sygn. II SAB/Sz 139/25 17 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

Wyrok - II SAB/Sz 139/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 17 grudnia 2025

Teza
1. stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umorzono postęp.w zakr. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Przewlekłość postępowania, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości I. stwierdza, że Wojewoda Zachodniopomorski dopuścił się bezczynności w wydan1. stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umorzono postęp.w zakr. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku. Przewlekłość postępowania, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości I. stwierdza, że Wojewoda Zachodniopomorski dopuścił się bezczynności w wydan
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik umorzono postępowanie
Typ sprawy sprawa cywilna
Kwota główna 1.000,00 zł · odszkodowanie
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
Skarb Państwa biegły apelujący / skarżący
Data orzeczenia 17 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący Joanna Świerzko-Bukowska
Rozstrzygnięcie

1. stwierdzono bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa 2. umorzono postęp.w zakr. zobowiązania organu do rozpoznania wniosku

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczony w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi L. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości I. stwierdza, że Wojewoda Zachodniopomorski dopuścił się bezczynności w wydaniu decyzji w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Zachodniopomorskiego do wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa własności nieruchomości, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącego L. W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE
Pismem z 14 sierpnia 2025 r L. W. (dalej: "skarżący"), reprezentowany przez radcę prawnego, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Zachodniopomorskiego postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęcie na własność Skarbu Państwa nieruchomości stanowiącej działki nr [...], [...], gmina G., obręb [...] K. . Skarżący zarzucił organowi naruszenie:- art. 130 ust. 2, art. 134 oraz art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r. poz. 1145, dalej "u.g.n.") w zw. z art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak podejmowania przez organ czynności zmierzających do zakończenia postępowania i ustalenia należnego skarżącemu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości,- art. 8 k.p.a. i art. 12 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prostoty i szybkości postępowania oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w związku z brakiem wydania rozstrzygnięcia w sprawie w ustawowym terminie,- art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez brak poszanowania przez organ prawa skarżącego do uzyskania słusznego odszkodowania za wywłaszczenie w rozsądnym czasie i bez zbędnej zwłoki.W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zobowiązanie organu do zakończenia postępowania w określonym przez Sąd terminie, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 14 marca 2025 r. Wojewoda Zachodniopomorski wydał decyzję nr 7/2025, nr [...](25), o wywłaszczeniu m. in. nieruchomości skarżącego pod inwestycję drogową: "Budowa zachodniego drogowego obejścia miasta S.. Budowa drogi S6 - zachodnia obwodnica S.. Część 2: odcinek 3 - P. - G." i pomimo upływu od tego czasu 5 miesięcy nie ustalił odszkodowania, ani nawet nie sporządził operatu szacunkowego, czym naruszył art. 12 ust. 4g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 311, dalej "specustawa drogowa") oraz art. 36 § 1 k.p.a. Tymczasem organ, mając na względzie wynikającą z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ochronę prawa własności oraz dopuszczalność wywłaszczenia jedynie za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji), powinien dochować szczególnej staranności w szybkim rozpatrzeniu sprawy.Zdaniem skarżącego, w tej sprawie zachodzi zarówno sytuacja bezczynności organu (brak załatwienia sprawy pomimo znacznego przekroczenia ustawowego terminu) oraz przewlekłości prowadzonego postępowania (gdyż od czasu do czasu podejmowane są przez organ czynności, które stwarzają pozory aktywnego prowadzenia postępowania, tj. powołanie kolejnych rzeczoznawców majątkowych, lakoniczne i sporadyczne informowanie o stanie sprawy).Z kolei wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżący uzasadnił bezczynnością organu, przez którą do dnia złożenia skargi nie otrzymał odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości. Według skarżącego, jej przyznanie jest zasadne z uwagi na liczne niedogodności oraz negatywne doznania związane z tak prowadzonym postępowaniem administracyjnym, a także długi okres oczekiwania i niepewność skarżącego co do czasu oraz kwoty odszkodowania. W jego ocenie 1.000,00 zł to najniższa możliwa kwota, która może zrekompensować opieszałość organu. Ponadto zdaniem skarżącego przyznanie sumy pieniężnej ma na celu zadziałanie na organ mobilizująco i prewencyjnie.Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że na mocy decyzji z dnia 14 marca 2025 r., nr 7/2025 o zezwoleniu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa zachodniego drogowego obejścia miasta S.. Budowa drogi S6 - zachodnia obwodnica S.. Część 2: odcinek 3 - P. - G.", której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sprostowanej postanowieniem z 19 maja 2025 r., nieruchomość położona w obrębie ewidencyjnym [...] K. gmina G., stanowiąca działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha (wydzielone z działki nr [...], KW nr [...]), została z mocy prawa przejęta na własność Skarbu Państwa z dniem 23 kwietnia 2025 r., tj. z dniem ostateczności decyzji. W dniu 28 marca 2025 r. do organu wpłynęło pismo zatytułowane "Zgłoszenie pełnomocnika" w treści którego skarżący zawarł wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie ww. nieruchomości.Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu nabycia przez Skarb Państwa prawa własności nieruchomości na podstawie przepisów specustawy drogowej prowadzone jest z urzędu i ma charakter złożony, gdyż co do zasady powoduje potrzebę dokonania wielu czynności procesowych w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie organ przed wszczęciem postępowania odszkodowawczego przeprowadzał standardowe czynności techniczne i przygotowujące do należytego prowadzenia postępowania, w szczególności:- prowadzono negocjacje z inwestorem, tj. Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad, zmierzające do zawarcia porozumienia w zakresie finansowania kosztów oszacowania wartości wywłaszczanych nieruchomości,- kontaktowano się z rzeczoznawcami majątkowymi w celu ustalenia, którzy z nich mogą zostać powołani jako biegli (co jest uzależnione m.in. od stopnia zaangażowania w inne sprawy),- gromadzono dokumentację dotyczącą nieruchomości - wypisy z rejestru gruntów, wykazy zmian danych w ewidencji gruntów, dane z ksiąg wieczystych i inne.Nadmienił, że w przygotowaniu do realizacji wskazanej wyżej inwestycji, w krótkim czasie wydanych zostało pięć decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (kolejnych jej etapów), w tym ww. decyzja nr 7/2025, które stały się podstawą wywłaszczenia ok. 500 nieruchomości, a konieczność zaangażowania znacznych środków finansowych dla tak dużej i znaczącej w regionie inwestycji oraz powołania wielu biegłych może utrudnić załatwienie spraw w jak najkrótszym terminie. Podkreślił, że pracownicy organu działają sprawnie, bez zbędnej zwłoki, prowadząc równolegle również postępowania w sprawach wynikających z realizacji innych inwestycji celu publicznego.Wskazał, że dopiero po zakończeniu czynności technicznych i przygotowawczych mógł wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 18 czerwca 2025 r. i w tym samym dniu powołano biegłego rzeczoznawcę majątkowego, jak również wyznaczono przewidywany termin zakończenia sprawy, tj. do dnia 30 września 2025 r.Pismem datowanym na 16 czerwca 2025 r., skarżący wnieśli ponaglenie w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomość.Postanowieniem z 2 lipca 2025 r. Minister Rozwoju i Technologii, po rozpatrzeniu ponaglenia, uznał, że Wojewoda Zachodniopomorski nie dopuścił się bezczynności w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomości.W dniu 18 sierpnia 2025 r., powołany w sprawie biegły rzeczoznawca majątkowy złożył operat szacunkowy, określający wartość prawa własności ww. nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania. Zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2025 r., Wojewoda poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się co do ww. wyceny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia (wraz z dołączonym do niego operatem szacunkowym).Pismem z dnia 10 września 2025 r., skarżący oświadczył, że akceptuje sporządzony operat szacunkowy i nie wnosi do niego dalszych uwag. Jednocześnie zawarł wniosek o wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie.Według Wojewody, chronologia przedstawionych czynności nie potwierdza zarzutów bezzasadnego przekroczenia przez organ terminu 60 dni na wydanie decyzji ustalającej odszkodowanie, o którym mowa w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej jak i przewlekłości prowadzonego postępowania. W niezbędny dla rzetelnego i wszechstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy sposób, podejmowano bowiem kolejne czynności, które były konieczne do prawidłowego ustalenia odszkodowania na rzecz skarżącego. Przy czym były one adekwatne do etapu postępowania i dążyły do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie. Czynności podejmowane były bez zbędnej zwłoki i znajdowały swoje uzasadnienie. Nadto nie mają one przymiotu pozorności i wynikają z przepisów regulujących przebieg postępowania w przedmiocie wydania decyzji ustalającej odszkodowanie za przejętą nieruchomość.W ocenie organu, wnioski podniesione w skardze pozbawione są zasadności i celowości, albowiem działania w przedmiotowej sprawie prowadzone są sprawnie i z poszanowaniem przepisów prawa. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o przyznanie skarżącemu kwoty 1.000zł, skoro nie wykazał w żaden sposób rodzaju ani stopnia krzywdy i straty przez niego doznanej ani też zasadności wysokości wnioskowanej kwoty poza stwierdzeniem, że jest ona najniższa możliwa.Przy piśmie z dnia 25 listopada 2025 r. Wojewoda przekazał do Sądu wydaną przez siebie w dniu 25 listopada 2025 r. decyzję o nr [...] ustalającą odszkodowanie za nieruchomość położoną w obrębie ewidencyjnym [...], K. , gm. G., stanowiącej działki nr [...] i nr [...].Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:Skarga jest częściowo zasadna.Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć taki stan, w którym organ, pomimo obowiązku załatwienia sprawy w prawnie ustalonym terminie nie czyni tego i nie wydaje wymaganego prawem rozstrzygnięcia. Z bezczynnością mamy do czynienia również wówczas, gdy organ co prawda podejmuje jakąś aktywność związaną z rozpoznaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jednak jest ona wadliwa i nie odpowiada nałożonym przepisami prawa obowiązkom, na przykład rozstrzygnięcie następuje w niewłaściwej formie.O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny, podejmując czynności zbędne albo nie podejmując żadnych czynności w sprawie, bądź podejmując kolejne czynności w znacznych odstępach czasu, co niepotrzebnie i w sposób nieuzasadniony wydłuża czas trwania postępowania. Ustawodawca założył bowiem, że postępowanie administracyjne powinno zostać przeprowadzone szybko, sprawnie, a rozstrzygniecie powinno zostać wydane bez zbędnej zwłoki.Każda opieszałość organu w podejmowaniu czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego i wyjaśnienia wszystkich niezbędnych wątpliwości może zatem być rozpatrywana w kategoriach przewlekłości postępowania. Dokonując oceny działań organu należy w tym zakresie należy zatem zbadać, czy podejmowane czynności były niezbędne, czy kolejne działania w sprawie były podejmowane w rozsądnym czasie, a także czy organ nie podejmował działań zbędnych, czy pozorowanych, mających na celu usprawiedliwienie jego opieszałości w załatwieniu sprawy.W rozpatrywanym postępowaniu termin załatwienia sprawy, to jest wydanie decyzji określającej wysokość odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości pod drogi określają przepisy specustawy drogowej.Zgodnie z art. 12 ust. 4a tej ustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W myśl art. 12 ust. 4b decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Natomiast na podstawie art. 12 ust. 4g jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organu nie wiązały więc terminy załatwienia sprawy, określone w art. 35 i nast. k.p.a.W badanej sprawie decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego nr 7/2025, stanowiąca podstawę do przejęcia nieruchomości skarżącego została wydana w dniu 14 marca 2025 r. i w tym też dniu nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Termin do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania upływał więc 13 czerwca 2025 r. jak wynika z przedłożonych Sądowi akt postępowania w terminie tym organ nie tylko nie wydał decyzji w sprawie odszkodowania, ale nie wszczął nawet postępowania zmierzającego do wydania takiej decyzji. Uczynił to dopiero po złożeniu przez skarżącego ponaglenia, z dnia 16 czerwca 2025 r., a więc po upływie określonego w art. 12 ust. 4g terminu.W ocenie Sądu organ dopuścił się zatem bezczynności. Niezałatwienie sprawy w terminie jest okolicznością obiektywną, której organ nie kwestionuje. Sąd podziela wyrażone w orzecznictwie stanowisko, iż termin, o którym mowa w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej ma charakter procesowy i może ulegać przedłużeniu. Niewątpliwie jednak warunkiem przedłużenia terminu i uchronieniem się przed zarzutem bezczynności jest wszczęcie, przed jego upływem, postępowania zmierzającego do wydania decyzji, a następnie jego przedłużenie, jeżeli sprawa jest skomplikowana i wydanie decyzji w terminie nie jest możliwe.Zdaniem Sądu bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwie bowiem sprawa odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość należy do kategorii skomplikowanych, wymaga współdziałania organów, a także oszacowania wysokości odszkodowania. Nie ulega przy tym, w świetle przedłożonych dokumentów, że bezczynność nie była spowodowana zaniechaniem przez organ wszelkich działań zmierzających do wydania decyzji. Przeciwnie, niezwłocznie po wydaniu decyzji zrid organ podjął działania zmierzające do podpisania porozumienia w sprawie sfinansowania kosztów sporządzania operatów szacunkowych przejętych nieruchomości. Bezpośrednio po podpisaniu porozumienia wszczęto postępowanie i powołano biegłego rzeczoznawcę.O rażącym charakterze bezczynności można mówić wówczas, gdy działanie organu jest nacechowane złą wolą, niekompetencją i intencjonalnych działaniem na szkodę strony, o czym w niniejszej sprawie, w związku z przedstawionymi okolicznościami nie może być mowy. Stąd też Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.W ocenie Sądu nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania. Przewlekłość, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. polega na prowadzeniu postępowania dłużej aniżeli jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przepis ten dyscyplinuje organ, którego działanie powinno być podporządkowane zadośćuczynieniu wyartykułowanej w art. 12 § 1 k.p.a. zasadzie szybkości postępowania. Z przewlekłością mamy więc do czynienia wówczas, gdy organ, po wszczęciu postępowania prowadzi je opieszale, podejmuje kolejne czynności w zbyt dużych odstępach czasu, czy podejmuje czynności zbędne z punktu widzenia wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności.Postępowanie organu w rozpatrywanej sprawie nie było prowadzone przewlekle. Należy bowiem zwrócić uwagę na okoliczność, iż wydanie decyzji określającej wysokość odszkodowania musi być poprzedzone sporządzeniem operatu szacunkowego. Postępowanie zostało wszczęte 18 czerwca 2025 r. i w tym dniu organ wydał postanowienie o powołaniu biegłego rzeczoznawcy.W dniu 18 sierpnia 2025 r. organ otrzymał operat szacunkowy dotyczące nieruchomości należących do skarżącego, a następnie – pismem 29 sierpnia 2025 r. zawiadomił stronę za pośrednictwem jego pełnomocnika o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Jak wynika z akt sprawy, pismem z 10 września 2025 r. operat został przez skarżącego zaakceptowany.W świetle przedstawionej chronologii czynności podejmowanych przez organ, nie sposób, zdaniem Sądu, uznać postępowania za prowadzone przewlekle. Podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie był operat szacunkowy, określający wartość przejętej na podstawie decyzji zrid nieruchomości i o sporządzenie tego dokumentu organ wystąpił niezwłocznie po wszczęciu postępowania. Nie ma podstaw do tego, aby uznać, że okres pomiędzy wydaniem postanowienia o powołaniu biegłego rzeczoznawcy, a przekazaniem organowi gotowego operatu był nadmiernie długi zważywszy, że biegły w tym samym czasie sporządził operaty dotyczące innych przejętych nieruchomości.W związku z tym, że po wniesieniu skargi organ wydał decyzję ustalającą wysokość odszkodowania Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie zobowiązania organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze żądania dotyczącego przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zważywszy, iż bezczynność w niniejszej sprawie nie miała charakteru rażącego, a postępowanie nie było prowadzone przewlekle nie było podstaw do takiego działania. Zwłaszcza, że skarżący, poza przywołaniem w skardze wyroków sądów administracyjnych wydanych w innych sprawach i na kanwie innych stanów faktycznych, nie uzasadnił zasadności tego żądania, w szczególności negatywnych następstw oczekiwania na decyzję w sprawie odszkodowania.Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie przewlekłości oraz żądania przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej.O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 – j.t.).. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 – j.t.).