Wyrok - IV SAB/Wr 1053/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę w całości. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Starosty Dzierżoniowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 sierpnia 2025 r. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W. IOddalono skargę w całości. Dostęp do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Starosty Dzierżoniowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 sierpnia 2025 r. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W. I
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Andrzej Nikiforów
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę w całości
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi W. I. (dalej: skarżący) jest bezczynność Starosty Dzierżoniowskiego (dalej: Starosta, organ) w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 sierpnia 2025 r.Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 13 sierpnia 2025 r. skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie tym - powołując art. 61 Konstytucji, ustawę o dostępie do informacji publicznej - wnioskował o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem prac geodezyjnych zgłoszone w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. z informacjami dotyczącymi:1) ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 1);2) Identyfikator wykonawcy prac geodezyjnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP);3) Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 4);4) Powierzchnię objęta pracą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. a);5) Datę wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. b);6) Datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. f);7) Datę sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. g).Ponadto podał sposób udostępnienia danych. Wyjaśnił też, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Dodał, na wypadek wątpliwości, że w zakresie dopuszczalności udostępnienia takich danych stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24 w sprawie ze skargi skarżącego.Pismem z 26 sierpnia 2025 r. organ przesłał skarżącemu zestawienie żądanych danych w układzie tabelarycznym za wyjątkiem NIP, które zanonimizował wskazując, że są to dane osobowe podlegające ochronie RODO (art. 87) podobnie jak nr PESEL.W skardze z dnia 29 sierpnia 2025 r. na bezczynność organu wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; 3) art. 10 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnieniu informacji w terminie. Wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia oraz 3) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że żądane informacje stanowią informacje publiczną podlegającą udostępnieniu, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. Powołał się na art. 61 Konstytucji przewidujący prawo do informacji publicznej. Taki charakter mają żądane informacje, co wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, lit. e i lit. f u.d.i.p. Zaznaczał, że o podobne dane występował do wszystkich powiatów w Polsce i już ponad 315 udostępniło je bez większych problemów. Służą one do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust. 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, równego traktowanie wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac przez przedsiębiorcę, a to jest działanie w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Argumentował, że NIP to dana osobowa chroniona prawem, która może podlegać animizacji, co nie wymaga wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Na poparcie stanowiska przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).Przy czym dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA). Zatem, milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, dostępny w CBOSA.Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna.W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 13 sierpnia 2025 r. skarżący złożył do organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej żądając udostępnienia wskazanych w treści pisma danych. Odpowiadając na ten wniosek organ w piśmie z dnia 26 sierpnia 2025 r. uznał swoją właściwość oraz przyjął, że żądane informacje stanowią informację publiczną i przesłał skarżącemu ujęte w formie tabeli żądane dane w zakresie pkt 1, 3-7 wniosku. Natomiast zanonimizował dane identyfikatora wykonawcy pracy geodezyjnej, czyli NIP (pkt 2 wniosku) argumentując, że są to dane osobowe podlegające ochronie.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (ust. 2). Na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.Jak Sąd wskazał, organ uznał, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną i w części je udostępnił skarżącemu w trybie przepisów u.d.i.p., a w części odnoszącej się do danych wrażliwych – dokonał ich anonimizacji.Należy zauważyć, że żądane informacje to dane zawarte w powiatowym rejestrze prac geodezyjnych i kartograficznych.Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.; dalej: P.g.k.) państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny służy gospodarce narodowej, obronności państwa, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, nauce, kulturze, ochronie przyrody i potrzebom obywateli (ust. 1). Państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, składający się z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wojewódzkich zasobów geodezyjnych i kartograficznych oraz powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych, stanowi własność Skarbu Państwa i jest gromadzony w ośrodkach dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej (ust. 2). Prowadzenie państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz weryfikacja opracowań przyjmowanych do zasobu należy do starostów w zakresie powiatowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych (ust. 3 pkt 3).Na podstawie delegacji ustawowej z art. 40 ust. 8 P.g.k. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wydał rozporządzenie z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2021 r., poz. 820 ze zm.; dalej: rozporządzenie), które określa rodzaje prowadzonych m.in. rejestrów w ramach zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a wśród nich – rejestr prac geodezyjnych i kartograficznych oraz ich zawartość (§ 5, § 8 ust. 2).Zasady udostępniania danych z zasobu geodezyjnego i kartograficznego reguluje art. 40a P.g.k. oraz Rozdział 4 rozporządzenia. Zgodnie z art. 40a ust. 1 P.g.k. organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Ustawodawca przewidział też zakres przedmiotowy danych ze zbiorów oraz katalog podmiotów, którym dane te są udostępniane nieodpłatnie (art. 40a ust. 2, art. 40b P.g.k.). M.in. nie pobiera się opłaty za udostępnienie w postaci elektronicznej zbiorów danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego:a) w celu edukacyjnym:- jednostkom organizacyjnym wchodzącym w skład systemu oświaty, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737 i 854),- uczelniom w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742, z późn. zm.),- podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571 oraz z 2024 r. poz. 834),b) w celu prowadzenia badań naukowych oraz prac rozwojowych:- podmiotom, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz innym podmiotom posiadającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącym organizacjami prowadzącymi badania i upowszechniającymi wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.),- podmiotom, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie,c) w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego - służbom specjalnym w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2024 r. poz. 812),d) w celu realizacji zadań w zakresie obronności państwa - Ministrowi Obrony Narodowej (art. 40a ust. 2 pkt 2 P.g.k.).Wzór wniosków o udostępnienie materiałów z zasobu określa rozporządzenie – mając na uwadze potrzebę dostosowania treści i formy wniosków do specyfiki poszczególnych części państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz określonych w ustawie zasad ustalania opłaty za udostępnienie materiałów zasobu (art. 40g P.g.k.).W tym stanie rzeczy słusznie uznał organ, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną, pominął jednak kwestię, że ich udostępnienie odbywa się na odrębnych od przepisów u.d.i.p. zasadach uregulowanych w przepisach P.g.k. Stanowi to podstawę do zastosowania art. 1 ust. 2 u.d.i.p.Sąd dostrzega, że organ nie podał w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek skarżącego, że dane z rejestru prac geodezyjnych i kartograficznych są udostępniane w przewidzianym do tego trybie unormowanym w P.g.k. Błędnie bowiem przyjął, że podlegają one udostępnieniu w trybie u.d.i.p.Jednocześnie i konsekwentnie względem przyjętego założenia, że dane te mogą być udostępnione w trybie u.d.i.p. - organ wskazał, że dane dot. NIP wykonawcy prac geodezyjnych i kartograficznych podlegają ochronie i dokonał ich anonimizacji. Udostępniona skarżącemu tabela z danymi wskazuje, że stanowi ona wydruk danych z rejestru prac geodezyjnych i kartograficznych. Rejestr ten organ prowadzi w systemie teleinformatycznym, co wynika z § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.W tym stanie rzeczy, nieudostępnienie skarżącemu danych w zakresie pkt 2 wniosku nie stanowi bezczynności organu ocenianej na gruncie u.d.i.p.Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a..