Wyrok - II OSK 1644/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Akty stanu cywilnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1329/22 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 sierpnia 20Oddalono skargę kasacyjną. Akty stanu cywilnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1329/22 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 sierpnia 20
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Broda
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1329/22, oddalił skargę T. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 10 sierpnia 2022 r. nr 0-III.6231.10.2022 w przedmiocie odmowy sprostowania aktu urodzenia.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2022 r. skarżący zwrócił się do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] (dalej: Kierownik USC) o sprostowanie w trybie art. 35 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 1681 ze zm.), dalej: p.a.s.c., aktu urodzenia M. N. nr [...]. Wnioskodawca podniósł, że do aktu urodzenia błędnie wpisano imiona osoby: "M. A.", natomiast prawidłowe imię to: "M.".Decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r. Kierownik USC odmówił sprostowania aktu urodzenia nr [...] sporządzonego na nazwisko: N. M. A., urodzona dnia [...] w miejscowości [...], obecnie stanowiącej część miasta [...]. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że akt urodzenia M. A. N. został sporządzony dnia [...] w księdze parafialnej dla miejscowości [...]. W dacie sporządzenia aktu, czynności powyższe dokonane zostały przez rzymskokatolickiego duchownego, z uwagi na fakt, że w [...] r. dowody zdarzeń takich jak urodzenie, zawarcie małżeństwa i zgon stanowiły wpisy czynione w księgach metrykalnych przez proboszczów parafii, którzy pełnili funkcję urzędników stanu cywilnego. Księga urodzeń z miejscowości [...], zawierająca akty urodzeń z lat 1867-1920, została przekazana do Archiwum Państwowego w [...], dlatego Kierownik USC zwrócił się z wnioskiem o wydanie poświadczonej za zgodność z oryginałem reprodukcji, zamieszczonego w niej aktu urodzenia dotyczącego M. A. N. Z otrzymanych dokumentów jednoznacznie wynika, że księga urodzeń zawierająca przedmiotowy akt urodzenia była prowadzona w języku łacińskim, w formie tabelarycznej, a zapis imion: "M. A." nie budzi wątpliwości i jest opatrzony dopiskiem bin. od słowa "binominis", tzn. dwojga imion. Należy więc zauważyć, że zarówno w akcie urodzenia sporządzonym w powyższej księdze, jak i akcie urodzenia przeniesionym do rejestru stanu cywilnego figurują takie same imiona osoby, tj. "M. A.". Ponadto, Kierownik USC w celu potwierdzenia, czy w Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...] w [...] zachował się wtóropis księgi urodzeń z miejscowości [...], zawierający akt urodzenia M. A. N., urodzonej [...]., zwrócił się do proboszcza o informację w niniejszej kwestii. W odpowiedzi do tutejszego urzędu zostało przekazane świadectwo chrztu potwierdzające, że w księdze chrztów pod nr [...] z [...] widnieje zapis o urodzeniu dziecka [...] i jego chrzcie [...], któremu zostały nadane imiona: "M. A.", urodzonego z ojca F. i matki A. z domu W. Dokument został potwierdzony za zgodność z księgą chrztów.Organ I instancji podniósł, że w opisywanej sprawie nie nastąpił błąd w zapisie imion osoby. W akcie urodzenia brak jest również wzmianki dodatkowej o zmianie imion osoby z "M. A.", na imię: "M.", co utwierdza przekonanie, że wpisane imiona nie zostały zmienione poprzez wydanie decyzji administracyjnej o zmianie imienia i nazwiska. Oznacza to, że wniosek Skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ w przedmiocie sprostowania aktu na podstawie art. 35 p.a.s.c., nie jest prowadzone postępowanie administracyjne. W opisywanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 35 p.a.s.c. przesłanek umożliwiających Kierownikowi USC sprostowanie aktu urodzenia. Do przywołanego aktu, który został sporządzony przed dniem 1 stycznia 1946 r., Kierownik USC nie posiada akt zbiorowych, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.a.s.c. W związku z powyższym, nie można więc stwierdzić, że akt urodzenia na nazwisko N. M. A. zawiera dane niezgodne z aktami zbiorowymi rejestracji stanu cywilnego. Przedmiotowy akt urodzenia stanowi pierwszy dokument potwierdzający fakt nadania dziecku urodzonemu [...] w [...], z rodziców F. i A., imion: "M. A.". Posługiwanie się przez daną osobę imieniem innym niż wpisane do aktu urodzenia, tj. imieniem "M.", nie może stanowić dla kierownika urzędu stanu cywilnego podstawy do sprostowania aktu stanu cywilnego w trybie art. 35 p.a.s.c.W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Wojewoda Podkarpacki decyzją z 10 sierpnia 2022 r. nr O-III.6231.10.2022 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości podzielając stanowisko Kierownika USC. Wojewoda podniósł, że akty stanu cywilnego dołączone przez skarżącego do wniosku inicjującego postępowanie, w których figuruje imię "M.", potwierdzają zdarzenia późniejsze w stosunku do zdarzenia stwierdzonego w akcie urodzenia. Tym samym nie został spełniony warunek określony wart. 35 ust. 1 p.a.s.c., do sprostowania wnioskowanego aktu urodzenia. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, Kierownik USC nie miał również możliwości stwierdzenia, że akt urodzenia sporządzony na nazwisko "M. A. N." zawiera dane niezgodne z aktami zbiorowymi rejestracji stanu cywilnego. Przepisy obowiązujące w dacie sporządzenia aktu urodzenia M. A. N. nie obligowały wówczas osób duchownych do gromadzenia dokumentów stanowiących później akta zbiorowe rejestracji stanu cywilnego. Słusznie wskazał przy tym organ I instancji, że nie mógł dokonać sprostowania aktu urodzenia w oparciu o dokumenty takie jak kserokopie dowodów osobistych matki wnioskodawcy, dowodów osobistych jej dzieci, czy wypisów z ksiąg wieczystych. Na podstawie tych dokumentów właściwy do sprostowania jest sąd powszechny w świetle art. 36 p.a.s.c..Skargę na decyzję Wojewody Podkarpackiego wniósł T. W. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 p.a.s.c. poprzez jego błędną wykładnię i wadliwe przedłożenie chronologii rejestru stanu cywilnego nad zasadę prawdy materialnej; 2) art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) - dalej: k.p.a., poprzez dokonanie przez organ nowych ustaleń faktycznych w zakresie imienia matki skarżącego widniejącego w akcie urodzenia, a więc rozpoznanie sprawy w innym zakresie niż została wydana decyzja organu I instancji, czym organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich starań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 4) art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych w odwołaniu lub odniesienie się do nich w sposób wymijający poprzez takie stwierdzenia organu II instancji jak ustalenie, że nigdy nie doszło do zmiany imienia czy rozbieżności w wydawanych aktach stanu cywilnego wynikają z uprzednich nieprawidłowości, a co w żaden sposób nie wyjaśnia sprawy;5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Sąd I instancji na wstępie wyjaśnił, że unormowanej w art. 35 ust. 1 p.a.s.c. instytucji sprostowania podlegają wynikające z aktu stanu cywilnego oczywiste błędy pisarskie, czyli błędy pewne, bezsporne, niebudzące wątpliwości. W myśl zaś art. 36 p.a.s.c. sprostowania aktu stanu cywilnego dokonuje także sąd w postępowaniu nieprocesowym, na wniosek osoby zainteresowanej, prokuratora lub kierownika urzędu stanu cywilnego, jeżeli: 1) sprostowanie aktu stanu cywilnego jest niemożliwe na podstawie akt zbiorowych rejestracji stanu cywilnego lub innych aktów stanu cywilnego, o ile stwierdzają one zdarzenie wcześniejsze i dotyczą tej samej osoby lub jej wstępnych albo zagranicznych dokumentów stanu cywilnego, o których mowa w art. 35 ust. 2; 2) sprostowanie aktu stanu cywilnego przez kierownika urzędu stanu cywilnego nie jest możliwe wyłącznie na podstawie dokumentów wymienionych w pkt 1.W ocenie Sądu wojewódzkiego Kierownik USC prawidłowo wyjaśnił stronie m.in. poprzez szerokie odwołanie się do szeregu okoliczności prawnych i historycznych, że akt urodzenia na nazwisko: N. M. A. został sporządzony dnia [...] pod nr. [...] w parafialnej księdze urodzeń dla miejscowości [...]. Potwierdzono to mocą kopii aktu urodzenia pochodzącego z księgi urodzeń znajdującej się aktualnie w Archiwum Państwowym w [...]. Przeniesienie aktu stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego polega na zamieszczeniu w rejestrze stanu cywilnego treści: 1) aktu stanu cywilnego z chwili jego sporządzenia w zakresie wymaganym w niniejszej ustawie; 2) wzmianek dodatkowych, przypisków oraz informacji zawartych w rubryce "uwagi" - art. 124 ust. 2 p.a.s.c. Według art. 124 ust. 3 p.a.s.c. przeniesienie aktu stanu cywilnego do rejestru stanu cywilnego jest czynnością materialno-techniczną, w wyniku której w akcie stanu cywilnego sporządzonym w księdze stanu cywilnego prowadzonej na podstawie przepisów dotychczasowych wpisuje się wzmiankę dodatkową o przeniesieniu tego aktu do rejestru stanu cywilnego, wraz z oznaczeniem aktu i datą przeniesienia, która nie podlega przeniesieniu do rejestru stanu cywilnego.Sąd zauważył, że odnosząc powyższe przepisy p.a.s.c. do realiów niniejszej sprawy przyznać należy, że w czasie przeniesienia zamieszczono w rejestrze stanu cywilnego dane w zakresie wymaganym ustawą, bowiem przeniesiono z aktu urodzenia M. A. N. pierwsze imię – M., zaś w zakresie imienia drugiego – A. Powyższe dane odpowiadają treści pozycji nr [...] parafialnej księgi urodzeń, której kopia potwierdzona za zgodność z oryginałem została przekazana Kierownikowi USC przez Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] w toku zakończonego postępowania. Dowód ten jest spójny z treścią znajdującego się aktach sprawy świadectwa chrztu M. A. N. urodzonej dnia [...] w [...] i ochrzczonej [...] Sąd I instancji wyjaśnił również, że zawarty w rejestrze stanu cywilnego zapis pierwszego imienia "M." jest jednoznaczny z występującym w akcie urodzenia z [...] imieniem "M." i omówił w tym zakresie reformy pisowni występujące na przestrzeni lat. W rezultacie Kierownik USC miał pełne prawo jak i obowiązek posługiwać się aktualnie używaną formą ortograficzną w postaci imienia M. Kwestia ta nie została poruszona w decyzji Wojewody, jednak uchybienie to jako niemogące mieć wpływy na ustalony wynik sprawy nie przełożyło się na ocenę legalności działań tego organu przez sądem administracyjnym.Dalej Sąd I instancji wskazał, że Kierownik USC w [...] nie mógł sprostować aktu urodzenia w sposób żądany przez skarżącego w jego wniosku z dnia 7 czerwca 2022 r., czyli poprzez zastąpienia zapisanego w akcie urodzenia pierwszego imienia M. oraz drugiego imienia A., wnioskowanym imieniem M. Ta konstatacja wynika z obowiązujących organy i sąd regulacji p.a.s.c., które możliwość dokonania przez Kierownika USC sprostowania aktu stanu cywilnego dopuszczają tylko wówczas, gdy akt ten zawiera dane niezgodne z danymi zawartymi w aktach zbiorowych rejestracji stanu cywilnego lub z innymi aktami stanu cywilnego, o ile akty te stwierdzają zdarzenia wcześniejsze względem zdarzenia stwierdzonego w akcie prostowanym i dotyczą tej samej osoby lub jej wstępnych - art. 35 ust. 1 p.a.s.c. Sprostować można tylko to, co było błędne było od początku, tzn. już w dacie sporządzenia aktu.Jednocześnie Sąd I instancji wskazał, że akt urodzenia, którego sprostowania domagał się skarżący został sporządzony zaraz po urodzeniu jego matki, przez co nie mógł być sprostowany w oparciu o akty stanu cywilnego stwierdzające zdarzenia historycznie późniejsze. Innymi słowy, dołączone przez skarżącego do wniosku o sprostowanie wszystkie kopie akty stanu cywilnego, w których figuruje imię "M." nie mogły stanowić legalnej podstawy do sprostowania aktu urodzenia matki, gdyż dokumenty te nie potwierdzają zdarzeń wcześniejszych w stosunku do urodzenia oraz nadania imion. Nie został więc spełniony warunek dotyczący chronologii zdarzeń z obszaru stanu cywilnego danej osoby, jaki określa jednoznacznie treść art. 35 ust. 1 p.a.s.c. Wnioskodawca nie wykazał, aby oznaczenia imion matki wówczas zarejestrowane były nieprawidłowe w świetle tej regulacji, jak również, że zawierają błędy pisarskie. Zatem nie miało miejsca błędne zastosowanie jak i błędna wykładnia art. 35 ust 1 p.a.s.c. nadane matce skarżącego imię M. oraz imię A., zgodnie z regułami prawa powinno być wpisywane w każdym kolejnym akcie stanu cywilnego tej osoby, a także w aktach stanu cywilnego wszystkich zstępnych M. A. W. z domu N. To stanowisko uwzględnia też fakt braku dokonania wzmianki o zmianie imienia tej osoby. Ponieważ tak się nie stało, to powstały rozbieżności pomiędzy treścią aktu urodzenia matki skarżącego, a kolejnymi aktami stanu cywilnego dotyczącym jej oraz jej zstępnych. W tej sytuacji mogą one podlegać procedurze prostowania na wniosek jak i z urzędu, co przewiduje art. 35 ust. 1 i 3 p.a.s.c.Skargę kasacyjną wniósł T. W. zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 35 ust. 1 p.a.s.c. poprzez jego błędną wykładnie i wadliwe przedłożenie chronologii rejestru stanu cywilnego nad zasadę prawdy materialnej;2) art. 151 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana po dokonaniu przez ten organ nowych ustaleń faktycznych w zakresie imiona matki skarżącego widniejącego w akcie urodzenia, a więc rozpoznanie sprawy w innym zakresie niż została wydana decyzja I instancji, czym organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności;3) art. 151 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich starań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez: - nie wyjaśnienie, dlaczego do objętego żądaniem sprostowania aktu wprowadzono imiona "M. A." w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych organu II instancji wynika, że w parafialnej księdze urodzeń widnieje jeszcze inny zapis tj. "M." (niżej) "A." i w związku z tym na jakiej podstawie Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego wydaje część aktów stanu cywilnego na imię "M."; - nie wystąpienie o oryginał aktu chrztu, w sytuacji gdy w aktach zalega tylko podpisana za zgodność kopia, na której imię matki skarżącego oznaczone zostało jako "M. A.", które to świadectwo jest na nowo sporządzone; - nie ustalenie jaki akt cywilny był podstawą dla sporządzenia skróconego aktu zgonu M. W., wydanego przez USC w [...], nr [...] oraz poprzedzających ją aktów stanu cywilnego z imieniem matki skarżącego M., czyli imieniem zgodnym ze stanem rzeczywistym oraz nie ustalenie dlaczego wszystkie akty przed śmiercią matki skarżącego były wydawane na prawidłowe imię "M." w sytuacji gdy według organu nie pozwalał na to brak aktów zbiorowych rejestracji stanu cywilnego; - nie ustalenie w jakiej dacie i w jakich okolicznościach Kierownik USC zastąpił imię matki skarżącego "M. " imieniem "M." i dlaczego o tej zmianie nie powiadomiono zstępnych zmarłej; - niewyjaśnienie przyczyn niespójności aktu objętego żądaniem sprostowania z pozostałymi aktami stanu cywilnego zgromadzonymi przez USC i przedłożonymi przez skarżącego T. W., w kontekście zapewnienia spójności rejestru; - nie wyjaśnienie dlaczego w przypiskach do aktu urodzenia o zawarciu małżeństwa i o zgonie wskazano prawidłowo imię "M.", skoro organu obu instancji utrzymuję, że imię matki skarżącego to "M."; - błąd w ustaleniach faktycznych, że z kserokopii aktu urodzenia "można jednoznacznie stwierdzić, iż w akcie tym figurują imiona M. A.", podczas gdy z aktu tego wynika jeszcze inny zapis tj. "M." (niżej) "A.";4) art. 151 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo że Wojewoda Podkarpacki nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu lub odniósł się do nich w sposób wymijający poprzez takie stwierdzenia organu II instancji jak ustalenie, że nigdy nie doszło do zmiany imienia czy rozbieżności w wydawanych aktach stanu cywilnego wynikają z uprzednich nieprawidłowości, a co w żaden sposób nie wyjaśnia sprawy.Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego T. W. od Wojewody Podkarpackiego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.).W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia, stwierdzić należy, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony w skardze kasacyjnej zrzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a został oparty na nieusprawiedliwionych podstawach. Wbrew bowiem ocenie skarżącego kasacyjnie organ zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia dyspozycji art. 35 ust. 1 p.a.s.c. stanowiącego podstawę prawną odmowy sprostowania aktu urodzenia M., A. N. Wskazany w ramach omawianego zarzutu wzorzec kontroli - przepis art. 7 k.p.a. - określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą. Niemniej jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie skarżącego. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Zgodnie natomiast z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe zasady, stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy obu instancji nie naruszyły zasad wynikających z powołanych przepisów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej w istocie sprowadza się do polemiki skarżącego kasacyjnie z wyrażoną przez Sąd I instancji oceną zgodności z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego dokonanego przez organy administracji ustalenia stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. wyroki NSA z: 14 lipca 2005 r., sygn. akt FSK 2600/04; 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05; 6 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 400/06; 17 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1870/13).Zgodnie z treści art. 35 ust. 1 p.a.s.c., akt stanu cywilnego, który zawiera dane niezgodne z danymi zawartymi w aktach zbiorowych rejestracji stanu cywilnego lub z innymi aktami stanu cywilnego, o ile stwierdzają one zdarzenie wcześniejsze i dotyczą tej samej osoby lub jej wstępnych, albo z zagranicznymi dokumentami stanu cywilnego, podlega sprostowaniu przez kierownika urzędu stanu cywilnego, który go sporządził. Sprostowanie aktu stanu cywilnego może być dokonane na podstawie zagranicznego dokumentu stanu cywilnego, jeżeli w państwie wystawienia jest on uznawany za dokument stanu cywilnego, lub innego dokumentu zagranicznego potwierdzającego stan cywilny, wydanego w państwie, w którym nie jest prowadzona rejestracja stanu cywilnego, jeżeli zawierają one dane, które podlegają sprostowaniu, stwierdzają zdarzenie wcześniejsze i dotyczą tej samej osoby lub jej wstępnych (art. 35 ust. 2 p.a.s.c.). Z powyższych przepisów wynika, że kierownik urzędu stanu cywilnego może sprostować akt stanu cywilnego jedynie na podstawie dokumentów, przy czym muszą to być dokumenty dotyczące zdarzeń wcześniejszych niż to zdarzenie, którego dotyczy akt stanu cywilnego podlegający sprostowaniu, a nadto muszą to być dokumenty dotyczące osoby, których dane podlegają sprostowaniu, lub dokumenty dotyczące wstępnych tej osoby. Nie mogą to być jakiekolwiek dokumenty, lecz dokumenty z akt zbiorowych rejestracji stanu cywilnego, akty stanu cywilnego lub zagraniczne dokumenty stanu cywilnego (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2178/21). W przedmiotowej sprawie wnioskiem o sprostowanie objęto akt urodzenia M. A. N., który został sporządzony dnia [...] w parafialnej księdze urodzin pod nr [...] a następnie przeniesiony do rejestru stanu cywilnego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej nie istnieje rozbieżność pomiędzy tymi dokumentami, odnotowane w akcie urodzenia imię "M." jest tożsame z odnotowanym w rejestrze stanu cywilnego imieniem "M.". Kwestia ta został dostatecznie wyjaśniona przez Sąd I instancji z odwołaniem się do opinii Rady Języka Polskiego. Brak jest również podstaw do kwestionowania zgodności pozyskanego w toku postępowania Świadectwa Chrztu M. A. N. z treścią księgi chrztu Parafii Rzymskokatolickiej p.w. [...], które zostało wydane przez proboszcza tej parafii. Podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące niewyjaśnienia dlaczego w przedłożonych przez niego aktach stanu cywilnego występuje imię matki M., pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, gdyż jak już wyżej wskazano kierownik urzędu stanu cywilnego może sprostować akt stanu cywilnego w trybie art. 35 ust. 1 p.a.s.c. jedynie na podstawie dokumentów, które dotyczą zdarzeń wcześniejszych niż to zdarzenie, którego dotyczy akt stanu cywilnego podlegający sprostowaniu. Natomiast wszystkie przedłożone przez stronę dokumenty powstały później niż akt urodzenia, którego sprostowania domagał się skarżący kasacyjnie. Kwestionowanie na tej podstawie wykładni art. 35 ust. 1 p.a.s.c. dokonanej przez Sąd I instancji, czyni również niezasadnym zarzut kasacyjny w tym zakresie.Chybiony jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na dokonaniu przez organ odwoławczy nowych ustaleń faktycznych i rozpoznaniu sprawy w innym zakresie niż została wydana decyzja I instancji. Naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu. W sytuacji, gdy sąd nie korzysta z przepisu art. 135 p.p.s.a., to znaczy nie uchyla lub nie stwierdza nieważności decyzji organu pierwszej instancji, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia co do takiej decyzji. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie stosował tej normy zatem nie mógł naruszyć tego przepisu w sposób opisany w zarzucie kasacyjnym. Nie sposób również przyjąć, że dokonanie nowych ustaleń w oparciu o ten sam materiał dowody przez organ odwoławczy stanowi naruszenie art. 15 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie może być rozumiana jedynie w ten sposób, że wszystkie dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji. Zarówno bowiem postępowanie pierwszoinstancyjne, jak i odwoławcze mają w pełni charakter merytoryczny. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu pierwszej instancji. W związku z tym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 § 1 k.p.a.).Nie znajduje uzasadnienia także kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich argumentów i zarzutów podniesionych przez skarżącego. Należy zauważyć, że organ odwoławczy ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę administracyjną, niezależnie od podniesionych w odwołaniu zarzutów. Stąd też nieodniesienie się przez organ odwoławczy do argumentów niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie stanowi naruszenia tej zasady. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z kolei wymogi, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna zawarte są w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, z kolei, uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 kwietnia 2018 r., I OSK 1351/16 podkreślił, że do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie albo gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Aby naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 107 § 3 k.p.a. mogło stanowić podstawę uchylenia decyzji, koniecznym jest również wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki wpływ w skardze kasacyjnej nie został także wykazany.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.. skargę kasacyjną oddalił.