Wyrok - II OSK 2491/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 17 grudnia 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Umorzenie postępowania, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 650/25 w sprawie ze sprzeciwu A. B. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.2.119.2024.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowanUchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Umorzenie postępowania, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 650/25 w sprawie ze sprzeciwu A. B. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 24 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.2.119.2024.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowan
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
17 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Roman Ciąglewicz
Podstawa prawna
art. 151
kpa
art. 138
kpa
art. 145
kpa
art. 149
kpa
art. 64
cppsa
art. 64
bppsa
art. 64
dppsa
art. 64
eppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 650/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił sprzeciw A. B., dalej także: "skarżący", "skarżący kasacyjnie", od decyzji Wojewody Małopolskiego, dalej także: "Wojewoda", "organ odwoławczy", z dnia 24 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.2.119.2024.PI, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę - po wznowieniu postępowania.Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.Prezydent Miasta Krakowa, dalej także: "Prezydent", decyzją z 10 stycznia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił A. B. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działek [...] wraz z budową zjazdu indywidualnego z działki nr [...] na działkę nr [....]".W dniu 30 kwietnia 2024 r. do organu wpłynęło pismo A. K., w którym wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego. Wskazano, że wnioskodawca jest właścicielem działki nr [...], czyli działki bezpośrednio graniczącej z nieruchomością inwestora, a tym samym znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, której dotyczyło postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji.Postanowieniem z 24 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r. o pozwoleniu na budowę.Decyzją z dnia 23 lipca 2024 r., nr 677/6740.1/2024, Prezydent Miasta Krakowa, na podstawie art. 150 § 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2023 r. Ustalił, że działka stanowiąca własność wnioskodawcy nr [...] znajduje się na południe o terenu inwestycji, a projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany ma być w odległości 4,4 m od granicy pomiędzy działkami. Nie stwierdził okoliczności, które uzasadniałyby stanowisko, że istnieje konkretny przepis prawa, przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z nieruchomości gruntowej, do której wnioskodawca posiada tytuł prawny. Nawiązał do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przytoczył stanowisko projektanta, według którego, analiza obszaru oddziaływania inwestycji wykazała brak oddziaływania obiektu projektowanego na działkę nr [...], będącą współwłasnością [...]. Podsumował, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu.Odwołanie od powyższej decyzji wniósł [...].Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r., znak: WI-I.7840.2.119.2024.PI, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w brzmieniu znowelizowanym na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami) – wejście w życie nowelizacji 19 września 2020 r.Stwierdził, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, według którego, stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Odnosząc się do nowelizacji Prawa budowlanego dokonanej na mocy ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471 ze zmianami) stwierdził, że ważną zmianą była zmiana definicji "obszaru oddziaływania obiektu" (zawartej w art. 3 pkt 20 ustawy). Zgodnie ze zmienioną definicją, przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Dotychczasowy sposób definiowania "obszaru oddziaływania obiektu" (tj. zgodnie z dotychczasową treścią art. 3 pkt 20 ustawy), wskazuje na to, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, tego terenu. Jak wynika z powyższego, zdaniem Wojewody, istota zmiany sprowadza się do tego, że obszar oddziaływania obiektu determinować będą przepisy odrębne, wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowanie terenu, a nie wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie terenu. Niewątpliwie cel i sens zmiany definicji sprowadza się do zawężenia zakresu znaczeniowego obszaru oddziaływania obiektu. Obecnie, po zmianie przepisów, szerokie ujęcie uległo dezaktualizacji, skoro nowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" wprost stanowi o zawężeniu obszaru oddziaływania obiektu właśnie do samych ograniczeń w zabudowie, a nie jakichkolwiek jeszcze innych niż dotyczących zabudowy ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.Wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że bez znaczenia jest, czy zachodzi sąsiedztwo bezpośrednie. Oddziaływanie obiektu może obejmować również dalsze nieruchomości. Istotne jest natomiast, aby było powiązane oddziaływanie planowanego obiektu z przepisami odrębnymi, do których należą zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06). Pojęcie to – oddziaływania obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące, materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów o których mowa wyżej, które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zabudową jego działki względem terenu sąsiedniego czy zlokalizowanej na tym terenie zabudowy, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Analizując oddziaływanie oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji organ nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Zdaniem Wojewody, podkreślenia wymaga fakt, że nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności na sąsiedniej (względem inwestycji) nieruchomości, przy uwzględnieniu konkretnych parametrów planowanej inwestycji szczególnie, gdy istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania na sąsiednią nieruchomość. W sytuacji takiej ich właściciele muszą mieć zapewniony udział w sprawie pozwolenia na budowę. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę.Ustalając obszar oddziaływania obiektu uwzględnić zatem należy zakres przedmiotowej inwestycji (jej parametry: wysokość), jej lokalizację (odległości) względem działek sąsiednich, ich przeznaczenie w planie miejscowym i wpływ przedmiotowej inwestycji na te działki w zestawieniu z konkretnymi normami technicznymi, których uwzględnienie związane jest właśnie z badaniem wpływu inwestycji na tereny sąsiednie, celem ustalenia czy konkretna nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, czego wymaga także art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy: zacienianie i nasłonecznienie, spływ wód opadowych, ochrona przeciwpożarowa, czy też szeroko problematyka prawa własności wynikająca z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny. Przechodząc do meritum, zakres przedmiotowej inwestycji jest następujący: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działek nr [...] wraz z budową zjazdu indywidualnego z działki nr [...] na działkę nr [...]".W przedmiotowej dokumentacji projektowej, określając zakres oddziaływania omawianej inwestycji wskazano działki ewidencyjne: [...]. Jak wynika z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie, IV Wydział Ksiąg Wieczystych, wnioskodawca jest współwłaścicielem działki nr ewid. [...], położonej w Krakowie.Mając na uwadze ustalenia organ wskazał, iż nie kwestionuje spełnienia przez projektowaną inwestycję warunków określonych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zwrócił uwagę, że na etapie postępowania odwoławczego wnioskodawca przedłożył opracowanie graficzne pn.: Analiza zacieniania budynku proj. na dz. [...] na budynek proj. na dz. nr [...]. W przedłożonym opracowaniu wysunięto następujące wnioski: Analiza zacieniania wykazuje oddziaływanie w postaci zacieniania działki i budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przez budynek zlokalizowany na działce nr [...], powodując że znajduje się on w obszarze jego oddziaływania. W powyższym opracowaniu wskazano, iż cień, który rzuca projektowany budynek w godzinach 7:00 - 8:00 wchodzi na działkę nr ewid. [...].Wojewoda odnotował, że na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również na dzień wydania "niniejszego orzeczenia" (czyli decyzji organu odwoławczego), działka wnioskodawcy objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – Uchwała Nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica-Sikornik". Ustalenia m.p.z.p.. wskazują, iż na działce nr [...] możliwa jest zabudowa.Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż jak wynika ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ogólnodostępnych rejestrów wydanych decyzji, na działce nr [...], Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z 29 czerwca 2021 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażami wbudowanymi oraz zjazdem z drogi gminnej wewnętrznej, na dz. nr [...].Powyższe, w ocenie Wojewody Małopolskiego, przesądza o przyznaniu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu skarżącemu. Projektowana inwestycja będzie oddziaływała (choćby w sposób dozwolony) na sąsiadującą działkę nr [...]. Stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są właściciele nieruchomości, na których zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać także w dozwolony sposób. Podmioty te mają prawo wglądu do akt sprawy administracyjnej i kontroli czy np. założenia, jakie przyjął projektant i dokonane przez niego wyliczenia, także w zakresie zacieniania obiektów istniejących przez obiekt projektowany są prawidłowe. Według Wojewody, o oddziaływaniu na nieruchomości świadczy fakt, że projektowany obiekt będzie zacieniał także w przewidywalny i dopuszczalny prawem sposób nieruchomość już istniejącą. Oczywistym jest więc, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku oddziałuje na nieruchomość sąsiednią – działkę skarżącego nr [...], choćby w zakresie sposobu jej zabudowy w przyszłości. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że odwołującemu przysługuje przymiot strony.Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. B. zarzucając naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem wskazanych przez organ II instancji przepisów postępowania, w szczególności zaś przepisów art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wbrew bowiem stanowisku organu II instancji prawidłowym było ustalenie poczynione w uchylonej decyzji organu I instancji, że działka ewid. nr [...] pozostaje poza obszarem oddziaływania projektowanego obiektu, a konsekwentnie brak jest podstaw od uznania, że jej właścicielowi przysługiwał przymiot strony.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od kasacyjnej decyzji organu administracji, w relacji do zasad ogólnych jakimi rządzi się P.p.s.a., jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 P.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 P.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Od wyroku uwzględniającego sprzeciw, nie przysługuje środek odwoławczy (art. 151a § 3 P.p.s.a.).Sąd pierwszej instancji wywodził, że kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 K.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 K.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem.Mając na uwadze wyżej przedstawione założenia Sąd stwierdził, że brak podstaw do uchylenia (powinno być: uwzględnienia) sprzeciwu. Organ pierwszej instancji, odmówił uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, wskazując, że A. K., właściciel działki nr [...], nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydent Miasta Krakowa decyzji z dnia 10 stycznia 2023 r., o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego – budowa domu jednorodzinnego na działce [...]. Z kolei organ drugiej instancji jednoznacznie uznał, że A. K. status strony tego postępowania przysługuje.Okoliczności te musi uwzględnić sąd rozpoznający sprzeciw od decyzji kasacyjnej. W ocenie organu odwoławczego, wnioskodawca był stroną postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę i bez własnej winy, w tym postępowaniu nie brał udziału. Ziściła się więc przesłanka wznowieniowa. W tej sytuacji, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie pełnowymiarowego postępowania mającego na celu ocenę, czy postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 10 stycznia 2023 r. było prawidłowe a zapadła w nim decyzja nosi cechy legalności. W sytuacji, kiedy organ ustala, że przesłanka wznowieniowa, na którą powołuje się wnioskodawca faktycznie zaistniała, obowiązkiem organu jest bowiem dokonanie kontroli decyzji, w zakresie ustalenia, czy wadliwość postępowania (strona bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu), wpływa na jej merytoryczną treść.Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że sąd rozpoznający sprzeciw od decyzji kasacyjnej nie ma umocowania do kontroli, czy założenia materialno-prawne zostały przez organ odwoławczy ocenione prawidłowo. W niniejszej sprawie takim założeniem jest ocena, że wnioskodawcy A. K. przysługiwał status strony postępowania zakończonego decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r., o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego – budowa domu jednorodzinnego na działce nr [...]. Sąd nie może zatem oceniać, czy wykazanie przed Wojewodą Małopolskim, że zabudowa na działce nr. [...] będzie przesłaniała (zacieniała) działkę nr. [...] spełnia wymogi określone w art. 28 ust 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, tak by uznać, że wnioskodawca postępowania wznowieniowego A. K. uzyskał status strony tego postępowania. Jest to bowiem założenie materialnoprawne i jego akceptacja bądź zanegowanie przez sąd w postępowaniu, bez udziału wszystkich stron (zapewnieniu im obrony swoich stanowisk) i które to postępowanie przy określonych założeniach (wyrok uwzględniający sprzeciw) jest jednoinstancyjne, przesądzało by kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.Należy zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, uznać, że zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki kasacyjne, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (merytoryczna ocenia legalności decyzji z dnia 10 stycznia 2023 r., o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego – budowa domu jednorodzinnego na działce [...], ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art 138 § 2 K.p.a.).Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący kasacyjnie zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący kasacyjnie zarzucił:1) naruszenie prawa materialnego, a to norm ujętych w:- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że nieruchomość składająca się z działki ewidencyjnej nr [...] powinna zostać włączona do obszaru oddziaływania inwestycji, podczas gdy z treści powyższych przepisów, jak i ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do włączenia powyższej działki do przedmiotowego obszaru,- art. 138 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 2 ww. ustawy w sposób prawidłowy, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 tej ustawy, tj. decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji,co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,2) naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:- art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów oddalenia sprzeciwu,- art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne oddalenie sprzeciwu pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji kasatoryjnej,co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szczegółowo omówił prezentowane w sprawie stanowisko.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.Uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 141 § 4 P.p.s.a., a zatem zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie należy uznać za bezpodstawnyW myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i WSA 2012, nr 6, poz. 101 oraz wyrok NSA z 11 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 607/20, LEX nr 3603918).Wojewódzki Sąd Administracyjny podał także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił.Trafność orzeczenia Sądu, w sytuacji, gdy orzeczenie zawiera jasne stanowisko co do stanu faktycznego i poddaje się kontroli instancyjnej, nie może być skutecznie podważana z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z 22 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 2017/21, LEX nr 3725215, z dnia 19 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4405/21, LEX nr 3336899; oraz z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1577/19, LEX nr 3220500).Odniesienie się do drugiego zarzutu procesowego oraz obu zarzutów materialnych poprzedzić trzeba uwagą, że zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, wojewódzki sąd administracyjny ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto w myśl art. 151a § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny w postępowaniu prowadzonym na skutek sprzeciwu ma ograniczony zakres kognicji. Jest uprawniony jedynie do oceny sprawy w zakresie zastosowania przez organ administracji art. 138 § 2 K.p.a. Oznacza to, że podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego sprzeciw powinien być zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 151a § 2 P.p.s.a. poprzez oddalenie sprzeciwu i powiązany z nim zarzut niewłaściwego zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a.W skardze kasacyjnej został sformułowany zarzut art. 151a § 2 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez błędne oddalenie sprzeciwu pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji kasatoryjnej. Należy zatem poddać analizie trafność zastosowania przez organ odwoławczy dyspozycji z art. 138 § 2 K.p.a.Zgodnie z art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 zdanie K.p.a. jest zatem uwarunkowane przesłankami procesowymi. Pierwsza polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, zaś druga sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.Podkreślić jednak należy, że możliwości uchylenia decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a. nie można rozważać w oderwaniu od szczególnych okoliczności sprawy, wynikających z nadzwyczajnego trybu w jakim postępowanie jest prowadzone. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., a zatem w postępowaniu wznowieniowym.Ponadto, co do zasady, w każdym postępowaniu odwoławczym, ustalenie w trakcie postępowania odwoławczego okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skutkuje koniecznością powtórzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu wyczerpuje przesłankę wyjaśnienia sprawy w zakresie mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (patrz: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 729).W niniejszej natomiast sprawie niewątpliwym jest, iż organ I instancji, odmówił uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, wskazując, że A. K., jako właściciel działki sąsiadującej z działką będącą przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r., o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę, nie był stroną tegoż postępowania. W wyniku zaś rozpoznania odwołania od ww. decyzji organu I instancji, organ odwoławczy uznał, że uczestnikowi postępowania status strony tego postępowania przysługuje i bez własnej winy, w tym postępowaniu nie brał udziału. Uznał, iż ziściła się przesłanka wznowieniowa, a co za tym idzie obowiązkiem organu jest przeprowadzenie pełnowymiarowego postępowania mającego na celu ocenę, czy postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 10 stycznia 2023 r. było prawidłowe, a zapadła w nim decyzja nosi cechy legalności.Biorąc pod uwagę szczególne uwarunkowania postępowania nadzwyczajnego o wznowienie, a także szczególne skutki ustalenia w trakcie postępowania odwoławczego, że zaistniała wada, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., możliwe jest przyjęcie, że sytuacja taka wyczerpuje przesłankę z art. 138 § 2 K.p.a., tzn. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcieJak była już o tym mowa powyżej, zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. jest uwarunkowane przesłankami procesowymi, tj. stwierdzeniem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, a następnie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Ważne jest także spostrzeżenie, że wykazanie zaistnienia tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (patrz: Barbara Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 728).W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., do czego uprawnia art. 64e P.p.s.a., mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie (por: wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1624/25, LEX nr 3918323 oraz z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19, ONSA i WSA 2020, nr 2, poz. 19).W postępowaniu wznowieniowym wszczętym na podstawie art. 149 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zastosowanie dyspozycji z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. lub art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. jest uwarunkowane zaistnieniem przesłanki o charakterze nie tylko procesowym, ale także materialnym. Wymaga przecież ustalenia, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Legitymacja strony jest instytucją prawa materialnego, w tym przypadku opartą o przesłanki z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane". Ponadto, posiadanie przymiotu strony w znaczeniu materialnym skutkuje przysługiwaniem określonych uprawnień procesowych. Strona ma w postepowaniu wywierającym wpływ na jej prawa lub obowiązki legitymację procesową.W związku z tym błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że rozpoznając sprzeciw od zaskarżonej decyzji kasacyjnej nie miał umocowania do kontroli, czy A. K. przysługiwał status strony postepowania zakończonego decyzją z dnia 10 stycznia 2023 r.Przystępując do merytorycznej oceny stanowiska zajętego przez Wojewodę stwierdzić najpierw należy, że teza o niewłaściwym zastosowaniu art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., przez organ pierwszej instancji rozpoznający sprawę w postępowaniu wznowieniowym, tj. przez Prezydenta Miasta Krakowa, byłaby możliwa do zaaprobowania tylko w sytuacji, gdyby w świetle zebranego materiału dowodowego, było niewątpliwe, że A. K. powinien być uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę zakończonego decyzją Nr 41/6740.1/2023, Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2023 r.W sytuacji zaś w której, w postępowaniu wznowieniowym doszłoby do niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, możliwe byłoby przyjęcie, że organ pierwszej instancji przedwcześnie uznał, że wnioskujący o wznowienie A. K. nie miał przymiotu strony.Natomiast w sytuacji, w której w świetle prawidłowo zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego było niewątpliwe, że A. K. nie miał przymiotu strony, należałoby uznać decyzję kasacyjną za naruszającą art. 138 § 2 K.p.a.Konieczne jest zatem dokonanie oceny postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w postępowaniu wznowieniowym, przy czym, biorąc pod uwagę charakter tego postępowania, nie można pomijać materiału stanowiącego podstawę faktyczno-prawną decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.Ta ocena rezultatów postępowania wyjaśniającego, jak wynika z poprzedzających uwag, nie może być oderwana od podstawy materialnej. Ustaleniu podlegają okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego.W niniejszej sprawie rozumienie pojęcia strony wynika z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Małopolski trafnie dostrzegł, że po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.) zmieniła się definicja obszaru oddziaływania obiektu.Następnie jednak formułował wypowiedzi nawiązujące do pojęcia obszaru oddziaływania zarówno w nowym stanie prawnym, jak i sprzed daty wejścia w życie noweli.Stwierdził, że objęcie nieruchomości immisjami wywołanymi przez inwestycję będzie oznaczało, że właściciel tej nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Dodał w tym miejscu, że każdy, nawet niezabroniony przepisami prawa wpływ inwestycji na możliwość zabudowy nieruchomości sąsiedniej powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.Następnie Wojewoda przytoczył fragmenty części opisowej Projektu zagospodarowania terenu, z których wynika m.in., że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego we wnioskowanej formie umożliwia zabudowę działek sąsiednich, spełniając warunki § 12 ust. 1, § 13 ust. 1, § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.Wojewoda, odnotowując, że projektant nie przedłożył graficznego opracowania nasłonecznienia, stwierdził, że nie kwestionuje spełniania przez inwestycję warunków określonych w § 60 rozporządzenia. Zauważył, że na etapie postępowania odwoławczego wnioskodawca przedłożył opracowanie graficzne pn. Analiza zacienienia budynku proj. na działce nr [...], na budynek proj. na działce nr [...]. W powyższym opracowaniu wskazano, że cień, który rzuca projektowany budynek w godz. 7.00-8.00 wchodzi na działkę nr ew. [...].Wojewoda przytoczył także ustalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Nr XXXII/813/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Strzelnica-Sikornik".Podsumował ten fragment rozważań prawnych niezrozumiałym w świetle okoliczności niniejszej sprawy stwierdzeniem, że "powyższe ustalenia m.p.z.p. wskazują, iż na działce Skarżącej nr [...] możliwa jest zabudowa". Tymczasem działka o tym numerze nie stanowi terenu inwestycji, ani terenu nieruchomości wnioskującego o wznowienie postepowania A. K..W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę na to, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ogólnodostępnych rejestrów wydanych decyzji, na działce nr [...] Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 29 czerwca 2021 r., nr 795/6740.1/2021, znak: AU-01-1.6740.1.655.2021.ERM, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego z garażami wbudowanymi oraz zjazdem z drogi gminnej wewnętrznej na dz.nr [....].Następnie Wojewoda stwierdził, że powyższe przesądza o przyznaniu przymiotu strony w niniejszym postępowaniu skarżącemu A. K.. Skonstatował, że projektowana inwestycja będzie oddziaływała (choćby w sposób dozwolony) na sąsiadująca działkę nr [...].Wywodził, że o oddziaływaniu na nieruchomości świadczy fakt, że projektowany obiekt będzie zacieniał, także w przewidywalny i dopuszczalny prawem sposób, nieruchomość już istniejącą. Zdaniem Wojewody, oczywistym jest, że przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku, oddziałuje na nieruchomość sąsiednią – działkę skarżącego nr [...], choćby w zakresie jej zabudowy w przyszłości. Już sama ta okoliczność, według Wojewody, jest wystarczająca dla przyjęcia, że odwołującemu przysługuje przymiot strony.Rozważania odnoszące się do posiadania przez A. K. statusu strony organ potwierdził przytoczeniem obszernego fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1567/21. Konieczne jest jednak przywołanie zastrzeżenia sformułowanego na wstępie merytorycznych rozważań zawartych w uzasadnieniu tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kwestia interesu prawnego skarżących jest rozpatrywana na tle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że ówczesne rozważania NSA, dotyczące obszaru oddziaływania obiektu potwierdzają stanowisko organu odwoławczego w niniejszej sprawie. Dodać można, że poprzedniego stanu prawnego dotyczą także niektóre inne wyroki przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.W związku z tym należy stwierdzić, że na etapie postępowania wznowieniowego nie wskazano żadnych przepisów odrębnych, wprowadzających związane z przedmiotowym obiektem ograniczenia w zabudowie terenu stanowiącego działkę nr [...].Skoro w Projekcie zagospodarowania terenu stwierdzono, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego we wnioskowanej formie umożliwia zabudowę działek sąsiednich, spełniając wymogi określone w przepisach techniczno-budowlanych, w tym § 13 ust. 1 oraz § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to nie wystarczy ustalenie, że lokalizacja budynku oraz zacienienie sąsiedniej nieruchomości oddziałuje na nieruchomość sąsiednią choćby w zakresie sposobu jej zabudowy w przyszłości.Zakres zacienienia, przy usytuowaniu budynku w odległości 4 m od granicy działki, jakkolwiek wpływa na korzystanie z nieruchomości sąsiedniej, nie ogranicza możliwości zabudowy działki. Wnioskodawca, ani Wojewoda nie wskazali przepisu odrębnego z którego można by wywodzić takie ograniczenie. To zaś, że co do zasady budynek na działce sąsiedniej, należy sytuować uwzględniając wymogi lokalizacyjne, a także określone gabaryty, nie jest skutkiem nienaruszającego przepisów zacienienia wywoływanego przez przedmiotowy budynek, ale jest rezultatem powszechnie obowiązujących wymogów określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w Planie miejscowym.Niezależnie od tego, że bezpodstawne było wiązanie przez Wojewodę ograniczeń w zabudowie działki nr [...] z zacienieniem wywołanym przedmiotową inwestycją, konieczne jest spostrzeżenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy bezzasadne było także wskazanie, że ograniczenia w sposobie zabudowy działki sąsiedniej mogą nastąpić w przyszłości.Organ odwoławczy dysponował materiałem dowodowym w postaci informacji o wydaniu decyzją o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na działce nr [...]. Decyzja ta została wydana 19 czerwca 2021 r., a więc przed decyzją stanowiącą przedmiot badania w postępowaniu wznowieniowym. Sposób zabudowy działki sąsiedniej został zatem określony bez uwarunkowań wynikających z ewentualnego oddziaływania decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz A. B..W świetle materiału dowodowego, którym dysponował organ odwoławczy, nie było podstaw do przyjęcia, że w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia przepisów postępowania. Istotne z punktu widzenia prawidłowej podstawy materialnej, tj. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego okoliczności faktyczne zostały przez organ pierwszej instancji ocenione prawidłowo.Bezzasadne było podjęcie przez organ odwoławczy próby ustalenia przymiotu strony w oparciu o okoliczności, które mimo formalnego przyznania, że doszło do zmiany przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w rzeczywistości, w części nawiązywały do poprzednio obowiązującego stanu prawnego.Następstwem tego uchybienia organu odwoławczego było błędne przyjęcie, że zachodzi przesłanka konieczna wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.Ponownie rozpatrując odwołanie, w oparciu o obecnie obowiązującą treść art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, organ odwoławczy będzie związany oceną prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Według tej oceny, co należy powtórzyć, dotychczas ustalone okoliczności nie dawały podstaw do przyjęcia, że A. K. przysługiwał status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończone decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 stycznia 2023 r.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz art. 151a § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną decyzję.Na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 P.p.s.a. zasądzono od Wojewody Małopolskiego na rzecz A. B. koszty postępowania sądowego.. zasądzono od Wojewody Małopolskiego na rzecz A. B. koszty postępowania sądowego.