Wyrok - II OSK 1669/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2551/22 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w WarsOddalono skargę kasacyjną. Warunki zabudowy terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2551/22 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wars
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Broda
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2551/22, w wyniku rozpoznania skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: SKO) z dnia 5 października 2022 r. nr KOC/939/Ar/22 w przedmiocie warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Zarząd [...] [...]decyzją z dnia 10 stycznia 2022r. nr 1/2022, na podstawie m. in. art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) dalej: u.p.z.p., po rozpatrzeniu wniosku R. K. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowego z częścią mieszkalną, garażem podziemnym, drogami wewnętrznymi wraz z miejscami postojowymi i niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] oraz dojazdem na części działek nr ewid. [...], [...], [...],[...] z obrębu [...], przy ul. [...], na terenie [...] [...].W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestycja znajduje się w obszarze, dla którego sporządzany jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ul. [...] (uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...]), ale nie stwierdzono przesłanek do zawieszenia postępowania. Wnioskiem objęto działkę ewidencyjną [...] z obrębu [...] o powierzchni wynoszącej 3965 m2, stanowiącą zgodnie z ewidencją gruntów własność [...], w użytkowaniu wieczystym [...] Sp. z o.o. Dojazd do inwestycji kubaturowej będzie się odbywał z drogi publicznej ul. [...] za pośrednictwem drogi wewnętrznej ul. [...] na działkach nr ew. [...], [...], [...] i [...]. Teren inwestycji usytuowany jest po zachodniej stronie drogi wewnętrznej ul. [...] i jest niezabudowany. Najbliższe sąsiedztwo inwestycji stanowią od południa: budynek hotelowy, od północy zabytkowy [...] i [...], od zachodu [...], od wschodu droga wewnętrzna ul. [...], dalej w tym kierunku zespół budynków [...]. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. przeprowadzono, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, która wykazała dopuszczalność realizacji inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W trakcie postępowania uwagi wnieśli Wydział Gospodarki Nieruchomościami dla [...] [...]oraz Wydział Mienia dla [...]. Do powyższych stanowisko odniósł się wnioskodawca.W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania SKO decyzją z dnia 5 października 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że [...]S.A. podniosła w odwołaniu, że teren inwestycji nie posiada dostępu do drogi publicznej. Organ odwoławczy wskazał, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczono wokół przedmiotowej działki granice obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dominującą funkcją obszaru jest funkcja usługowa oraz mieszkaniowa jednorodzinna i w ocenie organu pierwszej instancji, inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym na zasadach dobrego sąsiedztwa. Organ I instancji stwierdził również, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, tj. ul. [...] za pośrednictwem istniejącej drogi wewnętrznej ul. [...], zlokalizowanej na działkach nr [...], [...],[...], [...] z obrębu [...], z czym nie zgodziło się SKO. Ustalenia zatem wymagało, czy działki objęte wnioskiem posiadają bezpośredni lub pośredni dostęp do drogi publicznej. Wnioskodawca wskazał, że nieruchomość, na której planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez powszechnie dostępną drogę wewnętrzną ul. [...], z której korzystać może każdy. Zarząd [...] podniósł, że droga wewnętrzna - ul. [...], zlokalizowana jest na działkach nr [...], [...], [...], [...]z obrębu [...]. Jednakże z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wynika, że stanowi ona własność [...], w użytkowaniu wieczystym [...] S.A. W dziale III tej księgi ujawniona została służebność drogi koniecznej na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego lub właściciela działki nr [...]. Natomiast w dziale I - SP księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]nie została ujawniona jakakolwiek służebność, z której wynikałby prawny dostęp do drogi wewnętrznej - ul. [...], a co za tym idzie aby nieruchomość ta miała zapewniony dostęp do drogi publicznej. W konsekwencji w ocenie SKO planowana inwestycja nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.Skargę na decyzję organu II instancji wniósł R. K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że teren inwestycji, nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej; 2) art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO prowadzi do wniosku, że organ nie sprostał zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Kolegium nie tylko nie rozpatrzyło ponownie merytorycznie sprawy, ale niemal w ogóle nie odniosło się do argumentacji wnioskodawcy szeroko przedstawionej i zaakceptowanej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, co wynikało ze sposobu rozstrzygnięcia, gdzie organ odwoławczy zobowiązany był do przeprowadzenia analizy funkcji, cech i parametrów zagospodarowania terenu oraz oceny wniosków z niej płynących, zwłaszcza z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu, to jest kwestii dostępu do drogi publicznej szeroko uargumentowanej przez wnioskodawcę. Tymczasem SKO, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji ograniczyło się do wskazania, że brak jest dostępu inwestycji do drogi publicznej - gdyż działka nr [...] (części ulicy [...]) stanowi własność [...] w użytkowaniu wieczystym [...] S.A., a w dziale III jej księgi wieczystej ujawniona została służebność drogi koniecznej dla każdoczesnego właściciela działki nr [...]. Natomiast w dziale I - SP księgi wieczystej prowadzonej d a działki nr [...] nie została ujawniona jakakolwiek służebność, z której wynikałby prawny dostęp do drogi wewnętrznej - ul. [...], a co za tym idzie nieruchomość ta nie ma zapewnionego dostępu do drogi publicznej.Sąd wyjaśnił, że w ten bardzo lakoniczny sposób, organ II instancji odniósł się do kwestii decydującej dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a w istocie nie ocenił merytorycznie powyższego zagadnienia. Tymczasem wnioskodawca w toku postępowania wskazywał, że planowana inwestycja obejmuje nie tylko realizację zabudowy kubaturowej na dz. ew. nr [...], ale także budowę infrastruktury technicznej oraz drogowej na cz. dz. ew. nr [...],[...],[...] i [...]. Teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zawierał część działki [...], która bezpośrednio przylega do drogi publicznej - ul. [...]. Podkreślono również, że choć ul. [...] nie została zaliczona do kategorii dróg publicznych, to jest publicznie dostępna. Ulicą tą poruszają się pojazdy komunikacji miejskiej (linia [...]). Odwoływanie się do pośredniego dostępu inwestycji do drogi publicznej (poprzez drogę wewnętrzną) nie jest konieczne, gdyż określony przez wnioskodawcę teren przylega bezpośrednio do drogi publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że SKO w najmniejszym stopniu nie odniosło się do tych twierdzeń, a miały one zasadnicze znaczenia dla oceny prawnej spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej.W ocenie Sądu I instancji sprawa nie została należycie rozpatrzona przez organ odwoławczy, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją art. 7, art. 77 § 1, art. 15, art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a.Skargę kasacyjną wniosła [...] S.A. zaskarżając powyższy wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 15, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie przez WSA w całości zaskarżonej decyzji z uwagi na rzekome (i zaprzeczane przez skarżącą) naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy wbrew twierdzeniom WSA, SKO rozpatrzyło merytorycznie całe postępowanie w II instancji i tym samym zapewniło dostęp do dwuinstancyjnego postępowania, dokładnie wyjaśniło stan faktyczny, odniosło się do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób prawidłowy dokonało wykładni przepisów oraz w sposób dokładny wyjaśniło w uzasadnieniu rozstrzygnięcie postępowania, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że zaskarżona decyzja spełnia wymogi zawarte w tym przepisie, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy;3) art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż przesłanka posiadania dostępu do dragi publicznej jest spełniona, jeżeli dany teren ma dostęp do drogi publicznej w sposób pośredni przez drogę wewnętrzną, której użytkownikiem wieczystym jest inny podmiot - tj. skarżąca;4) art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. 645 ze. zm.); dalej: u.d.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że droga wewnętrzna będąca w użytkowaniu wieczystym skarżącej stanowi drogę publicznie dostępną, do której dostęp zapewnia zrealizowanie przesłanki określonej w art. 61 pkt 1 ust. 2 u.p.z.p.Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od skarżącego w I instancji na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.W odpowiedzi na skargę kasacyjna R. K. wniósł o jej oddalenie w całości oraz o przyznanie skarżącemu w I instancji od skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 15, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, słusznie zwrócił uwagę na charakter i zakres postępowania odwoławczego, które nie ogranicza się do weryfikacji decyzji organu I instancji, ale polega na ponownym merytorycznym rozpatrzeniu sprawy w jej całokształcie. Sąd trafnie ocenił zaskarżoną decyzję, wskazując na jej uzasadnienie obrazujące liczne braki w tym względzie. Podzielając stanowisko przedstawione w zaskarżonym wyroku należy zaznaczyć, że zarówno z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, jak i dokumentacji zgormadzonej w aktach administracyjnych, nie wynika by Kolegium ponownie rozpatrzyło wniosek inwestora oraz ustosunkowało się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w swej merytorycznej treści, poza częścią sprawozdawczą, informacją o ostateczności rozstrzygnięcia i pouczeniu o zasadach i trybie zaskarżenia jej do sądu, zawiera przedstawienie i wyjaśnienie podstaw prawnych ustalania warunków zabudowy, a następnie dwa akapity: w pierwszym organ wskazuje, że w sprawie wymaga wyjaśnienia to, czy teren inwestycyjny posiada bezpośredni bądź pośredni dostęp do drogi publicznej, w drugim zaś dochodzi do wniosku, że przedmiotowa nieruchomość nie ma takiego dostępu, albowiem w treści księgi wieczystej nieruchomości wskazanej przez inwestora będącej fragmentem drogi wewnętrznej umożliwiającej dostęp do drogi publicznej nie została ujawniona służebność, z której wynikałby prawny dostęp do takiej drogi z terenu będącego przedmiotem ustalenia warunków zabudowy. Jednocześnie w żaden sposób nie odnosi się do kwestii bezpośredniego przylegania terenu inwestycji do drogi publicznej oraz charakteru publicznego drogi wewnętrznej nie poddając tych okoliczności ocenie.Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (niż naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten należy do tak zwanych przepisów wynikowych, co w niniejszej sprawie oznacza, że wykazana wyżej nieskuteczność podniesionego zarzutu naruszenia przepisów postępowania powoduje tym samym nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a. Z kolei przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie. W kontrolowanej sprawie Sąd I instancji zawarł wskazania co do dalszego toku postępowania, a brak ich akceptacji przez skarżącą kasacyjnie nie świadczy jeszcze o naruszeniu powołanej normy.Niezasadne okazały się też zarzuty błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 8 pkt 1 u.d.p. Z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że jednym z wymogów ustalenia warunków dla wnioskowanej zabudowy jest to, by teren będący przedmiotem tych ustaleń miał dostęp do drogi publicznej. Z kolei w myśl art. 8 pkt 1 u.d.p.: "Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi." Mając powyższe na uwadze należy wyjaśnić, że zgodnie ze stanowiskiem wypracowanym w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze prawniczej, aprobowanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie, dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., należy rozumieć jako zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej, a zatem pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być faktycznie wykorzystywana w takim celu (zob.m.in. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 358/20, LEX nr 344751; A. Despot-Mładanowicz (w:) Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 61; I. Zachariasz (w:) Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. H. Izdebski, Warszawa 2023, art. 61). Stąd też przedmiotem postępowania wyjaśniającego w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, powinna być ocena możliwości wykorzystania działek do skomunikowania terenu realizacji planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., II OSK 438/20, LEX nr 3416280 oraz wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., II OSK 358/20, LEX nr 3447510, por. też wyroki NSA z 7 września 2023 r., II OSK 778/22, LEX nr 3610008 oraz z NSA z 12 stycznia 2023 r., II OSK 14/20).Przy dokonywaniu wykładni zwrotu "dostęp do drogi publicznej" trzeba bowiem wziąć pod uwagę, że taki dostęp jest ustalany w pierwszej fazie procesu inwestycyjno-budowlanego, obejmującej postępowanie prowadzące do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która w myśl art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p., nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Skoro zatem inwestor przy ustalaniu warunków zabudowy nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu realizacji planowanej inwestycji, to tym bardziej nie można uzależniać treści rozstrzygnięcia tego postępowania od posiadania przez inwestora odpowiedniego tytułu do terenu (terenów) mających zapewnić dostęp do drogi publicznej (por. wyrok NSA z 16 listopada 2022 r., II OSK 1808/21, LEX nr 3503339). Jeżeli więc, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, inwestor oświadcza, że teren realizacji planowanej inwestycji będzie miał dostęp do drogi publicznej przez wskazane przez niego działki, to przedmiotem oceny organu prowadzącego postępowanie, powinna być weryfikacja możliwości wykorzystania tychże działek do skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną, nie zaś posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z tych działek (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., II OSK 438/20, LEX nr 3416280). Przy czym należy podkreślić, że dla ustalenia warunków zabudowy wystarczające jest wykazanie, tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy, że nieruchomość dla której warunki te mają być ustalone, jest położona przy drodze wewnętrznej, w rozumieniu art. 8 pkt 1 u.d.p., połączonej z drogą publiczną (Wyrok NSA z 17 marca 2022 r., II OSK 906/21, LEX nr 3332796).W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a..