sygn. VIII SA/Wa 805/25 17 grudnia 2025 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Wyrok - VIII SA/Wa 805/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 17 grudnia 2025

Teza
Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzyOddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzy
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 17 grudnia 2025
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący Iwona Szymanowicz-Nowak
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 11 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oddala skargę.

UZASADNIENIE
Syg. akt VIII SA/Wa 805/25UzasadnienieZaskarżona decyzją nr [...] z dnia 11 sierpnia 2025 roku Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2024 roku, poz. 572 z póź. zm. dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania M.S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 19 maja 2025 roku w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 roku o odmowie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w policji – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.W wystąpieniu z dnia 15 grudnia 2018 r. (które zostało doręczone organowi w dniu15 grudnia 2018 r.) M. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policjiz siedzibą w [...] o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636). Powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r. poz. 2102).W dniu 8 października 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wydał decyzję l.dz. [...], którą odmówił stronie wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.W dniu 28 kwietnia 2025 r. (data prezentaty Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibąw [...]) M. S. skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] wniosek o zmianę, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r., poprzez orzeczenie jej uchyleniai podjęcie czynności materialno-technicznej polegającej na wypłacie wnioskodawcy wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.W dniu 19 maja 2025 r. pracownik Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji zsiedzibą w [...] sporządził notatkę służbową, z której wynika, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. przesłana została listem poleconym bez potwierdzenia odbioru. Wobec powyższego nie jest możliwe obecnie uzyskanie elektronicznego potwierdzenia odbioru, z którego wynikać będzie, kto i w jakiej dacie odebrał przesyłkę zawierającą wskazaną decyzję. Jednocześnie w notatce wskazano, iż M. S. "nie zgłosił żadnych uwag i zastrzeżeń, że decyzji z dnia 08-10-2025 nie otrzymał".W dniu 19 maja 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] wydał decyzję l.dz. [...], którą odmówił zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r.Uwzględniając fakt, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak było potwierdzenia doręczenia stronie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r., pismem z dnia 9 lipca 2025 r. (doręczonym w dniu 18 lipca 2025 r.) zwrócono się do M. S. z prośbą o wskazanie, kiedy powyższa decyzja została mu doręczona.W odpowiedzi pismem z dnia 21 lipca 2025 r. skarżący poinformował, iż decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. otrzymał na przełomie października i listopada 2020 r.Organ argumentował, że rozpoznając przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym, a także odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja taka jest jednocześnie decyzją ostateczną, korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 k.p.a., co oznacza, że jej wzruszenie może nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych.Jednym z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnegoobejmujących przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadami niekwalifikowanymi oraz decyzji prawidłowych pod względem prawnym, jest postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a.Stosownie do tego artykułu decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W myśl z kolei art. 154 § 2 w przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotychczasowej decyzji.Zauważenia wymaga, iż przesłanką stosowania trybu przewidzianego w art. 154 § 1 k.p.a. jest pozostawanie decyzji ostatecznej w obrocie prawnym. Przesłanki podważenia przez zmianę (uchylenie) decyzji wyznaczone w tym przepisie to, po pierwsze - ostateczność decyzji, po drugie - nienabycie przez żadną ze stron prawa.Warunkiem, który umożliwia uzyskanie przez decyzję administracyjną przymiotuostateczności jest prawidłowe wprowadzenie jej do obrotu prawnego. Z kolei wprowadzeniem do obrotu prawnego decyzji jest jej uzewnętrznienie w stosunku do adresata decyzji (strony). Wydanie decyzji administracyjnej jest natomiast czynnością procesową organu administracji publicznej, która musi być dopełniona doręczeniem decyzji jej adresatowi, tj. wprowadzaniem jej do obrotu prawnego.Wydanie decyzji powoduje, że zostaje w ten sposób załatwiona sprawa administracyjna. Od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny. Doręczenie oznacza z kolei zakomunikowanie stronie zawartego w niej rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt IIOSK1427/17).Podkreślenia zatem wymaga, iż decyzje ostateczne, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., to takiefunkcjonujące w obrocie prawnym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.W dniu 3 czerwca 2025 r. (data prezentaty Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibąw [...]) M. S. wniósł, z zachowaniem ustawowego terminu, odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 19 maja 2025 r. stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.Przechodząc na grunt M. S. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. Nie oznacza to jednak braku możliwości ustalenia faktu doręczenia decyzji stronie za pomocą innych dowodów. Jak słusznie zaznacza Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11 grudnia 1991 r., sygn. akt [...], istota każdego dokonywanego doręczenia sprowadza się do przekazania treści rozstrzygnięcia do świadomości strony. Zachowanie zatem sformalizowanego trybu doręczenia nie jest konieczne, jeśli tylko strona, której doręczono dane rozstrzygnięcie nie kwestionuje tej okoliczności - oświadcza, że rozstrzygnięcie jej doręczono. Takie oświadczenie strony może zastąpić pokwitowanie i może być uznane za dostateczny dowód dotarcia do strony rozstrzygnięcia (G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Zakamycze 1998 r., s. 199). W tej sprawie M. S. w wystąpieniu z dnia 21 lipca 2025 r. oświadczył, iż decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. otrzymał na przełomie października i listopada 2020 r. Wobec powyższego uznać należy, iż w dniu wystąpienia strony z żądaniem zmiany omawianej decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a., funkcjonowała ona już w obrocie prawnym, a co za tym idzie, w chwili wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia przysługuje jej przymiot ostateczności (prawomocności).W tym miejscu należy wyjaśnić, co oznacza pojęcie ,, nabycia prawa", bowiem jest tokryterium kwalifikacji decyzji do poddania jej określonemu w przepisach reżimowi procesowemu.Ocena ewentualnego nabycia przez stronę prawa z decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana na podstawie treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Przy czym w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że strona nie nabywa prawa z decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja ta odmawia przyznania stronie żądanych uprawnień. Do decyzji ostatecznych, na mocy których strona nie nabyła prawa, należy zaliczyć również decyzje, w których treścią rozstrzygnięcia jest pozbawienie strony posiadanych przez nią uprawnień. Inaczej jest natomiast w przypadku decyzji nakładających na stronęobowiązek, gdyż na mocy tych decyzji pewne osoby nabywają prawo do wykonania tych obowiązków, a zatem są to decyzje, na mocy których strona nabyła prawo w rozumieniu art. 155 k.p.a.Mając zatem na uwadze, że strona nie nabywa prawa z decyzji ostatecznej, jeżeli decyzja ta odmawia przyznania stronie żądanych uprawnień, należy stwierdzić, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. przewidzianych przepisami prawa materialnego) nie zmieni istoty stosunku prawnego wcześniej nią wykreowanego (por. -wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 1999 r, sygn. akt IV SA 1434/97 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08 oraz z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1456/14). w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, stanowi decyzję, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa - w rozumieniu przepisów k.p.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie może mieć zastosowanie jedynie art. 154 k.p.a.Zauważenia także wymaga, że tryb nadzwyczajny przewidziany w art. 154 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji dotkniętych niekwalifikowanymi wadami (niedającymi podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, czy do wznowienia postępowania) lub decyzji prawidłowych. Daje zatem możliwość weryfikacji decyzji podjętych w wyniku wadliwej wykładni prawa materialnego lub decyzji wydanych w ramach norm prawa materialnego - norm uznaniowych, które pozwalają organowi administracji na swobodę działania w zakresie określenia konsekwencji stanu faktycznego sprawy, a więc pozostawiają uznaniu organu wybór treści rozstrzygnięcia, a dokonany wybór może być zmieniony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1814/08 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2007 r. sygn. akt IIOSK 232/06).Na poparcie powyższej tezy należy także powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r. sygn. akt I OSK 815/05, w którym Sąd ten stwierdził, że: "w sprawach, w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a.nie jest możliwe". Warto także przytoczyć pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt U GSK 267/06, w którym Sąd stwierdził, że weryfikacja decyzji w omawianym trybie nadzwyczajnym "odnosi się do takich jedynie decyzji, które nie posiadają wad kwalifikowanych, nie zostały jeszcze "skonsumowane" (np. ich cel nie został osiągnięty) oraz przy wydawaniu których organ dysponował (zgodnie z normą prawną) pewnym luzem decyzyjnym. Innymi słowy chodzi tu o sytuacje, w których wydane decyzje administracyjne zawierają rozstrzygnięcia w pewnym zakresie "elastyczne", "widełkowe", a ich ewentualna zmiana mieści się w granicach prawa.W rozpatrywanej sprawie zauważenia wymaga, że podstawę prawną decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. stanowił art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 9 ust. 1 ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r.o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw, stanowiący podstawę do otrzymania przez policjanta zwalnianego ze służby ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielanego na podstawie art. 33 ust. 3. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określał zaś art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 5 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Podkreślenia również wymaga, iż w dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej napodstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), uniemożliwiła ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostało, jak należy ustalać wysokość omawianego ekwiwalentu.Z dniem 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r.o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 1 pkt 16 tej ustawy art. 115a ustawy o Policji otrzymał brzmienie:ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.Ponadto, zgodnie z art. 9 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r., przepisart. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r.W konsekwencji, od dnia 1 października 2020 r., w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. stosuje się wyłącznie dotychczasowe przepisy dotyczące ustalania wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe (a więc z obowiązującym współczynnikiem ułamkowym 1/30 części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego), chyba że sprawa dotycząca wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy została wszczęta i niezakończona przed dniem 6 listopada 2018 r.W kontekście możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k.p.a. zauważenia wymaga, że decyzja, o której mowa powyżej, opiera się na ściśle określonych w przepisach prawa materialnego przesłankach i rolą organu orzekającego w tej sprawie jest stwierdzenie, w oparciu o analizowany materiał dowodowy, czy tak określone przesłanki zaistniały, czy też nie. Natomiast poza wolą organu pozostaje wybór rozstrzygnięcia, gdyż ten wynika wprost z przepisów prawa w sprawie w określonych prawem okolicznościach i wola strony nie może skutkować wydaniemdecyzji wbrew określonym prawem kryteriom (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt IISA/Wa 1456/14).Konstrukcja i charakter wskazanych przepisów prawa uniemożliwia zatem zastosowanie trybu przewidzianego art. 154 k.p.a.Jednocześnie zauważyć trzeba, że przy ocenie żądania strony uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której nie nabyła ona prawa, należy mieć także na uwadze, że przepis art. 154 k.p.a. nie tworzy dla stron prawa do trzeciej instancji odwoławczej. W trybie art. 154 k.p.a. mogą być zmieniane lub uchylane zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje nie dotknięte żadnymi wadami wyłącznie, jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. Taka konstrukcja przepisu art, 154 k.p.a. powoduje, że nie można w nim upatrywać środka zmierzającego do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, niejako w kolejnej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1996 r. sygn. akt III SA 1212/95 oraz z dnia 15 listopada 1996 r. sygn. akt Ul SA 1110/95).Podkreślenia też wymaga, że uchylenie bądź zmiana decyzji ostatecznej na podstawieart. 154 k.p.a. mogą być dokonane tylko w granicach stanu faktycznego sprawy załatwionej tą decyzją ostateczną, przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję ostateczne wydano. Przyjęcie zaś stanowiska, według którego, w postępowaniu opartym na art. 154 k.p.a. możliwe byłoby ustalenie na nowo stanu faktycznego oraz ocena tego na nowo ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do norm prawa materialnego skutkowałaby utożsamieniem tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej z postępowaniem zwykłym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt IOSK 2139/15).Wskazania wymaga, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji ostatecznej z punktu widzenia interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przy czym dopuszczalność wzruszenia na podstawie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji administracyjnej nie może oznaczać dowolności w tym zakresie.Samo zaś określenie "słuszny interes strony", aczkolwiek niezdefiniowane, to jednakwskazuje, że nie chodzi w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ostatecznej decyzji odmawiającej przyznania stronie żądanych uprawnień (poprzez jej zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostaćprzez tę modyfikację osiągnięty. Interes ten ma być więc obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. w konkretnej sprawie należy rozważać w świetle przepisów prawa materialnego w tym znaczeniu, iż zmiana lub uchylenie decyzji musi pozostawać w zgodności z tymi przepisami (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 272/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt IISA/Wr 862/12).Odnosząc się do kwestii ustalenia, czy zmianie lub uchyleniu decyzji nie sprzeciwia się interes społeczny, wskazać należy, iż "nie ma trwałej, stałej definicji interesu społecznego. Jego treść jest ciągle zmieniającą się kompozycją i bilansem różnorodnych wartości określonego społeczeństwa w określonym czasie" (zob.: M. Wyrzykowski, Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986). Ustawodawca zatem używa nieostrego pojęcia "interesu społecznego", jednakże stwarza w ten sposób możliwość elastycznego stosowania prawa, w zależnościod okoliczności danej sprawy. Tak pojmowane stosowanie prawa ma wyraźnie określone granice, bowiem w demokratycznym i praworządnym państwie, administracja publiczna, stosownie do art, 6 k.p.a. opiera swoje działania przede wszystkim na zasadzie praworządności. Istnieje więc nierozerwalny związek pomiędzy zasadą uwzględniania interesu społecznego, a zasadą legalizmu.Uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w myśl art. 154 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony.Kolizja interesu społecznego lub interesu strony z przepisem prawa wyklucza możliwość zastosowania art. 154 k.p.a. Odmienna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów, zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Powyższa wykładnia stoi w sprzeczności z zasadą praworządności uregulowaną w art. 6 k.p.a. (por. wyrok: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2011 r., sygn. akt 1OSK 607/19).W niniejszej sprawie niewątpliwie nastąpił konflikt interesu społecznego i słusznego interesu strony. W jasno bowiem sformułowanym interesie strony leży przyznanie prawa do wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy według przelicznika 1/21. Jednocześnie jednak wskazać należy, że kryterium to nie może derogować jednoznacznego przepisu prawnego w każdej sytuacji, w której indywidualny interes strony jest naruszony, czy też w której ma miejsce subiektywne poczucie naruszenia takiego interesu. Natomiast w interesie Policji (tożsamym z interesem społecznym) pozostaje, aby wszelkie rozstrzygnięcia miałyoparcie w przepisach powszechnie obowiązujących i były z nimi zgodne.Opierając się na powołanych wyżej przepisach prawa Komendant Wojewódzki Policjiz siedzibą w [...] w decyzji l.dz. [...]z dnia 19 maja 2025 r. słusznie uznał, iż brak było podstaw do zmiany decyzji l.dz. [...]tego organu z dnia 8 października 2020 r.Zmiana lub uchylenie omawianej decyzji w trybie art. 154 k.p.a., byłaby nie tylko sprzeczna z interesem społecznym, skutkując eliminacją rozstrzygnięcia prawidłowego i zgodnego z tym interesem, ale też prowadziłaby do naruszenia art. 114 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 115a ustawy o Policji (w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia strony ze służby).Na marginesie warto także wskazać, że strona miała możliwość wniesienia odwołaniaod decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r., o czym została prawidłowo pouczona. Z przysługującego uprawnienia strona jednak nie skorzystała.W świetle powyższego uznać należy, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policjiz siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 19 maja 2025 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. jest decyzją prawidłową, zaś argumenty przedstawione przez stronę w odwołaniu z dnia 2 czerwca 2025 r. nie mogą wpłynąć na sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy.Jednocześnie, w niniejszej sprawie zasadnym wydaje się przywołanie przepisu art. 107ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami (art. 107 ust. 2 ustawy o Policji). Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostkiorganizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym dorozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, a także 2) uznanie roszczenia (art. 107 ust. 3 ustawy o Policji).Powyższe oznacza, że upływ terminu przedawnienia jest przesłanką materialnoprawną, która powoduje, że skarżącemu nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do uposażenia, czy innych należności pieniężnych. Termin przedawnienia biegnie od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jednocześnie o wymagalności roszczenia decyduje chwila, z którą uprawniony policjant może zażądać spełnienia świadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt IIl SA/Wa 199/13).Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że z dniem 6 listopada 2018 r. wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustalała wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w sposób umożliwiający wystąpienie z roszczeniem o wypłatę przedmiotowego ekwiwalentu w wyższej wysokości.Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że "wymagalność" roszczenia M. S. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy zaistniała w dniu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15). A zatem roszczenie o wypłatę wskazanego świadczenia stało się wymagalne od dnia 6 listopada 2018 r. i z tą datą rozpoczął się bieg terminu przedawnienia roszczeń wynikających z tego wyroku.Jednocześnie wskazać należy, iż wystąpienie M. S. z dnia 15 grudnia 2018 r. o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, stanowiło podjęcie czynności, o której mowa w art. 107 ust. 3 ustawy o Policji, a zatem przerwało bieg przedawnienia, powodując konieczność ustosunkowania się przez właściwy organ do żądania strony.W omawianej sprawie Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] odniósł się do roszczenia strony w decyzji l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r. Tym samym bieg terminu przedawnienia rozpoczął się ponownie. Mając zaś na uwadze fakt, że omawiana decyzja wydana została w dniu 8 października 2020 r., a następnie doręczona stronie na przełomie października i listopada 2020 r., to nie ulega wątpliwości, że roszczenie strony uległo przedawnieniu.Podkreślić przy tym należy, że M. S. we wskazanym powyżej okresie, aż do dnia 27 kwietnia 2025 r. nie podjął żadnych kroków zmierzających do przerwania biegu przedawnienia roszczenia z tytułu wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a więc jego roszczenie z tego tytułu uległo przedawnieniu. Dopiero bowiem w wystąpieniu z dnia 26 kwietnia 2025 r. (złożonym w siedzibie Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w [...] w dniu 28 kwietnia 2025 r.) zawarł żądanie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedziba w [...] l.dz. [...]z dnia 8 października 2020 r., poprzez wypłatę mu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego.Nadmienić również należy, iż w niniejszej sprawie opóźnienie w dochodzeniu roszczenia nie zostało usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, o których mowa w art. 107 ust.2 ustawy i o Policji.Skargę na decyzje organu odwoławczego wniósł M. S..Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie:1) naruszenie art. 107 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r, o Policji poprzez niezastosowanie tegoż przepisu podczas, gdy uwzględniwszy wyrok Trybunatu Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15, ugruntowane orzecznictwo Sądów administracyjnych w rzeczonych sprawach Organ I i II instancji winien był nie uwzględnić przedawnienia z uwagi, że opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami, taką okolicznością jest niewątpliwie wydanie w dniu 30 października 2018 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 7/15, w którym stwierdzono niezgodność z Konstytucją art. 115a ustawy o Policji; tak też m.in. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca 2020 r. II SA/01 119/20, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2025 r.Il SA/Ke 163/25, Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lutego 2020 r. III SA/Kr 1282/19;2) naruszenie art. 154 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzje związane nie mogą być wzruszane na podstawie tegoż przepisu, podczas, gdy w ugruntowanym orzecznictwie i poglądach doktryny także te decyzje mogą zostać uchylone w oparciu o dyspozycje ww. art. 154 k.p.a., tak też chociażby: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2017 r. 11 OSK 1457/17, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. OSK 1667/04, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r. I OSK 2056/15,3) naruszenie art. 154 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie ziściły się przesłanki uchylenia Decyzji Organu I instancji, podczas, gdy rozstrzygnięcia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. uwzględniającego wyrok TK i linię orzeczniczą sądów administracyjnych ukształtowaną po wydaniu tego wyroku przez TK, nie może prowadzić do stanu naruszenia prawa w kontekście brzmienia art. 115a ustawy z 1990 r. o Policji i art. 9 ust. 1 ustawy z 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez Ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie więziennej oraz niektórych innych ustaw,4) naruszenie art. 154 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że podstawą uchylenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej, ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych.W uzasadnieniu skargi podnosił, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że w trybie art. 154 k.p.a. nie można zmienić decyzji związanych a tylko decyzje uznaniowe.Podnosił, że w postępowaniu w trybie powołanego przepisu właściwy organ nie dokonuje kontroli decyzji ostatecznej pod kątem jej zgodności z prawem albo nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Ocenia czy za zmianą lub uchyleniem przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony. Względy interesu społecznego w analizowanej sprawie można sprowadzić do realizacji woli ustrojodawcy wyrażonej w art. 190 ust.4 Konstytucji RP oraz wypełniania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązków wynikających z zasady demokratycznego państwa prawnego.Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji RP wskazuje na wyraźną wolę ustrojodawcy, aby sprawa już rozwiązana (rozstrzygnięta) na podstawie przepisu niezgodnego z Konstytucją była załatwiona i to bez niekonstytucyjnego przepisu. W zależności od przedmiotu niekonstytucyjności i przyczyny tę niekonstytucyjność powodującej, mogą być tu wykorzystane różne instrumenty. Może to być działanie legislatora. W zakresie sytuacji ukształtowanych rozstrzygnięciem organów administracji publicznej, czy orzeczeniami sądowymi przepis ten odsyła do ustaw zwykłych, przewidując w odpowiednich procedurach możliwość wznowienia postępowania. Jednakże [wznowienie], o którym mowa w art. 190 ust 4 Konstytucji RP ma szerszy sens: obejmuje sobą wszelkie instrumenty proceduralne (w tym także wznowienie postępowania sensu stricto), przewidziane na wypadek orzeczenia Trybunału o niezgodności z Konstytucją prawnej podstawy orzeczenia, pozostające do dyspozycji stron i sądów, dzięki których wykorzystaniu możliwe jest przywrócenie stanu konstytucyjności. Nie byłoby zatem prawidłowe rozumowanie, że skoro w jakiejś procedurze istnieje przepis wyraźnie normujący instytucję wznowienia postępowania na wypadek orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niekonstytucyjności prawnej rozstrzygnięcia, to niejako przez przeciwieństwo wykluczone jest zastosowanie innych, normalnych środków proceduralnych, którymi dysponuje właściwa procedura, np. na wypadek zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności. Wszelkie bowiem nadzwyczajne instrumenty proceduralne, stojące w dyspozycji organów stosujących prawo, powinny być wykorzystane jako instrument restytucji konstytucyjnego stanu rzeczy. Ta kompetencja, a także wykorzystanie wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją, są wyrazem operacjonalizacji art. 8 ust. 2 Konstytucji w odniesieniu do władzy publicznej, jaką są sądy (por. wyrok TK z dnia 9 czerwca 2003 r., SK 12/03)". Z kolei słuszny interes Wnioskodawcy przejawia się w ochronie Jego interesu majątkowego, wynikającego równie z normy konstytucyjnej, tj. z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, Trafnie TK w wyroku z dnia 30 października 2018 roku sygn. akt K 7/15 wskazał, iż na mocy art. 66 ust. 2 Konstytucji pracownikowi przysługuje prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów oraz maksymalnych norm czasu pracy.Należy zaznaczyć dodatkowo, że działania organów nastąpiły z ewidentnym naruszeniem Konstytucji RP, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu linii orzeczniczej sądów administracyjnych.W związku z powyższym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 "przyznał" każdemu policjantowi prawo do wyższego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 100 poz.1084), która wprowadziła niekompatybilność zmiany systemu urlopu 30-dmowego liczonego w dniach kalendarzowych na system 26-dniowy liczony w dniach roboczych z wprowadzeniem do ustawy o Policji art. 115a.Nie ma zatem żadnych prawnych przesłanek, by ograniczyć uprawnienie do uzyskania pełnego, odpowiadającego wymogom konstytucyjnym ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w zależności od kryterium daty zwolnienia ze służby, o ile zwolnienie nastąpiło po wejściu w życie zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny art. 1 ł5a ustawy o Policji, czyli po dniu 19 października 2001 r. W zakresie tym Sąd w pełni podziela stanowisko zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2019 r., sygn. akt. III SA/Gd 313/19 oraz z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 312/19. Powyższe stanowisko znajduje także odzwierciedlenie chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1395/19.Ponadto Organ 11 instancji błędnie pominął dyspozycję art. 107 ust. 2 ustawy o Policji w kontekście powyższych rozważań. Tu wskazać należy chociażby na Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2025 r, sygn. II SA/Ke 163/25, gdzie Sąd zauważa: Odnosząc się do podnoszonej przez Komendanta Wojewódzkiego kwestii przedawnienia wskazać należy, że zgodnie z art. 107 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, jednak organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Rozważając, czy w stanie sprawy zaszły "wyjątkowe okoliczności", o jakich mowa w art. 107 ust. 2 ustawy o Policji, organ powinien uwzględnić fakt wydania przez TK wyroku z 30 października 2018 r,, sygn. akt K 7/15. Stosownie do poglądów wyrażanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, za taką wyjątkową okoliczność uznać należy stwierdzenie niekonstytucyjności normy prawnej stanowiącej podstawę wyliczenia skarżącemu spornego ekwiwalentu.Wnoszę zatem o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz orzeczenie przeliczenia i wypłaty należnego mi ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 30 października 2018 r. (sygn. akt K 7/15).W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Skarga jest niezasadna.Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1647 z późn. zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego. Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji.Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, który jest w tym zakresie związany przepisem art. 7 in fine. Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony (art. 154 § 1) muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., I OSK 553/06, LEX nr 348253). Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 § 1 nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Rozpatrując kwestię przesłanek z art. 154, należy przyjąć, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6, zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (wyrok NSA z 18 października 2007 r., II OSK 1406/06, LEX nr 427601). Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (wyrok NSA z 17 września 2010 r., I OSK 428/10, LEX nr 745237; zob. również wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., II OSK 930/13, LEX nr 1495303, zgodnie z którym "Użycie w art. 154 k.p.a. słowa «może» nie oznacza uznaniowości organu w ocenie wystąpienia w sprawie przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, a jedynie możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia tej sprawy, która ma miejsce na ostatnim etapie procesu stosowania prawa" (Wróbel Andrzej. Art. 154. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2018).Sąd dokonując oceny stanowiska sądów administracyjnych zauważa, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawiły się dwie linie orzecznicze. Jedna z nich wskazuje na brak możliwości stosowania art. 154 k.p.a. do decyzji o charakterze związanym (wyroki: NSA z 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, LEX nr 784233, 26 stycznia 2007 r., II OSK 232/06, LEX nr 341253, 14 czerwca 2005 r., OSK 1667/04, LEX nr 171686 i WSA: w Warszawie z 18 lipca 2014 r., I SA/Wa 1625/14, LEX nr 1561492, w Gorzowie Wielkopolskim z 11 sierpnia 2011 r., II SA/Go 465/11, LEX nr 1257454, II SA/Łd 596/24). Druga zaś wskazuje na możliwość zastosowania tego trybu także do decyzji o charakterze związanym (wyroki WSA: w Gdańsku z 14 kwietnia 2016 r., III SA/Gd 94/16, LEX nr 2045611, w Poznaniu z 7 maja 2015 r., IV SA/Po 1248/14, LEX nr 1777241, w Warszawie z 10 grudnia 2012 r., I SA/Wa 908/12, LEX nr 1331746, II SA/Gd 268/25, III OSK 641/25).Sąd rozpoznający sprawę wskazuje i opowiada się na pierwszym stanowiskiem, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie tego przepisu może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien luz decyzyjny. Tylko w obszarze tego luzu decyzyjnego wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Natomiast w przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, nie ma możliwości dokonania zmiany na podstawie art. 154 k.p.a. Nadto przedmiotem postępowania w trybie art. 154 k.p.a. nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej pod kątem spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek. Brak spełnienia którejkolwiek z nich, wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji. Wynika to bowiem z tego, że istotą postępowania w trybie art. 154 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 154 k..p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 586/06, LEX nr 320845). W żadnym razie nie można w tym trybie rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej, czy też zmieniać podstawy prawnej decyzji ostatecznej. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie jest więc kolejną (trzecią) instancją administracyjną i nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej, ale służy przeprowadzeniu weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony i czy jest zgoda strony na zmianę decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego.Należy jednocześnie zauważyć, że uwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego w rozumieniu art. 154 k.p.a. organ zmieniając decyzje na bardziej korzystną dla strony baczyć, aby rozstrzygnięcie nie pozostawało w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym.Zgodnie z art. 107 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji( DZ.U z 2020 roku, poz. 360 ze zm. dalej ustawa o Policji) – roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia gdy roszczenie stało się wymagalne.W przedmiotowej sprawie skarżący chce w trybie art. 154 k.p.a. zmienić niekorzystną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 8 października 2020 roku, znak: L.dz. [...], którą to decyzją odmówił skarżącemu wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. Skarżący nabył prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop z dniem 18 lutego 2013 roku.Dopiero od daty publikacji wyroku TK z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 można rozważać uruchomienie ewentualnego biegu terminu przedawnienia roszczeń policjanta, bo dopiero od tego momentu można mówić o powstaniu roszczenia o wypłatę ekwiwalentu według przelicznika wynikającego z treści uzasadnienia wyroku TK. Wyrok ten bowiem stwierdza stan niekonstytucyjności przelicznika i w oparciu o istotę ekwiwalentu wskazuje jaki on powinien być, aby zachować ekwiwalentność, czyli równoważność prawa do urlopu wypoczynkowego w naturze i prawa do ekwiwalentu pieniężnego w jego miejsce(por. wyrok NSA z 13 grudnia 2023 roku, III OSK 5944/21).Tak więc prowadzone postępowanie administracyjne i zakończone decyzją z 8 października 2020 roku doręczoną skarżącemu na przełomie października i listopada 2020 roku przerwało bieg przedawnienia roszczenia z tytułu dochodzonego prawidłowo wyliczonego ekwiwalentu na niewykorzystany urlop. Skarżący od daty otrzymania wyżej powołanej decyzji nie podejmował żadnej czynności celem dochodzenia swoich roszczeń w związku z treścią zapadłego rozstrzygnięcia.W świetle art. 107 ust. 2 ustawy z 1990 r. o Policji organ może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w jego dochodzeniu usprawiedliwione było wyjątkowymi okolicznościami. Nie budzi wątpliwości, że za wyjątkową okoliczność należy uznać stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu, jednakże w normie wynikającej z art. 107 ust. 2 tej ustawy chodzi przede wszystkim o szczególne indywidualne okoliczności, decydujące o tym, że w konkretnej sprawie należy odstąpić od przedawnienia. Tak więc fakt publikacji wyroku TK z 30 października 2018 roku, syg. akt k 7/15 nie miał wpływu na niedochodzenie roszczeń z tytułu ekwiwalentu w okresie od listopada 2020 roku do dnia 26 kwietnia 2025 roku - złożenia wniosku o zmianę decyzji z 8 października 2020 roku. Trafnie zauważa organ że okresie ponad 4 lat nie podjął żadnej czynności, która spowodowałaby przerwanie biegu przedawnienia. Dokonywanie zmiany w decyzji na korzystniejszą po upływie 4 lat od wymagalności roszczenia, spowodowane biernym zachowaniem skarżącego spowodowałby, że taka zmiana naruszałaby porządek prawny stanowiący, iż zgodnie z art. 107 ust.1 ustawy o policji roszczenie z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop ulega przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia wymagalności.Biorąc pod uwagę, że fakt, że decyzja ostateczna nie może być zmieniana w trybie art. 154 k.p.a. ponieważ zmieniana była decyzją związaną oraz fakt, iż zmiana decyzji naruszałaby obowiązujące przepisy art. 107 ust.1 ustawy o Policji przyznając świadczenie, które uległo przedawnieniu i przedawnianie nie jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami Sąd oddalił skargę.Stanowisko skarżącego, iż decyzja organu z 8 października 2020 roku nie uwzględniała konsekwencji wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 roku, syg. akt K 7/15 i wyrok ten ,, przyznał ‘’ każdemu policjantowi prawo do wyższego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop od chwili wejścia w życie ustawy z 27 lipca 2001 roku o zmianie ustawy o Policji. Inne stanowisko byłoby sprzeczne z regułami demokratycznego państwa prawnego z uwagi na konieczność ochrony innych wartości konstytucyjnych. Podnosił, że nie ma żadnych prawnych przesłanek, by ograniczyć uprawnienie do uzyskania pełnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.Należy wskazać, iż wskazywana wadliwość decyzji z 8 października 2000 roku może nosić znamiona rażącego naruszenia prawa, a jej eliminacja mogłaby być dokonana w trybie art. 156 k.p.a.Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.. orzeczono jak na wstępie.