Postanowienie - I OZ 770/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1384/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 4 września 2025 r. nr SKO.4106.310.2025 w przedmioOddalono zażalenie. Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1384/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 4 września 2025 r. nr SKO.4106.310.2025 w przedmio
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Monika Nowicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia17 listopada 2025 r., po rozpoznaniu wniosku J. K., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 4 września 2025 r. nr SKO.4106.310.2025 utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia7 lipca 2025 r. nr OPS.5026.36.07.2025 o skierowaniu skarżącej do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych.W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem zaskarżona decyzja jest aktem niewykonalnym w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. i nie może do niej mieć zastosowania instytucja ochrony tymczasowej uregulowana w powyższym przepisie.Jak podnosił bowiem Sąd, decyzja dotycząca skierowania do domu pomocy społecznej nie ma cech wykonalności. Zaskarżona decyzja nie jest dla skarżącej źródłem jakichkolwiek nakazów lub zakazów podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Nie powoduje ona powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego stron, nie nakłada na skarżącą nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu.Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a.Skarżąca podnosiła w uzasadnieniu zażalenia, że decyzja o skierowaniu do domu pomocy społecznej jest aktem administracyjnym, który wywołuje skutki prawne podlegające wykonaniu, tj. faktyczne przesiedlenie jej do domu pomocy społecznej.Wskazywała ponadto na przesłanki uzasadniające w jej ocenie zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Na wstępie należy wyjaśnić, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od generalnej zasady jego wykonalności i ma służyć stronie postępowania jedynie jako ochrona przed ściśle określonymi skutkami, jakie mogą powstać w wyniku jego wykonania. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty nadające się do wykonania dobrowolnego lub przymusowego w trybie egzekucji.Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy, przypomnieć wypada, że zawartymw skardze wnioskiem zażądano wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej, podjętej na podstawie art. 54 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.). Decyzja ta została wydana w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt [...] o umieszczeniu J.K. w domu pomocy społecznej bez jej zgody. Z ww. przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w postaci pobytu w domu pomocy społecznej odbywa się w dwóch etapach i wymaga wydania decyzji przez dwa różne organy administracji, w których rozstrzygane są różne kwestie.W pierwszej kolejności organ gminy właściwej dla beneficjenta w dniu jego kierowania do domu pomocy społecznej wydaje decyzję o "skierowaniu do domu pomocy społecznej", następnie zaś organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej wydaje decyzjęo "umieszczeniu w domu pomocy społecznej". Decyzja o "skierowaniu do domu pomocy społecznej" nie wywołuje przy tym skutku w postaci przyjęcia do takiego domu, gdyż taki skutek wywołuje dopiero decyzja o umieszczeniu w konkretnej placówce. Tym samym decyzja o "skierowaniu do domu pomocy społecznej" nie ma atrybutu wykonalności, a stanowi jedynie jeden z etapów umieszczania osoby w odpowiednim domu pomocy społecznej. Wykonaniu podlegać może zaś dopiero decyzja o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, o jakiej mowa w art. 59 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Skoro zatem zaskarżona decyzja w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej - z uwagi na swój charakter - nie ma samoistnie cechy wykonalności, to nie zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.. postanowił, jak w sentencji.