Wyrok - I SA/Lu 481/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Asesor WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 lipca 2025 r. nr 0601-IEE.7192.88.2025.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE I. B. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na posOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Asesor WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 11 lipca 2025 r. nr 0601-IEE.7192.88.2025.2 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE I. B. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na pos
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Jakub Polanowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
I. B. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: organ) z 11 lipca 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie (organ egzekucyjny) z 30 maja 2025 r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz uchylające postanowienie i umarzające postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie tytułu wykonawczego nr [...]Postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Burmistrz Miasta Ł. wystawił na skarżącą n/w tytuły wykonawcze, które następnie przekazał Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie celem prowadzenia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego:- [...] obejmujący podatek od nieruchomości za I i II kwartał 2010 r., doręczony skarżącej 1 czerwca 2011 r.,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za III i IV kwartał 2010 r., doręczony w trybie art. 44 Kpa. 16 kwietnia 2012 r.,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za I i II kwartał 2011 r., doręczony w trybie art. 44 Kpa. 16 kwietnia 2012 r.,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za I-IV kwartał 2012 r., doręczony 12 lutego 2014 r. dorosłemu domownikowi,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za I i II kwartał 2013 r, doręczony 12 lutego 2014 r. dorosłemu domownikowi,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za I i II kwartał 2014 r., doręczony 2 grudnia 2014 r. w trybie art. 44 K.p.a.,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za III i IV kwartał 2014 r., doręczony 9 stycznia 2017 r. dorosłemu domownikowi,- [...], obejmujący podatek od nieruchomości za III i IV kwartał 2015 r., doręczony 9 stycznia 2017 r. dorosłemu domownikowi,- [...], którymi objęto podatek od nieruchomości za II kwartał 2016 r., doręczony 9 stycznia 2017 r. dorosłemu domownikowi.W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny podejmował szereg czynności egzekucyjnych mających na celu wyegzekwowanie należności objętych ww. tytułami wykonawczymi.W dniu 18 lutego 2025 r. skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Skarga na czynność organu egzekucyjnego - Naczelnika I Urzędu Skarbowego w Lublinie polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę za styczeń 2025 r. w firmie N. sp. z o.o. wykonywanej na podstawie umowy zlecenia, o której dowiedziała się 12 lutego 2025 r."W ww. piśmie skarżąca wskazała, że dochodzona zaległość w całości została przedawniona, gdyż od ostatniej rzeczywistej czynności egzekucyjnej, tj. zajęcia rachunku bankowego dokonanej 23 listopada 2018 r. minęło już ponad 5 lat.Dodatkowo podkreśliła, że nie przerywają biegu terminu przedawnienia pozorne czynności egzekucyjne, w których organ nie określił konkretnie wierzytelności jaką "zajmuje na poczet konkretnego tytułu wykonawczego". Wszystkie czynności wykonane w latach 2019-2023 nie mogły zatem przerwać biegu terminu przedawnienia, bo są czynnościami niekonkretnymi. Nie można uznać za konkretną czynność polegającą na zajęciu wierzytelności w US bez wskazania podatku, z jakiego tytułu miałaby przysługiwać lub gdy nie wskazano konkretnie podmiotu, do którego kierowane jest zajęcie. Skarżąca zarzuciła, że taką niekonkretną czynnością jest także zajęcie wierzytelności u Burmistrza Ł., bowiem na chwilę obecna wierzytelność taka nie istnieje.Następnie, pismem z 10 marca 2025 r., w odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego skarżąca doprecyzowała, że wystąpienie z 18 lutego 2025 r. poza wnioskiem o umorzenie, jest również skargą na czynność egzekucyjną zajęcia wynagrodzenia za pracę.W zakresie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie wydał w dniu 19 marca 2025 r. postanowienie:- nr [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...],- nr [...], którym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] oraz [...],- nr [...], którym umorzył częściowo postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...] w zakresie kosztów upomnienia w wysokości 11,60 zł oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości 40,30 zł (sprostowane postanowieniem z 30 maja 2025 r. nr 0610-SEE-1.7113.104.2025.32 w sprawie sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej: powinien być nr tytułu wykonawczego [...]).Natomiast postanowieniem z 19 marca 2025 r. nr 0610-SEE-1.7113.104.2025.12 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie oddalił skargę na zajęcie wierzytelności w firmie N. sp. z o.o. Postanowienie to zostało następnie, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie postanowieniem z 30 kwietnia 2025 r. nr 0601-1EE.7192.47.2025.2.Na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego nr [...] skarżąca wniosła zażalenie.Postanowieniem z 30 kwietnia 2025 r. nr 0601-IEE.7192.48.2025.2 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił je do ponownego rozpatrzenia z uwagi na zastosowanie w sprawie niewłaściwych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.Ponownie rozpatrując sprawę, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie pismem z 14 maja 2025 r. nr 0610-SEE-1.7113.279.2025.3 zwrócił się do wierzyciela o udzielenie informacji na temat zaistnienia w sprawie przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych.Pismem z 19 maja 2025 r. Burmistrz Ł. poinformował, że w sprawie nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, a należności są nadal wymagalne.Następnie, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie, postanowieniem z 30 maja 2025 r., znak sprawy: 0610-SEE-1.7113.279.2025.6 odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, zarzucając organowi:- naruszenie art. 70 § 1 i 4 O.p. w zw. z art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną interpretację, co skutkowało wadliwym przyjęciem przez organ egzekucyjny, że nie doszło do przedawnienia należności wynikających z ww. tytułów wykonawczych, ponieważ zastosowano do nich środki egzekucyjne 10 lutego 2025 r.- bezpodstawne przyjęcie, że prowadzona egzekucja nie jest bezskuteczna w sytuacji, gdy w toku postępowania zajęte zostało wynagrodzenie za pracę wykonywaną na podstawie umowy zlecenia z N. sp. z o.o. stanowiące jedyne źródło utrzymania podlegające w całości ochronie w postaci ograniczenia egzekucji oraz nieistniejąca wierzytelność z tytułu odszkodowania od Burmistrza Ł., a zatem czynność jej zajęcia była czynnością pozorną.W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że przedawnienie nastąpiło jeszcze przed 10 lutym 2025 r. Czynności egzekucyjne dokonane przez organ 20 stycznia 2023 r. polegające na zajęciu innej wierzytelności pieniężnych u Burmistrza Ł. są jedynie czynnościami pozornymi, które nie polegały na zajęciu konkretnych wierzytelności. Zdaniem skarżącej w chwili zajęcia nie posiadała żadnych aktywnych wierzytelności wobec Burmistrza Ł., gdyż wtedy toczył się spór pomiędzy nią a Burmistrzem, który został rozstrzygnięty przed Sądem Okręgowym w L. wyrokiem z 21 lipca 2023 r. negatywnie dla skarżącej, zaś Sąd Apelacyjny wyrokiem z 21 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy ww. wyrok. Zatem wierzytelność nie istniała na dzień 20 stycznia 2023 r. i nie istnieje obecnie. Takie pozorne czynności z mocy prawa nie przerywają biegu terminu przedawnienia, a zatem biegł on od ostatnich skutecznie dokonanych czynności, które były wykonane przez organ egzekucyjny w latach 2015-2018, a zatem 5 letni okres przedawnienia upłynął najpóźniej z końcem 2022 r.Przywołanym na wstępie postanowieniem organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego.Uzasadniając to stanowisko wskazał, że przyczyny uzasadniające umorzenie postępowania egzekucyjnego zostały enumeratywnie wymienione w art. 59 u.p.e.a. Treść §1 tego przepisu wskazuje na przesłanki obligatoryjne, natomiast § 2 na fakultatywne pozostawione do uznania organu. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w toku postępowania zaistnieją przeszkody lub wady postępowania, których nie da się usunąć. Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Oznacza to zakończenie postępowania egzekucyjnego bez osiągnięcia właściwego celu egzekucji.Dokonując analizy zaskarżonego postanowienia pod kątem przedawnienia organ uznał, że należności wbrew twierdzeniu skarżącej nie uległy przedawnieniu i są nadal wymagalne.W pierwszej kolejności organ zauważył, że zajęcie, na które wskazuje skarżąca - z 20 stycznia 2023 r. to zawiadomienie oznaczone nr 0610-SEE-1.7110.67064136.2023.1.DPI o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej i dotyczy zajęcia z tytułu nadpłaty PIT w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Lublinie. W wyniku zastosowania tego środka uzyskano kwotę 288,00 zł, która została zaliczona na tytuły wykonawcze nr: [...], [...], [...] Zastosowany środek okazał się zatem skuteczny, a więc spowodował skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia.Następnie organ wskazał, że do zaskarżonego postanowienia została dołączona analiza, w której wyszczególniono m.in. jakie należności objęto analizą przedawnienia, numery tytułów wykonawczych obejmujących poszczególne należności, datę ich doręczenia skarżącej oraz zastosowane środki egzekucyjne wraz z datami ich zastosowania oraz zawiadomienia skarżącej. Organ wskazał, że z analizy tej wynika, że dochodzone należności są nadal wymagalne.Odnośnie zaś tytułu wykonawczego nr [...] z 17 listopada2010 r. (obejmującego podatek od nieruchomości za I i II kwartał 2010 r.), organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na jego podstawie zostało zakończone 11 marca 2025 r. z powodu wyegzekwowania należności. Oznacza to, że już na dzień wydania rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny (30 maja 2025 r.) postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tego tytułu wykonawczego zostało zakończone. W tej sytuacji, należało uchylić zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.W zakresie braku określenia wierzytelności zajmowanych w toku podejmowanych czynności, organ wskazał, że zawiadomienia o zajęciu zawierały informacje na temat przedmiotu zajęcia (nadpłata podatkowa), jaki i adresata tego zajęcia (Pierwszy Urząd Skarbowy w Lublinie). Zawiadomienia zostały sporządzone prawidłowo, a ich egzemplarze zostały skarżącej doręczone. Zajęcia okazały się skuteczne, w ich wyniku uzyskano środki, które rozliczone zostały na poczet dochodzonych należności.W ocenie organu w sprawie nie wystąpiła również przesłanka bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy, zawiadomieniem z 28 stycznia 2025 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej w N. sp. z o.o., z którego uzyskiwane są środki umożliwiające sukcesywne zaspokajanie należności (na dzień wydania rozstrzygnięcia przez organ uzyskano 6.666,26 zł). Tym samym nie można mówić o bezskuteczności prowadzonej egzekucji.Na powyższe postanowienie strona wniosła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając:1. naruszenie art. 70 § 1 i § 4 O.p. w związku z art. 59 u.p.e.a. poprzez błędną ich interpretację, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że nie doszło do przedawnienia należności wynikających z tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz [...], w sytuacji, gdy zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Gminie Ł. nr [...] doręczone skarżącej 9 stycznia 2017 r. nie mogło przerwać biegów terminów przedawnienia należności wskazanych w wyżej wymienionych tytułach wykonawczych, ponieważ dotyczyło wierzytelności spornej niepodlegającej zajęciu, która ostatecznie okazała się nieistniejąca;2. naruszenie art. 70 § 1 i 4 O.p. w związku z art. 59 u.p.e.a. poprzez błędną ich interpretację, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że nie doszło do przedawnienia należności wynikających z tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz [...] w sytuacji, gdy zajęcie rachunku bankowego w B. S.A. nr [...] zawiadomieniem z 11 marca 2015 r. doręczonym skarżącej 30 marca 2015 t dotyczyło rachunku indywidualnego męża skarżącej, zatem nie może być uznane za czynność przerywającą bieg przedawnienia zaległości podatkowych skarżącej, które wynikły wprost z prowadzenia jej indywidualnej działalności gospodarczej, a zobowiązana była jedynie pełnomocnikiem właściciela rachunku, a nie była stroną umowy rachunku bankowego, jak błędnie twierdzi organ;3. bezpodstawne przyjęcie, że prowadzona egzekucja nie jest bezskuteczną, w sytuacji, gdy w toku postępowania zajęte zostało wynagrodzenie za pracę wykonywaną przez skarżącą na podstawie umowy zlecenia z N. sp. z o.o. – stanowiące jedyne aktualne źródło utrzymania skarżącej generujące dochód podlegający w całości ochronie przed egzekucją.W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego.W jej ocenie organ całkowicie pominął zarzuty dotyczące czynności organu, tj. zajęć wierzytelności, które wbrew twierdzeniu organów obu instancji nie doprowadziły do przerwania biegu przedawnienia.Skarżąca podniosła, że wskazywane w zestawieniach zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Gminie Ł. nr [...] nie mogło mieć żadnego wpływu na przerwanie biegu przedawnienia należności podatkowych, ponieważ dotyczyło wierzytelności spornej, która nie może być przedmiotem zajęcia. Wówczas toczył się spór między nią a Burmistrzem Ł. przed Sądem Okręgowym w L., lecz został on rozstrzygnięty prawomocnie negatywnie dla skarżącej wyrokiem z 21 lipca 2023 r. który następnie utrzymał w mocy Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z 21 sierpnia 2024 r. Natomiast kolejne zajęcie z dnia 28 maja 2021 r. nastąpiło już po upływie 5 letniego okresu przedawnienia i nie mogło wywrzeć dalszego skutku następczego w postaci kolejnego przerwania terminu biegu przedawnienia.Zdaniem strony zajęcie rachunku bankowego w B. S.A. nr [...] zawiadomieniem z 11 marca 2015 r. dotyczyło rachunku indywidualnego jej męża, zatem nie może być uznane za czynność przerywającą bieg przedawnienia zaległości podatkowej z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.Jednocześnie organ odniósł się do argumentu, który pojawił się na etapie skargi, czyli skuteczności środka w postaci zajęcia rachunku bankowego w B. S.A. wskazując, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań i oceny zarówno przez organy obu instancji, a następnie przez WSA w Lublinie. W wyniku złożonego przez skarżącą wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z 20 stycznia 2017 r. wyrokiem z 13 października 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 603/17 WSA w Lublinie oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 8 maja 2017 r. nr 0601-IEE-2.711.30.2017.6 utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie z 22 lutego 2017 r. nr 0610-EA-1.511.94.2017/0 w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...] i [...]W ocenie organu dokonane zajęcie jest zatem skuteczne wobec wszystkich tytułów wykonawczych zawartych w zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego, w konsekwencji został przerwany bieg terminu przedawnienia wszystkich należności objętych tymi tytułami wykonawczymi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Na wstępie wyjaśnić należy, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).Oznacza to, że badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, wówczas, gdy decyzja wiąże się z negatywnymi dla niej skutkami, czy też zdaniem strony narusza zasady współżycia społecznego. W postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej.Kierując się powyższym, Sąd uznał, że skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.Istotą sporu jest kwestia istnienia podstaw do umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, obejmujących nieuiszczony podatek od nieruchomości. Zdaniem strony postępowanie to powinno zostać umorzone. Odmiennego zdanie jest natomiast organ. W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organowi.Jak trafnie wyjaśnił organ istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Celem tej instytucji jest zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza więc, że nie jest realizowany jego cel. Zaznaczyć także należy, że umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi jego dalsze prowadzenie i może nastąpić w każdym jego stadium.Należy również wskazać, że w rozpoznawanej sprawie miały zastosowanie przepisy dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych zostało wszczęte przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. na wniosek wierzyciela Burmistrza Miasta Ł. w latach 2011-2017 i nadal jest w toku.Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu odpowiednim dla sprawy) postępowanie egzekucyjne umarza się:1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;9) na żądanie wierzyciela;10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.Przesłanki do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały natomiast określone w art. 59 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.Podkreślić przy tym należy, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest zatem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku twierdzeń strony, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu.Skarżąca od samego początku sprawy podnosi, że postępowanie egzekucyjne powinno ulec umorzeniu zarówno ze względu na wygaśnięcie obowiązku z uwagi na przedawnienie dochodzonych należności (art. 59 § 1 pkt 2) jak i z uwagi na brak skuteczności prowadzonej egzekucji (art. 59 § 2).W przedmiotowej sprawie organ nie tylko odniósł się do podnoszonych przez stronę podstaw, lecz z urzędu przeprowadził analizę wszystkich przesłanek umorzenia postepowania, trafnie uznając, że żadna z nich nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.Podniesiona we wniosku kwestia wygaśnięcia obowiązku zalicza się do przesłanek umorzenia z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Przepis ten bezspornie dotyczy m. in. sytuacji, gdy obowiązek wygasł, np. na skutek przedawnienia, co oznacza, że obowiązek powstał i nie został wykonany, ale przestał istnieć.W związku z tym, obowiązkiem organu egzekucyjnego było dokonania analizy przepisów regulujących przedawnienie należności podatkowych. Trafnie organ wskazał, że do oceny przedawnienia należności podatkowych znajduje zastosowania Ordynacja podatkowa.Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednocześnie stosownie do treści art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.Z punktu widzenia treści powołanego wyżej przepisu okolicznością tamującą bieg terminu przedawnienia jest zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Taka sytuacja bezspornie zaś wystąpiła w niniejszej sprawie.Nieskuteczna jest zatem argumentacja strony o nieprzerwanym biegu przedawnienia, z uwagi na to, że w sprawie nie doszło do zajęcia egzekucyjnego, gdyż wierzytelność nie mogła być przedmiotem zajęcia. Mianowicie zajęcie egzekucyjne na które wskazuje strona to zajęcie innej wierzytelności pieniężnej u Burmistrza Ł. i miało ono miejsce zawiadomieniem z 3 stycznia 2017 r., nr [...] W piśmie z 18 grudnia 2018 r., Burmistrz Ł. poinformował, że w odpowiedzi na ww. zajęcie utrzymuje je w mocy, a więc uznaje zajęcie. Skarżąca otrzymała przedmiotowe zawiadomienie 9 stycznia 2017 r. Bieg terminu przedawnienia został przerwany i rozpoczął się na nowo od 4 stycznia 2017 r., które następnie zostało przerwane kolejnym zajęciem zajęcie innej wierzytelności pieniężnej w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w Lublinie zawiadomieniem z 28 maja 2021 r., nr [...] doręczonym skarżącej 1 czerwca 2021 r.Nie ma dla rozpoznawanej sprawy znaczenia, że przed Sądem Apelacyjnym w L. toczyło się postępowanie pomiędzy skarżącą a Burmistrzem Ł. dotyczące wzajemnych rozliczeń pieniężnych. Zajęcie ww. wierzytelności i zawiadomienie o tym zobowiązanego prowadzi do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań.Nie można również podzielić poglądu skarżącej, że zajęcie rachunku bankowego w B. S.A. nr [...] zawiadomieniem z dnia 11 marca 2015 r. doręczonym skarżącej 30 marca 2015 r. nie może być uznane za czynność przerywającą bieg przedawnienia zaległości podatkowej, ponieważ dotyczyło rachunku indywidualnego męża skarżącej.Należy wskazać, że podnoszona przez skarżącą kwestia była już analizowana w innej rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sprawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem z 13 października 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 603/17, którym oddalono jej skargę na postanowienie organu z 8 maja 2017 r. nr 0601-IEE-2.711.30.2017.6 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał m.in., że środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego został skutecznie zastosowany w celu egzekucji zobowiązań podatkowych objętych wszystkimi trzema tytułami wykonawczymi, co oznacza przerwanie biegu terminu wszystkich tych zobowiązań podatkowych, bez względu na sposób realizacji przez bank czynności egzekucyjnej (zajęcia).Z tych powodów, Sąd w pełni podzielił stanowisko organów o braku wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego, uznając zarzuty zobowiązanej za niezasadne.W niniejszej sprawie skarżąca ponownie próbuje przeforsować prezentowaną przez siebie tezę o braku możliwości przeprowadzenia egzekucji z rachunku osobistego małżonka, a nie z rachunku samej zobowiązanej. Skarżąca zdaje się nie zauważać, że organ egzekucyjny już wypowiedział się w kwestii przesłanek zobowiązujących do umorzenia postępowania w ostatecznym postanowieniu z 8 maja 2017 r., a prawidłowość stanowiska organów została potwierdzona w prawomocnym orzeczeniu sądu.Wykonana przez organ analiza, w której wyszczególniono m.in. jakie należności objęto analizą przedawnienia, numery tytułów wykonawczych obejmujących poszczególne należności oraz daty rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia jest prawidłowa. Organ wskazał daty, z którymi związał początek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a mianowicie dzień doręczenia stronie odpisów poszczególnych tytułów wykonawczych. Prawidłowo również w tym zakresie wskazał, że żadna z dochodzonych należności nie uległa przedawnieniu, gdyż przed upływem terminu ich przedawnienia wystąpiły okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia.Biorąc pod uwagę, że ostatni ze środków egzekucyjnych został zastosowany 10 lutego 2025 r. to prawidłowo organ uznał, że przedawnienie przedmiotowego zobowiązania nastąpi 10 lutego 2030 r.Uwzględniając powyższe nie doszło do przedawnienia dochodzonych obowiązków, zarówno na dzień wystawienia ww. tytułów wykonawczych oraz wszczęcia na ich podstawie postępowania egzekucyjnego, jak również na dzień wydania zaskarżonego postanowienia.Wdrożone na podstawie wskazanych powyżej tytułów postępowanie egzekucyjne jest realizowane, w jego toku organ egzekucyjny poszukuje majątku i stosuje przewidziane ustawą kolejne środki egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone (wierzyciel nie został zaspokojony), tym samym nie ustała też przyczyna powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. należności.Ponadto okoliczność wciąż toczącego się postępowania egzekucyjnego ma wpływ na możliwość jego umorzenia na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Sąd bowiem zauważa, że jedynym warunkiem skorzystania z przewidzianego w art. 59 § 2 u.p.e.a. uznania administracyjnego jest stwierdzenie, że w dacie wydania postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, brak jest możliwości uzyskania danych kwot, tak w chwili obecnej jak i - z uwagi na przyczyny takiej niemożności - w dającej się przewidzieć przyszłości.W sprawie nie można natomiast mówić o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Zawiadomieniem z 28 stycznia 2025 r. nr [...] organ egzekucyjny dokonał zajęcie wierzytelności pieniężnej w N. sp. z o.o., z którego uzyskiwane są środki umożliwiające sukcesywne zaspokajanie należności (do tej pory uzyskano 6.666,26 zł), z którego comiesięcznie przekazywane są środki na pokrycie egzekwowanych należności. Istnieje zatem składnik majątku, z którego możliwe jest systematyczne zaspokajanie wierzyciela.W ocenie skarżącej wierzytelność ta jednak jest chroniona przed egzekucją, ponieważ stanowi jej jedyne źródło utrzymania. W nawiązaniu do tego należy wskazać, że kwestia prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Ustawa egzekucyjna przewiduje bowiem w tym celu środki prawne służące ochronie zobowiązanego (np. z art. 54 ustawy egzekucyjnej). Jak wynika z akt skarżąca z tego uprawnienia skorzystała i złożyła skargę na ww. czynność egzekucyjną. W tym zakresie Dyrektor postanowieniem z 30 kwietnia 2025 r. znak: 0601-IEE.7192.47.2025.2 utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Skarżąca skorzystała więc z przysługującego jej środka prawnego, w którym mogła podnosić argumenty z tym związane. Skarżąca mogła również zaskarżyć ww. postanowienie do sądu administracyjnego, lecz tego nie uczyniła. Wobec tego wszelkie zarzuty kierowane w skardze w tej kwestii nie mogły odnieść skutku. Oczekiwanie, by te same okoliczności poddane były ponownej analizie w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie znajdują uzasadnienia prawnego.Podsumowując, w sprawie nie wystąpiła przesłanka obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości, że skarżącej zostały wystawione i doręczone tytuły wykonawcze, które są ważne i pozostają w obrocie prawnym. Odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego z tych względów jest w tej sprawie uzasadniona. Prowadzona egzekucja nie stała się również bezskuteczna, nie było więc podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a.Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym przepisami u.p.e.a. oraz k.p.a. i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w sprawie.Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi, przy czym uczynił to na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 tej ustawy.. Sąd orzekł o oddaleniu skargi, przy czym uczynił to na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w oparciu o art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 tej ustawy.