Postanowienie - II GZ 94/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 813/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2025 r. znak: 1001-IUOD-2.4811.3662.2025.2 M500-Oddalono zażalenie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2026 r. sygn. akt III SA/Łd 813/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2025 r. znak: 1001-IUOD-2.4811.3662.2025.2 M500-
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dariusz Zalewski
Podstawa prawna
art. 29
ppsa
art. 194
ppsa
art. 28
ppsa
art. 49
ppsa
art. 166
ppsa
art. 58
ppsa
art. 35
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 20 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 813/25 odrzucił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (Spółka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 28 sierpnia 2025 r., znak 1001-IUOD-2.4811.3662.2025.2 M500-2025-0142553 w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej.Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) podał, że zarządzeniem z 3 grudnia 2025 r. wezwano Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez podpisanie skargi przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki bądź nadesłanie właściwie podpisanego egzemplarza skargi, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Spółki (KRS Spółki).Sąd odnotował, że zarządzenie zostało doręczone Spółce 11 grudnia 2025 r., a w piśmie z 18 grudnia 2025 r. nadesłała skargę podpisaną przez fachowego pełnomocnika, załączając udzielone jej pełnomocnictwo. Powołał art. 29 p.p.s.a. i stwierdził, że w zakreślonym terminie Spółka nie uzupełniła braku formalnego skargi, co skutkowało jej odrzuceniem.Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.I. Na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to:1. art. 28 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację, a skutkiem niewłaściwe zastosowanie, a to w szczególności poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd, iż osoby ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym (do którego dostęp posiada każdy za pośrednictwem portalu internetowego - Portalu Rejestrów Sądowych [PRS]) nie posiadają uprawnienia do udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikowi fachowemu (radcy prawnemu);2. art. 29 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to w szczególności poprzez uznanie, iż Skarżącą powinna poza pełnomocnictwem przedłożyć odpis aktualny z KRS, podczas gdy dostęp do danych ujawnionych w KRS posiada każdy (w tym także Sąd) za pośrednictwem PRS, a treść pełnomocnictwa pozostawała zgodna z danymi osobowymi ujawnionymi w KRS skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa;3. art. 29 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą interpretację, a skutkiem niewłaściwe zastosowanie, a to w szczególności poprzez uznanie, iż Skarżąca nie dopełniła obowiązku wskazania podstawy swojego umocowania podczas gdy podstawa ta po pierwsze wynika z powszechnie dostępnego portalu PRS, wynikała z treści skargi, treści pisma przewodniego oraz z samej treści pełnomocnictwa i "do nadal";4. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez uznanie, iż nieprzedłożenie odpisu KRS, z którego wynikać będzie sposób reprezentacji Skarżącej, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu, podczas gdy Sąd posiada dostęp do przedmiotowego rejestru za pośrednictwem witryny internetowej;5. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a w szczególności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, ani prawnego sprawy, poprzez zawarcie w uzasadnieniu opisu wydarzeń (doręczeń), które w rzeczywistości nie miały miejsca, poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;6. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy skarga od początku nie była obarczona brakiem formalnym w postaci braku przedłożenia odpisu KRS Skarżącej, bowiem jego przedłożenie nie było wymagane, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 29 p.p.s.a. a to, że: "złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną";II. Nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:1. art. 8 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez jego niezastosowanie, a skutkiem tego uznanie, iż dane zawarte w KRS, do którego Sąd posiada dostęp za pośrednictwem portalu PRS nie są danymi jawnymi i Sąd nie posiada do nich nieograniczonego i pełnego dostępu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:W rozpoznawanej sprawie osoba, która w imieniu Spółki wniosła skargę i ją podpisała wezwana została do wykazania, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., które mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.Wobec negatywnej weryfikacji udzielonej na wezwanie Sądu odpowiedzi, prawidłowo wezwano bezpośrednio Spółkę do podpisania skargi przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki bądź nadesłania właściwie podpisanego egzemplarza skargi. W literaturze wskazano, że podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, należy uznać za brak formalny, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony do podpisania skargi (Małgorzata Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", WKP 2018, pkt 1 art. 34).Zgodnie z art. 28 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Wobec tego zasadnie Spółka została jednocześnie wezwana, uwzględniając stan prawny obowiązujący w dacie wniesienia skargi, do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Spółki, w tym przypadku odpisu z KRS. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).Obowiązek wykazania umocowania, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., ma charakter bezwzględny i formalny, a jego niedochowanie stanowi brak formalny pisma uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu.Skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, zatem zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (art. 201 § 1 i 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, Dz. U. z 2024 r. poz. 18, ze zm.). W zakresie wykazania reprezentacji Spółki skarga zawierała więc braki formalne.Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie braków skargi w wyznaczonym terminie stwarza podstawę do odrzucenia skargi przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).W odpowiedzi na wezwanie skierowane bezpośrednio do Spółki jej pełnomocnik przedłożyła podpisaną przez nią skargę i udzielone jej pełnomocnictwo przez Członka Zarządu i Prokurenta. Niemniej jednak nie przedłożyła odpisu z KRS, tj. dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji Spółki na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Spółka nie kwestionuje tych ustaleń Sądu, stoi jednak na stanowisku, że bezpodstawnie została wezwana do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi, gdyż Sąd posiada dostęp do danych ujawnionych w KRS za pośrednictwem Portalu Rejestrów Sądowych i może dokonać samodzielnie weryfikacji stosownych danych.Wyjaśnić więc należy, że zwolnienie strony z obowiązku dokonania określonej czynności procesowej, zwłaszcza takiej, jak uzupełnienie braku formalnego polegającego na niedołączeniu odpisu z KRS, nie może być domniemywane - musi wynikać wprost z ustawy (por. postanowienie NSA z 10 lipca 2025 r., sygn. akt III FZ 298/25). Przepis art. 29 p.p.s.a. został znowelizowany dopiero przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1427). Do dotychczasowego brzmienia tego przepisu nakładającego na osoby w nim wymienione obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu dodano zdanie drugie: "Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną". Przepis ten wszedł w życie, zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej, z dniem 5 listopada 2025 r., przy czym, stosownie do art. 2 tej ustawy, do postępowań prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.W rozpoznawanej sprawie powołany przepis w brzmieniu wynikającym z nowelizacji art. 28 p.p.s.a. nie miał więc zastosowania. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało bowiem wszczęte 1 października 2025 r. Datą wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym jest data złożenia skargi do organu administracji, którego działania, bezczynności lub przewlekłości postępowania skarga dotyczy i za pośrednictwem którego winna ona zostać złożona (por. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I FZ 156/16).Oznacza to, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione (w całości) w zakreślonym terminie, gdyż nie złożono dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu. Powołanie się na treść art. 29 p.p.s.a. w dacie wydania skarżonego postanowienia (20 stycznia 2026 r.), jak również - według Spółki - aktualność danych zawartych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, nie zwalniało jej z powinności złożenia dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie. Ciężar poczynienia tych ustaleń nie mógł wówczas być przeniesiony na sąd, który nie był zobowiązany do samodzielnego poszukiwania i weryfikowania tego rodzaju informacji. Oceny tej nie podważa okoliczność, że zgodnie z zasadą jawności rejestru, wyrażoną w art. 8 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, sąd ma możliwość zapoznania się ze sposobem reprezentacji strony przez ogólnodostępny rejestr KRS. Podkreślenia wymaga, że w piśmie wzywającym precyzyjnie wskazano, jakie braki zawiera skarga, w jakim trybie i w jaki sposób winny zostać uzupełnione oraz zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek nieuzupełnienia braków w 7-dniowym terminie.Niezależnie od powyższego rację ma pełnomocnik wytykając w zażaleniu, że w końcowej części uzasadnienia kontrolowanego postanowienia podano nieprawidłowy termin doręczenia Skarżącej wezwania, a w konsekwencji upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (odpowiednio 18 grudnia 2025 r. i 29 grudnia 2025 r.). Nie można jednak tracić z pola widzenia, że jest to w istocie wadliwe powtórzenie wskazanych na wstępie tego uzasadnienia ustaleń w tym zakresie, jak podał Sąd "Powyższe zarządzenie zostało doręczone stronie skarżącej 11 grudnia 2025 r. W piśmie z 18 grudnia 2025 r. skarżąca nadesłała skargę podpisaną przez fachowego pełnomocnika, załączając pełnomocnictwo dla (...)". Niewątpliwie Sąd dopuścił się zatem niedokładności formułując uzasadnienie postanowienia, jednakże okoliczność ta nie uzasadnia jego uchylenia na skutek uwzględniania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., skoro ostatnio przytoczone ustalenia Sądu znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, co powoduje, że postanowienie odpowiada prawu. Jednocześnie art. 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie wojewódzkiego sądu administracyjnego.., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie wojewódzkiego sądu administracyjnego.