Wyrok - III SA/Kr 1679/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 24 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Dnia 24 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 roku sprawy ze skargi L. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 października 2025 r., nr BP.501.817.2025.2334.RZ9.DM w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z 6 października 2025 r. GłównyOddalono skargę. Transport, transport drogowy. Dnia 24 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2026 roku sprawy ze skargi L. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 października 2025 r., nr BP.501.817.2025.2334.RZ9.DM w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z 6 października 2025 r. Główny
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
24 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Janusz Kasprzycki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z 6 października 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 24 marca 2025 r. o nałożeniu na L. C. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł za naruszenie określone w Ip. 9.2 i Ip. 10.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.W dniu 10 lutego 2025 r. w miejscowości S. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli 6-osiowy pojazd członowy, składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki Renault o nr rej. [...] oraz 3-osiowej naczepy marki Sommer o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierujący wykonywał przewóz drogowy z ładunkiem sprężyn i cegieł ogniotrwałych umieszczonych w dwóch kontenerach 20-stopowych (ładunek podzielny) w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L. C. Usługi Transportowe. Przebieg i ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli nr [...] z 10 lutego 2025 r.Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego 24 marca 2025 r. orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł. Organ pierwszej instancji przyjął, że skarżący dopuścił do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona - co najmniej 5 % i mniej niż 10 % oraz wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowana jako niebezpieczna - za każdy pojazd.W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej. Powyższe według skarżącego miało polegać na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez skarżącego zarzucanego naruszenia. W odniesieniu do widocznego i uszkodzonego kordu opony, skarżący zarzucił, że nie wiadomo jakimi przesłankami kierował się organ stwierdzając, że uszkodzenie to jest uszkodzeniem kwalifikowanym jako niebezpieczne. Skarżący podniósł, że dokumentacja fotograficzna jest niewystarczająca, a organ nie poczynił w tym zakresie żadnych badań. Ponadto zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę możliwości, że do uszkodzenia mogło dojść w trakcie wykonywania przewozu, a tym samym w momencie jego rozpoczynania opona nie była uszkodzona.Zaskarżoną decyzją z 6 października 2025 r. Główny InspektorTransportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnośnie naruszenia z Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że podczas kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną uszkodzeń opony oraz protokół oględzin pojazdu, które zostały dołączone do akt sprawy.Zdaniem organu dokumentacja fotograficzna wskazuje, iż stan opony nie był efektem jednorazowego nagłego zdarzenia w dniu kontroli. Podkreślono, że takie uszkodzenie opony nie jest okolicznością, której nie można przewidzieć. Jest wręcz odwrotnie bo zużywanie się opon jest zjawiskiem naturalnym i nie powinno zaskakiwać profesjonalisty zajmującego zawodowo przewozami. Zdaniem organu opona była uszkodzona w sposób wskazujący na jej długotrwałe eksploatowanie. Uszkodzenia były widoczne gołym okiem i nie potrzeba do ich oceny wiedzy specjalistycznej. Jednocześnie wskazano, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na prawidłowy stan techniczny ogumienia na moment rozpoczęcia przewozu wskazujący, że stan opony spełniał wymagania określone w obowiązujących przepisach. Wykryta usterka bez wątpienia w negatywny sposób wpływały na zapewnienie bezpieczeństwa jazdy zarówno dla kierującego pojazdem jak i innych uczestników ruchu drogowego. Pojazdy, jakie poruszają się po drogach publicznych muszą być sprawne w trakcie całości trwania każdego przewozu.Jak wskazano, stosownie do pozycji 5.2.3.d zdanie drugie załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego widoczny lub uszkodzony kord opony kwalifikowany jest jako usterka niebezpieczna. Natomiast stosownie do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, sankcjonowane jest kara pieniężna w wysokości 2000 zł.Odnośnie natomiast naruszenia z Ip. 10.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazano, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton.W kontrolowanym przypadku, w związku z uzasadnionym przypuszczeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowych wykonano pomiary wymiarów zewnętrznych, nacisków osi, oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego z ładunkiem, na stanowisku pomiarowym w S. Ważenia dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C seria III. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy gdyż rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wyniosła 42,6 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę), co stanowi przekroczenie o 2,61 (tj. o 6,5 %). Jednocześnie skarżący nie okazał żadnego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.Dalej powołano, że zgodnie z lp. 10.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5 % i mniej niż 10 % sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych.Końcowo organ zawarł też rozważania dotyczące braku podstaw zastosowania w sprawie art. 92 c ust. 1 u.t.d., tj. nie wszczęcia postępowania lub umorzenia postepowania już wszczętego.Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.:a) art. 92 a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i art. 140 aa ust. 1-3 Prawo o ruchu drogowym, poprzez wydanie dwóch decyzji - decyzji z dnia 6 października 2025r. (znak BP.501.817.2025.2334.RZ9.DM) o karze pieniężnej w wysokości 2000 zł za wykonywanie przewozu pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona - co najmniej 5% i mniej niż 10%, oraz decyzji BP.502.259.2025.2334.RZ9.DM o karze pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż o 10% i nie więcej niż 20%, a w konsekwencji nałożenia na skarżącą dwóch kar pieniężnych za popełnienie jednego i tego samego czynu,b) art. 64 ust. 1 i 2 Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca poruszała się pojazdem nienormatywnym w sposób niedozwolony, tj. bez wymaganego zezwolenia odpowiedniej kategorii,c) § 5 oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego poprzez błędne zastosowanie, a tym samym uznanie, że pojazd posiadał usterkę niebezpieczną nie wykazując jednocześnie na jakiej podstawie tak zakwalifikował stwierdzone uszkodzenie opony.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej p.p.s.a.Z kolei zgodnie z art. 145 § p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, nie zaszła żadna z wyżej wskazanych przesłanek wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, a decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego braku wystarczających podstaw do stwierdzenia przez organ, że doszło do widocznego uszkodzenia kordu opony i bezpodstawnego zakwalifikowania tej usterki jako niebezpiecznej Sąd wskazuje, że zarzut ten jest bezpodstawny.Należy zauważyć, że generalną zasadą wynikająca z przepisów prawa, a dokładnie art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie natomiast do postanowień § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu.Stosownie natomiast do postanowień § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141) pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli stanu technicznego podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu.Stosownie do § 5 ust. 6 ww. rozporządzenia, badanie stanu technicznego pojazdu przeprowadza się z wykorzystaniem dostępnych technik i sprzętu, bez demontażu czy usuwania jakichkolwiek części pojazdu za pomocą narzędzi. Badanie może także obejmować sprawdzenie, czy odpowiednie części i elementy pojazdu odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska, które obowiązywały w momencie homologacji lub, w stosownych przypadkach, w momencie modernizacji pojazdu. W celu przeprowadzenia badania kontrolujący może korzystać z dodatkowego sprzętu, w szczególności podnośnika lub kanału przeglądowego.Wykaz i waga poszczególnych usterek, a także sposób ich określenia (metody kontroli) zostały określone w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Pod pozycją 5.2.3. wskazano, że w przypadku kontroli opon przewiduje się kontrolę organoleptyczną, a w podpkt. d zdanie 2 wskazano, że widoczny lub uszkodzony kord opony został zakwalifikowany jako usterka niebezpieczna.Jednocześnie zgodnie z § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia nie budzą wątpliwości, że naczepa kontrolowanego pojazdu posiadała widoczne uszkodzenie opony, które zasadnie zostało ocenione jako bezpośrednio zagrażające bezpieczeństwu. Z protokołu kontroli, który został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń wynika jednoznacznie, że naczepa pojazdu posiadała usterki zakwalifikowane jako niebezpieczne, tj. "widoczny oraz uszkodzony kord opony na boku, na pierwszej osi napędowej, prawa strona naczepy" (k. 2 akt administracyjnych). Z protokołu wynika też, że zatrzymano dowód rejestracyjny pojazdu oraz zakazano dalszej jazdy do czasu usunięcia usterki (k. 3 akt administracyjnych). Stan opony naczepy, w dniu kontroli, został utrwalony dokumentacją fotograficzną, potwierdzającą zasadność oceny organu (k. 9 – 13 akt administracyjnych).W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do uznania przez organy, iż stan opony zagrażał bezpieczeństwu. Dokonane w toku kontroli ustalenia potwierdzają prima facie, że ogumienie naczepy posiadało poważne uszkodzenia zagrażające bezpieczeństwu. Prawidłowość tej oceny potwierdza zdaniem Sądu okoliczność, że pojazd był podczas kontroli obciążony ładunkiem, a jego dopuszczalna masa całkowita była przekroczona. Zatem w kontrolowanym przypadku wzrokowa ocena kontrolującego oraz materiał dowodowy były wystarczające do przypisania skarżącemu odpowiedzialności z tego tytułu, a metodologia stwierdzenia usterki znajdowała oparcie w przywołanych wyżej przepisach.Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia § 5 i § 6 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego.Nie ma też wątpliwości, że wysokość kary za to naruszenie została określona w sposób prawidłowy. Stosownie bowiem do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd, sankcjonowane jest kara pieniężna w wysokości 2000 zł.Nie można doszukać się także wadliwości zaskarżonej decyzji przez to, że w stosunku do skarżącego została wydana decyzja nr BP.502.259.2025.2334.RZ9.DM o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia odpowiedniej kategorii. Decyzja ta nie podlega kontroli w niniejszej sprawie. Natomiast Sąd w pełni podziela stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę wskazujące, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ma sporu co do tego, że ustawa o transporcie drogowym oraz Prawo o ruchu drogowym sankcjonują różne obowiązki jakie spoczywają na przedsiębiorcy w związku z wykonywanymi przewozami drogowymi. Zatem wymierzenie kar pieniężnych na podstawie dwóch różnych ustaw gdzie chronione są różne wartości, nie narusza zakazu podwójnego karania, bo obie kary mają różne cele (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 88/21, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 719/21, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 września 2021 r,, sygn. akt III SA/Po 189/21, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2021 r., sygn. akt IIGSK 1667/21, wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21).Jak trafnie podniósł organ, w rozpoznanej sprawie kara wymierzona została na podstawie przepisów o transporcie drogowym i odnosi się do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego uregulowanego w u.t.d. przez przewoźników drogowych, a więc podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, którym niewątpliwie jest skarżący. Z kolei kara za przejazd pojazdu nienormatywnego wiąże się ściśle z zapobieganiem przejazdom pojazdów, które na skutek przekroczenia dopuszczalnych wymiarów, masy lub nacisków osi powodują uszkodzenia dróg i stanowią zagrożenie w ruchu drogowym. Zatem delikt administracyjny przypisany skarżącemu w rozpatrywanej sprawie nie był tożsamy deliktowi przypisanemu mu na podstawie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, dlatego nie może być mowy o "podwójnej karalności".Sąd nie dopatrzył się również żadnych nieprawidłowości w stwierdzeniu naruszenia w postaci dopuszczenia do wykonywania przewozu drogowego pojazdem o przekroczonej masie całkowitej.Organ prawidłowo określił dopuszczalną masę całkowitą pojazdu na 40 ton (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia). Prawidłowo również ustalił fakt przekroczenia tej masy (42,6 t). Ważenia dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C seria III o nr 85-7512 i 85-7290, które legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu dnia 7 marca 2024 r., z datą ważności do dnia 7 kwietnia 2026 r. w obu przypadkach. Wyniki pomiarów ujęto w protokole ważenia. Natomiast miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów metodą statyczną z dnia 3 marca 2022 r. Skarżący nie podważył prawidłowości przeprowadzenia pomiaru, a Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.Właściwie też określono stopień przekroczenia masy całkowitej pojazdu, pomiędzy 5% a 10%, bez uwzględnienia 2% tolerancji (zgodnie z treścią zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, w brzmieniu nadanym zarządzeniem nr 35/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020 r.). To z kolei, prawidłowo zakwalifikowano - zgodnie z lp. 10.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d. - jako sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł.Sąd wskazuje, że w treści skargi skarżący zarzucił naruszenie art. 64 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie przez organ, że skarżący poruszał się pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia odpowiedniej kategorii jednak zarzutu tego w żaden sposób nie uzasadnił. Również ani podczas kontroli, ani w toku postępowania administracyjnego skarżący nie podnosił, że posiada takie zezwolenie. Nie było zatem podstaw aby przyjąć, że skarżący miał prawo poruszać się pojazdem nienormatywnym.Mając powyższe na uwadze, Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa procesowego ani materialnego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.. oddalił skargę jako niezasadną.