Wyrok - I FSK 394/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA del. Adam Nita (sprawozdawca), Protokolant Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 620/22 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną DyrekOddalono skargę kasacyjną. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA del. Adam Nita (sprawozdawca), Protokolant Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 620/22 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrek
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Adam Nita
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
W zaskarżonym wyroku z 10 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 620/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej Sądem I instancji lub WSA) orzekał w przedmiocie skargi Z.P. (określanego dalej jako Podatnik, Skarżący, Wnioskodawca lub Strona) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwanego dalej Organem interpretacyjnym lub DKIS) z 29 grudnia 2021 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.695.2021.1.MPE w przedmiocie podatku od towarów i usług. Czyniąc to, Sąd I instancji uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od Organu interpretacyjnego na rzecz Wnioskodawcy. Należy zauważyć, że w chwili orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także przez Naczelny Sąd Administracyjny – po dokonanym przekształceniu – Skarżący działał jako Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe T. Sp. z o.o. W związku z tym określenia: "Podatnik", "Skarżący", "Wnioskodawca" lub "Strona" odnoszą się także do tego podmiotu.Przedmiotem interpretacji indywidualnej była kwestia kształtu podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług – to, czy jej elementem jest opłata recyklingowa od opakowań foliowych. Ponieważ jednak przyczyną uchylenia interpretacji przez Sąd I instancji była ogólnikowość jej uzasadnienia, wyłącznie do tej kwestii ograniczał się spór pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego.Stan faktyczny sprawy, będący elementem wniosku interpretacyjnego został precyzyjnie zaprezentowany w interpretacji indywidualnej, dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych (por. art. 14i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 – zwanej dalej O.p.). Ponadto w uzasadnieniu swojego wyroku, dostępnym w CBOSA przedstawił go Wojewódzki Sąd Administracyjny. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje tę materię wyłącznie w zakresie niezbędnym dla zrozumienia realiów, w których zapadło jego orzeczenie. Działając w tych granicach, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności.Jak wyjawił Wnioskodawca, prowadzi on działalność handlową za pośrednictwem sieci sklepów detalicznych, w których sprzedaje m.in. torby z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1114 - dalej określanej jako ustawa opakowaniowa), Skarżący jest zobowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy, wytworzoną z tworzywa sztucznego. W związku z tym, do ceny tego artykułu dolicza on wspomnianą opłatę. Wysokość tej należności jest kształtowana według stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2019 r. w sprawie stawki opłaty recyklingowej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1639 – zwanego dalej rozporządzeniem) i od tej kwoty Skarżący odprowadza podatek należny. Następnie Wnioskodawca przekazuje kwotę pobranej opłaty na specjalny rachunek bankowy, prowadzony przez marszałka województwa, w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym została pobrana.W tak zakreślonym stanie faktycznym Wnioskodawca sformułował dwa pytania. Jego wątpliwość wzbudziło:1) czy jest on zobowiązany do uwzględniania opłaty recyklingowej w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży towarów objętych tą opłatą?2) jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, to czy ewentualna korekta rozliczeń Podatnika w zakresie sprzedaży ewidencjonowanej na kasie rejestrującej, skutkująca wyłączeniem z podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług pobranej opłaty recyklingowej będzie uprawniała Wnioskodawcę do odzyskania nadpłaty/nadwyżki podatku?Prezentując własne stanowisko w sprawie, Strona wyraziła przekonanie, że nie jest zobowiązana do uwzględniania opłaty recyklingowej w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży towarów objętych tą opłatą. Ustosunkowując się zaś do swojego pytania nr 2 (z zastrzeżeniem, że prawidłowy jest jego pogląd na zagadnienie objęte pytaniem nr 1), Wnioskodawca stanął na stanowisku, że ewentualna korekta jego rozliczeń w zakresie sprzedaży ewidencjonowanej w kasie rejestrującej, skutkująca wyłączeniem z podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług pobranej opłaty recyklingowej będzie uprawniała do odzyskania nadpłaty/nadwyżki podatku.Jednocześnie Strona przedstawiła szczegółową argumentację, uzasadniającą jej racje. Czyniąc to:1) powołała się na regulacje, w których determinowany jest kształt podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług, tj. na art. 29a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 685 - dalej określanej jako u.p.t.u.), a także na art. 78 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz U.UE.L. z 2006 r., nr 347, poz. 1 – dalej określanej jako dyrektywa 112).2) wskazała, że w świetle powołanych unormowań pojęcie zapłaty, wyznaczające zakres podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być rozumiane jako należność za daną czynność opodatkowaną. To zaś wyklucza ze wskazanego elementu konstrukcji podatku od wartości dodanej kwoty otrzymane przez podatnika, które nie są mu należne lub nie są związane z czynnością opodatkowaną. W związku z tym, podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, pod warunkiem, że do ich uiszczenia zobowiązany jest podatnik, a nie inne podmioty. Jednocześnie podstawa opodatkowania nie powinna obejmować podatków, ceł, opłat i innych należności o podobnym charakterze w sytuacji, gdy do ich zapłaty zobowiązany jest inny podmiot, a podatnik jedynie przejściowo dysponuje tymi kwotami;3) powołała się na art. 29a ust. 7 u.p.t.u. W świetle tego przepisu nakazuje się wyłączyć z podstawy opodatkowania: a) kwoty stanowiące obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, b) udzielone nabywcy lub usługobiorcy opusty i obniżki cen, uwzględnione w momencie sprzedaży, c) kwoty otrzymane od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku;4) wskazała na przykład opłaty miejscowej, jako należności pobieranej przez inkasenta (podmiot świadczący usługi noclegowe), która nie jest objęta zakresem stosowania art. 29a ust. 6 u.p.t.u.;5) przywołała przykład notariusza jako płatnika podatku od czynności cywilnoprawnych. Jak podkreślono, również w tym przypadku nie będzie podstaw do zastosowania art. 29a ust. 6 u.p.t.u., gdyż notariusz nie jest podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku.W tym kontekście podkreślono, że obowiązki podmiotu prowadzącego działalność za pośrednictwem sklepu detalicznego są zbliżone do powinności notariusza pobierającego podatek od czynności cywilnoprawnych, czy też podmiotu pobierającego opłatę miejscową, które zasadniczo nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skoro zaś podmiot prowadzący sklep działa w charakterze odpowiadającym w istocie obowiązkom płatnika lub inkasenta opłaty recyklingowej, to brak jest podstaw, by uwzględnić kwotę pobraną z tego tytułu jako należną w związku z dokonaną sprzedażą i z tego względu wliczać ją do podstawy opodatkowania. W ocenie Wnioskodawcy, z uwagi na charakter i schemat poboru opłaty recyklingowej, w świetle art. 29a ust. 1 i 6 u.p.t.u. tego rodzaju należność nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług.Organ interpretacyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony co do sformułowanego przez nią pytania nr 1. Czyniąc to:1) powołał się on na art. 40a ust. 1 ustawy opakowaniowej. Stanowi on, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego;2) wskazał, że powinność uiszczenia opłaty recyklingowej jest nakładana na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, którzy oferują torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów;3) podniósł, że opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb z tworzywa sztucznego jest elementem należności za dostawę tych rzeczy, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy torby. Tym samym ustalając cenę za sprzedawaną torbę foliową, Wnioskodawca powinien w tej należności uwzględnić opłatę recyklingową, której obowiązek pobrania i wysokość wynika z odrębnych przepisów;4) oznacza to, że opłata recyklingowa powiększa podstawę opodatkowania z tytułu dostawy torby, od której Wnioskodawca ma obowiązek naliczenia podatku od towarów i usług. Wskazano przy tym, że zgodnie z art. 29a ust. 1 w powiązaniu z art. 29a ust. 6 u.p.t.u. podstawa opodatkowania nie obejmuje kwoty podatku.Sąd I instancji uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego od DKIS na rzecz Strony. Jak podkreślono, Organ interpretacyjny zdawkowo odpowiedział, że "...obowiązek uiszczenia ww. opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu...", i że opłata... jest elementem należności za dostawę tych toreb, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy tej torby.". Z kolei, co do powołanego orzecznictwa sądowego, Dyrektor równie arbitralnie i zdawkowo ocenił, że "(k)ażdy z wyroków zapadł na gruncie odmiennego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego i wyłącznie do niego się ogranicza.".WSA uznał takie uzasadnienie zaskarżonej interpretacji za pozorne, w istocie nieistniejące. Stanowisko Organu w rzeczywistości nie zostało bowiem w jakikolwiek sposób umotywowane, a polega ono jedynie na kilkukrotnym, gołosłownym zapewnieniu w trzech zdaniach, choć za każdym razem przy użyciu nieco innych słów, że uiszczenie opłaty recyklingowej jest obowiązkiem podatnika, i że opłata wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Jak podkreślono, jeśli DKIS nie znajdował żadnych kontrargumentów wobec stanowiska Strony, to powinien po prostu uznać je za prawidłowe, co zresztą pozwalałoby odstąpić od uzasadnienia interpretacji (art. 14c § 1 zdanie ostatnie O.p.).Z tych względów, formułując wskazania co do dalszego postępowania nakazano Organowi interpretacyjnemu rzeczowe i wyczerpujące odniesie się do poglądu Skarżącego, iż istnieje istotna, daleko idąca analogia pozycji podatnika dokonującego dostawy plastikowej torby i jedynie "pobierającego" opłatę recyklingową oraz pozycji podmiotu pobierającego np. opłatę miejscową albo notariusza pobierającego podatek od czynności cywilnoprawnych. Jak podkreślił Sąd I instancji, w tym celu konieczne będzie:1) przeanalizowanie właściwych przepisów, na podstawie których działają te podmioty, odniesienie się do powołanego orzecznictwa, wskazanie istotnych różnic (o ile takie istnieją - oceni to Organ) w zakresie stanu faktycznego i prawnego pomiędzy sprawą niniejszą, a sprawami, na kanwie których zapadały przywołane przez Stronę wyroki NSA i TSUE, ewentualne wskazanie, czy i dlaczego wspomniana analogia nie istnieje;2) jednoznaczne wykazanie, czy i dlaczego podatnik pobierający opłatę recyklingową wykonuje własne zobowiązanie, a przez to opłata recyklingowa jest częścią podstawy opodatkowania, bądź też wykazanie, że na gruncie niniejszej sprawy Skarżący pełni tylko funkcją charakterystyczną dla płatnika (choć oczywiście nie jest nim w sensie art. 8 O.p.), wskutek czego, na podstawie art 29a ust. 7 pkt 3 u.p.t.u. opłata recyklingowa nie może być wliczana do podstawy opodatkowania. W tym przypadku uzasadnienie interpretacji byłoby zbędne, skoro stanowisko zaprezentowane we wniosku o jej udzielenie miałoby się okazać prawidłowe;3) w zależności od odpowiedzi, jaką DKIS udzieli na pytanie nr 1, otworzy się (lub nie) kwestia odpowiedzi na pytanie nr 2.W skardze kasacyjnej wniesiono o:1) uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie;3) zasądzenie od Wnioskodawcy na rzecz Organu interpretacyjnego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Jednocześnie DKIS zarzucił wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej określanej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Zdaniem Organu interpretacyjnego doszło do tego poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej interpretacji na skutek przyjęcia, że organ w wydanej interpretacji nie odniósł się w sposób należyty do przedstawionego opisu sprawy oraz stanowiska Skarżącego, w sposób niepełny (wręcz pozorny "w istocie nieistniejący") sporządził uzasadnienie. Tymczasem DKIS wydał interpretację odpowiadającą prawu, w tym określającą w jakiej części stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe z podaniem uzasadnienia prawnego, w tym przyczyn, dla których stanowisko Skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe i odnosząc się w sposób merytoryczny do stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawcę dokonał prawidłowej wykładni norm prawa materialnego istotnych w niniejszej sprawie. Należą do nich: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 oraz art. 29a ust. 6 u.p.t.u. w zw. z art. 78 dyrektywy 112 w zw. z art. 40a ust. 1 ustawy opakowaniowej. W przekonaniu Organu interpretacyjnego, błędne zapatrywanie WSA doprowadziło w konsekwencji do uchylenia się przez niego od merytorycznej kontroli interpretacji indywidualnej.W reakcji na przedstawiony zarzut i argumentację wniesiono o:1) oddalenie skargi kasacyjnej;2) zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Wyjaśniając przyczynę tego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera nie tylko wyczerpujący opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o jej wydanie, ale i ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym. Od uzasadnienia prawnego można natomiast odstąpić jedynie wtedy, gdy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Nie ulega też wątpliwości, że właściwie dokonana ocena stanowiska zaprezentowanego we wniosku interpretacyjnym, jak i jej uzasadnienie prawne mają znaczenie z uwagi na konieczność honorowania przez organy interpretacyjne zasady zaufania (art. 14h w zw. z art. 121 § 1 O.p.). Ponadto wskazane elementy interpretacji indywidualnej odgrywają istotną rolę podczas sądowoadministracyjnej kontroli legalności tego aktu (por. art. 14c § 3 O.p.). Dzięki nim możliwe jest bowiem prześledzenie toku rozumowania i argumentacji zarówno wnioskodawcy, jak i organu interpretacyjnego.W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p. powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych regulacji w kontekście stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. W ten sposób strona uzyskuje bowiem rzetelną informację o tym, dlaczego w jej sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez nią pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (por. w szczególności wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1886/22, z 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 11/23, z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 236/20; z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3911/17; z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2433/17). Tym samym, uzasadnienie prawne to rozważenie normatywnej treści przepisów materialnego prawa podatkowego, mających zastosowanie w sprawie. Jego przejawem jest wykładnia przepisów oraz subsumpcja do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku interpretacyjnym (dokonanie oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3968/17, ocena stanowiska wnioskodawcy powinna obejmować skonkretyzowaną, pełną odpowiedź na pytanie sformułowane we wniosku wraz z ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez stronę postępowania interpretacyjnego. Z kolei uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy oraz dlaczego nie zasługuje na uwzględnienie wyrażony przez niego pogląd.W ten sposób interpretacja indywidualna pełni funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Dzięki uzyskaniu tego aktu zainteresowany poznaje bowiem zapatrywanie organu podatkowego co do rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku (funkcja informacyjna). Jednocześnie wskazany podmiot może powołać się na to stanowisko w razie ewentualnego sporu z organami podatkowymi (funkcja gwarancyjna). Jej przejawem normatywnym jest regulacja prawna, wynikająca z art. 14k, art. 14l oraz art. 14m O.p.Czyniąc wskazane spostrzeżenia godzi się jednak zauważyć, że uzasadnienie interpretacji indywidualnej ma swoje granice. Nie ulega bowiem wątpliwości to, że organ interpretacyjny powinien odnieść się do własnego stanowiska w sprawie, zaprezentowanego we wniosku interpretacyjnym. Jednocześnie nie ma on jednak obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy. Do uprawnień organu należy natomiast wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem są wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej przepisów prawa podatkowego (por. wcześniej już powoływany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1886/22).Zestawiając przedstawione rozważania ze stanem faktycznym sprawy należy się zgodzić z Sądem I instancji co do tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie spełnia wymogów wynikających z art. 14c § 1 i § 2 O.p., a także stanowi naruszenie art. 14h O.p. Jak łatwo zauważyć analizując wspomniany akt, cała ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 O.p.), a także wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.) zostały skupione w jednym akapicie tekstu, obejmującym 14 wersów, umieszczonym na stronie 10 (2 wersy) oraz 11 (12 wersów). Cała interpretacja indywidualna składa się zaś z 14 stron tekstu. Jak łatwo zauważyć, te pół strony tekstu, zawierające ocenę stanowiska Wnioskodawcy, jej uzasadnienie prawne, a także prezentację prawidłowego zapatrywania wraz z jego uzasadnieniem prawnym ma następującą treść: "Zatem obowiązek uiszczenia ww. opłaty recyklingowej jest obowiązkiem nałożonym na przedsiębiorców prowadzących jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, którzy oferują torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów. Opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb na zakupy z tworzywa sztucznego jest elementem należności za dostawę tych toreb, a zatem jest ona wliczana do podstawy opodatkowania z tytułu dostawy tej torby. Ustalając zatem cenę za sprzedawaną torbę foliową Wnioskodawca powinien w cenie tej uwzględnić opłatę recyklingową, której obowiązek pobrania i wysokość wynika z odrębnych przepisów. Oznacza to, że opłata recyklingowa powiększa podstawę opodatkowania z tytułu dostawy torby, od której Wnioskodawca ma obowiązek naliczenia podatku VAT. Należy w tym miejscu wskazać, że podstawa opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 w powiązaniu z art. 29a ust. 6 ustawy nie obejmuje kwoty podatku. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe".Biorąc pod uwagę sformułowane wcześniej wymogi co do oceny stanowiska wnioskodawcy, a także uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej nie sposób przyjąć, że tak ukształtowana interpretacja spełnia swoją funkcję informacyjną. To samo dotyczy wskazania prawidłowego stanowiska oraz jego uzasadnienia. W konsekwencji niepodobna także przyjąć, iż kształtując w ten sposób wspomniany akt DKIS honoruje zasadę zaufania, wynikającą z art. 121 § 1 O.p. i mającą zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym ze względu na dyrektywę art. 14h O.p. Czyniąc tę uwagę Naczelny Sąd Administracyjny ma świadomość tego, że uzasadnienie interpretacji indywidualnej ma swoje granice, a organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy i może on dokonywać wyboru racji argumentacyjnych, które jego zdaniem są wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem interpretacyjnym (por. przytaczany już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1886/22). Rzecz natomiast w tym, że w realiach przedmiotowej sprawy DKIS w ogóle nie odniósł się do racji Wnioskodawcy i jego argumentacji zawartej w piśmie procesowym inicjującym postępowanie prowadzone przez ten organ. To zaś nie może zyskać aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podziela zapatrywanie zaprezentowane przez Sąd I instancji.W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna została oddalona jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. Stało się to w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej P.p.s.a.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Ich wysokość została ukształtowana w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c)rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).Adam Nita Ryszard Pęk Bartosz Wojciechowski. Ich wysokość została ukształtowana w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c)rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).Adam Nita Ryszard Pęk Bartosz Wojciechowski