Wyrok - I GSK 1505/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 8 stycznia 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2308/25 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na informację Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia 17 liOddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2308/25 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na informację Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia 17 li
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
8 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Dudar
Podstawa prawna
art. 185
ppsa
art. 174
ppsa
art. 145
ppsa
art. 141
ppsa
art. 134
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
art. 3
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 września 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2308/25, na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 14 lzf ust. 3 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2024 r., poz. 324 ze zm., dalej powoływana jako "u.z.p.p.r."), oddalił skargę N. Sp. z o.o. w W. (dalej powoływana także jako skarżąca, spółka) na informację Centrum Projektów Polska Cyfrowa z siedzibą w Warszawie (dalej powoływana jako CPPC, organ) z dnia 17 lipca 2025 r. w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.Skarżąca wnioskiem z 29 kwietnia 2025 r. wystąpiła o dofinansowanie projektu pn. "[...]" złożonego w ramach naboru nr [...] Inwestycji C.1.1.1. "[...]" Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności.Pismem z 28 maja 2025 r. CPPC wezwała spółkę do poprawienia/uzupełnienia w terminie 5 dni wniosku w zakresie kryterium nr 15 "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy i wykonalność Przedsięwzięcia" poprzez: a) uzasadnienie skokowego wzrostu przychodów w 2024 r. o ponad 20% w stosunku do 2023 r. oraz wykazania, że przychód wskazany w 2024 r. jest możliwy do utrzymania w całym okresie referencyjnym; b) uzupełnienie zgodnie z Instrukcją do Załącznika nr 4, II etap, pkt E do wniosku dokumentacji o bezwarunkową promesę kredytową lub umowę kredytową potwierdzającą możliwość uzyskania zaplanowanego w wysokości 1,7 mln finansowania zewnętrznego, ewentualnie wskazanie innym możliwych zabezpieczeń finansowania projektu; c) potwierdzenia, zgodnie z Instrukcją wypełniana Załącznika nr 4, II etap, pkt G danych finansowych o podpisy osób upełnomocnionych do reprezentacji wnioskodawcy oraz głównego księgowego wnioskodawcy (ewentualnie osoba upoważniona do reprezentowania biura księgowego).W dniu 2 czerwca 2025 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na wezwanie.Pismem z 10 czerwca 2025 r. CPPC poinformowała spółkę, że wniosek nie spełnił wszystkich kryteriów ocenianych metodą zero-jedynkową. Niespełnione pozostało kryterium nr 15 "Sytuacja finansowa wnioskodawcy i wykonalność przedsięwzięcia". W związku z tym, że wniosek nie spełniał warunku określonego w § 7 ust. 3 pkt 1 Regulaminu nie został oceniony pozytywnie i tym samy nie został wybrany do objęcia wsparciem.Organ w zakresie kryterium nr 15 ocenił, że spółka zmodyfikowała dokumentację konkursową w zakresie innym niż wskazano w wezwaniu, a w takiej sytuacji, zgodnie z postanowieniem Regulaminu wyboru przedsięwzięć w ramach KPO ocenie podlega wniosek złożony w pierwotnej wersji. 1. Wnioskodawca w okresie referencyjnym prognozy założył utrzymanie przychodów i kosztów na poziomie z 2024 r. Nie uzasadniono skokowego wzrostu przychodów w 2024 r. o ponad 20% w stosunku do 2023 r. oraz nie wykazano, że przychód wskazany w roku 2024 jest możliwy do utrzymania w całym okresie referencyjnym. 2. Wnioskodawca do finansowania inwestycji planuje wykorzystać środki zewnętrzne w kwocie 1,7 mln. zł w ramach kredytu. Zgodnie z postanowieniem Instrukcji do Załącznika nr 4, II etap, pkt E, do wniosku powinna zostać dołączona bezwarunkowa promesa kredytowa lub umowa kredytowa potwierdzająca możliwość uzyskania przedmiotowego finansowania. Do wniosku nie załączono wyżej wymienionego dokumentu. 3. Zgodnie z Instrukcją wypełniania Załącznika numer 4, II etap pkt G) "Prawdziwość podanych danych finansowych potwierdzają (oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej) osoby upełnomocnione do reprezentacji podmiotu (Wnioskodawcy) oraz główny księgowy Wnioskodawcy (ewentualnie ozdoba upoważniona do reprezentowania biura księgowego), czyli osoba odpowiadająca za przygotowanie finansowych i księgowych danych pierwotnych do sprawozdań finansowych Wnioskodawcy". Załącznik finansowy nie został podpisany przez osoby upełnomocnione do reprezentacji podmiotu (Wnioskodawcy) oraz głównego księgowego Wnioskodawcy. W związku z powyższym kryterium oceniono negatywnie.Pismem z 17 lipca 2025 r. CPPC na podstawie art. 14 lze ust. 5 u.z.p.p.r. oraz § 9 Regulaminu wyboru poinformowało skarżącą o podtrzymaniu negatywnej oceny przedsięwzięcia. W zakresie zarzutu nadmiarowego uzupełnienia dokumentacji aplikacyjnej, organ wskazał, że podczas weryfikacji złożonych wyjaśnień i uzupełnień stwierdzono, że spółka zmieniła we wniosku w części Informacje ogólne o projekcie "Okres realizacji projektu data do" i "Okres kwalifikowalności wydatków w projekcie data do", w części Zadania projektu i kamienie milowe "Planowaną datę zakończenia zadania" oraz "Planowaną datę zakończenia" i "Datę punktu ostatecznego dla kamienia milowego 2" do czego nie był wzywany. Wobec powyższego zgodnie z postanowieniem § 7 ust.11 pkt 2 Regulaminu wyboru ocenie podlegał wniosek złożony w pierwotnej wersji. W związku z tym zarzut wnioskodawcy jest niezasadny, gdyż zmodyfikował on dokumentację konkursową w zakresie innym niż wskazano w wezwaniu. W odniesieniu do zarzutu braku uzasadnienia dla wzrostu przychodów w roku 2024 i utrzymania ich w okresie prognozy CPPC wyjaśniło, że wnioskodawca w okresie referencyjnym prognozy założył utrzymanie przychodów i kosztów na poziomie z 2024 r. Nie uzasadniono skokowego wzrostu przychodów w 2024 r. o ponad 20% w stosunku do 2023 r. oraz nie wykazano, że przychód wskazany w roku 2024 jest możliwy do utrzymania w całym okresie referencyjnym. W związku z tym zarzut wnioskodawcy jest niezasadny - przytoczona argumentacja nie uzasadnia tak radykalnego wzrostu.Z kolei w zakresie zarzutu braku udokumentowania zdolności do pozyskania finansowania zewnętrznego w kwocie 1,7 mln PLN, CPPC wyjaśniło, że zgodnie z zapisami w Instrukcji do Załącznika nr 4, II etap, pkt E w przypadku zadeklarowania finansowania zewnętrznego wymagana będzie nieodwołalna promesa lub umowa kredytowa (umowa równoważna) ze strony banku lub instytucji finansowej nadzorowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNF), a przedstawione przez wnioskodawcę zaświadczenie banku o zdolności kredytowej nie wypełnia tych wymogów i nie stanowi nieodwołalnego zobowiązania instytucji finansowej do finansowania przedmiotowego projektu. Dokument ten nie jest formalnie "promesą bezwarunkową" i pomimo tego, że w praktyce rynkowej stanowi wiarygodne i kluczowe potwierdzenie zdolności wnioskodawcy do pozyskania wymaganego finansowania, to nie wypełnia wymogów konkursowych.W kwestii braku podpisów osób upoważnionych na Załączniku nr 4 CPPC wyjaśniło, że zgodnie z instrukcją wypełniania załącznika nr 4 wnioskodawca był zobowiązany do potwierdzenia prawidłowości danych poprzez złożenie podpisu osoby upoważnionej do reprezentacji podmiotu oraz osoby odpowiedzialnej za przygotowania danych finansowych i księgowych. W pierwotnej wersji załącznika nr 4 złożonego przez wnioskodawcę podpisu osoby odpowiedzialnej za przygotowanie danych finansowych i księgowych nie było. W związku z powyższym należy podtrzymać pierwotną ocenę w tym zakresie oraz uznać zarzut wnioskodawcy za niezasadny.Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę spółki podkreślił, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynikają z art. 14 lzf ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 2a-6 i art. 30d-30i ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.").Zdaniem sądu pierwszej instancji, skarżąca wykroczyła poza zakres wezwania z 28 maja 2025 r. i zmieniła we wniosku w części Informacje ogólne o projekcie "Okres realizacji projektu data do" i "Okres kwalifikowalności wydatków w projekcie data do", w części Zadania projektu i kamienie milowe "Planowaną datę zakończenia zadania" oraz "Planowaną datę zakończenia" i "Datę punktu ostatecznego dla kamienia milowego 2" do czego nie była wzywana. Wbrew deklaracjom skarżącej wprowadzone zmiany nie stanowiły logicznej i koniecznej konsekwencji uzupełnień, do których wezwało CPPC. Zakres wezwania był precyzyjny i nie wymagał dodatkowych korekt. Skarżąca bez żadnych wątpliwości zmodyfikowała dokumentację konkursową w zakresie innym niż wskazano w wezwaniu. Doprowadziło to do nieuzasadnionej, istotnej modyfikacji wniosku.Sąd zaznaczył, że zgodnie z Regulaminem zakres poprawy określa CPPC, jeżeli zatem zmiany wykraczają poza zakres wezwania CPPC, traktowane są w całości jako nieistniejące i ocena dokonywana jest w całości na pierwotnym dokumencie. Przez uzupełnienie wniosku należy rozumieć złożenie dodatkowych informacji lub wyjaśnienie wątpliwości. Ewentualne zmiany treści wniosku o dofinansowanie, będące konsekwencją złożonych wyjaśnień, mogą mieć wyłącznie charakter porządkowy i doprecyzowujący. Wyjaśnienia nie mogą również odnosić się do kwestii całkowicie pominiętych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie.Skarżąca próbuje udowodnić, że czym innym jest formularz wniosku (tj. pola LSI), a czym innym pliki pomocnicze (załączniki), a w realiach niniejszej sprawy nowe daty w polu "Kamienie milowe" wynikają, zdaniem skarżącej z uzupełnionego załącznika finansowego, czyli przedmiotu wezwania. Stanowisko to jest zupełnie chybione. Załączniki są integralnym elementem wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Wprowadzone nadmiarowo zmiany bez względu na ich miejsce powodują skutek, o którym mowa w § 7 ust. 11 Regulaminu. Działanie organu prowadzące do uznania, że skarżąca wykroczyła poza wskazania i zmieniła istotne informacje ogólne o projekcie nie są przejawem nadmiernego formalizmu, a stosowaniem postanowień Regulaminu.Konsekwencją powyższego zachowania skarżącej w świetle zapisów Regulaminu była ocena wniosku w jego pierwotnej wersji. Zdaniem sądu, słusznie zatem organ uznał, że skoro oceniał wniosek w pierwotnej wersji (wobec uzupełnień, do których spółka nie była wzywana i przez co zmodyfikowała dokumentację konkursową), to podpisów osoby odpowiedzialnej za przygotowanie danych finansowych i księgowych nie było na Załączniku nr 4. To, że skarżąca uzupełniła brakujące podpisy (plik z 2 czerwca 2025 r. opatrzony trzema kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi) nie miało znaczenia, skoro zgodnie z § 7 ust. 11 Regulaminu pod uwagę brany był wyłącznie wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w swojej pierwotnej treści, a nie w treści uzupełnionej. W tym też kontekście nie mogła odnieść zamierzonego skutku argumentacja, że w dwóch innych "bliźniaczych sprawach" wezwanie CPPC wskazywało na potrzebę przesunięcia dat kamieni milowych. Podkreślenia wobec takiej argumentacji wymaga, że wnioski o dofinansowanie projektu nie są oceniane przez porównanie do innych projektów, ale przez pryzmat właściwych kryteriów oceny i wyłącznie w odniesieniu do nich. Istotne jest również to, że eksperci nie są informowani o tym, że ten sam wnioskodawca lub podmioty z nim powiązane złożyli więcej niż jeden wniosek w danym naborze, ani nie są informowani o wynikach tej oceny.W związku z powyższym przedstawione w skardze w zestawieniu tabelarycznym porównanie z innymi wnioskami podmiotów z grupy kapitałowej, do której należy skarżąca na dowód "niespójności praktyki" organu pozostaje bez znaczenia dla oceny projektu skarżącej, ponieważ nie jest to element dokumentacji aplikacyjnej złożonej przez spółkę w ramach niniejszego konkursu (zob. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. VIII SA/Wa 156/22). Tym samym wykluczone jest również badanie podniesionych w skardze zarzutów dotyczących prawidłowości innych wniosków konkursowych. Każda sprawa podlega indywidualnej ocenie, i każdy wniosek może zawierać odmienny zakres uchybień i nieprawidłowości. W związku z tym nie sposób skutecznie podnosić zarzut naruszenia zasady równego traktowania, bezstronności i przejrzystości wyłącznie na tej podstawie, że inni wnioskodawcy zostali wezwani do uzupełnienia dokumentacji. Również nie każda wykryta usterka w dostarczonym formularzu prowadzi automatycznie do naruszenia procedury naboru. Ocena legalności działania organu wymaga bowiem wykazania, że stwierdzone uchybienie miało realny wpływ na wynik oceny danego wniosku, czego w niniejszej sprawie skutecznie nie uczyniono.Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem, że w sprawie konieczne było pełne uzasadnienie prezentowanych przez spółkę danych w szczególności prognoz finansowych i ich oparcie na dokumentach źródłowych jak również, że przedłożone przez spółkę zaświadczenie o zdolności kredytowej nie wypełnia warunków Instrukcji – II etap pkt E w zakresie przedłożenia nieodwołanej promesy lub umowy kredytowej (umowy równoważnej). Przedłożone zaświadczenie nie ma charakteru wiążącego, nie stanowi zobowiązania banku do udzielenia kredytu w przeciwieństwie do promesy. Zaświadczenie banku o zdolności kredytowej nie jest "promesą bezwarunkową", ma znaczenie jedynie informacyjne i pomimo tego, że w praktyce rynkowej stanowi wiarygodne potwierdzenie zdolności wnioskodawcy do pozyskania wymaganego finansowania, to nie wypełnia wymogów konkursowych. Są to dwa różne dokumenty, które mają różną moc dowodową.Zdaniem sądu pierwszej instancji, zarówno ocena, jak i ponowna ocena przedsięwzięcia została dokonana przez CPPC w sposób przejrzysty, rzetelny, bezstronny i niedyskryminacyjny – w oparciu o jasne i precyzyjne postanowienia Regulaminu wyboru i stosowne przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca spółka, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14lzf ust. 3 u.z.p.p.r. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.Na podstawie art. 174 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:A. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.),tj.:1. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 7 ust. 11 pkt 2 Regulaminu wyboru dla naboru nr [...] (dalej: "Regulamin wyboru") oraz w zw. z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez błędną, automatyczną i nieproporcjonalną ocenę legalności działania organu i w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., wynikające z:a) wadliwej, ściśle literalnej i oderwanej od celu wykładni pojęcia "zakresu wskazanego w wezwaniu", polegającej na bezkrytycznym zaakceptowaniu przez WSA, że zmiany w harmonogramie projektu (daty kamieni milowych), stanowiące logiczny, konieczny i weryfikowalny skutek wewnętrznie powiązanych korekt finansowych i przepływów (do których wprowadzenia wezwał sam organ), stanowiły niedozwolone wykroczenie poza zakres wezwania;b) błędnym przyjęciu, że § 7 ust. 11 pkt 2 Regulaminu wprowadza sankcję "z mocy prawa" i w każdym przypadku wymaga powrotu do wersji pierwotnej, podczas gdy brzmienie przepisu ("może zostać oceniony negatywnie") obliguje do oceny konkretnej nadmiarowości, jej istotności i związku przyczynowego z zakresem wezwania oraz do zastosowania zasady proporcjonalności;c) usankcjonowania przez sąd I instancji działania organu polegającego na arbitralnym i nierzetelnym powrocie do oceny pierwotnej, nieaktualnej wersji wniosku, z całkowitym pominięciem złożonych prawidłowo uzupełnień, co doprowadziło do oparcia rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym.2. Art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte rozpoznanie sprawy i wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na:a) pominięciu i braku jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się przez sąd I instancji do kluczowego dla sprawy orzecznictwa NSA powołanego przez skarżącą (w szczególności wyroków NSA sygn. II GSK 907/09 oraz Il GSK 603/16), dotyczącego zakazu nadmiernego formalizmu i obowiązku kompleksowej oceny wniosku, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę kasacyjną toku rozumowania sądu; sąd nie wyjaśnił, dlaczego odstępuje od utrwalonych tez tych orzeczeń i nie wskazał argumentów pozwalających odróżnić niniejszą sprawę:b) powierzchownym i błędnym odrzuceniu zarzutu naruszenia zasady równego traktowania, bez zbadania proceduralnego aspektu tej zasady i bez odniesienia do przedstawionych przez skarżącą przykładów odmiennych wezwań do uzupełnień w "bliźniaczych" sprawach, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną toku rozumowania Sądu;c) niewyjaśnieniu, dlaczego sąd przyjął, że zmiana dat była "nielogiczna" i "niekonieczna", mimo wykazanego związku finansowania dłużnego z harmonogramem (czas pozyskania/uruchomienia kredytu oraz przepływy), oraz dlaczego nie rozważył mniej dolegliwego środka niż całkowite pominięcie uzupełnień (np. ocena merytoryczna w oparciu o uzupełniony załącznik finansowy i zachowanie spójności harmonogramu).3. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez usankcjonowanie przez sąd I instancji nadmiernego formalizmu (nadużycia formalizmu) w ocenie zdolności do pozyskania finansowania zewnętrznego, polegającego na prymacie formy nad treścią, tj. odrzuceniu wiarygodnego dokumentu bankowego (Zaświadczenia o zdolności kredytowej) wyłącznie z uwagi na jego nazwę, pomimo że merytorycznie realizował on cel wymogu konkursowego, z pominięciem wykładni celowościowej i orzecznictwa NSA (wyrok II GSK 907/09) a Regulamin i Instrukcja nie wykluczają dokumentów równoważnych, o ile weryfikują ryzyko i dostępność finansowania.B. Naruszenie prawa materialnego (art 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.;1. Art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że ocena wniosku o dofinansowanie spełnia ustawowe standardy "rzetelności" i "przejrzystości", w sytuacji gdy została oparta na nieaktualnej i niekompletnej wersji dokumentacji oraz dokonana w oparciu o mechaniczną i nadmiernie sformalizowaną interpretację wymogów proceduralnych, sprzeczną z celem postępowania konkursowego.2. Art. 14lza ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na zawężeniu zasady "równego traktowania" wyłącznie do etapu oceny merytorycznej i pominięciu jej aspektu proceduralnego, co doprowadziło do zaakceptowania przez sąd I instancji arbitralnego i niespójnego stosowania przez organ reguł wzywania do uzupełnień wobec wnioskodawców znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wg. norm przepisanych, w tym kosztach zastępstwa procesowego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.W rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie podniosła zarzuty z obu podstaw kasacyjnych. W takiej sytuacji co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ocenia zasadność zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych.W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został drugi z postawionych zarzutów - naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości.Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać.Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W sposób wystarczający sąd przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń WSA w kwestionowanym zakresie. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia sądu jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce.Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji nie pominął podniesionych w skardze zarzutów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarty jest bowiem pogląd sądu o niezasadności zarzutów dotyczących naruszenia procedur, w szczególności art. 14lza u.z.p.p.r., zgodnie z którym ocena przedsięwzięcia została dokonana przez organ w sposób przejrzysty, rzetelny, bezstronny i niedyskryminacyjny. To, że w swych rozważaniach nie odniósł się wprost, do przytoczonych w uzasadnieniu skargi wyroków NSA sygn. akt II GSK 907/09 i sygn. akt II GSK 603/16 w stopniu oczekiwanym przez skarżącą nie oznacza naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednocześnie nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia zasady równego traktowania, bowiem w uzasadnieniu wyroku w sposób szeroki odniósł się do powyższej kwestii, podkreślając że okoliczność, iż w "bliźniaczych sprawach" podmioty powiązane ze skarżącą były wzywane do innego zakresu uzupełnienia dokumentacji nie może świadczyć o naruszeniu zasady równego traktowania, bezstronności i przejrzystości. Podkreślić należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości stanu faktycznego przyjętego za podstawę orzekania (w tym także kompletności ustaleń w tym zakresie), ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1821/14; z 6 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można łączyć z ocenami i stanowiskiem prezentowanym przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu, a do tego właśnie zmierza ten zarzut skargi kasacyjnej, kwestionujący merytoryczną jego prawidłowość z powodu nietrafności uznania, że nie istniały w tej sprawie podstawy do stwierdzenia naruszenia zasad rządzących oceną projektów. Ponieważ kwestionowanie wyrażonej przez sąd pierwszej instancji oceny prawnej nie może być skuteczne w oparciu o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy uznać zarzut naruszenia tego przepisu za niezasadny.Także zarzutem naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu pod kątem zachowania przepisów procedury obowiązującej ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można też kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów. Art. 134 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 629/08). W tej sprawie skarżąca nie wykazała, że sąd dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy.Za oczywiście bezzasadny należało uznać zarzut podniesiony w pkt A. 1 petitum skargi kasacyjnej - naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 7 ust. 11 pkt 2 Regulaminu wyboru bowiem pierwszy ze wskazanych przepisów nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach wynikających z ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis art. 30e u.z.p.p.r. stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Z powyższych regulacji wynika zatem, po pierwsze, że kwestia przesłanek i sposobu uwzględnienia skargi została uregulowana odrębnie i wyczerpująco w art. 30c ust. 3 pkt 1-3 u.z.p.p.r. Po drugie, odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. zostało ograniczone do przepisów dotyczących aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaś przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. dotyczy decyzji i postanowień. Do tych kategorii aktów nie należą - z woli ustawodawcy – "rozstrzygnięcia" podejmowane w postępowaniu administracyjnym, mającym za przedmiot ocenę wniosku o dofinansowanie projektu. Skoro przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie miał zastosowania w sprawie to oczywistym jest, że nie mógł być naruszony przez sąd pierwszej instancji.Natomiast poddaje się ocenie merytorycznej wskazany w ramach tej podstawy kasacyjnej (A pkt 1 petitum skargi) zarzut obejmujący § 7 ust. 11 pkt 2 Regulaminu wyboru. Stosownie to tejże regulacji, w przypadku skorygowania lub uzupełnienia wniosku wraz z załącznikami w zakresie innym niż wskazanym w wezwaniu JW; — ocenie podlega wniosek złożony w pierwotnej wersji i może być oceniony negatywnie w ramach kryterium, do którego skierowano uwagę w wezwaniu, o którym mowa w ust. 7. Zgodzić się należało z sądem pierwszej instancji, że z treści powyższej regulacji jasno wynika, że w sytuacji gdy wnioskodawca uzupełni wniosek ponad wezwanie o elementy, których organ się nie domagał, ocenie podlega wniosek złożony w pierwotnej wersji. Wbrew stanowisku skarżącej, w powyższym zakresie analizowany przepis nie pozostawia swobody organowi – uzupełnienie wniosku ponad zakres żądania organu zawsze skutkuje tym, że ocenie podlega wniosek złożony w pierwotnej wersji - co nie zawsze będzie oznaczało, że musi on zostać oceniony negatywnie. Wskazany przepis Regulaminu wskazuje, że wniosek "może być oceniony negatywnie" w ramach określonego kryterium (zakresu żądania organu), co nie zawsze będzie się przekładało na negatywną ocenę całego projektu. W takim postępowaniu organu, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie można doszukiwać się arbitralności czy też nierzetelności, bowiem to wynika wprost z treści Regulaminu.Nieskuteczny i częściowo niezasadny okazał się także zarzut podniesiony w pkt A pkt 3 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie usankcjonowania przez sąd pierwszej instancji nadmiernego formalizmu w zakresie oceny zdolności do pozyskania finansowania zewnętrznego i odrzucenia zaświadczenia o zdolności kredytowej. W niniejszej sprawie, z przyczyn opisanych powyższej sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. natomiast ocena zdolności skarżącej spółki do pozyskania finansowania zewnętrznego, wbrew stanowisku skargi kasacyjnej, nie naruszała zasad wyrażonych w art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. Stosownie do tegoż przepisu, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.Nadmienić należy, że stosownie do instrukcji – II etap pkt E: W przypadku zadeklarowania finansowania zewnętrznego wymagana będzie nieodwołalna promesa lub umowa kredytowa (umowa równoważna) ze strony banku lub instytucji finansowej nadzorowanej przez Komisję Nadzoru Finansowego (KNE). Promesa musi dotyczyć konkretnie ocenianego projektu (w promesie, musi być ujęta jego nazwa, wartość oraz okres realizacji). Promesa może być warunkowa (pozytywna ocena projektu przez CPPC), jednak okres jej zawarcia musi być adekwatne do okresu realizacji projektu i jego trwałości.Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, który aprobując stanowisko organu w tym zakresie przyjął, że zaświadczenie banku o zdolności kredytowej nie wypełnia tych wymogów i nie stanowi nieodwołalnego zobowiązania instytucji finansowej do finansowania przedmiotowego projektu. Promesa bankowa to pisemne zobowiązanie banku, że udzieli kredytu w określonej kwocie, natomiast zaświadczenie o zdolności kredytowej ma charakter ogólny i w istocie stanowi jedynie ocenę sytuacji finansowej spółki przez bank. Tymczasem wskazane regulacje wprost stanowiły, że obowiązkiem wnioskodawcy jest przedłożenie wiążącego (nieodwołanego) dokumentu (promesy lub umowy kredytowej) odnoszącego się do konkretnego projektu (nazwa), wartości i okresu realizacji. Niewątpliwe zaświadczenie o zdolności kredytowej nie spełnia powyższych wymogów, bowiem z jednej strony nie ma charakteru wiążącego bank, z drugiej zaś nie odnosi się do konkretnego projektu, który spółka zamierzała sfinansować ze środków zewnętrznych. Dlatego też sąd prawidłowo przyjął, że w powyższym zakresie przedłożone przez spółkę zaświadczenie nie wypełniało wymogów konkursowych.Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 14lza ust. 1 i 2 u.z.p.p.r. poprzez ich błędną wykładnię. Stosownie do art. 14lza ust. 1 ww. ustawy, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Z kolei w myśl ust. 2 art. 14lza tejże ustawy, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz równe traktowanie podmiotów wnioskujących o objęcie wsparciem.Podkreślić przede wszystkim należy, że nie budzi wątpliwości, że przepisy te są przepisami prawa procesowego. Dla ich skuteczności, w myśl art. 174 ust. 2 p.p.s.a., niezbędne jest zatem wykazanie, choćby w sensie potencjalnym, istotnego wpływu na wynik sprawy. Tymczasem w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie zawarto ani uzasadnienia tych zarzutów, ani próby wykazania ich wpływu na wyniki sprawy, ograniczono się jedynie do wskazania, że ocena dokonana przez organ była nierzetelna bowiem opierała się na nieaktualnym materiale dowodowym oraz naruszała zasadę równego traktowania, poprzez odmienne traktowanie wnioskodawców na etapie wezwań do uzupełnienia czy też poprawiania wniosków. Wbrew stanowisku skarżącej, o czym była już mowa powyżej, organ prawidłowo przyjął, w oparciu o § 7 ust. 11 pkt 2 Regulaminu wyboru, że ocenie podlegał pierwotny wniosek, a zatem ocena została dokonana na podstawie prawidłowej "wersji" dokumentacji konkursowej. Jednocześnie podkreślić należy, że każda sprawa podlega indywidualnej ocenie, a każdy wniosek może zawierać odmienny zakres uchybień i nieprawidłowości. W związku z tym nie sposób skutecznie podnosić zarzutu naruszenia zasady równego traktowania wyłącznie na tej podstawie, że inni wnioskodawcy zostali wezwani do uzupełnienia dokumentacji w szerszym zakresie niż skarżąca spółka w niniejszej sprawie. Natomiast nie każda wykryta usterka w dostarczonym formularzu prowadzi automatycznie do naruszenia procedury naboru. Ocena legalności działania organu wymaga bowiem wykazania, że stwierdzone uchybienie miało realny wpływ na wynik oceny danego wniosku.Dodatkowo podkreślić należy, że w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona powołując się na błędną wykładnię, która polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażającym się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego, zobowiązana jest to wskazania, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu i jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Sformułowane zarzuty w pkt B petitum skargi kasacyjnej tych wymagań nie spełniają. Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w skardze kasacyjnej podjęto próbę zakwestionowania oceny dokonanej przez sąd pierwszej instancji w stosunku do negatywnej oceny przedsięwzięcia dokonanej przez organ administracyjny. Powyższe oznacza, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie podjęto próbę podważenia ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organ, czego nie można skutecznie czynić zarzutem błędnej wykładni przepisów.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że ocena dokonana przez organ jest prawidłowa.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).