. (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt I OSK 1523/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Niewątpliwie przy tym, zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, który to nie uległ zmianie na skutek nowelizacji przeprowadzonej ustawą o świadczeniu wspierającym i którego treść była taka sama przed dniem 1 stycznia 2024 r. jak obecnie, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Przepis ten przewiduje zatem możliwość wstecznego przyznanie prawa do takiego świadczenia tj. od miesiąca wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności. Co do zasady bowiem stosownie do treści art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.Stosowanie zatem, z mocy art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, przepisów dotychczasowych obejmuje również przepis art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. To zaś oznacza, że przepisy dotychczasowe będą miały zastosowanie także w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony wprawdzie po dniu 31 grudnia 2023 r., lecz wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., a następnie wydane orzeczenie o niepełnosprawności potwierdzało powstanie przed dniem 1 stycznia 2024 r. znacznego stopnia niepełnosprawności, względnie niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (zob. wyrok NSA z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt I OSK 2025/24, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Prawidłowa wykładnia norm regulujących przyznawanie świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności nie może być bowiem prowadzona w oderwaniu od procedury uzyskiwania stosownego orzeczenia, co znajduje potwierdzenie choćby w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 23 października 2007 r. (sygn. P 28/07). Postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego i postępowanie w sprawie ustalenia niepełnosprawności stanowią integralną całość, zmierzającą do ustalenia prawa do świadczenia (zob. wyrok NSA z dnia 8 października 2025 r., sygn. akt I OSK 202/25, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności żony skarżącego został złożony w dniu 31 stycznia 2024 r. W uwzględnieniu tego wniosku orzeczeniem z dnia 22 lutego 2024 r. ustalono znaczny stopień niepełnosprawności żony skarżącego od dnia złożenia wniosku, tj. od dnia 31 stycznia 2024 r.Wprawdzie, w orzeczeniu tym wskazano również, że niepełnosprawność żony skarżącego istnieje od dnia 19 grudnia 2023 r. Jednakże, data ta wskazuje na powstanie niepełnosprawności a nie niepełnosprawności w stopniu znacznym, które to terminy nie są sobie równorzędne.Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 10 ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 44) niepełnosprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 1 tej ustawy ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą: 1) znaczny; 2) umiarkowany; 3) lekki. Przepis art. 4 powołanej ustawy wyjaśnia, że do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji (ust. 1). Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych (ust. 2). Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne (ust. 3).Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniu rodzinnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie w przypadku sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym.Z kolei, przywoływane przez skarżącego orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 lutego 2024 r., wydane na wniosek z dnia 8 lutego 2024 r., zostało przedłożone przez skarżącego dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego wraz ze skargą, a więc nie było ono znane organom podczas orzekania. Zgodnie zaś z treścią art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach sądu tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy świadczy zaś o naruszeniu określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 160/25, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też, powyższe orzeczenie nie może zostać uwzględnione przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.W świetle powyższych okoliczności, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, brak było podstaw do uznania, że prawo skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym żoną powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. Dlatego też, jak prawidłowo ocenił Sąd I instancji, wniosek skarżącego z dnia 13 marca 2024 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną nie mógł zostać rozpoznany na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. W konsekwencji, co także trafnie stwierdził Sąd I instancji, wniosek skarżącego mógł być rozpatrzony wyłącznie na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązujących w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia a więc w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r.Tymczasem, zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jedynie w związku ze sprawowaniem opieki nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia. Jednocześnie, od 1 stycznia 2024 r. wprowadzono możliwość uzyskania świadczenia wpierającego, które zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o świadczeniu wspierającym przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18 roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 6b3 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100, ze zm.), w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.W świetle brzmienia art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych obowiązującego od dnia 31 stycznia 2023 r. brak zaś było podstaw do przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na wiek osoby niepełnosprawnej, którą się opiekuje, jako że żona skarżącego urodziła się w 1962 r. Tym samym, nie została spełniona przesłanka wieku określona w mającym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.Z tych wszystkich względów, jak prawidłowo zatem orzekł Sąd I instancji, zachodziły podstaw do oddalenia skargi wniesionej przez skarżącego.Dlatego też za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 135 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niewątpliwie bowiem, dokonana przez Sąd I instancji ocena oparta została na materiale dowodowym sprawy zebranym i rozpatrzonym w sposób wyczerpujący.Z kolei, powołany w skardze kasacyjnej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, dotyczył przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Przepis art. 17 ust. 1b został, jednakże uchylony od dnia 1 stycznia 2024 r. a zatem nie mógł miał zastosowania w niniejszej sprawie.Z uwagi na powyższe jako niezasadny, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w kontekście stanowiska przyjętego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.Jako że prawidłowe w niniejszej sprawie było oddalenie skargi przez Sąd I instancji, za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 135 p.p.s.a.Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dopiero więc stwierdzenie przez sąd administracyjny podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji daje mu przewidzianą w art. 135 p.p.s.a. możliwość, co oznacza, że przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku oddalenia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1763/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 135 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi przez sąd I instancji nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt I OSK 500/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne na podstawie art. 250 p.p.s.a. od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny.Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.