Wyrok - II SA/Ke 535/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Kombatanci, Potwierdzenie represji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej oddala skaOddalono skargę. Kombatanci, Potwierdzenie represji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej oddala ska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
poszkodowany
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Beata Ziomek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie decyzją z 27 sierpnia 2025 r. nr DOS3-K1027-D20093-40/25, na podstawie art. 5 ust w związku z art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 906), (dalej zwanej: "ustawą o działaczach opozycji antykomunistycznej" lub u.d.o.a.), w sprawie, w której stroną jest A. G. utrzymał w mocy decyzję własną z 9 lipca 2024 r. nr DSE3-K1063-D20093-17D/24 którą odmówił A. G., (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.W uzasadnieniu organ wskazał, że A. G. złożył wniosek o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w świetle przepisów ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Do wniosku strona dołączyła decyzję Prezesa IPN-u, w której stwierdzono, że A. G. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Decyzja Prezesa IPN potwierdza, że w przypadku strony nie zachodzą przesłanki negatywne, co do przyznania przedmiotowego statusu. Organ decyzją z 8 maja 2023 r. nr DSE2-K1027-D20093-7D/23 odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Powyższe rozstrzygnięcie zostało przez skarżącego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 11 października 2023 r. w sprawie II SA/Ke 432/23 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło do naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy a następnie wnikliwie oceni i da wyraz swojemu stanowisku w treści uzasadnienia decyzji, którą wyda.Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Szef Urzędu decyzją z dnia 9 lipca 2024 r. kolejny raz odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Strona w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownej ocenie zebranego materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu kolejnych dodatkowych dowodów organ wydał 27 sierpnia 2025 r. zaskarżoną decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia 9 lipca 2024 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem strona nie spełniła przesłanek określonych w art. 2 lub 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej.Szef Urzędu podkreślił, że wnioskodawca podniósł, że był działaczem NSZZ "Solidarność", zajmował się rozprowadzaniem wydawnictw opozycyjnych. W wyniku represji ze strony władz komunistycznych musiał zrezygnować z pracy w oświacie. Organ wystąpił do Archiwum IPN o przekazanie informacji dotyczących skarżącego i w odpowiedzi otrzymał informację, że w zasobach archiwalnych nie odnaleziono żadnych dokumentów potwierdzających działalność opozycyjną lub doznane represje przez A. G.. W toku postępowania dokonano również przesłuchania szeregu świadków zgłoszonych przez skarżącego A. G.. Jak wskazał organ zeznania świadków wskazują, że działalność skarżącego miała miejsce przede wszystkim w okresie funkcjonowania legalnych struktur NSZZ “Solidarność" – tj. między 31 sierpnia 1980 r. a 12 grudnia 1981 r. W dokumentacji jak również w zeznaniach świadków brak jest dowodów potwierdzających podjęcie przez wnioskodawcę działań o charakterze opozycyjnym po dniu 13 grudnia 1981 r., tj. po wprowadzeniu stanu wojennego, bądź przed dniem 31 sierpnia 1980 r. Organ podkreślił, że świadkowie w swoich zeznaniach, podkreślali, iż wnioskodawca angażował się w działalność związkową w strukturach NSZZ “Solidarność" w zakładzie pracy, jednakże nie potwierdzili podejmowania przez stronę działań o charakterze opozycyjnym w okresach branych pod uwagę przez ustawę. Organ wskazał, że zeznania wszystkich świadków wskazują jedynie na znajomość wnioskodawcy z innymi działaczami oraz jego uczestnictwo w życiu związkowym przed 3 grudnia 1981 r., co pozostaje bez znaczenia prawnego dla sprawy. Organ wskazał, że świadkowie wskazywali, że skarżący wraz z T. R. ukrył dokumenty "Solidarności" na warsztatach [...], jednak o działalności antykomunistycznej lub doznanych przez skarżącego represji nie mieli wiedzy, jak również nie mieli wiedzy by prowadził działalność w opozycji po 13 grudnia 1981 r.Organ wskazał, że analiza zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, nie dała podstaw do potwierdzenia spełnienia przez stronę przesłanek z art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej. Wnioskodawca nie przedstawił dowodów, które potwierdzałby, że przez minimum 12 miesięcy prowadził, w zorganizowanych strukturach lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną działalność mającą na celu odzyskanie przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowanie politycznych praw człowieka lub, że doznał represji z powodów politycznych. Okoliczności takich nie potwierdzili również przesłuchani świadkowie. Takich dowodów nie dostarczyła także kwerenda przeprowadzona w zasobach archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej. Z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów oraz zeznań świadków nie wynika, że prowadził działalność opozycyjną lub wziął udział w wystąpieniu wolnościowym i w wyniku tego spotkały go represje wymienione przez ustawodawcę w art. 3 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej.W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję A. G. stwierdził, “że organ nie dokonał w sposób wyczerpujący zebranych dowodów, a także nie wyjaśnił w decyzji która z przesłanek wynikających z ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych nie została spełniona w stanie faktycznym i prawnym".Skarżący podał, że organ nie wyjaśnił wprost dlaczego nie uznaje lub też pomija przedłożone przez stronę dowody w postaci dokumentacji fotograficznej, płyty CD i zeznań świadków.W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Organu strona nie wykazała, ani w toku postępowania nie udało się ustalić, by A. G. prowadził działalność opozycyjną w rozumieniu art. 2 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej lub podlegał którejkolwiek z represji ujętych w art. 3 ww. ustawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57d (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności podnieść należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 432/23 uchylił decyzję Szefa Urzędu z 8 maja 2023 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Wobec powyższego granice rozpoznania sprawy wyznacza art. 153 p.p.s.a. zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Z art. 153 p.p.s.a. wynika zatem, że organy rozpatrując sprawę ponownie, związane są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2506/12). Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018).Z treści przywołanego wyroku tutejszego Sądu z 11 października 2023 r. sygn.. akt II SA/Ke 432/23 wynikają wskazania co do dalszego postępowania organu, zgodnie z którymi " W ponownie prowadzonym postępowaniu Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie uzupełni materiał dowodowy we wskazanym wyżej zakresie, a następnie da wyraz swojemu stanowisku w treści uzasadnienia decyzji, którą wyda. Dopiero całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego wnikliwa ocena pozwoli bowiem organowi w sposób niebudzący wątpliwości ustalić, czy w aspekcie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 u.d.o.a. występują w sprawie określone w art. 2 i 3 u.d.o.a przesłanki umożliwiające potwierdzenie statusu skarżącego jako działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych". W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Szef Urzędu wydał – stanowiącą przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie – decyzję z 27 sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy swoją decyzję z 9 lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia skarżącemu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Natomiast, z treści uzasadnienia tej decyzji wynika w sposób niesporny, że Szef Urzędu wykonał zalecenia Sądu, przeprowadził bardzo wnikliwie postępowanie dowodowe w szczególności zgodnie z wytycznymi Sadu, mając wątpliwości co do pisemnych oświadczeń świadków przeprowadził dowód z bezpośredniego ich przesłuchania w obecności skarżącego A. G. W zeznaniach tych świadkowie wskazują jednoznacznie na okres aktywności skarżącego w okresie legalnie działających związków zawodowych, nie potwierdzając natomiast działalności o charakterze opozycyjnym w okresach wymaganych przez ustawę.Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 906, dalej: u.d.o.a.). Definicję "działacza opozycji antykomunistycznej" zawarto w art. 2 ust. 1 u.d.o.a., według której jest nim osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 u.d.o.a.). Z kolei "osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. m.in. brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym była: inwigilowana przez organy bezpieczeństwa państwa i podjęto wobec niej bezprawne działanie polegające na popełnieniu na jej szkodę przestępstwa lub wykroczenia (art. 3 pkt 3 lit. b) u.d.o.a.), pozbawiona możliwości wykonywania swojego zawodu (art. 3 pkt 3 lit. c) u.d.o.a.) lub została z nią rozwiązana umowa o pracę (art. 3 pkt 3 lit. d).Skarżący zgodnie z przedstawioną i uwzględnioną przez Szefa Urzędu decyzją Prezesa IPN z 27 czerwca 2016 r. (k. 12 akt administracyjnych) nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa i w archiwum Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez niego lub przy jego udziale, w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Zdaniem Sądu, Szef Urzędu prawidłowo także uznał – wbrew zarzutom skargi – że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza wystąpienia pozytywnych przesłanek umożliwiających uznanie skarżącego za działacza opozycji lub osobę represjonowaną w rozumieniu art. 2 lub art. 3 u.d.o.a.Nie ulega bowiem wątpliwości, iż status "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" może zostać potwierdzony przez właściwy organ wyłącznie osobom spełniającym warunki określone wprost przez ustawodawcę odpowiednio w art. 2 oraz art. 3 u.d.o.a. Przepisy ustawy – tak jak to słusznie podkreślił Szef Urzędu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – w ścisły sposób określają natomiast zasady potwierdzania tego statusu, nie dopuszczając w tym zakresie jakiegokolwiek uznania administracyjnego. Tym samym organ administracji jest związany ich treścią i nie może odstąpić od ich stosowania, biorąc pod uwagę inne przyczyny niż w przepisach ustawy przewidziane. Tylko zatem te zdarzenia, które zostały wymienione w cytowanych przepisach, mogą spowodować uznanie, że dana osoba była działaczem opozycji antykomunistycznej lub była represjonowana z przyczyn politycznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość. Poza tym, działalność określona w art. 2 u.o.d.o.a. to nie jakikolwiek przejaw aktywności stanowiącej o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy. Działalność w ramach struktur zakłada członkostwo w określonej grupie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2021 r., IV SA/Wa 1702/20, CBOSA). Jak wynika z oświadczeń pisemnych przedłożonych przez skarżącego oraz zeznań przesłuchanych wszystkich świadków, którzy podkreślają aktywność strony w okresie legalnie działających związków zawodowych, natomiast nic nie wiedzą na temat działalności skarżącego w innym okresie. Wszyscy świadkowie wskazują o jednorazowym akcie ukrycia dokumentów Solidarności w dniu 14 grudnia 1981 r., natomiast nie potwierdzili oni w trakcie przesłuchania działalności antykomunistycznej skarżącego po 13 grudnia 1981 r., jak również nic nie wiedzieli na temat jakichkolwiek doznanych represji w okresie wymaganym do uznania przedmiotowego statusu. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika również, aby do rozwiązanie stosunku pracy w oświacie doszło z powodów politycznych. Z przedłożonego dokumentu świadectwa pracy ( k. 25 akt administracyjnych) wynika, ze stosunek pracy został rozwiązany na prośbę pracownika. Skarżący podnosi w skardze, ze było to na nim wymuszone, jednak żaden ze świadków zgłoszonych przez stronę nie potwierdził tej okoliczności jak również nie posiadał takiej wiedzy, aby z przyczyn politycznych uniemożliwiono mu wykonywanie jego zawodu. Dla wykładni przepisów ustawy i oceny spełnienia przesłanek ustawowych do otrzymania statusu "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" istotna jest również jej preambuła: "Uznając szczególne zasługi dla Polski tych jej obywateli, którzy w latach 1956-1989 z narażeniem własnego życia, wolności, majątku lub praw pracowniczych angażowali się w działalność antykomunistyczną zmierzającą do odzyskania suwerenności i niepodległości Ojczyzny lub byli z tych powodów represjonowani, uchwala się, co następuje". Z jej treści wynika, że nie każda działalność, choćby była działalnością zasługującą na uznanie, może zostać potraktowana jako działalność opozycyjna. Ustawodawca wprost wskazał, że chodzi o działalność, którą można określić mianem "szczególnych zasług" prowadzoną "z narażeniem własnego życia, wolności, majątku lub praw pracowniczych" (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z 8 października 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 562/19, WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 613/20, z 31 maja 2023 r., II SA/Go 150/23, WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1118/22, WSA w Krakowie z 19 października 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 943/23, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Go 528/23, CBOSA). Należy podkreślić, że Szef Urzędu nie neguje postawy skarżącego mającej na celu możliwość podejmowania przez A. G. działań w kierunku przywracania w Polsce niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka, to należy wskazać za wyżej wymienionym orzecznictwem, że działalność określona w art. 2 ustawy to nie jednorazowy lub jakikolwiek przejaw aktywności stanowiący o braku akceptacji dla zastanego stanu rzeczy, a ukierunkowana i prowadzona w ramach zorganizowanych struktur lub w ścisłej współpracy z nimi zakazana działalność na rzecz odzyskania niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, trwająca co najmniej 12 miesięcy. Zgromadzony bardzo szeroki materiał dowodowy nie potwierdza aby skarżący wykonywał "nielegalną działalność opozycyjną" po pierwsze w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi i aby to trwało przez okres co najmniej 12 miesięcy. Nie sposób również uznać, tak jak skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, iż organ nie dokonał wyczerpującej oceny zebranych dowodów i okoliczności wskazanych we wniosku w kontekście przesłanek wynikających ustawy z 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyraźnie bowiem wynika, że "organowi, jak wskazał, nie udało się znaleźć dowodów umożliwiających potwierdzenie skarżącemu statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych", i że skarżący nie przedstawił dowodów na podleganiu represjom, o których mowa w cytowanej ustawie". To dowodzi, wbrew twierdzeniom skarżącego, że organ rozważył, czy w sprawie skarżącego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 2 i 3 u.o.d.o.a. Nie ulega wątpliwości, ze organ dołożył wyjątkowej staranności w zebraniu i ocenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, co nie oznacza jednak, że organ ma obowiązek poszukiwania "do skutku" dowodów potwierdzających zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony. Prawidłowo też organ wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty (poza wymienionymi w art. 3 u.o.d.o.a.) nie mogą być uznane za działalność antykomunistyczną lub represję w rozumieniu ustawy, chociażby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej stanowiły one dużą dolegliwość ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 118/25). Odnosząc się natomiast do zarzutu sformułowanego w skardze co do pominięcia przedłożonych przez stronę dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej i płyty CD, należy podkreślić, że dowody te odnoszą się do wydarzeń aktualnych dotyczących odnalezienia ukrytych dokumentów których to okoliczności organ nie kwestionował.Reasumując podkreślenia wymaga, że żadna z pozyskanych przez organ informacji (w wyniku przeprowadzonej kwerendy) wynikających z oficjalnych ewidencji lub rejestrów nie potwierdziła twierdzeń skarżącego dotyczącego spełnienia przez niego statusu "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych". Tym samym, nie uzasadniony jest zarzut niewyczerpującego zebrania dowodów i jego oceny przez organ. Organ ten nie tylko podjął niezbędne działania w celu zweryfikowania wobec skarżącego przesłanek koniecznych do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych, lecz również wzywał dwukrotnie (pismami z 2 września 2024 i 2 lipca 2025 r.) skarżącego do przedłożenia dodatkowych dowodów w sprawie, wydłużał też postępowanie, celem umożliwienia skarżącemu wzięcia udziału w przesłuchaniu świadków i przedstawienia dodatkowych twierdzeń. Sąd zgodził się również ze stanowiskiem organu zwartym w uzasadnieniu decyzji co do aktywności dowodowej samego organu, czy też jej braku. Nałożenie na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia jednak strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Podkreślenia nadto wymaga, że niewątpliwie, na organie nie spoczywa nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów potwierdzających, że wnioskodawca spełnia przesłanki przyznania mu statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z przyczyn politycznych, do czego zdaje się zmierzają zarzuty skarżącego. Poza tym nie sposób pominąć okoliczność, że postępowanie w sprawie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej bądź do przyznania statusu osoby represjonowanej – co do zasady – wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o ten status, a tym samym nie można zapominać, iż w takiej sytuacji to osoba składająca wniosek obowiązana jest do załączenia do tegoż wniosku dowodów potwierdzających spełnienie przez nią przesłanek, o których mowa w art. 2 lub 3 u.o.d.o.a., czego w sprawie skarżącego zabrakło. Dlatego też zarzuty skargi, Sąd uznał, jako niezasadne. Powszechne rozumienie represji politycznych jest znacznie szersze niż przyjmowane przez ustawodawcę w art. 3 ustawy o działaczach opozycji, który to przepis enumeratywnie wymienia, jakie muszą zachodzić wobec osoby, aby przyznać jej status represjonowanego. Poczucie osobistej krzywdy, doznanej traumy, cierpienia, utrudnień życiowych w tamtym czasie nie zostały uznane przez ustawodawcę za przesłankę umożliwiającą uzyskanie przedmiotowego statusu., Odmienna od oczekiwań skarżącego ocena przez organ administracji, a następnie przez Sąd zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie świadczy o tym, ze doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ( por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2025 r. sygn.. akt III OSK 2846/22).Reasumując, podniesione w skardze zarzuty zawarte w skardze są, zdaniem Sądu, niezasadne. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do potwierdzenia skarżącego statusu działacza opozycji antykomunistycznej w rozumieniu art. 2 u.o.d.o.a. bądź do przyznania mu statusu osoby represjonowanej (art. 3 u.o.d.o.a.), co znalazło wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.. orzekł jak w sentencji.